Beware The Sand Bats 29 Years Hence

No really…these Sand Bat things look pretty damn deadly. And yes, they seem to be coming from them Thar Air Base runways. Sorry. All puns aside, this microscale scene by Hook Monkey is pretty exciting and superbly well-crafted. I especially love the nod via the logo mosaic to the baddies of the LEGO Agents line, led by the notorious Dr. Inferno. From the looks of things, it seems Inferno’s got some new toys to wreak havoc with in the form of this fleet of futuristic jets, which I have to say are quite well-built. Their simple overall design definitely screams 29 years in the future…in other words not too out there and reflective of existing military aircraft. Be sure to click the image above to access the full set of photos.

316 Comments to "Beware The Sand Bats 29 Years Hence"

  1. Keith Goldman's Gravatar Keith Goldman
    March 25, 2011 - 6:29 pm | Permalink

    Thanks for the kind words! Although its not actually micro-scale I can see why you would think so.

  2. January 13, 2015 - 9:54 am | Permalink

    weenie

  3. January 14, 2015 - 7:22 am | Permalink

    shit ass weenie dick

  4. January 14, 2015 - 8:22 am | Permalink

    dicks and citingings of cigarettes and carcass is in sickles in my blog. – Nonsensopedia.com

  5. January 14, 2015 - 8:27 am | Permalink

    in the weenie is a fool. Weenie eat your socks in sickles. Sickler weenie is out of stock. Very mountaining weenie room. Recent to ramma. Gri-gri weenie is hungry and going to watchmaker and eat full of watch and clocks. Dick in his ass to porn pornography in his weenie. Weenie chin-chin attacking forest to the murrow. Bitch is in beach and biting weenie. Beat sb’s ass, beat sb’s ass and ass to crunchy weenie and drop escaping rat. Weenie baloon….. Coming soon …..

  6. January 27, 2015 - 5:50 am | Permalink

    feed weenies almost your ass axe or weenie tragedy dicks. Weenie baloon flying rear to everything and weenies close ass… coming in february

  7. February 18, 2015 - 12:20 pm | Permalink

    weenie countil to discape this application….

  8. February 18, 2015 - 12:23 pm | Permalink

    i to rag it is damn. Damn is in weenie rucoro. Weenie’s flavour juice on the rat grubble? I taking this those satan to the yasked room. Tasked this weenie to murrow on this grabble attacking my forret in this village, agents overcome more overcame the weenies to truck!!!! In track!!!! Continue coming soon in march 2015

  9. March 5, 2015 - 7:58 am | Permalink

    Fuck’ns gather….

  10. March 5, 2015 - 7:59 am | Permalink

    Fuck you administraty i’ve got s new fuckness fuck simple for weenies shitty shit to executaly!!!!

  11. March 11, 2015 - 7:05 am | Permalink

    fucking, suck system is out of stock. For weenies goal. Pose for you, weenie, underattack chickens digger dick gor diging dicks base.

  12. March 11, 2015 - 7:11 am | Permalink

    Fuck it almost you ass. Axe fucks to beal. Weenie piss of urine in my room. To discape this damn avizibly. Porn and pornography sixty and seventy i gute it door, mater master. Fucker fucking fucker fucking sucker. Dick is palms on my sit.

  13. March 11, 2015 - 7:22 am | Permalink

    fuck goes to fucking goat and shittity shit fuck fucking dog!!!!

  14. March 11, 2015 - 7:24 am | Permalink

    I’m weenie, please shit my!!!!

  15. March 12, 2015 - 6:33 am | Permalink

    dung! Bomb! Dungbomb! Shit!

  16. March 12, 2015 - 6:34 am | Permalink

    shit this fuckers on the room. Outpost my weenies to me!!!! YEARLYEIAA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  17. March 12, 2015 - 6:34 am | Permalink

    kijh fuck

  18. March 12, 2015 - 6:37 am | Permalink

    Weenie it. Fuck it. Sea to me. Fuck our aus. Kick this damn. Git Weenie weenie weenie weenie. Dick is dick is dick is dick. Shit is darn for fuck crunchy fuck to batman. Beat to crunchy beat to fuck. Beat aus faus tie beat i pie, bide aus constinte. Bide aus srickle bide ass sickle bide aus fuck you re jebaus!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  19. March 13, 2015 - 4:56 am | Permalink

    I god damn it! Fuck you dogs and goats fuck are in to a submarine we are new generation of weenies and ass. My book of weenie is pug and hook.

  20. March 13, 2015 - 4:59 am | Permalink

    fuck of weenie is new shitty hazelnut for shit to ramma from Gri-Gri. Gri-Gri is hungry and goes to watchmaker for eating hazelnut the full watch and clock. This is Ramma to baloon and escape for rat. Rat has a rattruck and get to gather new weenie ansd astan up!.!.!.! Ding! Dong

  21. March 13, 2015 - 4:59 am | Permalink

    a rattruck and get to gather new weenie ansd satan up!.!.!.! Ding! Dong

  22. March 13, 2015 - 5:03 am | Permalink

    Where are the weenie, from weenie to beenie is hazelnut to fuck teenie!!!! From escape to road and a rat and a satan up. Weenie satan up to the get hazelnut new and baloon to escape from fuck IjEl i got to get and damn it is sickle for you to a weenies is new. A Santa Claud to claw and gath. Gar is damn to the parn porn dick damn. Porno, pornography Sijan Cyan cyan for you weenie-e-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  23. March 13, 2015 - 5:03 am | Permalink

    d

  24. March 13, 2015 - 5:03 am | Permalink

    f

  25. March 13, 2015 - 5:04 am | Permalink

    g

  26. March 13, 2015 - 5:05 am | Permalink

    I get damn it to april

  27. March 22, 2015 - 9:27 am | Permalink

    And less weenie on room to my ranking in boom. Is ass farting to gun and less write to goes!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Fucking to you i beware farting to room!!!!!!!!!11

  28. March 22, 2015 - 9:29 am | Permalink

    Lets fart to ghost. Farts is fuck to troll you up and weenie butt.

  29. March 22, 2015 - 9:30 am | Permalink

    doom or weenie in my room?

  30. March 22, 2015 - 9:32 am | Permalink

    Peter is cous. My bisnes is fucking. Fuck you weenie, fuck you spoilers. Fuck you under start. Fuck you, weenie map!! Very right is a restart!! To you! Fuck in the swamp! Dick you ramp! Right under spiders and is a rat! Music in my site to musical mouse.

  31. March 23, 2015 - 8:03 am | Permalink

    i fuck with this. I fucking problem got. Make you fucking chrushed coctail and biting *15650* res on allegro and price up in the air.!!!!!11111

  32. March 23, 2015 - 8:05 am | Permalink

    I win the new weenie rocket for 10020 pln. I very happy in this to shit and fuck in my bed.!!

  33. March 23, 2015 - 8:05 am | Permalink

    I playing fuck-football on room.

  34. March 23, 2015 - 8:07 am | Permalink

    I fuck then this, what crunchy shit on batman to piss. Urine up. Piss up. Doing shit. Urine up. Make shit to up. Fuck you up. Make model shit to geth you wen dit!!!!!!!!1 And dirt!!!!!!1

  35. April 3, 2015 - 12:52 am | Permalink

    avatar Gość Gość
    31.183.249.*

    DodajZaloguj się | Zaloguj się z: Trwa ładowanie…
    Komentarze (190)
    avatar Gość
    Gość (31.183.249.*) 01.04.2015, godz. 12.30 odpowiedz +1
    gówniane tosty z c**** są z limo!11 Ja p******e p******* j**** j******1
    avatar Gość
    Gość (31.183.249.*) 31.03.2015, godz. 18.03 odpowiedz +1
    Cześć k****, pijcie Kubusia LIMO1
    avatar Gość
    Gość (31.183.249.*) 31.03.2015, godz. 16.22 odpowiedz +1
    kutas wuja nie ma c**** we wsi. Z wielkiego rozp*********a wybuchnie tłum milczenia, a z milczenia c****** i j***** bomba z rzymskich jaj penisa. Ja p******e Trisa to wał i c*** i guj i żul:
    avatar Gość
    Gość (79.191.233.*) 30.03.2015, godz. 20.12 odpowiedz 0
    legia warsawa
    avatar asterix50r
    asterix50r 07.01.2015, godz. 18.48 odpowiedz 0
    super ekstra
    avatar ParkourMaster
    ParkourMaster 21.09.2014, godz. 19.56 odpowiedz +1
    Gra naprawdę ekstra
    avatar ParkourMaster
    ParkourMaster 21.09.2014, godz. 19.52 odpowiedz +1
    super
    avatar b990
    b990 20.07.2012, godz. 16.51 odpowiedz +4
    Super gra 5/5)
    avatar srajbomba
    srajbomba 12.07.2012, godz. 20.34 odpowiedz -2
    kupa nie włącza sie
    avatar skate3322332233
    skate3322332233 05.05.2012, godz. 16.25 odpowiedz +2
    super gra
    pokaż więcej »
    Polecane gry przygodowe:
    Miniaturka gry: The Dream Machine Chapter 1 The Dream Machine Chapter 1 (45) Miniaturka gry: Castellan Castellan (10) Miniaturka gry: Reincarnation A Hillbilly Holiday Reincarnation A Hillbilly Holi… (113) Miniaturka gry: DreamWorks Dragons Wild Skies DreamWorks Dragons Wild Skies (143) Miniaturka gry: Submachine 9 The Temple Submachine 9 The Temple (19) Miniaturka gry: The Smurfs The Last Christmas The Smurfs The Last Christmas (37) +18Miniaturka gry: CKC2 Creative Kill Chamber 2 CKC2 Creative Kill Chamber 2 (35) Miniaturka gry: Ghost Motel 11 Return To Ghost Motel Ghost Motel 11 Return To Ghost… (14)

  36. April 3, 2015 - 12:54 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Agenci przeprowadzają się do bazy w Alpach, która przeszła już remont. Gdy Charge wyjeżdża, dostaje prezenty od innych agentów i wszyscy dobrze bawią się na przyjęciu. Potem Chase postanawia iść na misję. Zostaje jednak na niej poszkodowany. Gdy wraca do zdrowia, postanawia kontynuować misję. Chase zwycięża. Jednak znajduje dziecinny rysunek w swoich dokumentach. Syn Doktora Inferno postanawia zbudować wielkiego robota.

    Rozdział 1. Test gimnastyczny.

    Szóstego lipca, w urodziny profesora Jamesa Lippse’a, który był ważnym pomocnikiem agentów, Charge postanowił wykupić dla niego jego ulubione narzędzia, które przydają mu się do pracy. W dzień jego czterdziestych czwartych urodzin postanowił przybyć do bazy agentów i zobaczyć co u nich się zmieniło i czy podoba im się nowa baza. Gdy stanął pod drzwiami, drzwi się otworzyły, a zza nich wyłoniła się twarz Charge’a, który w swojej brązowej krótkiej fryzurze miał kilka siwych włosków.

    - Witam, James i jeszcze raz bardzo dziękuję za ten remont i darmowy zapas farb. – powiedział Charge.

    - Och, nie musi mi pan dziękować. – odparł malarz.

    - Wszystkiego Najlepszego.

    - Och dziękuję. To tylko zbieżność, że przyszedłem w swoje urodziny. Chciałem tylko zobaczyć czy podoba wam się baza.

    - O tak. Bardzo dziękujemy. Trace miała za twardy materac, a ten bardzo jej pasuje, niektórym agentom podoba się nowy kolor ścian.

    - Och, cieszę się, że ta zmiana spodobała się agentom.

    - Zapraszam. Przekona się pan co i jak.

    - A Riwse i Mude, przyzwyczaili się już?

    - Bardzo mi przykro, ale…

    - Co? Zostali porwani?!

    - Niestety zamordowani.

    - Och! Bardzo mi przykro. Mude był takim fajnym agentem. Zawsze go lubiłem… Może nie był bardzo utalentowany, ale zawsze mówił prawdę i walczył za innych.

    - Tak, to była duża strata.

    - A co się stało?

    - Zastrzeleni, w nocy. Ciała znaleziono pod bazą. Godzinę po przyjęciu z okazji moich urodzin tracę dwóch agentów. No cóż, zdarza się.

    - A Chase? Gdy poznałem go zaprzyjaźniłem się z nim. Słyszałem, że ostatnio miał jakiś wypadek. Co się z nim stało?

    - Pamiętasz Johna Kesty’ego?

    - Och, tak pamiętam go dobrze, a może nawet za dobrze.

    - On okazał się tym D. Zasterem.

    - Och! Naprawdę?!

    - Tak.

    - A co z Chase’m?

    - Lek zadziałał, antidotum też.

    - Och! To dobrze! Jaki to był straszny wypadek!

    - O tak. Rozgość się.

    James schylił się i rozwiązał buty, po czym odwiesił swój podręczny plecak. Gdy podniósł się na ziemię, zapytał:

    - Gdzie najpierw idziemy?

    - Organizujemy zebranie, ale najpierw ja powiem co o tym myślę.

    - Myślę, że baza wygląda dużo lepiej niż przed remontem.

    - Idziemy?

    - Tak, ale nie siedzimy na zebraniu zbyt długo, bo dzisiaj w południe mamy dwugodzinny test z gimnastyki.

    - To może nie będę przeszkadzał i przyjadę może jutro, jak zresztą chcecie.

    - Nie, nie, nie… Nie o to mi chodziło. Mówiłem tylko, żebyśmy nie siedzieli długo, bo mamy sprawdzian.

    Charge poprowadził malarza na drugie piętro.

    - Zaczekaj tu chwilkę. – powiedział Charge

    A następnie pobiegł po schodach do swojego biura i nacisnął przycisk alarmowy i po upływie minuty był już na drugim piętrze.

    - Chodź na zebranie, zobaczysz, będziesz siedział w czarnym fotelu i zadawał pytania. – odrzekł Charge.

    - Och, naprawdę? – zdziwił się James.

    - Tak.

    Charge poszedł razem z Jamesem do sali, w której agenci organizowali zebrania. James wszedł do sali i usiadł w czarnym fotelu, a Charge powiedział:

    - To James Lippse Bardzo pomagał nam w remoncie… Jest tutaj, by wam o czymś opowiedzieć.

    - Och, witajcie agenci, agentki i ci wasi inni pomocnicy. Chciałem z wami porozmawiać o remoncie. Otóż przez wiele godzin ciężko pracowałem z moimi pomocnikami, aby wyremontować, a potem ożywić waszą bazę. Cieszę się, że mogłem poczuć się jak agent i mieć misję. Misję odnowy waszej
    bazy. Ja zająłem się przede wszystkim malowaniem ścian. Otóż kiedyś byłem malarzem. To znaczy to było moje hobby. Nadal lubię malować i
    rysować, tak w ogóle to zilustrowałem parę książek. Farbę udało się nałożyć dużo szybciej niż się spodziewaliśmy. Oczywiście miałem wielu
    pomocników i doceniam ich wkład. Największą zabawę miałem z pomalowaniem takich dużych sal jak na przykład sale gimnastyczną. Pomyślałem, że
    uprzyjemnię sobie robotę i oprócz zwykłej farby zastosuję motyw wzorków. Nie tylko wieszałem plakaty i nakładałem farbę, ale także malowałem
    różne rzeczy na ścianach na przykład znak olimpijski w sali gimnastycznej.

    Gdy zebranie się skończyło James pożegnał się i opuścił bazę. Agenci poszli do sali gimnastycznej. Jednak zabrakło w niej Fuse’a, który wbiegł
    po chwili jednocześnie dygocząc ze strachu.

    - Rimoy, Clint i Stargise nie żyją, Blue jest zagrożony. – oznajmił ze smutkiem Fuse

    Agenci wyszli do tajnego pokoju, w którym stał jakiś wysoki mężczyzna z ulizanymi, brązowymi włosami. Na widok Charge’a próbował uciec.

    - To Jamie Sixty. – oznajmił Charge strzelając paralizatorem w nogi Jamie’go

    Sixty wijąc się z bólu próbował wyciągnąć coś z kieszeni. Po kilkunastu sekundach jednak zdołał wyciągnąć pistolet i podnieść się na ziemię.
    Agenci zaczęli uciekać. Chase zaciągnął za sobą Michaela Blue, którego rana na ramieniach nie pozwalała mu ruszać rękoma.

    - Michael, co ci się stało? – zapytał Chase

    - To nic poważnego. Skaleczyłem się i oparzyłem. – odpowiedział Michael

    Właśnie wtedy agenci usłyszeli huk. Michael Blue upadł na posadzkę z nieruchomymi rękoma i nogami.

    - Michael! Nieee!!!

    Chase trzymał ciało Michaela strzelając na oślep.

    - Trafiłeś go. – oznajmił Charge podchodząc do Chase’a

    - Michael, błagam cię, nie rób tego. – mówił Chase klęcząc nad ciałem Michaela

    - Chase, byłeś oddanym przyjacielem. – odrzekł Michael wykrwawiając się na posadzce

    - Ty też.

    Michael zamknął oczy nie dając żadnego znaku życia. Chase odszedł od ciała Michaela i podszedł do reszty. Charge powiedział:

    - A więc została nas tylko szóstka. My, Swift i Zill, a Markus czuje się coraz gorzej i mam wrażenie, że nie przeżyje. Gimnastyka została
    przełożona na trzecią.

    Agenci rozeszli się.

    Rozdział 2. Robot

    Tym czasem w tajnym schronie doktora Inferno wszyscy nieustannie pracowali. Syn doktora Inferno przyszedł do mechaników.

    - Rozbiercie popsute Jeepy i odłóżcie ciekawe części. – rozkazał mechanikom

    Po czym wybiegł i wsiadł do windy. Nacisnął przyciski “0006″. Winda zaczęła pracować na najwyższych obrotach i stanęła w dużym podziemnym
    pokoju. Pobiegł do czegoś w rodzaju sali trofeów, w której leżał kloszyk, w którym znajdował się jasno-zielony kryształ z czerwonym wnętrzem.

    - Mój drogi Laxie. Jesteś niesamowitym kryształem. Dlatego biorę cię do dwóch ważnych zadań. Najpierw zrobię niesamowitą zbroję dla Magmy, a
    potem za pomocą ciebie zbuduje serce mego robota.

    Inferno wyjął z kieszeni coś w rodzaju dziwnej śrubki. Nacisnął jej końcówkę, a przód zapłonął laserem wypalając swój koniec. Kloszyk zaczął
    wrzeć i parować. Gdy stał się już czerwony, góra zaczęła pękać, a dół topić się. Kilka milimetrów w nad ziemią unosił się kryształ. Gdy Inferno
    wystawił dłoń, diament idealnie się w nią wpasował. Przy zaciśnięciu pięści Inferno nie poczuł gorąca lecz zimno. Kiedy Inferno wrócił windą,
    odłożył kryształ na stalowy stół. Wtedy przyszedł do niego Magma i powiedział:

    - Nie żyje, Jamie Sixty nie żyje.

    - Wiedziałem, że tak będzie… tylko jedna rzecz może zniszczyć Laxa, jest to gorąca lawa z jądra wulkanu San Marino II

    - Nie ma problemu, mam ją w lawowej spiżarni.

    - Doskonale, a więc…

    Dwunastego lipca gdy robot był już w pełni skończony syn doktora Inferno postnowił go przetestować. Najpierw przyszedł do cyborga Magmy i rzekł
    do niego:

    - Sprawdziłem, że mój pilot działa. Z moduł, do którego są przyczepione nogi działa jak powinien. Wysuwa się z niego metalowa drabina.
    Przetestujemy go?

    - Tak, tak!

    - To świetnie!

    Tym czasem w bazie agentów Chase i Fuse rozmawiali. Jednak drzwi otworzyły się i weszła Trace. Trzymała coś w rodzaju brudnej szmatki i jej
    ręcę były pokaleczone i obtłuczone. Zapytała:

    - O czym rozmawiacie?

    - O tym, że Amargeusz miał wypadek, jest chory i trafił do szpitala… Trace! Co ci się stało?! – spytał się Chase

    - Spadłam z podestu… mogę się wtrącić? – zapytała Trace

    - Tak. – zgodził się Fuse

    - A więc… Tylko się nie śmiejcie.

    - Nic z tych rzeczy. – powiedzieli Fuse i Chase

    - Moim zdaniem nauczyłam się latać małym samolocikiem. Dzisiaj zrobiłam samolotem pętle. Charge powiedział, że przy najbliższej okazji wrzuci
    mnie za stery. Potem stwierdziłam, żeby odwiedzić Markusa, ale zostałam wygoniona przez lekarzy, bo Markus jest według nich w stanie krytycznym
    i jego życie wisi na włosku. Wtedy weszłam na śliski od deszczu podest, poślizgnęłam się i poleciałam. Nic mi się nic nie stało. Kiedy
    podniosłam się z ziemi postanowiłam wejść do tajnej sali i zobaczyłam dziurę w ścianie z zabezpieczeniami.

    - Co?!! – zadziwił się Chase

    - Nie jesteśmy już bezpieczni. – oznajmiła Trace

    Zadzwonił dzwon na zebranie. Piątka agentów natychmiast wybiegła pod drzwi sali zebrań. Chase otworzył drzwi, za którymi zastał Charge z jakąś
    zmartwioną miną. Chase stanął nie ruchomo obserwując całą salę, która wyglądała jakoś nie naturalnie ponuro. Żaluzje dekoracyjne rzucały
    ciemny, ponury cień, jakieś pęknięcia w ścianie wyraźnie się pokazywały. Charge nic nie mówiąc usiadł w czarnym fotelu i westchnął.

    - Nie jesteśmy już bezpieczni. Wszystkie kody zostały przełamane, niektóre ściany rozcięte lub przebite… Musimy się trzymać razem. W prawie
    każdym pomieszczeniu, z wyjątkiem toalety zawiesimy kamery, które będą pokazywać co tam się dzieje.

    - Może ośmio warstwowe drzwi, pamięta pan? – zakpił Fuse

    - To była tylko głupia wtopa, po za tym nawet kryształowe ośmio warstwowe drzwi nic nam nie dadzą, mój drogi… Chodźcie za mną, Swift zostaje
    pilnować sali.

    Swift stanęła nie ruchomo trzęsąc się z nie wiadomego powodu. Reszta agentów poszła do sali.

    - Widzicie, ściany pokruszyły się, a kafelki popękały.

    Charge stanął na środku stali i wkupał coś w stołek, który uaktywnił hologram.

    - Jamie Sixty, lat czterdzieści dwa, nie żyje. – zabity pistoletem przez Chase’a, wzrost – metr osiemdziesiąt pięć, waga – nieznana, status -
    namierzony przez Infernox. – przeczytał Charge

    - Ale po co nam te informacje? Przecież on nie żyje. – zdziwił się Chase

    - Chodzi o to, Chase, że Infernox już wie o tym co zrobiłeś.

    - Ale, ale…

    - Rozumiem, to było jedyne wyjście, ja bym też tak postąpił.

    Charge coś nacisnął, a obraz hologramu się zmienił.

    - Pseudonim – Dr. Inferno Jr. Lat trzydzieści jeden, wzrost – metr osiemdziesiąt dwa, waga – nieznana, status – szef Infernoxa (na wolności).

    Charge zmienił obraz hologramu.

    - Tom White, lat pięćdziesiąt trzy, nie żyje – powód śmierci – nieznany, wzrost metr siedem dziesiąt siedem, waga – nieznana, status nieznany,
    ojciec Jona White’a.

    Charge ponownie zmienił obraz hologramu.

    - Prawdziwe imię – Arnold Treap, lat trzydzieści dziewięć, wzrost – ok. dwa metry, waga – nieznana, status – awaryjny zastępca szefa Infernoxa
    zastępca szefa Infernoxa i nagrodzony obywatel Infernoxa… Ci, których wymieniłem to członkowie Infernoxa, zmarli, żywi i aktywni. Musicie
    wiedzieć, że Jon White za życia przerobił opuszczony hotel na własną siedzibę. Miał w niej dużo ważnych rzeczy. Gdy udało mu się przechwycić
    ważną informację od agentów, opuścił na stałę siedzibę i przekazał ją ojcu. Pozostawił wiele ważnych rzeczy i wyruszył w długą podróż, do
    której zabierał się przez długi czas. Filip Mipe był jego przyjacielem, który wiele go nauczył. Mipe był również przyjacielem Vipera, którego
    polubił później White. Była jeszcze jedna osoba, Daniel Gard. Gard był najpoważniejszy z czteroosobowej grupy. Inferno pozostawił mu w spadku
    spadku pewnego cyborga, Magmę. Pare tygodni później od ujawnienia przez Garda informacji o cyborgu, Inferno senior dostał informację o pułapcę,
    w którą wpadł Infernox i o misji. Czwórka musiała się rozdzielić. White chciał pójść na misję z Mipe’m, ale musiał pójść z Viperem. Pewnego
    dnia White rozpaczał, bo dobiegła go wiadomość, że jego przyjaciel nie żyje. White postanowił przerwać misję, ale Viper mu na to nie pozwolił.
    Powiedział mu, że to nie jego wina, że Mipe spadł z klifu i popełnił samobójstwo i powiedział mu jeszcze, że wie co czuje i jest mu przykro.
    Po kilku dniach White doszedł do siebie, ale i tak pozostało w nim trochę smutku. Dwa dni później dwójka szpiegów wróciła, a Inferno wpadł w
    gorączkę złota. Szpiedzy postanowili uratować go, ale podczas misji White został postrzelony przez Fuse’a. Viper poczuł się sam i bardzo się
    bał swojej misji. Udało mu się uciec, ale nie wypełnił misji. Wrócił gdy Inferno doszedł do siebie, ale i tak był na niego zły, bo ten nie
    wypełnił misji. Jakiś miesiąc później Gard zdziwił się, że dostał misję pracowania z pająkiem cyborgiem. Gard został trafiony Superrakietą z
    Turbosamochodu Chase’a zawalając misję. Po śmierci Toma White’a, hotel stał się siedzibą doktora Inferno, a następnie jego syna.

    - Treat, może pan wie kto to jest? Treat, na stówe słyszałem gdzieś to nazwisko. – zastanawiał się Fuse

    - Dobrze wiem, że Treap jest cyborgiem. Miał dość ciężkie życie. Urodził się w okolicach Londynu. Jego rodzina nie miała zbyt dużo pieniędzy.
    Miał starszego o dwa lata brata, który zginął w katastrofie lotnicznej kiedy Treap miał dwadzieścia siedem lat. Wcześniej jednak, gdy miał
    dwadzieścia jeden lat jego rodzice utonęli na statku. W wieku dwudziestu dziewięciu lat postanowił znaleźć sobie pracę. Był już bardzo oburzony
    nikt nie chciał go zatrudnić. Wolał mieć fatalne warunki niż nie mieć pieniędzy. Zatrudnił go doktor Inferno. Treap walczył w wielu bitwach.
    Powiem szczerze, że miałem szęście z nim zawalczyć w dwatysiące drugim roku. Tak go załatwiłem, że amputowali mu rękę, stał się maszyną i nie
    została w nim nawet iskra dobra. Oszukano jego umysł, nie zna swojej prawdziwej histori. Wymazali mu część pamięci.

    Później agenci poszli. Chase i Charge pomaszerowali razem do pokoju przesłuchań.

    - Nie zabieram cię tu przypadkowo. To wyjątkowe miejsce. – wytłumaczył Charge

    - Dlaczego?

    - W tym pokoiku mam listy gończe, skany lini papilarnych groźnych przestępców, mam tu także pamiątki po zmarłych agentach. Dennis – trafiony
    działem laserowym, Swipe – zastrzelony, Fleeps i Muke – zamordowani w męczarniach, Stargise, Rimoy, Blue – wspaniali agenci, zastrzeleni.
    Riwse, Clint i Mude – z nimi było podobnie. Straciliśmy ich zbyt wiele. Jest jeszcze Grace, zamordowana podczas tortur. – westchnął Charge

    - A ten zegarek wiszący nad półką to po kim pamiątka?

    - Szfajcarski zegarek. Nie raz błyszczał się na nadgarstku Swipe’a. Chyba potrzebujemy więcej agentów.

    - O, tak.

    - Czeka na ciebie niespodzianka za bycie wzorowym agentem. – mówiąc to Charge uśmiechnął się od ucha do ucha, nie robił tego już od dawna

    Później gdy było już późno Chase wszedł do garażu i zobaczył, że jakiś srebrny kabriolet lśnił w blasku światłełek umieszczonych na suficie.
    Miał jakieś pięć metrów długości, dwa metry szerokości i trochę ponad metr wysokości.

    - Łał!! – ucieszył się Chase

    Wsiadł do środka. Nacisnął pedał gazu noi ruszył.

    - Trzysta siedemdziesiąt, trzysta dziewięćdziesiąt. – powtarzał do siebie Chase

    Przy maksymalnej prędkości zobaczył jakiś bardzo szybki samochód, który próbował jak najwyraźniej przedkimś uciec. Gdy Chase zbliżył się,
    pocisk pistoletu uderzył prosto w szybę nie zostawiając na niej ani śladu.

    - A niech to! Infernox! Przetestujemy sobie nowe superrakiety.

    Dach Turbosamochodu się schował a z pod niego wysunęła się jakaś nietypowa maszynka, która najwyraźniej była nową wyrzutnią Superrakiet. Chase
    jednym przyciskiem włączył magazynek. Chase patrząc na pociski przelatujące mu przed nosem zaklął. W upływie kilku sekund z magazynka wystrze-
    liły cztery, płonące rakiety zostawiające za sobą masę dymu. Chase krztusząc się spróbował zachamować. Potrwało to niemal pięć sekund. Gdy
    Chase wystrzelił kolejne rakiety płonący samochód wybuchł.

    - Udało się!! – cieszył się Chase

    Chase zawrócił, postanowił pochwalić się i zabrać kogoś na wycieczkę.

    Rozdział 3. Nowa misja

    Następnego dnia Chase obudził się dosyć wcześnie, w pół do szósej. Dzień był długi więc na ze wnątrz było już jasno i dosyć ciepło. Chase
    wyszedł na ze wnątrz i zobaczył jak jego nowe autko sprawdzi się na torze. Miejski rekord nowego samochodu poprawił o pięć kilometrów na godzi-
    nę. O siódmej obudził się Fuse i postanowił, że przejedzie się nowym samochodem Chase’a.

    - Mogę? – zapytał Fuse

    - Oczywiście.

    - Co w nim zmienili?

    - Przyśpieszenie, zawieszenie, sposób zdejmowania dachu, dodali więcej dział, szyby są bardziej pancerniejsze.

    - Łał!! Jaki jest twój rekord?

    - W mieście trzysta osiemdziesiąt pięć, na torze trzysta dziewięć dziesiąt. Do tej pory najszybsza była dziesiątka, jechała trzysta siedemdzie-
    siąt dwa, nieco gorzej jedenastka, trzysta sześćdziesiąt osiem.

    Fuse usiadł za kierownicą i ruszył. Po pięciu minutach wrócił.

    - Ile? – zapytał Chase

    - Trzysta osiemdziesiąt dwa.

    - Nieźle! Stary!

    - Miałeś, lepszy czas, nie oszukujmy się.

    - Mam wprawę, i tak bardzo mało zabrakło.

    - Pokazywałeś go Trace?

    - Jeszcze nie, ale mam zamiar się z nią przejechać.

    - Gdzie konkretnie?

    - Gdzieś niedaleko. Może w okolice Sarvige street, albo do tuneli Rimpeanning. To ładne miejsca. Pamiętasz jak kiedyś odwiedziliśmy Amargeusza,
    nie uważasz, że przydałoby się.

    - Dziennik Morgana, ja go kontynuowałem. Sądze, że dziennik będzie dobrze się sprzedawał i będzie popularny.

    - Mam nadzieję.

    - A co myślisz, żeby kiedyś za parenąście, paredziesiąt lat jeśli okaże się, że dziennik zyskał swoich fanów napiszemy kontynuacje naszych
    przygód.

    - To nawet dobry pomysł.

    O dziesiątej trzydzieści Charge przyszedł do Chase’a i powiedział:

    - Pójdźmy w jakieś ciche miejsce na parterze.

    Chase zszedł na dół i wysłuchał Charge’a.

    - Daje ci wyjątkowy, klucz. Jeżeli go zgubisz, wszyscy zginiemy.

    Charge wyjął z kieszeni srebrzysty kluczyk i położył go na dłoni Chase’a. Chase zacisnął dłoń.

    - Ufam ci, że wykonasz misję i uda ci się… Zresztą zobaczysz.

    - Przysięgam, że możesz na mnie polegać.

    Chase schował klucz do kieszeni i wyszedł. Agenci postanowili obejrzeć wiadomości w południe. Prowadzący ukłonił się w telewizji i powiedział:

    - Witajcie, to ja Viktor Vancion, poprowadzę dziś wiadomości. Ze względu na ważne wydarzenie mamy tylko jedną wiadomość. Ludzkość zagrożona.
    Sto trzydzięści jeden osób nie żyje, siedemdziesiąt siedem zaś jest ciężko rannych, którzy walczą o życie w szpitalach. Dziesięcio metrowy
    Egzo szkielet robi wielkie spustoszenie i niszczy wszystko na swojej drodze. Jest teraz na London Street i jeszcze nie wiemy co chce zrobić.
    Do zobaczenia. Teraz pokażemy zdjęcie, zrobił je fotograf, który po pięciu minutach był już cięszko ranny, a po dziesięciu już nie żył. Karetka
    została wezwana za późno.

    Zdjęcia pokazały się. Na jednym z nich było widać kabine, w której Charge rozpoznał twarz syna doktora Inferno. Jakąś sekundę później telewizor
    się wyłączył.

    - To Inferno!! – oznajmił Charge

    - Co?!! – zdumili się agenci

    - Ruszamy natychmiast… Zaraz, chwila, ale najpierw odwiedzimy chorego Markusa.

    Gdy agenci zapukali do drzwi. Drzwi otworzyły się. Bezradni lekarze nie wiedzieli co robić. Markus, który miał przecięte czoło, a z jego rąk,
    nóg brzucha i piersi leciały strumienie krwi.

    - Przypomniał sobie, że nie jaki Jamie Sixty go zaatakował. Pamięta tylko tyle.

    - Co?!! – zadziwił się Charge

    Markus bardzo słabym głosem przemówił:

    - Wiem, że Chase chciał dobrze, a ja go nie posłuchałem. To konsekfencje. Wiem też co ostatnio dzieje się w waszej bazie, a więc życzę powodze-
    nia w walce.

    - Przeżyjesz. – pocieszył go Chase

    - Nie.

    - Proszę was, zróbcie coś. – błagała przerażona Trace

    - Bardzo nam przykro, ale… – zaczęła Nina

    - Żegnajcie wszyscy może kiedyś się spotkamy. Powiem wam coś bardzo ważnego. Wiem o tym tylko ja i Infernox. Otóż jest…

    Markus nie dokończył. Zamknął oczy i przestał oddychać.

    - Markus? Markus! Żyjesz?! – dopytywał się Chase

    Markus jednak nie dawał żadnego znaku życia. Chase poczuł żal. Przypomniało mu się jak Markus nazwał Fuse’a Silosem. Przypomniało mu się, że
    Markus opowiadawał najlepsze żarty ze wszystkich agentów, ale on nie żyje.

    - Nic z tego, on nie żyje. – stwierdził Charge

    - Wiedziałem, że tak się skończy. – dodał Fuse

    W oczach Trace zaczęły się pojawiać łzy. Uklękła przed ciałem Markusa i je dotknęła. Ciało w ogóle się nie poruszyło. Podniosła jego ręce, lecz
    ręce też się nie ruszyły.

    - Najbardziej podobał mi się żart o kucharzu w toalecie. – Oznajmił Fuse, któremu ciekła krew z nosa

    - Co ci się stało, Fuse. – zapytała Trace niepewnym głosem

    - Uderzyłem się w nos. – odpowiedział Fuse

    - Chodźmy już. To nie czas na opłakiwanie zmarłych, musimy iść na bitwę. – odparł Charge

    Trace została jeszcze chwilę przy ciale Markusa jakby chciała coś sprawdzić. Zauważyła, że wypada mu coś z kieszeni. Trace wyciągnęła mu z
    kieszeni jakąś zwiniętą kulkę z papieru. Rozwinęła ją. Wypadły z niej różne śmieci. Takie jak papierki po cukierkach, ale także kawałki jakie-
    goś ostrza i odłamki naboju.

    - To śmieci. – stwierdziła Trace rzucając je do kosza

    - Zaczekaj chwilę! – krzyknął Fuse, łapiąc w locie kartkę

    Fuse odwrócił ją. Z tyłu zobaczył jakieś zapiski.

    - To coś ciekawego. – stwierdził

    - Skąd wiesz, a może to zwykłe śmieci. – powiedział Chase

    - Mogę to zobaczyć? – zapytał Charge

    Fuse podał Charge’owi zgniecioną kartkę. Charge przeczytał:

    - Greyflash popełnił samobójstwo, miał czterdzieści jeden lat. Był członkiem Infernoxa… (chwileczkę, mamy jeszcze coś na dole) A9B1345X6E.

    - To jakiś kod. – stwierdził Fuse

    - Ale do czego. – zastanawiał się Chase

    - Siedem, osiem, dziewięć, dziesięć… chwileczkę ma dziesięć znaków, do czego to może być kod? – domyślał się Charge

    - Może to zagadka. Greyflash mógł mieć do czegoś kod. – zaproponowała Trace

    - Greyflash, Greyflash był sekretarzem i fryzjerem Jona White’a. – oznajmił Charge

    - To może kod jego dowodu osobistego. – zaproponował Chase

    - Później się nad tym zastanowimy. Mamy ważniejsze rzeczy na głowie. – zdecydował Charge

    Agenci opuścili szpital i poszli do szatni.

    Rozdział 4. Podróż agentów

    Agenci nic nie mówiąc zeszli do szatni. Stanęli pod schodami, a Charge powiedział:

    - Swift zostanie. Nie będziemy jej na razie wtajemniczać, bo niestety nie mamy czasu… no nie ważne.

    - Sądze, że Swift powinna wiedzieć. – stwierdziła Trace

    - Jak jej to powiemy, za wszelką cene będzie chciała nam pomóc. A na bitwie giną zawsze najsłabsi. – powiedział Charge

    Trace zaczęła się trząść jakby przeszył ją jakiś mocny ból.

    - Zostańcie tu chwilę. – rozkazał Charge

    Charge poszedł na chwilę.

    - Co ci jest? – spytał się Trace

    - Boje się. – odpowiedziała Trace

    Wtedy Chase ujrzał w oczach Trace łzy. Nie wiedział dokładnie co ma zrobić. Lecz nie miał czasu na myślenie, bo przyszedł Charge z dwoma
    mężczyznami u boku. Jeden był wysoki szczupły, miał jakieś trzydzieści lat, a drugim był James Lippse, którego agenci dobrze znali.

    - To James Lippse i Tom Knitse, obaj będą jechać jednostką mobilnego centrum, ciągnącą lawete z Jeepem z napędem 4×4, Quadem, mini samolotem i
    z najnowszą wersją Turbosamochodu.

    Przez chwilę nikt się nie odezwał, Trace ukrywała się za plecami Chase’a, a Charge spoglądał na Chase’a jakby bardzo chciał mu coś powiedzieć.
    Jednak tego nie zrobił. Zamiast tego czknął i powiedział:

    - Chodźcie za mną. Chase poprowadzi Turbosamochód, ja Jeep, Fuse Quad, a Trace samolot. Organizacja: “Laxee” nas nie oszczędzi. Podobnie jak i
    Infernox. Mam nadzieję, że nam się uda. Inaczej wszyscy zginiemy, nie będzie w nas ani krztyny nadzieji.

    Agenci poszli. Chase objął Trace trzęsącą się ze strachu. Lippse i Kniste pożegnali się z resztą i wsiedli do mobilnego centrum. Czwórka agen-
    tów zaś wsiadła do drugiej jednostki mobilnego centrum. Charge nic nie mówiąc gwałtownie nacisnął pedał gazu. Charge sunął po drodze jakby
    jechał Turbosamochodem.

    - Jasny Gwint! Czy to jakiś ostry program szkoleniowy? – zapytał Chase

    - Nie, tym razem. – powiedział Charge niskim tonem

    - A tak modliłem się, żeby to było tylko szkolenie. – odrzekł Fuse

    Trace druzgotała przerażona. Wtedy zaczęła być burza i zaczął padać deszcz. Mgła w kilka sekund pokryła całą drogę zasłaniając agentą całe nie-
    bo. Charge wyciągnął GPS. Po jakiejś godzinie agenci byli już u celu. Chase ostrożnie otworzył drzwi. Na ze wnątrz było jakieś dwa razy zimniej
    niż we wnętrzu szoferki. Za Chase’m wyszedł Fuse wraz z Trace, a na koniec Charge niosąc jakiś dziwny paralizator. Powiedział:

    - Mam maksymalnie skuteczny gażdet. Jest tak mocny, że to nie sztuka go utrzymać. Każdy rodzaj Spy-Clopsa jednym strzałem zamieni w proch. Pa-
    trzcie tylko! To moja ulubiona broń przeciwko Spy-Clopsami! Zillowi udało zamknąć się cały system w jednym rewolwerze. Przynajmniej poręczniej-
    szy.

    Charge naładował magazynek, wycelował w przechodzącego Spy-Clopsa 3000 i przycisnął spust. Spy-Clops już uciekał, ale rewolwerek spowodował, że
    przykleił się do asfaltu. Spust nacisnął raz jeszcze, a Spy-Clops eksplodował zostawiając za sobą pare odłamków swojego uzbrojenia. Gdy Charge
    schował rewolwerek do kieszeni, ziemia zadrzała, a z za budynków odległych o pół kilometra wyłonił się dziesięcio-metrowy robot.

    Rozdział 5. Atak robota

    Trace schowała się za Chase’m, który stanął nieruchomo trzymając się Fuse’a. Charge natomiast wyjął lornetkę i wpatrywał się w robota. Jednak
    po przejściu jakiejś setki metrów robot się zatrzymał. Z za krzaków wybiegła czwórka bardzo podobnych do siebie mężczyzn w czarnych ubraniach z
    napisem: “Laxee”.

    - Wiedziałem, że tak będzie. – westchnął Charge

    - Kim jesteście? – zapytał jeden z nich bardzo niskim głosem

    - Kim jesteśmy?… Tajnymi agentami. – odparł Charge

    - O tak mi przykro. – powiedział najniższy z nich

    - Nie ma tu miejsca dla takich… – wtrącił najchudszy

    - Takich nie potrzebnych… – odrzekł mężczyzna z brodą

    - Nie potrzebnych matołów jak wy. – powiedział pierwszy

    - Powtrzam. Jesteśmy tajnymi agentami, pozwólcie nam przejść albo zostaniecie zamordowani. – powtórzył spokojnie Charge

    Bruce, który był ich szefem i wszyscy robili to co on chciał wyciągnął pistolet.

    - Może to nie taktowane posunięcie? – upewnił się Martin, który był najchudszy i jedyny z całej grupy miał inny odcień włosów

    - Coś ty powiedział?! Smarkaczu! Ja tu dowodze, inni nie mają prawa się wtrącać. BO ICH ZABIJĘ!!!!

    Wtedy Bruce bardzo mocno uderzył Martina w nos. Martin zaczął wić się z bólu. Prawy rękaw przyłożył do nosa. Kiedy wyprostował rękę zobaczył,
    że ma na niej krew.

    - Nie masz uprawnień do kaleczenia swojej drużyny! Ty mieszańcu! – krzyknął Martin

    - Mam uprawnienia… – zaczął, po czym został kopnięty w nogę

    - ZABIĆ!!!! GO!! Tego wstrętnego, zwerbowanego blondyna, który do nas nie pasuje!! – wydarł się na cały głos Bruce

    Bruce wyciągnął rewolwer i oddał kilka strzałów w twarz Martina. Martin runął do tyłu. Cały krwawił.

    - Widzicie. Tak stanie się także z wami jeżeli będziecie nie posuszni!! – krzyknął Bruce

    Peter zaczął się trząść, a Mark nerwowo ciągnąć się za brodę.

    - Nie chcemy pracować dla kogoś takiego. – powiedzieli razem

    - Trudno, musicie. A teraz wynosimy się stąd.

    Uciekli a Charge powiedział do agentów:

    - Przygotowałem się na to. To było tak. W nocy w pochmurną środę podkradłem się do ich tajnej twierdzy. To nie było łatwe. Wymieniłem pistolet
    na badziew, który nie przebije naszych kamizelek. Następnie ostrożnie opryskałem go specjalnym płynem, oszukującym pamięć. Działa on tak.
    Oszukuje mózg tego, który dotknie cieczy. Ciecz przedostaje się przez skóre do mózgu w zaledwie jedną minutę. Trzeba tylko zadbać o to, żeby
    osoba nie była o tym świadoma, bo jak będzie. Poczuje, że coś jest nie tak. Jednak przy rozsmarowywaniu Finckoxa trzeba mieć doświadczenie.
    Najpierw trzeba wymieszać go z odpowiednimi do zadania płynami. Następnie zamrozić go na pare godzin. Potem delikatnie podgrzać i spakować w
    jakieś pudełko. Nalać sobie pare kropel na specjalne rękawiczki, ale bardzo ostrożnie! Żeby nie przesiąkły! Inaczej straciłbym zasnąłbym na
    dziewięć, do dziesięciu godzin. Jakbym obudził się następnego dnia nie pamiętałbym swojej misji i skończyłoby to się dość marnie. Jednak na
    szczęście mam w tym trochę doświadczenia. W końcu trzeba pamiętać o wytycznych i mieć wyczucie. siedem kropel, jakieś piętnaście mililitrów,
    rozsmarować dokładnie na rękawiczkach, bardzo dokładnie. Rozrzażony w ogniu pogrzebacz natomiast musi dotknąć na dziesięć sekund zamrożonego
    płynu o temperaturze dwudziestu jeden stopni poniżej minusa. Pogrzebacz ma mieć temperature pięciuset stopni i musi dokładnie zetknąć się z
    lodem. Po wykonaniu tego trzeba szybko wrzucić pogrzebacz do lodowatej wody. W sumie to wszystko. Trzeba jednak pamiętać o idealnej precyzji.
    Tak, to bardzo skomplikowane…

    Trace spojrzała na robota przez lornetkę. W kabinie nie siedział już syn doktora Inferno. Było pusto. Trace westchnęła z ulgą i oznajmiła:

    - Droga wolna. Kabina robota pusta.

    - Nie, nie tak szybko! To pułapka! Syn doktora Inferno na pewno kogoś tam zostawił. Teraz pewnie nas szuka i zaprezentuje nam swoje cacko. -
    stwierdził Charge

    Po upływie jakiś dwóch minut z za jednego z budynków wyłoniła się twarz doktora Inferno, a właściwie jego syna.

    - No, no, no. Widzę, że nieco zaciekawiliście się moim nowym wynalazkiem.

    - Tak szczerze mówiąc to prawda… Tak podoba nam się pomysł, który do tego użyliście, ale nie podoba nam się cel tej maszyny i postanowiliśmy
    go zmienić.

    - NIE WIECIE JAK SIĘ ROZMAWIA Z KIMŚ TAKIM JAK JA!!!

    - Kłaniamy się panu, panie…? – zaczął Charge

    - W moich żyłach płynie krew wielkiego człowieka! Odziedziczyłem po nim wiele darów i mocy, choćby na przykład…

    - No dobra, dobra już wiemy. Teraz moja kolej. Przyszedłem dziś tu z trójką mojej drużyny…

    - A dlaczego nie z czwórką? Biedny Blue, rozpłaczę się. – przerwał mu Inferno

    - A co powiesz na Sixty’ego, któremu rozwaliłem klatkę piersiową. – zaproponował Chase

    - Sixty nie żyje, ale stał się bohaterem. Wybuduje mu pomnik. Zabił w swoim życiu dziesiątkę agentów, ale jakich! To był bohater!

    - Tak samo jak twój ojczulek piecze się w piekle, za którym sam tęknił. Nie był bohaterem. Wręcz przeciwnie. – powiedział Chase

    Inferno stanął nieruchomo. Nie spodobało mu się to. Jego włosy zapłonęły. Wysunął nóż i rzucił się z nim na Chase’a. Chase natomiast wyciągnął
    sztylet i wbił mu go w plecy doktora Inferno. Doktor Inferno przewrócił się do tyłu. Chase jednak nie zdążył drasnąć doktora Inferno, bo ten
    zrobił unik. Gdy podniósł się z ziemi, zobaczył, że cyborg Magma idzie w jego strone.

    - Nie Magma Stój! Stój! Jak śmiałeś opuścić robota?! Jak?!

    - Panie Inferno, zawsze będę panu posuszny. Ja a właściwie moje oprogramowanie przeprasza, nie umie czytać w myślach. Powiedział pan żebym
    uruchomił system tarczy i zrobiłem to.

    - Ah! Czasami ludzie są precyzyjniejsi niż maszyny! Mogą chociaż się domyślić, a maszyny biorą wszystko tak poważnie. – westchnął Inferno

    Nagle wielki piorun przemknął nad wysokim biurowcem z przeszkloną szybą, która była częściowo wybita. Panowała w nim panika, prawdopodobnie był
    po ataku doktora Inferno, a może bardziej jego robota.

    Magma wyglądał tym razem dość nietypowo. Miał na sobie coś w rodzaju kryształowej kamizelki świecącej na żółto. Miał też coś w rodzaju
    specjalnych opasek na nadgarstkach i ramieniach. Były stalowo metalowe. Prawdopodobnie umożliwiały blokowanie jakieś specjalnej funkcji
    cyborga, lub może miały za zadanie regulacji jego specjalnej zbroji. Jednak bez względu na ich funkcję pasowały do Magmy. Przynajmniej
    twierdził tak Syn doktora Inferno i Sebastian – jedyny w pełni ludzki poplecznik, który mu został. Sebastian miał blond włosy. Miał niebieskie
    oczy i na jego każdym palcu błyszczał się złocisty pierścień. Inferno go nienawidził i nim gardził, ale tylko on mu został. Dlatego Inferno
    postaowił odbudować drużynę Infernoxa. Nie było to jednak takie łatwe, gdyż Inferno poprzestał z werbowaniem. Twierdził, że jego prawdziwy
    zwolennik powinien sam wyrazić zgodę na udział w jego drużynie. Było wielu takich zwerbowanych, nie jeden zdradził doktora Inferno i zginął w
    męczarniach. Dlatego Inferno wolał nie mieć drużyny niż mieć drużynę bachorów. Rozmawiał o tym z profesorem T.

    - Przepraszam, ale nie wiem kto to nie jaki Greyflash. – zaczął Charge

    - Albert Greyflash? – upewnił się Inferno

    - Chyba.

    - No bo on nie żyje.

    - Wiem, ale kim on w ogóle był?

    - Moim sekretarzem.

    - Ach tak, ale kto teraz nim jest?

    - Chwilowo nikt, bo drużyny nie mam.

    - No, ale co się z nim stało?

    - Był kretynem, musiałem go zatrudnić, ale zrobiło mi się tego później żal. Zawiódł mnie. Rzadko swoim sekretarzom daje takie rozkazy, ale nie
    miałem wyboru. Kazałem mu wkraść się do centrum Ajkhtab. Miał dostarczyć mi żywego Morisa Broockera, resztę zabić.

    - Broockera? W mojej rodzinie nie ma żadnego Morisa. – zdziwił się Charge

    - Powiem ci coś czego nie powinienem ci wspominać on tak naprawdę nazywa się Jack Seavee, a Moris Broocker to tylko jego pseudonim.

    - A dlaczego wam tak na nim zależało.

    - Sam fakt, że taki idiota jak Moris jest z rodziny byłego naszego sekretarza budzi we mnie wielkie obrzydzenie, a jeszcze to, że pracuje
    z grupą Ajkhtab, nie! Ja musiałem go mieć! Sam zobaczyć jego wnętrzności! No i to jak błaga mnie o litość! Greyflash zawiósł go, ale miał
    jeszcze kilka zadań. To nie jego wina, że wszędzie się paliło, a jego biedna rodzina została w środku. Musiał ją uratować, to jeszcze rozumiem,
    ale testowania najnowszych systemów obronnych tarczy na szklanych szybach. Sądze, że może próbował odbić ogień od tarczy, ale zamiast tego
    tarcza rozbiła szyby i całe centrum zaczęło się sypać. Udało mu się uciec z jego rodziną. Reszta nie zdołała uciec. Wrócił później do mnie ten
    Greyflash, to było jakoś tak w maju. Kazałem mu dostać się do schronu LP14. Z tego schronu już nie wrócił, myśle, że nakół się na ostrze
    Aigfarath. Wystarczy go tylko dotknąć opuszkiem palca brzegów i nie masz już palca… a zresztą nie powinienem ci o tym wspominać.

    Inferno wziął pilota w rękę i już miał go włączyć, ale…

    - A9B1345X6E!! – krzyknął Charge

    - Co?!! – Inferno przewrócił się do tyłu, z ręki wypadł mu pilot

    - Co?!! Co?!! Co?!! Skąd go znasz?! Skąd?!

    - Co znam?

    - Nie udawaj, że nie wiesz!!

    - Wiedziałem, że ty będziesz wiedział co to za szyfr i wiedziałem także, że mi nie powiesz. Tak w ogóle proponowałbym zacząć walkę za jakąś
    godzinę, o zmroku. Wtedy wszyscy będziemy przygotowani. – zaproponował Charge

    - Zgadzam się, ale tylko wtedy kiedy zdradzisz mi skąd znasz szyfr.

    - Zgoda, powiem skąd go znam, jeżeli ty powiesz mi do czego to kod.

    - No w sumie… nie, chociaż. No dobra powiem wam, ale wy musicie wygrać bitwę.

    - Czyli rozwalić robota?

    - Powiedzmy.

    - No to tak, Markus nie żyje, umarł w szpitalu jakiś czas temu, no nie dawno. Nie powiedział nam co to, ale może ty wiesz. Znaleźliśmy to w
    jego kieszeni.

    Charge wyjął kawałek papieru i podał go doktorowi Inferno.

    - Hmmm… To ciekawe, mogę to zatrzymać?

    - Nie! Nie! – bronił Charge

    Jednak było za późno Inferno zaskakująco szybko przeczytał kartkę po czym rozdarł ją w drobny mak.

    - Co to za śmieci?! Co?! – zapytał się Inferno

    Inferno nic nie mówiąc schował się za koszem na śmieci i gdy agenci poszli do mobilnego centrum, to Inferno wyjął z kosza jakiegoś małego
    robocika i obejrzał go. Tym czasem agenci siedzieli w mobilnym centrum, pili gorącą kawę i się naradzali. Do mobilnego centrum weszli wtedy
    Lippse i Kniste.

    - No i jak? – zapytał Kniste swoim charakterystycznym głosem

    - No właśnie. – powtórzył po nim Lippse

    - No wiecie. Inferno nie zostawił na nas suchej nitki, zaczął się bić i nie chciał ustąpić, ale zgodził się, że bitwa rozpocznie się w nocy.

    - A skończy?

    - Pewnie wtedy gdy nadejdzie krwawy świt.

    - Jesteśmy gotowi przelać za was krew i rozprawić się z tym doktorem Inferno.

    - Mamy jeszcze dwa kwadranse. – oznajmił Charge

    - A co z tym Greyflashem?

    - Chyba nazywa się Albert, ale Inferno nie wie czy to jego prawdziwe imie czy tylko pseudonim, z resztą potem ci opowiem teraz musimy wymyśleć
    dobrą taktykę, aby móc iść na bitwę.

    Rozdział 6. Bitwa ludzi i maszyn

    Chase wyszedł na ze wnątrz. Do bitwy pozostał ostatni kwadrans, niebo było już mocno pomarańczowe, a słońce świeciło bardzo nisko.

    - Która jest godzina? – zapytał Chase Charge’a, który wychodził z mobilnego centrum.

    - W pół do dziesiątej. – odpowiedział Charge patrząc na zegarek

    - Kwadrans do wymarszu. A bitwa o dziesiątej.

    Chase pomyślał o tym wszystkim co go czeka. Ma walczyć z synem doktora Inferno do krwawego świtu. Pomyślał, że nie daj Boże ktoś może zginąć,
    jakiś agent gotowy, by oddać za niego życie. Utalentowani ludzie i bezlistosne maszyny spotkają się. Lecz kto wygra? Kto przeżyje, a kto
    zginie? Czy będą to agenci czy Infernox? Nie znał na to odpowiedzi. Tym samym czasem jakieś czterdzieści mil dalej w wielkiej siedzibie, przed,
    którą stoją potężne czołgi na gąsiennicach i smukłe myśliwce z ostrymi dziobami. Znana już agentom organizacja: “Laxee” przebywała w swoim
    schronie. Amargeusz Amatic wkradł się do niego w celu odnalezienia swojego syna. Gdy tak szedł po schodach i miał już stanąć na podeście,
    pomyślał, że jego syn jest gdzie indziej, w tym samym momencie pomyślał o tym także Chase. Ich myśli jakby się złączyły. Chase pomyślał o tym o
    czym myśli Amargeusz, a Amargeusz pomyślał o tym o czym myśli Chase. Amargeusz usiadł wtedy na podeście i pomyślał tak: “Chase, nie wiem gdzie
    jesteś, ale obiecuje, że cię znajdę. Nastały mroczne czasy, ludzie walczą, żeby przeżyć. Jest im ciężko wyjść z domów. Bataliony cyborgów,
    Spy-Clopsów są w drodzę, a syn doktora Inferno sieje spustoszenie. Jest tylko jedna osoba, która może ocalić świat, ty. Ty nią jesteś. Wiem, że
    cię potrzebuje, a ty potrzebujesz mnie. Tylko ty możesz mi pomóc. Obiecuje, że kiedyś cię znajdę.” Amargeusz stanął przed wielkimi drzwiami
    twierdzy i pomyślał jednak, że go tam nie ma. Amargeusz poszedł. Po drodzę zobaczył pana Greenlattse’a.

    - Greenlattse, dzień dobry! Co u ciebie?

    Greenlattse nie odpowiedział, a nawet się nie zatrzymał. Poprawił wówczas swoje gęste brązowe włosy i przeskoczył cztery stopnie płaskich
    schodków. Stanął na podeście. Wpisał kod dostępu. Wrota otworzyły się, więc wbiegł do nich. Otworzył drzwi windy i zjechał sześć pięter w dół.
    Otworzył drzwi windy i zapukał do stalowych drzwi, które były gdzieś na końcu korytarza. Drzwi otworzyły się. Mike Greenlattse zgiął się w pół
    ze strachu, a Bruce groźnie na niego łypał.

    - Zawiodłem cię panie. Błagam o przebaczenie, to już ostatni raz! Przysięgam!

    - Ostatni raz był tydzień temu kiedy nie dogoniłeś Jona!

    - Ja bardzo przepraszam! Ja nie mogłem, nie mogłem zabić Amargeusza!

    Greenlattse zaczął płakać.

    - Cierp w ciszy!! – krzyknął Bruce

    - Ja, nie mogę tego zrobić. On był moim przyjacielem. Tak samo jak Filip Smith i Morgan Filos, który już nie żyje.

    - Pracujesz dla mnie! A nie dla jakiś agentów!

    - Prawda jest taka. Zgodziłem się, bo byliście lepiej przygotowani. Jakby tak nie było to bym się nie zgodził.

    - To ja bym cię zabił i tak z resztą zrobię.

    Greenlattse zaczął rzucać się po podłodze i błagać o litość.

    - Milcz, bo będzie bardziej bolało!!

    Greenlattse próbował się wymknąć z sali, ale Bruce zamknął drzwi używając pilota. Bruce wyjął z szuflady ostrze Aigfarath i rzucił się nim na
    jego klatkę piersiową. Greenlattse cały krwawił i miotał się z bólu.

    - A więc pozostała ci minuta życia. – oznajmił Bruce

    - Aiiigggaaa!!! Błagam dobij mnie! Nie mogę znieść tego bólu.

    - Jeśli nalegasz?

    Bruce brutalnie ściął Greenlattse’owi głowe. Chwilę później do drzwi zapukał Sebastian.

    - Co się tu stało? – zapytał przestraszony Sebastian

    - No wiesz, nie ważne… Greenlattse nie był członkiem Infernoxa, a teraz nie żyje.

    - Ale był wpisany.

    - Był, ale się zmieniło.

    - Co pan mówi?! Zabił pan Greenlattse’a?! Wymordowuje sobie pan drużynę?! Inferno panu tego za przeproszeniem nie zakazał?! Tak w ogóle to
    gdzie jest Martin.

    - On też nie żyje…

    - Pan chyba żartuje. Za chwilę drużyny nie będziemy mieli.

    - Zwrócił mi uwage i nazwał mnie mieszańcem.

    - Ej chwileczkę… czuję jakiś silny zapach, tak jakby preparatu na komary. Czuje, że chyba dobiega z futerału na pistolet.

    - Chwileczkę, ja coś też czuję.

    - Nie rozumiem tylko jednej rzeczy, pan był z agentami i ich widział, co pan z nimi zrobił?

    - Kurde! Szlak! To jest jakiś, no nie ważne, ale ja nie pamiętam, nie pamiętam kilku godzin ze swojego życiorysu.

    - Spokojnie za raz sobie poprzypominamy. No to jak wróciłeś do bazy?

    - Ale ja nie pamiętam? Czuję się jakbym był pijany! Ja nie wiem!

    - No to inaczej co dobrze pamiętasz?

    - Pamiętam jak zabroniłem agentom przejść, jak zabiłem Martina i jak otworzyłem futerał z drugim pisoletem, chyba miałem zagrozić agentom, ale
    reszty już nie pamiętam do tego momentu jak stanąłem na parkingu naszej siedziby.

    - Hmmm…

    Bruce otworzył futerał, z którego dobiegał mocny zapach jakiegoś preparatu.

    - To coś w rodzaju, tego czegoś na co oni mówią Finckox czy coś w tym stylu. Działa na moją pamięć. Tylko tego nie dotykaj.

    - Wiesz, że działa więc nie długo sobie wszystko przypomnisz. – uspokoił go Sebastian

    Wróćmy do agentów, którzy wychodzili na wymarsz. Niebo było lekko granatowe, zapalały się latarnie, a z horyzontu nadchodziło jakieś dwa
    tysiące Spy-Clopsów rozmaitych rodzajów. Agenci mieli przygotowane pojazdy, które stały w szeregu.

    - A więc zaczęło się. – oznajmił Charge

    Kilku strażników z nożami ostrymi jak brzytwa zataczały koło nad kilku dziesięcioma Spy-Clopsami 0. Charge w gotowości trzymał paralizator i
    zaciskał pięść. Z oddali wyłonił się robot, z którego wyszedł syn doktora Inferno. Wszystkie Spy-Clopsy odsunęły się, żeby zrobić miejsce dla
    swojego pana. Jeden ze Spy-Clopsów 3000 zawisnął w powietrzu na swej sieci w próbował na coś albo kogoś zapolować. Za agentami stał James
    Lippse i Tom Kniste. Spy-Clops komander zrobił szpagat, a jego szóstka zielonych oczu zmieniła kolor na czerwone. Jakaś dwudziestka jego
    pomocników poszła za nim, w stronę agentów. Inferno stanął przed agentami i wtedy zabrzmiał sygnał rozpoczęcia bitwy. Charge strzelał z
    paralizatora na oślep, a po chwili tornado Spy-Clopsów rozeszło się.

    - Zobaczymy jakiego agenta tym razem sobie ustrzelimy?

    Inferno ustawił się na przodzie, nie celując trafił Knife’a w brzuch. Kniste runął do tyłu i powiedział:

    - Trafił mnie. Nie sądze, abym przeżył coś takiego, ale trzymam za was kciuki.

    - Kniste! Kniste! – przerażeni agenci próbowali uratować Knise’a, ale na próżno

    - To ostatnie sekundy mojego życia więc powinienem zdradzić wam pewną tajemnicę.

    - Tajemnicę? – zdziwił się Fuse

    - Tak, no bo ja Markus Stargise i Mude coś ukrywaliśmy…

    - Ale co? – zapytał Charge

    - Powiem wam, ale nie wiem czy starczy mi tchu… O tak Jamie Sixty sprzedawał rozmaite pistolety, które były już bezużyteczne i pracował razem
    z Greyflashem. Greyflash miał własną siedzibę, która nadal stoi, setki tajemniczych miejsc i niesamowity pokój…

    Kniste zamknął oczy i z trudem podał Charge’owi kopertę. Charge otworzył kopertę w środku było napisane: “Greyflash jeszcze za życia wykupił
    mnie szpiegom Infernoxa. Sixty testował na mnie najnowsze lasery. To było okropne doświadczenie. Nie spałem po nocach myśląc o tym, co czeka
    mnie następnego dnia. Po dwóch tygodniach byłem tylko nie dobitką. Syn doktora Inferno powiedział, że mogę dla nich pracować, nie pracować i
    zostać zabity, lub żyć ze świadomością, że Infernox zabił wszystkich agentów, i ja uciekłem. Szukali mnie… i wy mnie znaleźliście. Bardzo
    wam za to dziękuję, zawdzięczam wam życie. Choć wiem, że gdy to przeczytacie już będę martwy. Doktor Inferno, a właściwie jego syn wyznaczył
    nagrodę: “sto tysięcy $” – za moją głowę. Wystarczy, że jeden z was pójdzie do gmachu na “Unineat st. Carvoolse nr. 13″ – obok budynku
    organizacji: “Laxee” – Wasz Tom Kniste”

    - Unineat st. Carvoolse. – powtórzył Charge

    - Czy to daleko? – spytała Trace

    - Zaledwie pięćdziesiąt mil od bazy w okolicach: “Sirckle street” obok: “University Gloop”. – odpowiedział Charge

    Charge włożył list za pazuchę i poszedł na bitwę. Pociski śmigały jak szalone. Charge niszczył dziesięć Spy-Clopsów na dwie minuty. Nie zdołał
    jednak zniszczyć kilku Komandorów, którzy byli gotowi zniszczyć mobilne centrum. Chase leżał wówczas, jakby zetknięty z mokrą glebą. Miał
    skrzyżowane ręcę całe we krwi. Miał także skręcony nos i dwa wybite zęby. Po kilku minutach podniósł się na ziemię, jednak cały zginał się z
    bólu. Wtedy wybiła jedenasta.

    - Godzina bitwy. – oznajmił Magma

    - Chase! Turbosamochód! Chase!!! Szybko!!! – krzyczał Charge

    - Nie dam rady. – oznajmił Chase przewracając się na ziemię.

    - Chase! Wierzę w ciebie! – pocieszyła go Trace i podbiegła do niego

    Chase przewrócił się na brzuch.

    - Nie żyje. – oznajmił jeden ze Spy-Clopsów

    - Nie! On musi żyć!!! Chase!! Tylko nie to!! Dlaczego on?! Dlaczego akurat on!!!! – Trace klęczała przed ciałem Chase’a

    podbiegł Fuse, powiedział przerażony:

    - Nie! To nie możliwe!!! Pocisk go nie zatrzymał! Magma i Spy-Clops nie mogą go zatrzymać! Nie mogą! To po prostu nie możliwe!! Chase, proszę
    cię powiedz, że tam jesteś. Powiedz, że żyjesz.

    - Bitwa to nie czas na opłakiwanie zmarłych. – powiedział Charge

    - Ja… a. – Chase’owi nie starczyło tchu, krztnął i przewrócił się na plecy

    - Chase! Żyjesz!

    Trójka agentów podniosła Chase’a.

    - Czuję, że muszę to zrobić. Ahh!!! Auk!!! – powiedział Chase ledwo co łapiąc oddech

    - Nie możesz, ledwo co żyjesz. Jesteś ranny. – powiedział Charge

    - Muszę…

    Chase otworzył drzwi Turbosamochodu. Usiadł i ruszył na ciemną ulicę London Street oświetloną latarniami. Spy-Clopsy strzelały w szyby Chase’a.
    Chase wysiadł doczołgał się do specjalnego urzędu i położył się w fotelu. Poprosił mężczyzne:

    - Widzi pan, że domy płoną. Jestem zmasakrowanym agentem specjalnym i proszę o jaką kolwiek ilość posiłków…

    - Ja…

    Huknęło. Wrota domu runęły. Spy-Clopsy zaatakowały dom. Chase poczuł, że umiera, że jego oczy się zamykają. Leżał wówczas na podłodze cały w
    krwi. Spy-Clopsy przyszły go zabić… Obudził się w wygodnym materacu.

    - To tylko koszmar, to tylko bardzo zły sen… – wmawiał sobie Chase

    Jednak po chwili poczuł ten sam ból, który zapamiętał ze snu. Spojrzał na rękę. Miał na niej opatrunek. Wybiła, któraś godzina. Chase policzył
    ilość dzwonów. Wyszło mu, że jest dwunasta. Jest północ, czyli jest tu od godziny. Wstał. Miał sztywne nogi. Usiadł na fotelu. Poczuł nieznośny
    ból. Zdjął opatrunek z nóg. Opatrunek był cały w krwi. Na nogach miał głębokie rany. Chase rozejrzał się. Był w białym pokoju przypominającym
    szpital. Zszedł na dół. Na dole zastał Filipa Smitha, nad czymś myślącego. Było to duże i pozytywne zaskoczenie dla Chase’a.

    - Gggg.dzie ja jestem? – zapytał Chase

    - Chase nie bój się, jesteś u mnie w domu.

    - Ja przepraszam, to prze ze mnie. A gdzie jest Michael Bist?

    - Spokojnie, żyje. Spy-Clopsy zburzyły tylko budowlę. Bist jest w szpitalu. Znalazłem cię i zabrałem. Amargeusz Amatic wyszedł już ze szpitala.
    Mówi, że Greenlattse stał się taki, no chamski. Ostatnio nie mówi: Dziękuje, proszę, przepraszam. Jest bardzo poważny. Nie rozmawia z jego
    przyjaciółmi. Jednym słowem zwariował.

    - Stary, biedny Greenlattse. Żal mi go.

    - Chase, prześpij się. Dobrze ci to zrobi…

    - Dziękuję, Filip. Zawdzięczam ci życie.

    Chase po chwili jednak poczuł, że czuje się lepiej. Podjechał i opowiedział to Fuse’owi. Głos Charge’a dobiegał z za mobilnego centrum:

    - Lippse poległ.

    Lippse był cięszko ranny. Ledwo co łapał oddech. Spy-Clops z nożem, który był winowajcą tego ataku był już kupą złomu leżącą obok kosza na
    śmieci. Charge ocierał chustą rany Lippse’a.

    - Połóżmy go w mobilnym centrum. – zaproponował Chase

    Fuse wyjął nosze z mobilnego centrum i wraz z Charge’m położył na nich Lippse’a. Lippse leżał nie ruchomo. Zamknął oczy i mamrotał coś pod
    nosem, jeszcze żył, ale jednak ledwo, ledwo co. Agenci zawieźli Lippse’a do mobilnego centrum. Fuse został z nim i położył go na miękkim,
    puchowym materacu. Trace schowała się za dużym bilbordem widząc kolejne bataliony Spy-Clopsów nadchodzące ze wschodu.

    - Koniec z tym u licha!! – krzyknął Charge

    Charge odpalił mobilne centrum i za jednym zamachem przejechał ponad dwieście Spy-Clopsów. O pierwszej paliła się prawie cała ulica. Zginęło
    już niemal tysiąc cywilów, a rannych naliczono prawie dwa i pół tysiąca. Straż pożarna właśnie wyciągała jedną rodzinę z ruin ich domu. A w
    oddali jechało ponad dwadzieścia ambulansów na sygnale. Chase objął Trace i pocieszył ją. Trace zauważyła jak Inferno każe magmie, żeby ten
    wszedł do robota. Trace odsunęła rękaw prawego ramienia i Chase zobaczył krwawe cięcia. Chase otworzył apteczkę i nasmarował rany Trace
    specjalną maścią. Chase zobaczył scenę walki Spy-Clopsa z Fuse’m. Fuse jeszcze nie dokońca opanował wszystkie funkcję paralizatora, więc
    zamiast zniszczyć Spy-Clopsa utworzył nad nim pole siłowe.

    - Daj mi to! – rozkazał Charge

    Jeden z kilkunastu strażników wbił nóż w lewe ramię Trace. Trace zawyła z bólu.

    - Odwal się od niej ty kretynie!!! – wykrzyknął Chase

    Chase kopnął strażnika w twarz. Strażnik runął na plecy. Fuse zastrzelił go, spojrzał na Charge’a bijącego się ze strażnikiem i podbiegł do
    Trace. Gdy Charge zakończył bijatykę ze strażnikiem także podbiegł. Rana Trace przypominała zygzak. Na środku zabarwienie rany było bordowe i
    mocno krwiste a po bokach jasno czerwone.

    - To sztylet Haisa. Rana zabliżni się za jakiś rok, ale blizna nigdy się nie zagoi. – oznajmił Charge opatrując ranę

    Rękawy Charge’a były całe uwalone w krwi. Jego mina wyglądała jakby za chwilę miał coś powiedzieć, ale jednak tego nie zrobił.

    - Kto to Hais? – zapytał Fuse

    - Znany rzeźbiarz, który niegdyś pracował dla Infernoxa. – odpowiedział mu Chase

    Charge pokazał swoje dłonie.

    - To nie tylko moja krew. – oznajmił

    Charge nałożył maść ramię Trace. Ostrzegł ją:

    - Uważaj. Nie dotykaj rany przez najbliższą dobę i uważaj żeby rękaw nie zatykał rany. Codziennie przemywaj ją minimum trzy razy i koło
    jedenastej, piętnastej i dwudziestej drugiej smaruj ramię specjalną maścią. Rób to przez dwa tygodnie a rana na pewno się zabliźni.

    - Uważasz, że nie trzeba jej zszyć? – upewniła się Trace

    - Nie trzeba będze. – odpowiedział Charge

    Wtedy Spy-Clopsy otoczyły agentów. Wybiła druga. Fuse wyjął zapasowy pistolet i strzelił do komandera Spy-Closów, w momencie kiesy ten miał
    czerwone oczy. Spy-Clops rozkazał:

    - Zabić ich!!! Zwołać dziewięć komandorów i sto dziesięć Spy-Clopsów 3000!

    Spy-Clopsy ustawiły się w szeregu i każdy był gotów zabić jakiegoś agenta. Charge strzelał z paralizatora na oślep. Piętnaście Spy-Clopsów 3000
    stawało się kupą złomu w dwie minuty. Po kilkunastu minutach został tylko jeden komandor, który wydał rozkaz i kilka Spy-Clopsów 0, które łatwo
    dawało się pokonać. Po dziesięcio minutowej walce ze Spy-Clopsem komanderem, który miał już tylko pięć kończyn, dwie ręcę i trzy nogi. Trace
    usiadła na nowo pomalowanej ławce, która wyglądała wówczas jakby nie była malowana ze sto lat i miała zdrapywaną farbę. Trace obejrzała swoją
    w niektórych miejscach okaleczoną nogę. O trzeciej ogłoszono alarm. Każdy miał zostać w domu. Tysiąc sześćset zmarłych i trzy i pół tysiąca
    rannych. Jednak alarm poskutkował, bo do czwartej zmarło tylko piętnaście osób a rannych było dwa razy tyle. Chase wsiadł do Quada i spróbował
    otoczyć linę wokół nóg robota. Jednak linę przecięto. Nie była to dobra wiadomość bo agenci nie mieli planu B. Mieli natomiast mózgi więc
    postanowili być optymistami. O czwartej czterdzieści nastał krwawy świt. Bitwa jednak się nie skończyła, bo na razie był remis. O szóstej
    Chase założył odrzutowy plecak. Wybił się w powietrze i zatrzymał na wysokim biurowcu, gdzie syn doktora Inferno groził Trace ostrym jak
    brzytwa sztyletem Aigfarath zdobytym w nocy przez Spy-Clopsy.

    - Albo oddasz klucze albo ona zginie!!

    Inferno już zaczął rozcinać koszulę Trace.

    - Nigdy, nie oddawaj mu kluczy! – krzyczała Trace, którą w tej chwili Inferno zakneblował

    - Wybieraj!

    Chase zastanowił się. Zawachał się, ale rzucił klucze doktorowi Inferno, który odłożył miecz, póścił miecz. Ale klucze wyrzucił z biurowca,
    mówiąc:

    - A wiesz, Chase. One nie były mi potrzebne.

    - Charge mnie zabiję… zbiegnij po schodach, Trace.

    Chase natomiast skoczył w przepaść z niewielką pomocą rakiet w odrzutowym plecaku. Chase wyciągnął prawą rękę. Zabrakło mu dosłownie pięciu
    centymetrów, ale Chase się nie poddawał. Zadzwonił do Trace, żeby ta wyrzuciła mu przez okno futerał na pistolety. Chase z łatwością złapał go
    i teraz mógł pozwolić sobie na złapanie kluczy, które były delikatne i pękłyby z łatwością. Chase w ostatniej chwili wybił się w powietrze i
    wylądował gdy Trace była już na szóstym piętrze. Natomiast gdy była już na trzecim Chase podszedł do Charge’a i pokazał mu klucze.

    - Gratuluję, Chase to nie łatwe. Nie wielu agentów, by to zrobiło, za ten wyczyn dostaniesz małą, srebrną gwiazdkę. Nie jest złota więc nie
    pomoże ci się zbliżyć do kolejnego awansu, ale to ważne wyróżnienie.

    Wtedy Trace wybiegła z biurowca, uściskała Chase’a i powiedziała:

    - Jak ci dziękuję! Chase, ja cię…

    Wtedy Inferno wsiadł do robota i uderzenie stalowej stopy robota o ziemię zagłuszyło ich rozmowę.

    Rozdział 7. Na ratunek Trace!

    Chase rozejrzał się. Spojrzał na Trace. Siedziała na tej samej ławce, która teraz była w sumie dwoma ławkami. Trace była przerażona i płakała.
    Spoglądała na aleje zniszczonych domów.

    - Na tej ulicy jest dom moich rodziców. – oznajmiła trzęsąc się

    - Gdzie są? – zapytał Chase

    - Mama wyjechała z bratem na urlop.

    - A tata?

    - Tata został. Był już na urlopie z mamą.

    - Dlaczego Tom nie uciekł?

    - Chyba chciał ochronić swój dom.

    - Dzwoniłaś do niego?

    - Nie odbierał.

    Kilkanaście sekund później telefon Trace zadzwonił. Gdy zobaczyła napis: “Tata” kamień spadł jej z serca.

    - Nie mogłem znaleźć telefonu. Zostawiłem go w szufladzie. Kto by pomyślał. Czy coś ci się stało.

    - A tobie?

    - Mniejsza o mnie.

    - Mnie. Mam ślady sztyletów na rękach.

    - Och! Bardzo cię boli?

    - Niestety, ale na pewno mniej niż wcześniej.

    - Jak się czujesz?

    - Podle.

    - Co się stało?

    - Agenci ucierplieli, a Kniste w ogóle zmarł? A możesz powiedzieć mi czy dom w ogóle stoi, a domy sąsiadów…

    - Tak, stoi. Nasze podwórko też nie zostało zniszczone. Bardzo kusiło mnie żeby wyjść i wam pomóc, ale postanowiłem nie łamać zakazu.

    - Spałeś?

    - Nie, nie mogłem przestać o was myśleć.

    - Słyszałeś ten hałas?

    - O tak! Przez chwilę musiałem włączyć radio i założyć słuchawki.

    - Dobrze, że nic ci się nie stało.

    - Prowadzicie?

    - Ani nie przegrywamy, ani nie prowadzimy. Do zobaczenia.

    - Do zobaczenia.

    - Trace!

    - Wiem! Nie mam czasu, teraz muszę… wiem, że mnie uratowałeś, wiem, że zawdzięczam ci życie i w ogóle, ale powiem to kiedy indziej.

    Trace wsiadła do mini samolotu i wzbiła się w powietrze. Chase natomiast wystrzelił kilkadziesiąt Superrakiet z Turbosamochodu i dzięki temu
    nogi robota wybuchły. Górna część jednak się odłączyła i Inferno odleciał.

    - No, kochany! Zbierasz na złotą gwiazdkę. – Oznajmił Charge, a Chase się uśmiechnął

    Trace strzelała w kabine, ale nic jej to nie dało. Wylądowała na wieżowcu, gdzie wylądował także Inferno. Trace związana. Inferno wsiadł do
    robota i złapał jego pazurami Trace. Trace wisiała pięćdziesiąt metrów nad ziemią. Chase przerażony tym widokiem założył odrzutowy plecak i
    wzbił się w powietrze. Wylądował na bloku. Inferno śiejąc się pod nosem zrzucił w przepaść Trace. Chase za pomocą rakiety w odrzutowym plecaku
    spadał w przepaść. Ponieważ był o trzydzieści kilogramów cięższy od Trace złapał ją w powietrzu i mocno ją trzymając wzbił się w powietrze. Tym
    razem Trace zadzwoniła natychmiast do taty i do mamy i opowiedziała im o tym, że Chase dwukrotnie ją uratował.

    - Gratulację! Teraz daj mi tą zabaweczkę. – powiedział Charge

    - Turbosamochód?

    - Tak. Dostaniesz samolot Trace.

    Chase wsiadł do samolotu Trace i wielokrotnie strzelał do robota, ale wybił tylko szklaną kabinę. Dopiero za jakimś pięćdziesiątym razem
    Charge’owi udało się zestrzelić robota. Płonąca kabina z hukiem uderzyła o ziemię i wybuchła.

    - Hura! Jestem mistrzem!!! Powiniem wstawić sobie złotą gwiazdkę!! O tak!! Inferno nie żyje.

    Rozdział 8. Powrót do Alp

    - Czy, to koniec Infernoxa? – zapytała Trace

    - Hmmm… dobre pytanie. – zastanawiał się Charge

    - Napiłabym się herbaty z mlekiem.

    - A ja szampana.

    Charge narysował na kartce gwiadkę i nakleił ją na słomkę. Tak stworzył flagę, którą wymachiwał na około.

    - Hura! Hura!

    Chase rozejrzał się. Ulica wyglądała jak Warszawa po drugiej wojnie światowej. Westchnął i przeszedł się po aleji. Zobaczył tam kilka
    pierścieni, które Doktor Inferno Junior dostał od swojego taty. Podniósł je i na nie chuchnął. Następnie założył je na palce. Był zawiedziony,
    była to tylko biżuteria, a on myślał, że da mu jakieś nadzwyczajne moce. Zaniósł je Charge’owi i pochwalił mu się znaleziskiem.

    - W twoich rękach to tylko biżuteria, ale w rękach takiego człowieka, to moc. – wytłumaczył Charge

    - Rozumiem.

    - Chwileczkę, moc zostaje biżuteri zostaje przekazana temu kto zabił ich poprzedniego władce. O tak, ale czy to oznacza, że ja jestem ich
    panem? Za raz się przekonamy.

    Charge założył jeden z pierścieni na palec wskazujący i wyciągnął go w niebo. Wtedy wystrzeliła z niego wielka chmura ognia.

    - Łał!!

    Agenci się spakowali. Lippse został zawieziony do skrzydła szpitalnego. Tam także Tom i Nina opatrzyli rany agentów. Chase zwołał agentów. Nie
    tylko awansował, ale także każdy agent gorąco go pochwalił, ale ten powiedział:

    - Laxee, jestem im coś winien. Wrócę za miesiąc może dwa. Mam nadzieję, że przeżyję i załatwię ten konflikt.

    Trace się rozpłakała.

    - Chase! Nie! Błagam cię! Nie rób tego!

    - Muszę. Wybaczcie mi.

    Czarne chmury zasłoniły niebo. Chase ubrał się i wsiadł do Turbosamochodu.

    Chase podjechał pod ich budynek i już wybiegł z Turbosamochodu. Przyszedł Bruce.

    - Za raz. Chwileczkę, Chase sądziłeś, że przyjechanie tą niby furą pomoże ci rozwiązać konflikt. Nie odpuszczę ci tego. Sądziłeś, że głupim
    preparatem zwyciężysz i…

    - I co?

    - Greenlattse nie żyje, jest ci przykro?! O Chase, rozpłaczę się!

    - Ja też cię zaskoczę.

    - Słucham?!

    - Doktor Inferno Junior nie żyje!

    (Uwaga! Ciąg dalszy nastąpi!)

  37. April 20, 2015 - 6:26 am | Permalink

    Translate to english:

    Dla Deyrta Croshita, Chrivse’a Calma i dla Pieszka i Mieszka za dobry wkład i pomysł…

    Przedmowa: Ta książka jest przeznaczona dla każdego wielbiciela kupowości, ostrzegam, że nie najlepszym pomysłem jest czytanie tej książki przy
    jedzeniu (może skutkować to puszczeniem pawia na dywan), książka oparta jest na prawdziwych poważnych i tych zabawnych wydarzeniach w
    dupnictwie. Apeluję jednak, aby po przeczytaniu obliczyć wszytkie wulgaryzmy tej księgi – JANIL DUPNICKI, TERBYTE HALMS, UNTARGEN NIWES, SEEI
    SKEEDNER, PIESZKO, MIESZKO, ANDEAL STRINGER, FAUS STICKS, MARKUS SIUSIACZKOWIEC, HAULS HALMS, DICK DICKENS, GRI-GRI, FRI-GRI, WEENIE RAMMA,
    TOUBAUS ROULLER, HAINA, AGNIESZKA TIMUNGOWA, LASIATEK, WIDING TERPITS, WEENIE CRACKERS, ELSE WINOUG, ALMOND TERBITTE, KAKTUS JETOP, DIJANGH
    MUIG, FIUU-FIUU-FIUT, HELSE DEEP, WEENIE-MORAL I INNI…

    Wprowadzenie do tej powieści:

    Pewnego słonecznego i kupowego poranka obok centrum kupowości przechadzał się Tickens Tobiasz, niósł kopertę do Janila. Wszedł po schodach, na
    czterdzieste drugie piętro gdzie w puchowym suficie, zrobionym głównie z witraży, odpoczywał Janil.

    - Mam nadzieję, że tym razem bardziej kupowe i dobrzejsze, jeżeli jest w ogóle takie słowo, informacje. – powiedział Janil

    - Przykro mi mówić, ale nikt nie jest w stanie spłacić takiej ilości rachunków. – odparł Tobiasz

    - Co prąd jest? Do dupy z tą wodą, w moczu możemy się kąpać, a prąd sobie zamienimy gównem z krzemieniem i palonymi śmieciami od tego Markusa
    Siusiaczkowca!

    - Ech!

    - No ile tego?

    - Uch! Dwadzieścia sześć milionów czterysta tysięcy pięćdziesiąt siedem zanzizów waluty kupowej.

    - *What*!!!! Cholery idzie z tymi cholernymi rachunkami, przykro mi, ale to ty dziś je spłacasz!

    - To netto.

    - Na jasny mikosz oblany gumowym gallantem w haniebnej panierce z roztopniałych wyt!

    - Przykro mi, mamy największy na ziemii biurowiec, wiem, że to hańba z tym co miesiąc idzie, ale to się zmieni!

    - Wyślij list!

    - Trudno się mówi, ale sprzedałem pocztę staremu Jaskunowi, (Weenie Crackersowi).

    - I wixing Mikosz heatest hotest, co to ma być?!

    - Ale, ale ja nie płacę rachunków?…

    - A niby kto ma za nie płacić?!

    - Jest Nimber.

    - Nimber Greyteast ma sześć i pół Galma waluty kupowo-groszowej.

    - Widziałem Pieszka i Mieszka, są w wieży Harmedritu.

    - Wynocha, Tobiasz!

    Tobiasz wyszedł, a drzwi z hukiem łomotnęły w ścianę.

    Rozdział 1. Lasiatek i jego dalecy kuzyni

    Lasiatek to dziewięćdziesięcio dwu letni dziwak, którego dalecy kuzyni, dziadkowie, pradziadkowie, prapradziadkowie i inni tacy, każdy z nich
    próbował sztuczek z nieśmiertelnością, ale sztuczki miały skutki uboczne, lecz nie ważne, później do tego wrócimy, teraz trochę Pieszka i
    Mieszka.

    - Wiesz co Pieszku?

    - Co?

    - A pstro?! Nie znasz może jakieś wierszyka, którego ja nie znam?

    - Oczywiście, że taki znam.

    - To świetnie! Gadaj!

    - Jedzie po drodze dziwna maszyna,
    prawie jak pociąg, lecz szyn tam ni ma.

    Jedzie i buczy, warczą motory,
    suną przed siebie spięte traktory.

    Tam trzeba siły, nie da się z buta,
    jadą i ciągną gówno mamuta.

    Nie ważne, że gówno. I tak wymiata,
    bo to unikat na skalę świata.

    Przeleżał w ziemi latek miliony,
    prawie nietknięty, bo zamrożony.

    Ciągną więc druzja, twardo po trupach,
    bo się zaczyna roztapiać kupa.

    Wielu z nich dzielnie twardziela udaje,
    chociaż już trochę gównem podaje.

    Każdy się w pocie czoła uwija,
    nie ma tam lipy, bo to Rasija.

    Każdy z traktorów się mocno napina,
    będzie to przecież pomnik Putina.

    Ciągnęli chłopcy całe tygodnie,
    w trudzie i znoju nie było wygodnie.

    Jechali do celu, nie narzekali,
    głód spirytusem wciąż zapijali.

    W końcu dobrnęli, trochę na kacu,
    stanęło gówno w Moskwie na placu.

    Do pracy się szybko rzeźbiarze wzięli,
    choć bardzo trudne zadanie mieli.

    Budulec już ledwo trzymał się kupy,
    a zapach “piękny” – jak prosto z dupy.

    Lecz dokonali niemożliwego,
    i wyrzeźbili wieszcza swojego.

    Przyszli dorośli i dzieci małe,
    podziwiać dzieło, wielkie, wspaniałe.

    Lecz z tłumu wyrwał się chłopczyk mały,
    wstrzymując powietrze, aż wyszły mu gały.

    I wrzasnął przed ludzi grupą:
    “Mamo kochana, to śmierdzi kupą!”.

    Cisza nastała niespotykana,
    niektórzy padli wręcz na kolana.

    Każdy na zewnątrz oczy wywala,
    nie ważny budulec. – liczy się skala.

    - Łał! To zajefajne!

    - Potrzebny nam Lasiatek, słyszałem o jego planach do eksperymentu!

    - Dzynks Paradise! Panie Pieszku, dla czego zawsze masz rację?!

    - Jakie są twoje ulbione absurdy wyrazowe?

    - Na Saharze stoi Butla pełna woi. A w tej woi takiej ilość gówien srakiej. Napój gówienny w tej woi nie tylko rany goi, ale także spragnienie
    koi. Choć w tej woi gówna tyle co alkoholu w soli i soji, a piany tyle co w moczu wody…

    - Wystarczy, wystarczym… gówno o tym wiesz…

    - Co dostałeś ze srania na odległość?

    - Gówno, czyli szóchę z plusem.

    - Ja mam Respire’a.

    - Fatalnie wstydź się! Przecież! Jedynka to Zarmur, dwója to hańba, trója to ścieki, czwórka to gniazdo, piątka to Respire, a szócha to gówno.

    - A ja miałem Respire’a plus.

    - Jach to Mikosz! Ochrona smarkowa!

    - Musimy się zasmarkać?

    - Nie, wystarczy, że ci haniebni strażnicy wieży zostaną wydaleni!

    - POWIEDZCIE HASŁO! – zimny, kupowy ton władcy smarków pokrył mrokiem salę

    - “Kało Kakao!”

    - Smarki, chce je zbadać!

    - Srakuś dupkuś! Na bambus z takimy! Idziemy ze skargą do Janila, zostaniecie WYDALENI!

    Pieszko i Mieszko zniknęli, pojawili się w sali “Bałkańskiej”.

    - Ale odjechaliśmy na tej benzynie kupowej, wydatki wkładam w gatki. – mówił Janil

    - Mamy, my zasmarkany problem! Pomocy!

    - Spoko! Ale najpierw gadać mi tu, co to jest “Skrajnie Zezwiadowczenie Misji W Stanie Czystym”?

    - Wiemy! To moment, gdy, ciekawa, kupowa misja przekształca się w nudne zwiady! – powiedzieli Pieszko i Mieszko

    - Czwórka (gniazdo).

    - Hura! Hura!!!

    - Ale z siedemnasto centymetrowym minusem.

    - Mikosz!

    - Trója!

    - Wyta!

    - Dwója!

    - Gallant

    - Pała i nie będziecie nazywali mnie moimy własnymi wulgaryzmami! Jeszcze za to zapłacicie!!!

    - Bonika!!!!

    - Saradranin kupowy, maść na hemoroidy, materiał na papier toaletowy, Skir, szczyl, pataman, zgeniu, ciupciu, srakuś, siusiuś, rzygol, grzmot,
    wytrąb!!

    - Sisi Pierdisi!

    - Poprawna definicja to: “Skrajne rozpieprzenie misji”. Oh my Else Winoug!, Witn Paltfan wie co tam się dzieję!

    - No i co?

    - Darmowy bilet na wydalanie, naprawdę działa!

    - Jaką mamy misję?

    - Macie misję: “Przywieść Lasiatka!”

    To dobry, a może nawet idealny moment do kontynuacji naszej historii o Lasiatku… a więc nie czytaliście ani oglądaliście Paryskiego
    Hieroglifa? Wielka szkoda! Bo właśnie tam tkwi sedno o I’ing Weeingu Purckmanie. Cytując Mike’a-Michaela-Tibe’a-Ristore’a-Gallanta: “Co u
    diabła z tymi plakietkami Purckmana?! Jest ich kupa, świeża kupa w sosie Bolognesse z dodatkiem gorzkich cytryn, świeżych, prosto z dupy
    Haise’a Phfisemana. Wyciśniętych na patelni, przez dupków z Ajiashi. O tak! Purckman to kretyn! Kretyn, który nie zna się na niczym, oprócz
    rodziny Lasiatków. Wan Vidici Didusi PRAPRAPRAPRALasiatek z wishingu wyciągnięty!” Hej to ja wasz wójek Janil, nieźle cytuję co nie?! A teraz
    poważniej i subiektywniej, domyśliliście się już na stówę, że eksperyment zawsze się nie udawał, ogłupiał, zamieniał w ser lub ratta toster, a
    teraz napijemy się małe co nieco napoju gówiennego… racja, to było średnio subiektywne i średnio poważne, ale teraz będzie inaczej. Otóż
    wszyscy dobrze wiemy, że pradziadek pradziadka pradziadka pradziadka Lasiatka był pierwszy i skonstruował Termobajt z wyciągarką wishingową, i
    użył jej. Wyciągnął się biedak jak guma, tworząc drogę między ziemią, a słońcem, ale biedny Dymus został zassany przez czarną dziurę i stał się
    odpadem Halmowym. Przypominamy, że odpadów Halmowych używamy do Halmowania rur, czyli nasączenia ich Weselgerem Halmowym. Teraz chwila
    Siusiakologii: “Na dziesięć weenie Tabosowych, przypada jeden weenie Tiger, a więc to obliczenie wprost przemawia do nas – kible pełne
    szczochów i latające pisuary służące do nasączenia moczem żyznej gleby, posłużą do tego dziewięć Tabos i jeden Tiger.”. Wiem, że z tego bełkotu
    zbyt wiele nie da się zrozumieć, ale sądzę, że kończyć tego nie muszę, bo nie za bardzo wam się to podoba, więc kończe już opowieść… Wróćmy
    do Pieszka i Mieszka, którzy powręczali strażnikom karty wydalnicze.

    - O nie! To nie żaden pieprzony debil, to janil, którego musimy słuchać! Jasne, panie Jazme? – powiedział strażnik Coust

    - Zmywajmy się stąd, bo źle bedzie chłopie!

    - Tędy! – ryknął Mieszko

    - Słyszałem o strażnikach Roxa! – powiedział Pieszko

    - Kto by nie słyszał?!

    - Na szczęście król spinaczy, Rowol jest już w drodzę, to znaczy na miejscu!

    Wtedy w ścianie, pojawiła się dziura.

    - Ślady Xenlanda Miłotema, lat: trzydzieści jeden i pół, wzrost: siedemdziesiąt dwa centymetrzy, długość: Metr czterdzieści osiem, małe psisko,
    waga: sześćset osiemdziesiąt trzy i ćwierć kilo, ta kościana dupa waży pół tony? Ha! Ha! Ha!

    - Wrrraugghttt!!!! *RYK!* Tzzauu!!!! Jau!!! Wof! Wof! Wof!

    Czarna bestia skierowała nabiegłe krwią, gały na Pieszka i Mieszka i rzuciła się na nich. Pieszkowi rozpruła ramię prawe i brzuch, a Mieszkowi
    udo i dupę. Urwał im się film, a gdy awaria telewizora się skończyła, obudzili się w szpitaluu kupowościu na odziale kupowych zranień i innych
    urazów dokonanych przez psy i inne bestie…

    - Raiph Garlats, lat czterdzieści dwa, zaatakowany przez pijaną kozę, zranienia: złamany odbyt, pół nerki, zmiażdżona wątroba, zgniecione
    serce. – mówił jeden z lekarzy

    - Ja mam Baracuisa Teetchmana, lat trzydzieści osiem, stado książek o siusiak go przygniotła, stado ważyło ze sto kilo, jedna, a nawet
    siedemnaście z nich, ugryzło go. – odpowiedział drugi lekarz

    Wtedy Pieszko i Mieszko się obudzili.

    - Pieszko! Mieszko! Żyjecie?! – spytał się Janil

    - Chyba tak? Kto pan?

    - My name is Dupnicki, Janil Dupnicki.

    - Uratował pan nas? Jak?

    - W dupy wam powkładałem aparaciki lutesowe.

    - Dzięki temu żyjemy?

    - Tak…

    Próba druga: Pieszko i Mieszko wchodzą na korytarz, ale drogę tarasuje smok Haknesowy. Godzinami Pieszko i Mieszko czekają i proszą smoka, aby
    ten przeszedł albo ich przepóścił ich, ale ten udaje, że ich nie słyszy. Po siedemnastu i połowie godziny Pieszko i Mieszko wracają…

    Próba trzecia: Pieszko i Mieszko wbiegają na korytarz. Stoi tam Troll Kamienny, karmiący gryzonie kupowe, gdy te wymykają się z latek, Pieszko
    i Mieszko muszą uciekać, by nie zostać pogryzionym…

    Próba czwarta: Na korytarzu jest remont i zakaz wstępu…

    Próba piąta: Gollum odmawia wstępu…

    Próba szósta: Na korytarzu pojawia się szpieg Tzou Wrear. Czarny w cylindrze z kapeluszem odlotowym, w okularkach zrobionych z czarnego bzu.
    Grozi agentom, że jeżeli ci nie opuszczą korytarza, to on zastrzeli ich i zje ich kości…

    Próba siódma: Dziki indyk atakuje agentów…

    Próba ósma: Drzwi zostały zamknięte na klucz przez Romę Yiararę…

    Próba dziewiąta: (Censored)…

    Próba dziesiąta: Stwór ukośny podkrada się do pokoju Myuen (Censored)…

    Próba siedemdziesiąta siódma: Trasa została zablokowana, ze względu na korniki kupowe i dużo wody.

    Próba siedemdziesiąta ósma: Cholerny remont cholernego korytarza po cholernym wylewie wody i cholernych, kupowych kornikach.

    Próba siedemdziesiąta dziewiąta (tą próbę zaatakował wirus komputerowy 13C, zawiera zastrzeżone znaki i inne zakazane treści, dlatego została
    mocno, czyli konkretnie ocenzurowana): Niemiecki Hokeista i wojownik znany, Strieps Hangleamdermater gra w Tennisa z Auregiem Newmanem [...],
    dzieję się źle, bo ziemia się trzesię, a wznowione działanie wojska “Atriu” wzrosło dwukrotnie, a także pod zględem (Censored)…

    - (Censored) – mówi Mieszko

    - O tak! – odpowiada Pieszko

    {Z przykrością informujemy, że ten artykuł został uszkodzony i zaspamowany przez debili (Trolli internetowych i książkowych), nie możemy go
    skończyć, bo nie dość, że zawiera treści nieadykwatne to jeszcze prowokacyjne, rasistyczne i obrażające inne kultury…}

    Próba osiemdziesiąta: Jest dwudziesta piąta sześćdziesiąt jeden pewnego dnia roku dwutysięcznego czwartego Pieszko pod korytarzem, znajdują
    list, który dostają od tajnej agencji: “Massok 18″, którego hasłem jest: “More vulgarism, less bleep” W liście było napisane: “Wy drodzy z
    Marsloom, to znaczy Pieszko i Mieszko, wasz Lasiatek śpi w wieży Hountland, słyszałem, że nie możecie do niej dotrzeć, dlatego też ugotowaliśmy
    dla was teleport do tej wieży i włączyliśmy budzik dla Lasiatka. – PS. Nie spóźnijcie się na pizzę!”

    - Pizza?! Z kupowymi kawałkami ciasta Monstrue! Nie możemy się spóźnić! – ryknął Mieszko

    - To prawda! Kawałki kupowego ciasta Monstrue oblane moczem i sosem pomidorowym, z serem, peperoni, oliwkami, zgniłym tuńczykiem, rzygami,
    smarkami, ze świeżym rozplaskanym krowim plackiem przy brzegach!… Pyszności! – zachwycał się Pieszko

    - Sześć minut, ty rantananie!

    - Ej ty! Z czego wylatuje mocz?

    - Nie mam pojęcia?… ptaszek na to mówili w studiu Auntrauker…

    - No, ale potrzebuje hasło do komputera! Muszę uaktywnić teleport!

    - Pozostało pięć minut… wyświetlam podpowiedziedź: “My-pen-is-black”. – pouwiedział komputer

    - Pen-is, ait, room, już wiem: “Mypen”

    - Bad request No. 4007, lapise taurse… try again – pozostało cztery minuts.

    - Shit! Hatsoon airytght onjiopgh htyiunsapunanestery-sztyćp-czaczusze, “penis”

    - Uaktywniam teleport sieci: “Nije” dotyczącej systemu: “Du-tile-anquater-parws9856″ Przechodźcie śmiało!…

    Świśnięcie teleportu idealnie zgrało się z alarmem w budziku Jatasa Massoka. Biała przyczepa kempingowa z hukiem uderzyła o wieżę, drzwi
    otworzyły się. Zagrzmiało… zielony promień zabrał Pieszka i Mieszka i ze świstem i zgrzytaniem poszybowali ku wieży. Wiatr nabierał
    prędkości, a drzewa uginały się pod jego ciężarem. Zachucało, zagwizdało. Pociągnęło Pieszka i Mieszka i wybili szyby. Wpadli na dywan w pokoju
    Lasiatka i przeprosili Lasiatka, który siedział na łóżku.

    - Bardzo przepraszamy, jesteśmy jeszcze młodymi uczniami kupowości.

    - Ja mam siedemnaście lat. – powiedział Mieszko

    - A ja dwadzieścia… za tydzień. – dodał Mieszko

    - Co was t… to znaczy w ten punkt sprowadza? Wiem, że odwiedziny w pół do trzeciej muszą mieć jakąś przyczynę…

    - Tak! Janil kazał wyciągnąć nam od pana informację…

    Starzec zaśmiał się i powiedział:

    - Janil już wszystko wie, podobno starszy ode mnie. Ma lat czterdzieści, a twierdzi, że dwieście lat temu skakał między gwiazdą Platinu, a
    Scorpiu!

    - Jeszcze raz sorki!

    - Ależ nie musicie mnie przepraszać!… Dobrze, że nie skończyło się utknięciu w teleporcie, niedobrze, że się śpieszyliście, bo im szybciej,
    tym dłużej, im wolniej tym krócej… Co ja miałem powiedzieć?… A tak! Weenie Ramma powiedział, że odsmaży wam pizzę…

    - Cholera!

    Rozdział 2. Kupowe przyjęcie

    Następnego dnia, nasi kupowi agenci stanęli w fotelach. Lasiatek powiedział:

    - Ręka jedną nazwę ma noga też, a nasz pan penis nazw ze sześć.

    - Dziesięć. – poprawił Lasiatka, Weenie Ramma

    - A tak! Napijemy się czegoś? Na przykład wyciągu z fiuta?

    - Czego?! – zdumieli się Pieszko i Mieszko

    - Piszę nagane do Janila: “Uczniowie kupowości nie znają kupowych terminów!…”

    A tak w ogóle, jeżeli czytaliście książkę pod tytułem: “Siusiak do kurzu”, musicie wiedziedź, że Weenie Ramma jest cztero-metrowym siusiakiem,
    zamieszkującym różne wieże, ten weenie nie ma lęku wysokości! A teraz zdradzę wam jego największy sekret… Weenie Ramma jest siusiakiem
    Adusowym, który zna tipa, jego największą tajemnicą jest (spoko dam wam czas): ……………………………………………………….
    ……………………………………………………………………………………………………………………………..
    …………………………………………..-/—////////////////////////???????………….,,,,,,,,-*?WHAT?*.,l.,l.,.,/.l,.,.,………
    ……………l……………………………………………………………………………………………………………….
    Ainutrupy są mega tile – Weenie Ramma powie wam to na koniec… jak będziecie grzeczni!… A teraz trochę literatury:

    Pan Tadeusz, księga XIII (fragment)

    To zaś, co cię w tak wielkie wprawiło zdumienie,
    Obyczajnie nazywać trzeba – przyrodzenie.
    (Censored) także zwane, chociaż częściej bywa,
    Że chłopstwo i pospólstwo (Censored) go nazywa.
    Ręka, głowa czy noga jedną nazwę mają
    Ten zaś niewielki wiecheć ludzie określają
    Tak dziwacznymi nazwy. Sędzia nieraz zrzędzi,
    Że jak się robi ciepło, to go (Censored),
    A Wojski zaganiaczem go nieraz przezywa,
    Maciek mówi wisielec, bo już stać nie zdoła,
    A Gerwazy na chłopskie dzieci nieraz woła:
    “Nie baw się Wojtuś ptaszkiem”. Jankiel cymbalista
    Zwie go smokiem lub bucem, i rzecz oczywista
    Jeszcze dziwniejsze nazwy ludzie wymyślają,
    Ułani go na przykład (Censored) nazywają.
    Za to uczeni w piśmie, penis – określają.

    Wiecie chyba o co chodzi w tym wierszyku, a właściwie dialogu Pana Tadeusza z Zosią, a właściwie jego elementu. Teraz natomiast Weenie Ramma
    nalał wyciągu z fiuta, że aż go w oczy para poparzyła. Zazgrzytał zębami i miętowo-zielony płyn wytrysnął na około. Pan Serwu, który był
    ruchomym telewizorem, przygotował miski, wlał do niego Gillexu, wody utlenionej, soku jarzowego i mocz jednorożca Jeżogrzywego.

    - Serwu, włącz się: Polsat!

    - Okey: “Justin Bieber zagra nam w Gdańsku, w ten piątek! Fanów zbierają się setki tysięcy! Na koncert mogą przyjść nie tylko fani.”

    - What? Dziś wtorek! – powiedział Mieszko i pobiegł do kibla

    - Wyrży, Chodź! Chodź, ty też Blondin!

    - Blondin, może, ja nie! W kiblu ja jestem! Za chwilę Wyrży przyjdzie!

    Drzwi klopa się otworzyły. Pieszko powiedział:

    - Papier się skończył! Włożyłem sobie w dupę rękę, kał wyjąłem i rozsmarowałem na ścianie… trochę wylizałem, ale się najadłem!

    - Wyrży!… Musiałeś?! – zawiódł się Lasiatek

    - Nawpierniczamy się precelków kupowych i kupowych czipsów! – ryknął Mieszko

    - Aż utoniemy we własnych kałach, bo organizm nie będzie nadąrzał!

    - Pieszku? Ja coś cię nie rozumiem!

    - Mieszku, to już nie moje zmartwienie! Cholera! Ten Terpits znowu rozbił Weenie-Moral!

    - Wszystkich szlak trafi jak się o tym dowiedzą! A co dopiero Janila i do tego wszystkiego jeszcze wybite szyby w przyczepie kempingowej!

    - Yghytgh?!

    - IJEAJOU?! IJEAJOU?! – zaryczał Weenie Ramma

    - Nie przeklinaj, Weenie Ramma!… – pouczył go Lasiatek, i dodał – Serwu! Do kibla! Mógłbyś przemyć ścianny!

    - Co?! Wyrży rozsmarował tam trochę, pysznego, chrupiącego kału?!

    - Yeal, yjia, Leght, Terbits! (pralka, kał, telewizor, wał!) – zawył Weenie Ramma

    Tym czasem, u Serwy’ego.

    Serwu, za pomocą reklamówki z wodą utlenioną, wyczyścił, chrupiący i grudkowaty kał Pieszka. Gdy, w tym punkcie Wyrży był, postanowił,
    posłuchać swojego Penisa – Bo penis zmysł dotyku, zaledwie posiada, język natomiast smakiem, prócz dotyku nie włada, wzrok się raczym tym,
    czego ślepy, penis nie zobaczy… – Warto w tym punkcie, także wspomnieć, że penis Pieszka był długi jak autostrada Na Cross Hile’s
    Serduihpniegs Street, mierzył cali jedenaście, to o cali całe siedem więcej od penisa Mieszka. Gruby jak ręka w kiści, twardy jak ze stali,
    zahartowany w trudzie, co rzadko się kładzie. Zdobny w dwa wielkie jaja, jak dwa jabłka w sadzie. Jeden tylko, Halms za czasów młodości, słynął
    z penisa podobnej wielkości, i dziś żartując szlachta się pytała – Halms, scyzoryk, czy wała? – Otóż, ani wała, ani scyzoryk, ani Halms, bo
    Halms penisa, krótszego, o całe pół cala ma od Pieszka ma. Mieszka wyśmiali, jakby jakieś niemowle posikało się na gali. Bo Pan Mieszko, krótki
    Penis ma i żadna dziewczyna go nie ze-ch-cia-ła! Na śmietniku leżał rok cały, bo pan Michael Hilton zgubił okulary. Pieszko mądry, Mieszko
    głupi. Za to Mieszko umięśniony i zaje wysoki, Wyrży o dwa cale niższy, lecz cholernie rozbawiony. Mieszko za to zaje poważny. Tego ze szkoły
    wylali, drugiego z zawodu zwolnili, bo jako śmieciarz pornografię na ulicy czytał na głos, więc popłynął do ścieków w kale własnym. Nastolatek
    więc pocztą, sam się odesłał, do Collegu, do pracy na dupnictwo leciał. Teraz nasz wierszyk, w tym punkcie przerywamy, bo Serwu wrócił z torbą
    kału i na stole ją położył.

    - Mam to gówno! – powiedział telewizor i rzucił torbą kału w twarz Lasiatka

    - Jauhou! – wykrzyknął Lasiatek

    Torba kału opadła z nosa, na język Lasiatkowi. Splunął nią na posadzkę i poślizgnął się na kale Pieszka. Nogę w gips i wypierpapier do
    laboratorium, przyniósł właściwe ingrediencję i pisarskie pióro; … Na pergaminie napisał o królu Arcystanie siedemnastym, który chodził w
    pieluszkach i zamiast korony, chodził w Aplexie. Cholernie ciasnym tym Aplexie, zjadającym mu skórę i brudnych pieluszkach, którymi handlował,
    do Władysława biegł i mówił – zrobiłem siusiu, zrobiłem kupkę i tak w kółko… jakbym to dalej kontynuował opowiadanie zrobiłoby się nudne, i
    zeszłoby na psy. Halms o Gillexie – Serwu serwuje coś o wiele lepszego od czystego Gillexu, bo Gillex to gówno czyste, które ludzie w
    nadmiarach wielkich spożywają … To gówno, którym ludzie się zajadają jest mięty skrzyżowaniem z ludzko-końskim kałem. Alkoholem popijają,
    Gillexem się obżerają, na stole srają, alkohola chlają… No i jeszcze ćpają! – A Winouga – Gillex to pyszności napchałem się tym do szpiku
    kości! Tyle, że Gillexu, jest cholera! Mało! A więc dlatego {Nie możemy dokończyć, bo artykuł zwiera skrajnie wulgarne wulgaryzmy, rasizm i
    treści obrażające inne kultury i religie!}. No cóż, niektórzy lubią Gillex, niektórzy nie… trudno… Nasz telewizor, Serwu w ubiegłym roku
    zakupił z Indii koniczynę siedmil-listną Sarackan. Koniczynę schował w piwnicy, ale teraz poszybował do kibla, by wysrać różne niechciane
    kanały seriale, a przede wszystkim filmy, których miał się pozbyć. Na przykład Batmana. GRZMOT!!! Maska Batmana, w kale utopiła się na dnie
    kibla. Biedny pisuar nie zniósł doładowania pięcio-gigabajtowego. Pękł. Kuloodporne drzwi stanęły, a Serwu w kiblu został.

    - Nieeeee!!!… Będę na tym cholernym, przeklętym kiblu siedział do usranej śmierci!!!

    Wyrży i Blondyn, stanęli przy drzwiach i pocieszali telewizor.

    - Spoko-i-nie, już jadą z Chin, drzwi rozpieprzyć! Przynakmniej kibel nie robi ci sesji! – pocieszył telewizor, Mieszko

    - Ani sekcji! – dodał Pieszko

    - Wiecie co? Lasiatek rozpruł bandaż!

    Zahuczało, dźwięk rozpieprzył się we wszystkich uszach, mieszkających w wieży. Ramma, który stał najbliżej drzwi, padł ogłuszony i blady na
    posadzkę. Zagrzmiało raz jeszcze! Ramma zemdlał, a komin spłonął. Dziura w suficie się zrobiła, przez tą dziurę książki z biblioteczki
    pospadały i się kaskadą posypały. Na głowę Lasiatka jedna, na biedenego placka, Rammę druga, na podłogę trzecia, na zadek posadzki, czwarta.
    No i tak dalej, setki książek się sypały. Strony wypadały, okładki z ogniem w kominie huczały. Serwu emitował transmisję piłki ręcznej, a za
    nim kolejny huk!, pisk! Z książek kopy w kształcie kupy, wyłoniło się panów, czterech, potężnych. Twardych jak ze stali, mocnych jak z
    Zimbantonu, banany w rękach zamiast noży, zamiast pistoletów, kałaski zrobione z papieru i kokosów. W okularach ciemnych, trzech białasów,
    jeden murzyn powstali i w ruchu się zatrzymali, a następnie się spytali:

    - Po co nas tu do cholery zwołali?!

    - Nasz, Serwu, telewizor, kochani panowie…

    - Cholera! My gliniarze, a nie satel… coś tam, mówcie nam. Piervs Tuska, Sainmond Coleslaw, Nindnight Dragon i Saysenmaranan Hrust.

    W głębi czarnych włosów, przedział se zrobili, taki jaki w dupię, albo w Weenie-mini. Z podłogi Ramma powstał i we stertę książek się poplątał,
    znowu runął, biedny Weenie, na posadzkę Srini-Wrini. Fekalie rozchodziły się w ściekach, wyszły wentylacją i tylko jeden – Pan kupka,
    (Sacky’ego) przeszedł przez tłum ręczników w łazience, i wylotem powietrza wyskoczył, na białego jak kartka Hrust Saysiego. Dobrze przecież
    pamiętacie, jak w dupnictwa stolicy, Ramma niepostrzeżenie wdarł się do piwnicy. W tym złotym królestwie, browarów kupowych zaledwie tuziny,
    jednym z nich upił się Ramma do gliny. Zasnął, zahuczał, padł na posadzkę. No i lunatykując tak sobie, przeszedł i zamknął się w Raskie. Drzwi
    zamknęły się z hukiem, a biedny Markus Siusiaczkowiec przestraszył się i uciekł. Parę kropli złocistych, upadło na podłogę i wypływało przez
    nie wielką w drzwiach szczelinkę. Zahartowany w trudzie, Weenie Ramma, napierdzielał koreczkami w suchary, a sucharami w koreczki, wiem – nie
    rymuje się, ale nie ważne… Ruski czołg, MK-99 wywiercił dziurę w wentylacji, (zapomniałem dodać, że miał wiertło) zagwizdał raz i już nie
    powstał. Janil grzmotując, do drzwi podchodząc, zagwizdał i głośno oznajmił: “Do stajni! Do stajni! Ten siusiak ma wylew! Ramma!” Teraz pod
    drzwiami nie kropelka moczu złocistego lecz kałuża. Z pokoju, do pokoju, moczu Rammy się przelewało. Gdy już moczu miał po kolana, zdjął
    cylinder, wziął słomkę i moczu skosztował małe co nieco… “To mocz! Czysty żywy mocz! Beczek tuzin przynajmniej, Markusie. Mi potrzebne”.
    Markus po beczki skoczył, a Janil tymczasem, do pasa moczu Rammy, miał. Pić mu się mie chciało, bo nie był spragniony, kto by przecież wypił
    dwanaście ton soli mineralnych i wody. Azot się uszczelinił, już do brzucha, a prawie do ramion sięgało. Jaki pęchesz musi mieć ten Weenie
    Ramma, co? Gdy nazbierał moczu basen, bielizna przemiękła, jedynie głowa wystawała. Złocisty płyn zalał już prawie wszystko, do oknami zaczęło
    się wylewać, przez które właśnie, Markus Siusiaczkowiec wyskoczył. Żonglował, beczek miał w rękach szesnaście. No i razem sprawili, że ten
    pokoik w piwnicy, stał się wielką spiżarnią moczu. Oni moczem się tłoczą, a Pieszko i Mieszko, tłumaczą gliniarzą, co się stało z Serwy’em.
    Szyby wreszcie ktoś wstawił, ściany umył, dywan wymienił, pożądek zrobił. – Patrzeć gliną na taką rozpierduchę się nie chciało. Natomiast
    murzyn, Tuska podważył drzwi. Runęły do tyłu, a telewizor, przewrócił się do przodu.

    - SERWU!!! – krzyknął Lasiatek

    Telewizor schował nogi i pobiegł w róg domu, a gliniarze się wyteleportowali.

    - Lasiatku. – powiedział Mieszko

    - Co? Blondynie?

    - No bo, Janil kazał nam pana przyprowadzić.

    - A tak!

    - No i co? – spytał Pieszko

    - Gówno, dopóki nie namówimy Lasiatka.

    - A tak? Mam z wami iść?!

    - No tak, Lasiatku!

    Drzwi się otworzyły, Trójka, a właściwie czwórka (bo Weenie Ramma też) powolnie weszła do komina. Zahuczało, zagrzmiało. Zielony płyn unosił
    się w powietrzu. No i cała czwórka runęła na wycieraczkę do gabinetu Janila.

    - Auć! – krzyknęli Pieszko i Mieszko i popytali się czy nic im się nie stało.

    - Chyba musimy poćwiczyć Teleportowanie się! – zauważył Lasiatek

    - Znowu spaliliśmy parówki! – krzyknął Ramma

    - Fajnie! Jak wrócimy to książki nas zjedzą za to, że znowu je podsażyliśmy! – oburzył się Lasiatek

    - Janil, by nas zamordował jakbyśmy powtórzyli wyczyn! – zauważył Mieszko

    Ramma podniósł się i onejrzał się w lustro. Powiedział:

    - He ja cina Yella Yama! (Cholera mam zarost!)

    - Co?! – zdziwił się Pieszko

    - Husa Yella ya topico Yamaya! (Broda mi cholernie urosła!)

    Drzwi Janila się otworzyły. Na środku sali stał Janil. Był cholernie przemoczony.

    - Cholera! Cholera! CHOLERA! – powiedział do Lasiatka, Pieszka, a następnie do Rammy – Yama! Yama! YAMA! [Nie muszę już tego tłumaczyć?]

    - Przepraszamy my! – powiedzieli Pieszko i Mieszko

    - Cholerne matoły! To jest spieszenie się?! Spieprzyłem siusiacze kociołki i tobołki i przemoczyłem koszulinę wodą z kibla! Przez was! – rył
    Janil, dodał po chwili zupełnie innym głosem – Ale świetnie wam to wyszło, więc zasługujecie na nagrodę!

    Ramma wyszedł do kibla. Ważył mało, siedemset kilo. Sedes zarwał się, a Ramma spłynął wraz z fekaliami do ścieków. Wielka dziura w podłodze i
    złocisty płyn i pozostałości pisuaru, te rzeczy leżały teraz w klopie. Janil otworzył drzwi, a one same runęły do tyłu.

    - Biedny Ramma! Ważył 44450 hostainów (1 hst = 17.5 g.). – oznajmił Lasiatek

    - Co powiedział? – spytał się Pieszko

    - Aaaa!!! Yaaaaaaaaaaaamma!!! – odpowiedział Mieszko

    Następnego dnia w magazynie dwunastym.

    Janil stanął we własnej garderobie i potknął się o stojak. Siusiaczy głos z pudełka, z górnej półki przemówił:

    - Yollbeyoveller, Jearar fedu Tyknyesse! (Nie ukryjesz się przede mną ty podstępny zegarze!)

    - Hedu Hungri, Gri-Gri? (Więcej głodny, Gri-Gri?)

    - Jearar! Jearar! Jearar! Tli puwi! (Zegarze! Zegarze! Zegarze! Chodź do mnie!)

    Janil zamknął drzwi i szybko opuścił magazyn.

    Ranek, Widija w dupnictwie. – Pięć dni później.

    Było to koło siódmej rano. Kupowy poranek, Pieszko wstał, przełożył kalendarz i zauważył:

    - O cholera! Mam dzisiaj urodziny!

    Wyskoczył uradowany z pokoju w Widiji, na boso i piżamie.

    - Co w tej Widiji tak do cholery pusto?!

    W hali Widiji nie było nikogo prócz Pieszka, dopóki nie przekroczył progu Faifu, gdzie wszyscy stali i mu życzenia składali. Przyszli
    muzykanci, jeden z wokalistów zaśpiewał piosenkę o treści:

    “We Love You So!

    Have a dance child
    Let us spin you around
    Take a chance you wild
    There is room enough
    For both of us
    Room enough in this town

    This wishing well
    Makes it spin so well
    White cross on red
    And the church bells

    Can you hear them
    Can you hear them
    Cause we just can’t

    We made our choise
    Will you please go back home again
    The road is long long enough to find a new friend
    It’s not because it’s just because
    You made me remember who I really was

    Hey now watch us fall
    There is no turning back this is why we
    Make a Child Day a Little Bit Brighter!
    This thing is a story I once sold
    And I want you to know
    Your life will unfold With Grace
    You must know child
    This was Gold Untold

    Dziś idziemy na paradę
    Bo parada dupcia blada
    A my chcemy kolorowych
    Chłoców dziewcząt
    Pomysłów nowych

    Jump on the Caravan
    Let’s find someone to blame
    Bananas on the floor and
    Things will never ever be the same”

    Gdy skończyli grać Fiuu-Fiuu-Fiut, postawił tort na stole i spienił swoje rude włosy, po czym runął do szatni. Zadrgała ziemia, a Hous się
    upiekł, wtedy wrócił Mieszko i wykrzyknął:

    - WSZYSTKIEGO KUPOWEGO!!!!

    Cous pomaszerował po Housa, gdy przyszedł Gri-Gri.

    - Gri-Gri! Przykro mi, że Ramma pływa teraz w fekaliach, ale to był wypadek! – oznajmił Mieszko

    Jak z pewnością wiecie, Gri-Gri to siedmiometrowy siusiak, który pożera zegary, bo nie ma czasu!

    - Fekalici Fhezmu! (Przejrzeć fekalie!)

    - Specjalistą od fekali, jest przecież Else Winoug. – wtrącił Janil

    - Witam bracia! Fekalijscy naukowcy niestrudzenie pracować będą, by pana kolegę wyciągnąć!

    Szalony i ekscentryczny Winoug, miał włosy brunet, faliste, kręcone, za uszy sięgające, do ramion opadające. Naukowiec grzebiący w fekaliach.
    Jedyny naukowiec, okularów bez. Jedyny naukowiec mający lat dwadzieścia cztery i pół. Jedyny naukowiec mający piwne oczy i jedyny (wstyd
    powiedzieć) naukowiec u Janila zajmujący i pracujący na fekali; ! (!) Aż nie naturalnie dziwny wydaje się ten fakt. Ten narkoman jest w wieku
    znanego już wam Tobiasz Tickens, tą chwilę przerwała:

    - Timungowa, Agnieszka Timungowa!

    Z Rosji pochodziła, czarne włosy w warkocz sięgający jej poniżej pasa. Blada twarz, guma do rzucia w rękawie. Grafitiwy mundur nosiła,
    paznokcie na bordo pomalowane, suknia w krowich plackach ubrudzona. Prezent dla Pieszka zamówiła ta agenta z oddziału Z. Sickle Tobass
    potwierdził kupno, a kupowy wymiatacz stanął na półce i był ZAJEFAJNY!!!

    Rozdział 3. Plan eksperymentu

    Dwa tygodnie później. Astrakted Weenie-Moral na Royal-Rowe-Popie.

    Stanął Markus Siusiaczkowiec niedaleko Zanzibaru stanął i wpatrywał gały swe w Za-je-faj-ny bombowiec. Astrakted był świetny! Dwudziestometrowa
    baza Weenie, z kiblem w jego odbycie, schowkiem na broń w zębach, z obserwatorium w oczach, z wygodnym posłaniem koło nosa i ze specjalną
    bazą danych we wkładzie moczu. Tak właśnie Blond-Rigate-Tobiasz-Tickens runął za łóżkiem i wyłożył się jak długi [Nie polecam tego powtarzać!]
    O tak! Nasza baza mówi o Markusie Siusiaczkowcu. Peleryna zielona, szata jak zwykła, stara szmata, gały jak stare cymbały. Nos skośny, a nie
    przekrzywiony. Starzec brodę taką, Tuzi ma, a źrenice poczerniałe, a włosy stare, siwe, przetłuszczone, poniżej pasa opadające, spryciasz
    jest z niego. Markusik nasz mawiał – Jestem stary, ale kurde! jary! – mawiał on takie rzeczy, że do Morala on sobie leci. Winoug kibic, młody
    Sanbit, specjalizujący się od fekaliów, mający dwadzieścia cztery i pół roku, Markus mówi, że nie ma pojęcia o dupnictwie, Gri-Grim, Pieszku i
    Mieszku, Hmmm… powiedzcie mi czy ma rację? Hmmm… Cholera! Nie wiem! Chociaż, tak ma racje!! Dlatego też poszybował do Weenie-Morala. Usiadł
    w nim na Skeednerze Markus.

    - Auu! Nie gnieć mnie, Markusiusiak!

    - Przykro mi! Nie ma więcej miejsca, wszyscy go zajęli, nawet Gri-Gri!

    - Yall si Ramma Tours! (Ramma teraz temu!) – rył Gri-Gri

    Vandan (tak się ktoś nazywał) runął do tyłu i ryknął:

    - Cholera! Cholera! Ile was tu! Miejsca nie starczy! Nie możemy mieszać się w wasze plany, więc nie potrzebni opuścić Weenie-Moral, bo w ogóle
    nie trzeba było się w ten punkt zapuszczać!

    - Wypierpapier, wszyscy, zostaje tylko ja, Lasiatek, Pieszko, Mieszko i Markus. – rozkazał Janil

    Wszyscy powypierpapierowali, zostali tylko ci, których wcześniej wymieniono.

    - Kupowy wymiatacz wymiata! – oznajmił Pieszko

    Było to urządzenie niewielką fiolką, podłączoną do wielkiego odkurzacza. Zawierało niekończące się gówno Simy, sproszkowane służące wraz z
    bombą atomową, do sami zgadnijcie czego!… Janil stanął i zaczął czytać gazetę. Markus zaraz poszybował do sali informatycznej, stojącej
    piętro wyżej od kuchniokibla. Lasiatek usiadł na stole i rozrysował plan eksperymentu:

    1. Wygnanie niepowołanych.

    2. Zbudowanie kolosalnego generatora światła.

    3. Naświetlenie światłem mikrokomurki włosowej Lasiatka.

    4. Odtworzenie jej i zamrożenie.

    5. Dwanaście godzin później odmrożenie, a następnie przeanalizowanie jej budowy.

    6. Na podstawie komórki, zbudowanie kapsuły hibernacyjnej.

    7. Naświetlanie Lasiatka promieniami mikroświetlnymi.

    8. Podłączenie kapsuły.

    9. Sprawdzenie czy kapsuła nie wybuchnie, a jak tak dopracowanie jej konstrukcji.

    10. Hibernacja Lasiatka na 2000-3000 lat świetlnych.

    - No i co? – spytali się Pieszko i Mieszko

    - No i gówno jak tego nie zrobimy! Bierzmy się do roboty. – odpowiedział Lasiatek.

    Rozdział 4. Eksperyment

    Wczesnym rankiem Andeal Stringer, na rozkaz Lasiatka postanowił wygnać niepowołanych. Stanął więc Tickens Tobiasz na skale i ostatni raz
    spojrzał na Royal-Rowe-Pop i Astrakted. Powędrował na Asterkin, do sali Rurowej i spakował się. Wieczorem przy robocie przysnęło mu się. O
    dwudziestej trzeciej obudził go Janil:.

    - Cholera! Co to ma być! Do roboty! Jazda! Przyczepie kempingowej wymieniłem już szyby. Stoi i na nas czeka.

    - Co? Co? Ale ja, ale ja…

    - Aleja, ale jaja, chodź i nie gadaj!

    - Ale ja, ja, ja, no pan wie…

    Janil trzasnął drzwiami do kibla, a Tobiasz szedł powoli na dół. Buczał silnik w terenówce Janila.

    - No co z tym Landem Rowerem chcesz zrobić, Janil?

    - To nie żaden Land, to Range, Range Rower!

    - Wygląda trochę na to, trochę na to.

    - A czym Land różni się od Range’a?

    - Nie mam pojęcia.

    Tobiasz otworzył drzwi pasażera i usiadł na siedzeniu.

    - Ej! Ej! Gdzie dupa poszła?! Wypierpapier do przyczepy! Przecież spać żesz chcesz…

    Tobiasz Tickens otworzył drzwi przyczepy kempingowej i runął na prycz. Zamknął drzwi, a Janil ruszył.

    Tym czasem w Wester-Quin-Roadle-Sino Circle room.

    Podłoga zadygotała, do sali wszedł Lasiatek i powiedział:

    - Punkt pierwszy wykonany! Świetnie! Bierzmy się za drugi … Choć w sumie drugi też mamy, bo generator stoi w sali głównej w Tibi. Więc włos,
    muszę wyrwać włos.

    Lasiatek wziął pumer i wyciągnął nim swój najdłuższy, najgrubszy i najokazalszy włos tak, żeby go nie zniszczyć. Włos położył na szkiełku i
    podświetlił go światłem. Włos się ugiął, a mikroskopijne cząsteczki w nim zawarte rozpuściły się, gdy Pieszko i Mieszko potarli nim o płyn
    moczowy. Zbadali jedną z komórek. Zawarte w niej cząsteczki, mało co z niej zostało. Płyn wlali do szkiełka, a szkiełko odstawili do
    zamrażalnika na godzin dwanaście, więc wszyscy mieli czas się przespać, do jedenastej rano…

    Dwanaście godzin później.

    Komórka skrystalizowała się, co pozwalało zbudować Pieszkowi i Pieszkowi kapsułę hibernacyjną dla Lasiatka. Najpierw jednak zjedli śniadanie. O
    pierwszej po południu Pieszko i Mieszko, za pomocą promieni mikroświetlnych, przygotowali Lasiatka do hibernacji i podłączyli go. Okazało się
    jednak, że kapsuła wybuchła. Rozniosła płyny Cillowe po pokoju i podpaliła żarittyptty. Druga próba wysunęła się o właściwe środki sotosowe i
    udało się włączyć kapsułę.

    - No to żegnajcie moi drodzy na lat dwa tysiące trzydzieści pięć lat, pamiętajcie…

    Ostatni raz spojrzał na Pieszka i Mieszka, mrugnął i zanurzył głowę w kapsulę, kapsuła się zamknęła, a Lasiatek zasnął.

    Rozdział 5. Czarna Skrzynia.

    Dwa tysiące trzydzieści pięć lat później, to samo pomieszczenie.

    Rok cztery tysiące trzydziesty dziewiąty. Pieszko i Mieszko otworzyli kapsułę. Lasiatek wypadł. Szok gały wywala.

    - Co? Co? Byłem dwa tygodnie w tym sprzęcie, śniłem o siusiakożernych potworach.

    - Byłeś dwa tysiące lat i trzydzieści pięć lat w tej kapsulę!

    - Co?! Dziwne wręcz! Nie możliwe, a eksperyment …

    - Dobrze, że ten Winoug, wyłowił Rammę, bo ten dłużej by niż pół roku w fekaliach nie przeżył.

    - Łał! Dzisiejsza technologia, sedesy w długopisach, ciekawe co jeszcze nas zaskoczy!

    - Bond jest już dla nas jaskiniowcem, mamy i niewidzialne i pływające i jeżdżące i latające samochody!

    Wparował do sali Winoug, wyglądał tak samo jak w chwili, w której do kapsuły wszedł Lasiatek.

    - Mój wójek ma palący problem!!! – wykrzyknął

    - Co?!

    - Weenie-Moral spalił mu dom!

    - Nie! To nie możliwe! Nie on! Weenie-Moral jest moralny wobec swoich kolegów!

    - Jest moralny, ale tylko wtedy kiedy ten ktoś kto nim prowadzi jest moralny!

    - Przepraszam, która jest epoka?

    - Pod względem technologicznym kryształowa, ale pod innym Roxa!

    - Ale Rowol, on go powstrzyma prawda?! Smudge mu pomoże?

    - Wszyscy są w potrzebie! Roxi ma czarną skrzynie!

    - O cholera! Nie dobrze! A co to w ogóle jest?

    - Nie mam pojęcia, ale mówią, że to puszka pandory, mówią, że to wszystko co najgorze!

    - O cholera! Może wyjdziemy, trochę w tym punkcie duszno!

    Wyszli więc. Srebrzysty murowany mur zabłysnął w świetle dziennym, a na nim pokazał się japoński James Bond czterdziestego pierwszego wieku.
    Miał on czarny smoking, krzaczaste wąsy, brunatne włosy, długie. Warto wspomnieć, że wchodziły mu do uszu, a na uszach kolczyki w kształcie
    wódki się trzymały. Także brodę długą miał, do stup sięgającą niemal. Bliżej mu było do Chuck Norisa, albo Świętego Mikołaja, niż do Bonda,
    którym zresztą był. W sali zgasło światło i rozpoczął się film. Opowiem wam jego strzeszczenie: Bond nr 474. “Rajd o północy”. Bond rano,
    wybija pancerną szybę w Hostlecastled biurowcu. Za pomocą swojej brody, wiesza się na linie i zjeżdża na dół. Gdzie spotyka Flaze’a Tipowe.
    Zdejmuje więc swoje kolczyki w kształcie wódki i zaczyna walczyć ze swoim wrogiem jak na miecze. Umawiają się na pojedynek na samochody o
    północy. Kto rozbije Supercar drugiego. No i okazuje się, że Samochód Bonda się rozsypał. 007, w szpitalu, mówi – Ktoś rozpieprzył mojego
    Supercar

    Rizth Caurtuer, który był teraz M i piosenkarz, posyła sprawę do Carnage-lift-servise, ale 007 woli samemu załatwić sprawę. Przez komputer
    namierzył pana Murrow, który ukrył się w fabryce karmelu, i w tym punkcie zaczynają się problemy!…

    - Świetny film! – wykrzyknął, Lasiatek

    - Zajefajny! – Mieszko powiedział

    - Super duper! – Pieszko powiedział

    - Superrrrrrrrr!!! – wykrzyknął Winoug

    Stanęli więc na złotej, owłosionej posadze, pełnej odrzutowych pisuarów. Srebrny, kryształowy kran wydalił więc trochę kałowatej wody, na
    dłonie Mieszka i dawał wskazówki jak myć ręce. Moczowe mydło rozprysnęło po suficie i utworzyło gurli warstwe. Gurli warstwa była ważnym
    czynnikiem do budowania kibli. Teraz trochę dramatycznego scenariusza w krzywym zwierciadle Weenie Rammy:.

    Błysnęło gdzieś w dalekiej oddali. Było to zdala od ziemi i zdala od układu Lemuriańskiego, ale gdzieś bliżej Smudginowa i Shtangenhainu. Na
    wzgórzu Scansel i na Sino-Rau-Popie. Stanął tam król spinaczy. Rowol. Miał cyklopiczne zdolności i oko mądrości. Wyposażony w cztery wielkie
    szpony, czerwony Rowol sprawiedliwości. Stanie w obronie Smudginowa i całego układu Lemuriańskiego przez złowieszczą armią Roxa. Warto teraz
    żebyście dowiedzieli się, że Rurön (stolica: Cillon, najważniejszy punkt: centrum kupowości) sąsiaduje ze Smudginowem, Tausanem, Roxonem,
    Lagadunem i krajem Adamskim, on sąsiaduje także ze Shtangenhainem. Na południu kraju Adamskiego znajduje się Korrige. Więzienie na górze
    Śmierci, do którego trafia ten kto zrobił coś niemożliwie złego. Był tam na przykład Roxi. Był tam dni tyle, że nikt nie wie ile. Z Korrigu nie
    da się uciec, ale Roxi to zrobił! Ponad dwa tysiące lat temu wybuchływojny Kotów, Kucyków i Psów. To było tak, że Roxi postanowił pomścić
    ostatnie wydarzenia. Roxi przesłuchiwał Rattę Sino (szczura, policjanta, pracującego w areszcie zajmującym się psami, które torturowały inne
    nie zagrażające im zwierzęta). Szantażuje go i zmusza do mówienia prawdy. Twierdzi, że to przez niego Berland zawiódł. Smudge znajduje Sino i
    zabiera go. Ponieważ wina leżała po stronie Smudge’a, Smudge przeprasza więc Sino, bo to on unieszkodliwił Berlanda i doprowadził do tego, że
    podejrzanym numer jeden w tej sprawie, był właśnie Sino. Smudge ucieka więc z Sinem do komisariatu policji. Tam zeznaje na Roxa. Tymczasem
    Birland znajduje, Berlanda w fatalnym stanie, w ściekach. Obie strony mają teraz trudną sytuację. Roxi może trafić do więzienia, a Sino może
    mieć też straszny problem. Wtedy kucyki pegazy, przylatują z Camelotu z wieścią, że Piastus jednak żyje. Bowiem wiadomość o jego śmierci bardzo
    wstrząsnęła Smudge’m i Gosigami. Oczywiście wiecie, że Smudge jest biało-czarnym kotem, a Gosig Mus i Gosig Ratta to szczury i myszy. Gdy psy
    dowiadują się jednak, że Berland zawiódł przez Smudge’a, a nie Sino, Smudge zostaje rzucony na pożarcie krwiożerczym psom. Czarny Agent Ratta,
    wraz z beżowym Rat Vikingiem, wypalują dziurę w ścianie, ratują Smudge’a i rozprawiają się z psami. Gosigi przecinają ściany, niestety trafiają
    na przewód ze szkodliwym gazem. Nie był to Gazil, ani Sotos, lecz był to Savkenservesensemnanser. Zapamiętaliście? Nie? Nauczcie się więc. Gaz
    wypala ściany, sufit i powoduje pożar siedziby Roxa. Roxi wysyła armię swoją. Baza wybucha razy tysiące, a Roxi wpada w szał. Za pomocą systemu
    i monitoringu, namierza Smudge’a i Gosigi. Zaczyna się walka. Szalony profesor, (człowiek) miesza gaz z inną substancją i funduje Gosigą maski.
    Zabójcza mieszanka powoduje eksplozję, która powoduje, że Roxi traci nos. Nos unosi się w powietrzu i znika w oddali. Roxi wpada we wściekłość,
    nie może wywęszyć swoich przeciwników. Gosigi policjanci znajdują go i zamykają w więzieniu. On zatem wraz z psami ucieka i postanawia się
    zemścić. Jeśli chcecie wiedzieć jak wyglądały wojny Kotów, Kucyków i Psów, to zachęcam do obejrzenia wszystkich sześciu sezonów i przeczytania
    na ten temat dwunastu tomów wydanych przez Smudge’a. Warto także wiedzieć, że Smudge był w jakiś sposób spokrewniony z Diablo Jade’m. Z wyglądu
    kotem, ale wewnątrz psem. Ten o to kuzyn Smudge’a stał się uczniem Roxa. Jeśli chcecie znać ich dalsze losy, to zachęcam do przeczytania
    książki napisanej przez Tobeisa Simarattę, (Rattę pisarza) Dowiecie się z niej o losach Jade’a i jego atakach złości. Teraz o Rowolu. Rowol
    jest najlepszym w histori królem Lagadunu i wszystkich, żyjącyh w kosmosie spinaczy. Każdy dzieciak wie, że Rowol XI nosi koronę króla
    spinaczy. Jest ona wykonana z plastiku i stali nierdzewnej. Wiersz głosi:

    Gdy każde istniejące zwierze zwieje,
    Rowol nasz przywiezie nadzieję.

    Rowol królem przecież jest!
    Rowol władcą przecież jest!

    Nic mu nie zrobi,
    Żaden głupi pies

    Szablę wysunie!
    Szpony przyszykuje!

    Psom futro rozpruje!
    I oczywiście jasnym jak słońce, okiem mądrości zabłyśnie!

    Wtedy psy uciekną,
    A las świśnie.

    Lawina Roxon zasłoni,
    Roxi zwieje.

    Rowol przywiezie nadzieję,
    Smaginowo naprawi, a Shtangenhain zbawi!

    Ten czerwony król spinaczy ma jednak też swoje słabe punkty. Wiadomo na przykład, że wypowiedzenie przy nim imienia pomarańczowego lemura,
    niszczy jego oko mądrości. Robią to także niektóre płyty Justina Biebera. Przeszkadza mu gorący klimat, ale też nie jest fanem przesadnego
    zimna. Staje także w obronie całego układu Lemuriańskiego. Zawiera on pięć planet i jest położony w galaktyce niewiadomo co. W tej galaktyce
    znajduje się na przykład układ dup, zawiera on trzy planety, (Dup-A, Dup-B i Dup-C) Wymienione w nawiasie planety zamieszkują przede wszytskim
    Dupianie i Hemorodianie, ale później do tego wrócimy… Teraz o układzie Lemuriańskim. Wymienie teraz planety i opiszę je. Przypominam, że
    wszystkie planety, które zaraz wymienie, należą do Imperium Lemuriańskiego:.

    Lemurion – Planeta jest nieco chłodniejsza od ziemi. Oceany pokrywają 70% powierzchni planety. Zamieszkują ją w większości ludzie i zwierzęta,
    podobne do tych ziemskich. Choć jednak jest tam także mnóstwo nietypowych lemurów. Wyróżniają się wysoką inteligencją i rozsądkiem – ich
    średnie IQ to 140. Planeta ta oczywiście jak i reszta układu, należy do Imperium Lemuriańskiego. Na planecie znajdują się cztery kontynenty:
    Madagaxar, (największy kontynent Lemurionu, sięga aż od czap polarnych po równik!) Reunion, (jest położony na zachodzie, ma klimat równikowy)
    Lopez, (Jest na południu. Strasznie na nim zimno! Ale jest i tak cieplejszy od północnego Madagaxaru!) Nevenhaven, (najmniejszy ze wszystkich
    kontynentów planety, porastają go głównie lasy.) Mieszkańcy Lemuriona mają bardzo wysoki poziom technologiczny. Planeta jest stolicą Imperium
    Lemuriańskiego. Wypiszę zaraz listę dzielnic, o to ich lista: Matrix Kabir, Exillion Bridge, Nexusia, Manxattan. Ta planeta to właściwie jedno
    miasto. W celu ratowania przyrody powstało sześć parków narodowych, są to: Polarny, Tropikalny, Górski, Umiarkowany, Tajgowy, Pustynny. Z
    wszystkich planet układu Lemuriańskiego, o tej wiadomo najwięcej…

    Maurice’a – Posiada trzy kontynenty: Lurę, Jerry i Willy. Planetę zamieszkują dwa miliardy ludzi. Wiadomo, że Lemurion jest dwa razy większy od
    ziemi, ta planeta zaś jest od niej mniejsza o dwa razy.

    Mortooine – Planeta tropikalna, jest tak mała, że w sumie można nazwać ją ciałem karłowatym. Planeta ta jest dżunglą. Zamieszkują ją stworzenia
    i jaskiniowcy, którzy nie mają pojęcia o dzisziejszej technologi.

    Julien Galax – W sumie wodny świat. 99% powierzchni planety zajmuje słodka woda. Choć lądu też trochę jest, bo ta planeta jest około dziesięć
    razy większa od ziemi. Zamieszkują ją różne mityczne stworzenia, na przykład smoki. Na planecie dużo powierzchni zajmują bagna. Oprócz zwierząt
    mieszkają tam także ludzie. Mieszkają pod ziemią. Mają zarośniętę nogi, długie szyje, zamiast zębów mają kły. Żywią się owadami i pająkami.

    Clemshot – Planeta siedem razy większa od ziemi. Ma tysiąc księżyców. Połowa planety jest lodowa i temperatura opada tam do stu stopni poniżej
    zera. Na drugiej połowie planety są wulkany i temperatura sięga stu stopni na plusie. Pomimo tego nie chciałbym mieszkać na żadnej połowie tej
    planety. Nie mieszkają na niej ludzie, lecz dzikie lemury, zmutowane pająki, długie węże i glutojady.

    Skoro wiemy już dużo o Rowolu, układzie Lemuriańskim i innych rzeczach, to wracamy na Rurön, do centrum kupowości.

    Gdzieś w Rurönie, w jakimś dwupiętrowym, letniskowym domku mieszkała mama z dwójką synków. Starszy lat szesnaście miał, młodszy liczył lat
    dziesięć. Mama zawołała tego młodszego:

    - Filip! Za pięć minut do łóżka, jest w pół do dziesiątej.

    - Za chwilę, mamo. Tylko skończe tą planszę!

    - Zgoda jeśli nie potrwa to dłużej niż kwadrans.

    Kilka minut później ktoś zapukał do drzwi.

    - My name is Dupnicki, Janil Dupnicki! Dobry wieczór!

    - Poczta? Adaś, jest na górze. Pan go szukał? – spytała Maja (tak nazywała się mama dwóch chłopców).

    - Cholera! To nie poczta! Zaraz zesram się z niecierpliwości! – wykrzyknął Adaś

    - Adasiu, nie wyrażaj się! – krzyknęła mama

    - Jak mam się, cholera nie wyrażać jak na dole stoi spec od wulgaryzmów?!

    - Ależ nie chcę rozmawiać z żadnym Adasiem Miauczyńskim chcę, pogadać z Filipem.

    - On śpi, to znaczy leży w łóżku.

    - No nie! Dajcie wy ludzie wyszaleć się dziecią chociaż do trzeciej w nocy!

    - Ale Filip kładzie się w pół do dziesiątej, a Adaś o dwunastej.

    - Przecież do szkoły nie idą, jest teraz kupowy rodzaj ferii.

    - Filip zaraz w ten punkt przyjdzie!

    - Nie! Ja chcę porozmawiać z nim sam na samego!

    Janil pobiegł do pokoju Filipa. Szczelnie zamknął drzwi, wszystkie okna, zgasił światło i usiadł na łóżku na przeciwko Filipa.

    - Musimy porozmawiać! – powiedział stanowczym głosem Janil

    - Co spsociłem coś? Ja tylko grałem w LOL’a (League Of Legends).

    - No niestety w jakimś sensie tak.

    - Co pan ma na myśli?

    - Nie chcę, żeby twoja matka wiedziała, że jesteś podwójnym agentem. Ćśśś…

    - Co pan za przeproszeniem pieprzy jakim do cholery podwójnym agentem?!

    Nastała cisza. Janil zapalił papierosa prosto w telewizor i podniósł z ziemi grę League Of Legends The Weenies. Zamiast siusiaków, na
    opakowaniu pojawiła się złowieszcza armia Roxa.

    - Chodzi mi o to, że robisz coś bardzo złego. – powiedział spokojnym tonem głosu, Janil, po jakiejś niecałej minucie ciszy.

    - Ja, ja, ale, ale ja naprawdę nie mam pojęcia o czym pan mówi!

    - Jasna Sraka!! Chodzi mi o to, że pracujesz dla Roxa, a my ponosimy za to straszne sraty, to znaczy straty…

    - O czym pan mówi?!

    - O tym!

    Janil wyjął chłopcu z kieszeni kartę z uprawnieniami w firmie Roxa i napisanej przez niego umowie. Janil spojrzał na kartę i zaczął czytać na
    głos. Chłopiec praktycznie nic nie widział, bo cały jego pokój zniknął w papierosowym dymie.

    - Pżysiengam, ŻĘ bedę posłuższny ci muj krulu Roksi, pszysiengam, żę zrobie dala pana wżystko i bedę pracowadź dala pana du kóńca mujich dni!
    O tak! To ty Filipie Miauczyński, bo widać błędy ortograficzne, a ty ich nadużywasz.

    - W dzisiejszych czasach można podrobić wszyścićko! Janilu!

    - Śććć… to pańskie linie papilarne w zwerzoże. Napisano je w tym domu siedemnaście dni temu. Było to trzynaście minut po północy. Był to
    piątek trzynastego.

    - Janilu!!! Niechaj szlak mnie trafi!!!

    Szyby w oknach pękły. Janil z chłopcem odlecieli do centrum dupnictwa na Super-Duper Turbo Lotni.

    - TEN IDIOTA UKRADŁ MI DZIECKO!!!! YAAAAAAAAAAAAAA!!!!

    - Dziecko zaraz wróci, są ważniejsze sprawy.

    Następnego dnia, gdy Janil wrócił. Zachodni Rurön. Baza kupowości niedaleko centrum kupowości.

    Pieszko i Mieszko spakowali troby.

    - A gdzie wy się wybieracie?! – spytał się Janil

    - My? My? Z Winougiem i Lasiatkiem wyruszamy!

    - A gdzie?

    - Nie powiemy, gdzie!

    - Hmmm… Trudno i tak mam to głęboko w dupię!

    Następnego dnia. Wzgórza na wchód od Centrum Dupnictwa.

    Pieszko i Mieszko podróżowali, to był dopiero początek ich podróży, a może koniec? Hmmm?…

    - Rzućcie mnie w pole róż! – rozkazał Lasiatek

    - To róże! Pokujesz się! – ryknął Mieszko

    - No właśnie! – ostrzegł go Pieszko

    - A co tam?! Rzućcie mnie!

    Pieszko i Mieszko wyrzucili Lasiatka w pole róż.

    - Auu! Auu! Ej wy! Pieszko i Mieszko!

    - Ale pan nam kazał, żebyśmy my pana w pola róż wyrzucili!

    - Chyba staremu nawalają zmysły! – powiedział Winoug.

    W tym momencie informuję moich czytelników, że od następnego rozdziału nastąpi niewielka zmiana w numeracji. W rozdziałach pojawią się
    dodatkowe podpunkty. Ponieważ rozdziały wydłużą się, będziecie mogli podzielić je sobie na kilka części… Wtedy Lasiatek powstał na ziemię i
    zakręciło mu się w głowie. Zahuczało, bzyknęło, deszcz zaczął padać. Nagze Bum! Bzzz! Siedmiometrowa, gigantyczna ważka pogoniła czwórkę.

    - YAAA!!! NIE MAMY Z NIĄ SZANS!!! TO POMAROŃCZOWY BZYKACZ.

    Wszyscy uciekali, a Winoug się potknął i stracił cenne sekundy, które (jakby się nie potknął) mógłby przeznaczyć na ucieczkę. Smoczy owad
    (ang. Dragonfly) podfrunął do Winoug i wsadził mu rządło w przedziałek.

    - SYSTEM KUPOWY NAWALA! TWOJE ŻYCIE DOBIEGA KOŃCA!

    Powiedział system, a Winoug runął w przepaść. Ważka zmieniła kierunek lotu, a Pieszko i Mieszko pobiegli do północnych wież Dupnictwa.

    - Coś podobnego?! – zakpił Janil

    - Tak ona zabiła Winouga! – powiedział Mieszko

    - I zrzuciła go w przepaść Sima! – dodał Pieszko

    - A więc to prawda! W noc, w którą trzy planety, Dup-A, Dup-B i Dup-C się złączą, psy otworzą czarną skrzynię!

    Rozdział 6. Rodzina Lasiatka

    Przypominamy o tym jak Lasiatek wyszedł z kapsuły hibernacyjnej, jak Janil pożyczył jego mamie chłopca i jak Else Winoug został ukąszony przez
    ważkę.

    Akt 1. Na ratunek rodzinie Lasiatka!

    Janil i Filip przez chwilę patrzyli sobie w oczy, nic nie mówiąc. Po tej chwili ciszy, Janil przemówił, a może właściwie lepiej było by to ująć
    spytał się chłopca:

    - Czy widziałeś Czarną Skrzynię, lub wiesz co w niej jest?

    - Widziałem?! Ja jej dotykałem!

    - Co wtedy poczułeś?

    - Przeszył mnie “cholernie” zimny ból, jakby ktoś rozprówał mi mięśnie. Wszystko co najgorsze. Poczułem jak łamią mi się kości i jak bez sił
    opadam na chłodną posadzkę. Sił mi zabrakło, by wstać. Podszedł do mnie wtedy ten pies, Berland, ten co jest brązowo biały i nie duży taki. To
    on zaproponował mi kakao. Pomógł mi wstać i zaprowadził mnie do kiblo-łóżka.

    - Wiesz może co jest w czarnej skrzyni?

    - Nie mam pojęcia, ale głosy! Usłyszałem zimne głosy, gdy po raz pierwszy ją zobaczyłem! Czuję, że tam jest coś bardzo silnego i złego, tak
    myślę.

    - Co mówiły tego głosy?

    - Nie wiem, jakby w innym języku. Coś – Quartaeöup simalista sesi sa “coś tam”

    - To musiał być język Quateriański. Używał go kiedyś Roxi jak mówił coś takiego co było tajemnicą i mówił w tym języku tylko do swoich
    poddanych. Psy rozumiały ten język, ale ja go nie do końca znam. W języku Quateriańskim wyrazy mają od dziewięciu do pięćdziesięciu jeden
    znaków, tylko zwroty takie jak od, tam, to, do są zapisywane krócej, a także wymawiane.

    - Aha!

    Wtedy, Pieszko, Mieszko i Lasiatek stanęli na północnym elemencie Smudginowa i spostrzegli na wzgórzu zamrożone ciała.

    - Lasiatku, masz rodzinę? – spytał się Mieszko

    - Eeee… Miałem braci dwóch, tatę, mamę, ale po drugiej wojnie światowej przyjechała olbrzymia cysterna Hemorodianów i wymiotła pół miasta.
    Wtedy coś huknęło, ryknęło. Ziemia się posypała. Światło się zatrzymało, miałem wrażenie, że czas też. Wszystko straciło kolor i stało się
    czarno-białe. Rigney Heels przeniósł mnie do olbrzymiego labiryntu. Podpaliło go, ściany zamknęło. Niekończące się ścieżki pojawiły się przede
    mną. Nagle labirynt wypaliło. Ja opadłem na posadzkę, cysterna cytrynowa gruchnęła i wybuchła, eksplodowała i się rozpieprzyła. Obudziłem się w
    szpitalu i facet do mnie rzekł – Twą rodzinę pożarł wielki Cyeiegen, przykro mi Gulde Wurt-coś-tam.

    - Bardzo nami przykro, Lasiatek!

    Lód pękł i pojawiła się rodzina Lasiatka. Przywitali się i pogadali. Następnie Ramma przyszedł na Rope-pops i się zaczęło!

    Akt 2. The power of love

    W pokoju Sansimari pewien górnik Dijangh Muig włożył się do kopalni trocin.

    - Nie on nie!

    - Musi, on musi!

    - Nie, nigdy!

    - Zamknij się Saer!

    - Nie pozwalaj sobie, Quis!

    - Najgubitktus!

    - Wryjata!

    - Humi!

    - Aqurydenswan!

    Górnik Dijangh Muig wypalił trociny i razem z Fiuu-Fiuu-Fiutem, wrócił do centrali głównej w Centrum Dupnictwa. Odłożył kwiaty Sansi na biurku
    Janila i wpuścił gości. Pieszko, Mieszko, Lasiatek i jego rodzina postanowili porozmawiać w Dupnictwie. Wszystkie bramy południowe i północne
    zostały zamknięte. Uczniowie siedemnastej grupy Dupnistwa poszli na Gejografię. Pieszko i Mieszko poszli za nimi. Janil przymocował tablicę i
    usiadł za katedrą. Na tablicy było napisane “Dzisiejsza lekcja Geografii, dotyczyć będzie kupowych trunków i napojów miłosnych”. Janil zmazał
    tablicę i napisał (a właściwie nabazgrał) na niej “Kupowy kwiat Wazożuli jest bardzo rzadką rośliną. Rośnie na granicy kraju Adamskiego w
    górach Senutjańskich. Przydzielono go do grupy kupowych leków. Ma jednak inne zastosowanie. Po wypiciu wywaru z tej rośliny, człowiek staje się
    kompletnie pijany, a co gorsza przez kontakt z innymi roznosi swoje przekleństwo. Harmiwal jest jedną z największych hurtowni Plaze-bolowych.
    Można w niej kupić kij Huza i płyn Guri. Można je połączyć i Sanat. Rozzen z Sanatem grajta w jeta i zhuton plazmy zwykłej.”

    - No na co czekacie?! Pisać i pisać!

    Janil przypadkowo strącił napar z kwiatów Sansi.

    - Uwaga! Teren skarzony! Napar był ustawiony tak, że każdy kto będzie miał z nim kontakt stanie się gejem!

    Wszyscy wybiegli z sali. Pieszko i Mieszko wyskoczyli z wieży i za pomocą Turbo-Spadochronu, opadli na ziemię.

    - O mały włos!

    - Mieszku, ty nie wiesz co się stało!

    - Co?!

    - Górnik Saer utopił się w kupie trocin! Quisa natomiast zjadło stado komarów!

    - To fatalnie! Pieszku!

    - Jest jeszcze coś gorszego!

    - Co?!

    - No widzisz, Mieszku, bo Muig przyniósł trochę kory Taropowej, prawda?

    - Tak.

    - A Janil starł to na proch i wlał do drugiej fiolki.

    - No i teraz tak. Tarop to kwiat, który w nadmiarze może mieć skutki uboczne. A właśnie Janil sparzył całą tą korę. Jak widziałeś, rozlał obie
    fiolki. Więc jeśli ktoś się nawdycha tego drugiego napoju. Zakończy życie w kiblu. Popełni samobójstwo, nad którym nie będzie mógł zapanować!

    - Ups! Fatalnie, Pieszku! Mam przeczucie, że kiedyś już mieliśmy z tym problemy! Pamiętasz przejście ze stanu jednostki w stan zagłady pinzu
    Hostains?!

    - Tak, Mieszku. Pamiętam i to cholernie dobrze!

    - Markus Siusiaczkowiec był organizatorem kupowych Wesli i wtedy posiekał korę.

    - Możliwe, że to on będzie pierwszą ofiarą!

    - O nie!

    - JANIL!!! JANIL!!! JAAAAAAAAAAAAAANIIIL!!!!!!!!!!

    Wbiegli do Janila biura, który ofiary liczył i powiedział:

    - Wiem! Wszystko wiem! Wiem o Taropie i wiem, o tym, że epidemia pierwszego stopnia wybuchła i nie ma na to żadnego antidotum! Jesteśmy w
    głębokiej dupie! Tak to też wiem!

    - Ah! Szkoda, że nie można cofnąć czasu!

    - Ha! Ha! Ha! Ha! Ale, można zrobić coś podobnego!

    - Jesteś pewny Janil, że nie skończymy jak ten facet co siedział na klopie i ważka go przez muszlę ukąsiła?!

    - Wiem?! Jestem tego pewien!!!

    Stanęli więc na klifie, a wzgórzu właściwie, gdzie Janil wypowiedział Weenie Rammy imię. Zachód słońca w noc się obrócił, a Janil Dupnicki
    pilotem łomot spuścił. Szyby popękały, wieże zniknęły. Dupnictwo spłonęło. Tragedia, rzecz straszna się stała! A może nie?

    - Janil! Te rzeczy! Ci ludzie! Pan ich uśmiercił! Wstydź się Janilu, wieże zapadły się pod ziemię, szyby popękały. Klopy spłonęły! Gdzie
    będzidziemy mieskać?! W namiocie Lasiatka?! W Weenie-Moralu?!

    - Ha! Ha! Teraz patrzcie! O tak!

    Dupnictwo odbudowało się, a na jeo drzwiach pojawiła się naklejka o treści – dzisiaj zrezygnowano z lekcji Gejografii.

    - Jak, jak pan to zrobił?!

    - Po prostu!

    Bramy Dupnictwa otworzyły się, a za nimi pokazała się stara spalona chata i inne zniszczone okolice.

    - Nie, to nie ja! To Weenie-Moral! Jest moralny, ale tylko wtedy kiedy jego kierowca też jest moralny! – oznajmił Janil

    Weenie Ramma gasił pożar, a Fri-Gri (też wielki siusiak) zadzwonił na policję, pogotowie i straż pożarną. Weenie-Moral rozdeptał kilku ludzi,
    ale otoczyła go policja, która przyjechała o pierwszej w nocy. Przewróciła Astrakted Weenie-Moral. Niestety kierowca zdążył uciec.

    - To był Birland. – stwierdził policjant Reuy mhoim frenht pataj

    Biirlland to mały pies. W pasie osiemdziesiąt centymetrów, długość metr sześćdziesiąt, wysokości dziewięćdziesiąt centymetrów. Jest biały i ma
    różowe plamki, żeby mieć pretekst przed policją, (że zabił tych, którzy nabijali się z jego zabarwienia). W Dupnictwie uczta. Singu je chleb z
    gównem i goruje, to znaczy gotuje Tortillę moczową.

    Rozdział 7. Lasiatek wpada w kłopoty!

    Przypominamy jak nasza drużyna odnalazła rodzinę Lasiatka i jak Janil skaził kwiatem Sansi i Tarop, salę do Gejografii i jak Dupnictwo, no
    zresztą wiecie…

    Akt 1. Las Siatek

    Pieszko, Mieszko i Lasiatek zdecydowali się raz na zawsze wypełnić misję i dojść do Lagadunu. Spakowali się, zabrali mapy i pożegnali się z
    resztą. Janil stanął na brzegu Simaronu i pomachał Pieszkowi i Mieszkowi.

    - Nie zapomnijcie Torpu! – ostrzegł ich Janil

    - Nie martw się Janil! Wszystko pod kontrolą!

    Z tymi słowami opuścili Dupnictwo. Dni mijały, tygodnie, miesiące i tak doszli do stolicy Smudginowa. Do Laskin. Doszli tam w zaledwie trzy
    miesiące. Weszli do budynku Prostych Rewacji Sera, gdzie przy kasie powitał ich Rat Viking. W sumie Kü Ké, bo w stroju renifera w perłowym
    naszyjniku. Zima przecież już zapukała do drzwi Dupnictwa. Pieszko i Mieszko się spytali naszego szczurka:

    - Jak najszybciej wyjść ze Smudginowa i dojść do Lagadunu?

    Szczurek odpowiedział:

    - O moi drodzy! Ja nie wiem, lecz Smudge wie. Jest na górze!

    Miau! Miau! Smudge stał na koszuli Sierga i powiedział:

    - Moi starzy kumple! Miau-u-u-au-uu-uł-uuł-um-um-um-umłu! Miau-uu-u-uu-u!!! W

  38. April 20, 2015 - 6:28 am | Permalink

    Part 2:

    - O moi drodzy! Ja nie wiem, lecz Smudge wie. Jest na górze!

    Miau! Miau! Smudge stał na koszuli Sierga i powiedział:

    - Moi starzy kumple! Miau-u-u-au-uu-uł-uuł-um-um-um-umłu! Miau-uu-u-uu-u!!! Witajcie Miauł! Lagadun jest w potrzebie! Za jakieś dwadzieścia
    osiem wieków wybuchnie bitwa, przeczuwam to! Miauks! Miks! Mi! Mu! Chcecie więc wspomóc Rowola. Sądzę, że najrozsądniejszym wyborem jest Las
    Siatek. “Beżowy” Rat Viking wybrał tą trasę do nabytu!

    A więc nasza drużyna doszła do Lasu Siatek. Gdzieś w krzakach, (poprzeplatanych oczywiście siatkami) Lasiatek wyskoczył z gatek! Złociste
    krople moczu wsiąkły w ziemię. Jakaś mucha na listku usiadła, a komar Bumkomar moczu wyżłopał aż “pękł!” Na siatkach namiot więc zawiesili i
    drabinę wybili i obozowisko zrobili. To była pierwsza noc naszej drużyny, w Lesie Siatek. A więc nasi bohaterowie wzięli się za nabyt i zrobili
    sobie przytulne, ciepłe koce z liści Sumery Starogłośnej. Ich rozrywką było ważenie napojów z roślin typu Sumeryjskiego. Najsmaczniejszy i
    najzdrowszy sok uzyskał do tej pory Mieszko. Użył liści Eukaliptusa i sparzył je w Surowiźnie (w lesie siatek przecież nie było słońca i ciągle
    padał pan deszcz). Surowiznę tą zrobił z naboru Sumeryjskiego, którego dużo było w Lesie Siatek. Wspomniałem już, że Las Siatek nazywa się tak
    a nie inaczej, bo w krzakach są poplątane siatki. Są także poplątane pomiędzy koronami drzew, aby burza nie była przeszkodą. Mieszko pokroił
    więc Mango i Gruszkę. Dodał mięty, do naparu Sumeryjskiego schłodził Eukaliptus i sparzył inne liście. Uzyskał, pyszny, zielony napój. Morał z
    tego taki, że nawet przysmaki zrobione bez naparu kupowego bywają bardzo dobre. Siekierę więc powiesili, ogromne gówna narobili. Złapali dziką
    Pomzę, Surykatkę i Glinozę. Wypatroszyli, podsmażyli i popieprzyli. Dodali kału śladowe ilości, zcytrynili i do kupowego kominka włożyli. Sos
    pikanty już gotowy, w moczu beczce powieszony. Wisi, gnije i się psuje. Taki obiad wszystkim smakuje. Z liści usmażyli se surowizijne guwle i
    poszli spać. Następnego ranka postanowili założyć obóz parenaście kilometrów dalej. Była to rzeczna sfera Smudginowa łącząca Smudginów z Lawe
    Poozem, znajdującym się bezpośrednio przed Lagadunem. Tam Las Siatek się kończył. Kończył on się na korytarzu, na korytarzu śmierci, było to
    wyjście na Lawe Pooz. Korytarz, a właściwie tunel był jakby teleportem. Pieszko się zbyt śpieszył i wylądował na Lawe Poozie w kałuży własnej
    krwi.

    Sześć miesięcy później. Północne wybrzeże Lagadunu.

    Król spinaczy, Rowol usiadł na swym tronie. Podniósł w swe piękne, czerwone i potężne szpony róg Lagadunu. Straż przyszła. Rowol rzekł:

    - Pieszko, Mieszko i Lasiatek są na wschodzie Lawe Poozu. Mieli wypadek. Pieszko się rozpierniczył w tym tunelu i leży w szpitalu. Są już
    niedaleko.

    - Przepraszam, czy mogę się wtrącić? – zapytał jakiś szary spinacz

    - Powiedz więc, co chcesz, Lamusie Luxusie.

    - Rozdwojenie Sinu typu C. Nazwał bym raczej roz-pieprz-e-niem.

    - Roz-pieprz-y to się nasza twierdza jak nie przygotujemy się do bitwy, do roboty, Lams Lux!

    Lux wyszedł.

    Teve Munoi. Wschodni Pooz.

    - Co?! – Mieszko właśnie podnióśł się ze szpitalnego łóżka.

    Akt 2. Piłka nożna.

    Gdy Mieszko opuścił szpital, z trąbką przybiegł na Pampersaid, gdzie stanął i się przewrócił. Wpadł do kałuży. Był to bowiem piątek trzynastego
    niewydarzony od miesięcy pięciu i dni dziesięciu. Każdy sobie nocy tej przechlapał. Pieszko potknął się o podest i wylądował na kolczastym
    dywanie, zwinąwszy się z niego, rozbił sobie dupę, o papier ścierny, wzbogacony o podwujną pizzę; Ale tej nocy najmarniejszy los miał nikt inny
    niż Lasiatek, który dnia gorszego nie miał od lat dwunastu, miesięcy siedmiu i dni trzynastu. W tamtą noc fatalne skutki wybuchły na niebie.
    Temu biednemu Gratanizatonafanozimatorowi pech wlazł przez kanalizację. Jak kryształ wpadł do kibla, odcięło wszelkie światło i noc w
    ciemności najciemniejszej, starzec musiał przetrzymać. Po szybie jego sypialni krew się sączyła, biedak słysząc szumyy, piski, ryki, sraczki,
    musiał zwinąć się pod kołdrę wraz z latarką, która i tak wysiadła ze względu z trudnością załatwienia swych spraw fiziologicznych. Książka
    poczęła od srania nocą i sikania nad rankiem. Co zrobić miała jak większej sraki nie widziała? Przetrzymać do rana takiej sraki się nie dało,
    więc w nocy z literami, na podłogę gówno wyleciało. Gówno z wyrazów zakazanych i głosek Antypierdzipatycznych. Właśnie tak było, że najbardziej
    Antypierdzipatyczna, ta noc zdecydowanie była. Zakazane wyrazy, otulone kałem, w miękki, stary kocyk się powyklejały. Haniebną sraką, tej nocy
    łzy nawet się sączyły, bestia dziko, bez cenzury rozszarpała Priko Sriko. Gluty wypadały, i się przyklejały. Rowol nawet tej hańbie przejśćby
    niedał. Skorpiony dzika rozszarpały i milioriański raz ze snu wybudziły Lasiatka. Mrówki mu po plecach chodziły, grudkowaty kał do buzi,
    Lasiatkowi przenosiły. Zżarły mu pół pleców, wała pała, mrówki przykryły się skór płatami jak miękkimi balonami. Najlepsza z najgorszych nocy
    Lasiatka to była, lecz ta, o której opowiem, ogień w wodę przemieniła:

    Druzgotki przebiły dwie ciotki. Wieczór zły zbyt, na razie nie był, lecz gdzieś daleko w czasoprzestrzeni, złoty siusiak się zbyt mienił. Wtedy
    wszystko się odmieniło. Wieczór tego dnia zapadł minut siedemnaście, przed godziną dziesiątą wieczorem.

    - Strugi pyłu rozkrzewiły się na moim zeszycie. – ryknął Mieszko.

    - A mnie pieprzony umysł zabrało, nie wiedziałem dziś ile sobie soli i pieprzu do herbaty nalać i ile wody sobie pod pachy wlać. – mówił
    Pieszko.

    - To chyba ci umysł zmyło!… I to pożądnie.

    - To co, cholera się dodaje do tej cherbaty przez CH.

    - CE-U-Kier, a niby co?

    - Nie wiem, żem może dziś pijany.

    - Każdy ciś trochę pijany.

    - Nie wiem, ale chyba w mózgu mam druzgotki.

    - Jak, ja nienawidzę tych pasożytów! Ach!

    - Czy dziś jest dzień świra?

    - Proste. Zaraz sprawdzimy. Rok przestępny: Jest. Dzień miesiąca dzielący się przez trzy i siedem: nie ma. Miesiąc parzysty: nie ma. Dzień
    tygodnia, sobota, wtorek, czwartek, środa: nie ma. Nie wydarzony od ponad roku: Tak.

    - No i?

    - Nie ma chyba, jak jest coś na NIET.

    - Wutttedcdv dgy hduj jdjf fjfmf ifkd d dcid c dmdm c c,xsss?0

    - Hogotoposo, co ty mówisz Mieszkoso?

    Mieszko uciekł. Była już jedenasta, wieczór. Pakował się w chaszcze. Ubranie ogniem przypalił, a po chwili woda wylała się z jego spodni.

    - Ogień w wodę?! – niedowierzał. – O jedenastej jedenaście?!

    Runął wtedy i się ze wzgórza stoczył, kąsały go osty, a pokrzywy parzyły. Runął łamiąc sobie ręce i nogi, biedak z tego Mieszka straszny jest!
    Topory się mieździły w tej nieskończonej kałuży. I tak szli, szli i szli, Pieszko z Lasiatkiem, Pieszko o podest się zfiltrował i poleciał
    przez pół pokoju. Zwinąwszy się w kolczasty dywan, biedak walnął się dupę o papier ścierny wzbogacony o dwie pizzę. Lasiatkowi najgorzej się
    stało. Bowiem, tunel z kaktusów wyznaczył mu zadanie szukać sianka w igiełkach, i każdą wyciągniętą igłę w dupę musiał sobie wsadzić, bo
    inaczej, udusili by go w lawie Rumununu. Lub jak nie znajdzie w dwie godziny, to dostanie bujanki*

    *BUJANKI – TERMIN TEN ZWIĄZANY JEST ZE STOMATOLOGIĄ, GDYŻ ZA 1997 LAT, OD CZASU PIERWSZEGO WYDANIA TEGO OPOWIADANIA POWSTANIE PIEWRWSZA
    BUJANKA, TA PASTA DO ZĘBÓW JEST DLA DZIECI W WIEKU 2-10 LAT, ALE PRZEDE WSZYSTKIM W WIEKU LAT 2-4. BY USUNĄĆ SOBIE MLECZAKI SŁUŻY, LECZ W
    NADMIARZE STOSOWANIA TYCH PAST, WSZYSTKIE ZĄBKI MOGĄ WYPAŚĆ TEGO SAMEGO DNIA. U DOROSŁYCH TEŻ TO DZIAŁA, ALE NA WYPADEK WYPADNIĘCIA ZĘBA, MOŻNA
    GO PRZYTWIERDZIĆ, LECZ KOSZT TAKIEGO ZABIEGU WYNOSI OK. 450 ZŁ, LECZ SKUTECZNOŚĆ POTWIERDZONA OD 2010 ROKU.
    _______________________________________________________________________________________________________________________________________________

    Lecz to w procencie nawet nie było to co wydarzyło się później. Grużaj szedł do i Gri-Gri z Fri-Grim, razem doszli do marmuru złotawego. Gdzie
    tam i w szedł za nimi Błujmaj i Gruttszwson fiutusuowaty fiutisawetejwasofiutowasościfiutowejanejowej. Niewiadomo jednak o, dlatego wiemy o,
    ale nie wiemy o, i też nie możemy wywnioskować, czy, a więc nierozumiemy gdzie kiedy i oczym wydarzyło się w. TEN ARTYKUŁ MOŻE ZAWIERAĆ DZIURY,
    GDYŻ PEWNE MOLE STWIERDZIŁY, ŻE ZROBIĄ PARĘ DZIUR: Energokrytyczny penis, mawiał kiedyś o tym, że. Iż czemu trzeba było to robić. Toteż wygląda
    na. Czemu nie można i dlaczego da się tylko, ale jest jeden sposób – zadzwonić do Penise, Rumorry.

    Tymczasem u Janila.

    Janil opuścił balustradę i wstał z łóżka, nie była to dla niego dobra noc. Gdy obudził recepcjonistkę, ona zapytała:

    - Och, Janilu, jest piątek, trzynastego. Wylała mi sie kawa na mój nowiutki tablet!

    - Och przykro mi! Mnie też się coś przydarzyło, ale wolałbym o tym, nie mówić. – rzekł Janil. – No, dobrze! Goliłem sobie zarost, nie wiem co
    się stało, ale przez cały czas wgapiwałem się w ścianę i też sobie skosiłem włosy, ale te niżej…

    - Janilu, komu w drogę temu czas, ale kto wie co się dziś przydarzy jeszcze!

    - O wysadzeniu Agnieszki w powietrze to ja już nic nie mówię.

    - Janil! To ja jestem Agnieszka!

    - O cholera! Co się dziś spieprzyło z czasoprzestrzenią.

    - No, nie rozpoznajesz mojego głosu?!

    - Czyli Agnieszka zginęła z twoją duszą?!

    - Wiem, że za nią nie przepadałeś i wiem też, że jestem brunetką, a nie szatynką, ale zrozum, że podmieniliśmy się duszami. No i ona, wtedy
    wybuchła.

    - Chyba wiem dlaczego.

    - Dlaczego.

    - Dlatego, że nie utrzymała twojego ciężaru! Ważysz siedemdziesiąt trzy kilo, koma siedem! To prawie tyle co ja! Bahahahaha!

    - Ej! Skąd wiesz!

    - Powiem więcej, masz trzydzieści osiem lat, pięć miesięcy, dwanaście dni, sześć godzin, jedenaście minut i sześć sekund… Bez urazy…

    - Cholera! Mam przed sobą…

    Janil zamknął drzwi i wsiadł samochód. Tej nocy, wandale wybili mu szybę w samochodzie. Obywatel Milk, patrząc na te wydarzenia, wskoczył do
    helikoptera i go wywiało na kraniec galaktyki Bugu. Janil ruszył, ale kaktusy przebiły mu opony.

    - Jasne gówno!

    Dojechał do domu tej rodziny, z której zwinął kiedyś chłopca, Filipa mającego dziesieć lat. Otworzył więc drzwi domu.

    - Filip! Uważaj, to jeszcze gorące. – powiedziała mama. – Janil? Och! Witaj!

    - Co jest?! – spytał Adam.

    - Kto to, twój mąż?

    - Nie, nie, nie, nie i nie…

    - Filip tak urósł?

    - Lat dwanaście.

    - Co?! Zabrałem go nieco ponad pół roku temu.

    - Za to cię nienawidzę, ale on, on się postarzał. Pisze teraz książkę: “Pas ma tyle znaczeń”. To wiersz, to poezja. Pisze średnio ponad dwa
    tysiące czterysta znaków podczas jednej minuty.

    - A Adaś?

    - On, on jest starszy ode mnie!

    Wąsaty pan polizał drzwi i zawisnął na balkonie.

    - Przykro mi to mówić, ale on jest psychiczny!

    - Zamknij się, bo ci dam, w ryja dam! – rył Adaś. – Dobra dupka. W gruszkę. Nie ma nic gorszego jak facetka z dupką w jabłko. Albo w śliwkę.

    - Byłaś z nim u pani doktor? – zapytał Janil.

    - Co powiedziała?

    - Wypiąć bardziej, niech nie kuli jak pies przy kupci!

    - Mocne słowa!

    - Wchodzisz?

    - Eaaa… Może nie będę przeszkadzał?

    - Rozgość się.

    - Tyle dziś rzeczy się dziś wydarzyło! Sądzę, że musi to ktoś załatwić.

    Janil zadzwonił pod numer *909# .

    - Po sygnale nagraj wiadomość. – rzekł telefono-automat. – Prrrrttprr…

    Kapitan Bombowy zaklął i zapytał:

    - Co jest, Janil?

    - Chyba nadchodzi apokalipsa siusiacza.

    Zaklął raz jeszcze.

    - Zara bede na miejscu.

    Miejsce: Planeta ziemia w ukladzie slonecznym na drodze mlecznej.
    Cel: Zrobic porzadek.

    Po dwudziestu dwóch minutach, statek “ORZEŁ 7″, wylądował na terenie Dupnictwa.

    - Zostawiłem tych dwóch dupków, oni zawsze wszystko pieprzą. – rzekł Bomba.

    - Problem z czasoprzestrzenią.

    Nie cieszę się, że do tego opowiadania wtargnęli cenzorzy.

    - *****, to dlaczego nie zadzwoniłeś do Doktora Who.

    - Bo miał budkę zajętą

    - Ja to, *****, mam budkę z piwem!

    - Juba, Dupa, zrób coś z tym!

    W tym właśnie momencie, powracamy do Pieszka, Mieszka i Lasiatka.

    Ciemna poświata, w oddali lasu wdrożyła swój cień, butelkę z piwem otworzyła. Ryjbuk ustrzelił Sajma. On jednak stanął nieruchomo i wpatrywał
    się z zaciekawieniem w Pieszka, który się zbliżał do ciemnej postaci i rzekł:

    - Ktoś ty?!

    - Jestem twoim najgorszym koszmarem!

    - Jakim komarem?

    - Jestem Rambo! – rzekł. – Kto ci towarzyszy?

    - A jeżeli nie mam towarzysza?

    - To kto ci nie towarzyszy?

    - Chwilka, zakręciłem się.

    - To najpierw powiec jak ty się nazywasz?

    - Pieszko! La Trivue, Pieszko!

    - Rodzina.

    - Mama wskoczyła za trybuny kiedy miałem dziewięć lat, i już nie wróciła z tam tad. A tata upił się na śmierć. Za to został mi kuzyn trzeciego
    stopnia ze strony mamy i dziewięć siusiaczo-bratów.

    - Kto ci towarzyszy?

    - Mieszko i Lasiatek, ale ten drugi ma zmianę i pilnuje obozu.

    - A więc, ty i twoji przyjaciele, dokąd zmierzacie.

    - Do stolicy Lagadunu.

    - Hmmm… Jesteśmy teraz w Litzen Skyiet, tak?

    - Tak.

    - A więc jeśli dążycie do celu i niezmiernie się śpieszycie na ratunek Rowolowi, to mogę wam pomóc.

    - Naprawdę?

    - Będę dziś wyjątkowo miły. – rzekł. – Ale tylko dlatego, że jest dziś piątek trzynastego. Władam złotym kluczem, który może pokonać Roxa i
    jego czarną skrzynię. Mam tylko jeden warunek.

    - Jaki?

    - Taki, że drużyna Głupich Tobołków, choć raz wygra z naszą. Ma na to tydzień.

    - Przeklęty świat, dlaczego wszystko musi opierać się na warunkach?! – rył w niedoli Pieszko. – Hi, hi, hi z łatwością wam dowalimy!

    - Zaraz, chwileczkę… Czy ja mówiłem, że będziecie brali udział w meczu?!

    - Nie, ale co my w takim razie mamy robić.

    - Poduczyć drużynę.

    - Ach! Jakie ciężkie jest życie!

    - No, dobrze.

    - Co jest grane, Pieszko?! – lipował Mieszko.

    - Czy ja właśnie się z kimś umówiłem.

    - Chyba tak.

    - Przeklęta noc!

    - To jeszcze nic, wiem, że o północy wydarzy się coś fizycznie niewydarzalnego.

    - Skąd to wiesz?

    - Studiowałem w Grioshi, przyjacielu.

    - Tandente Wheel-Hill!

    - Idziemy?

    - Tak, idziemy!

    Rambo prowadził nasze duo przez dzikie lasy, gąszcze chwasty. Niecały kwadrans minoł, zaledwie dwanaście minut to było, i przekroczyli granice
    Lagadunu i dostali się do namiotu drużyny. Im głębiej się wchodziło, tym bardziej jego objętość się powiększała, a boki poszerzały.

    - Łał! – wykrzyknął Mieszko.

    - Roz łał! – zjogodował Pieszko.

    - No cóż, rozgoście się, to namiot naszej drużyny piłkarskiej. – powiedział Rambo.

    - A Jogadan?

    - W jak najlepszym pożądku!

    - Pozdrów go!

    - No i co Mieszku?

    - Lasiatek! Widziałem gigantyczny rój piętnastocentymetrowych ważek!

    - Typus Ciernisty? To przecież wytępiona rasa.

    Mieszko wówczas dotarł do obozu. Słyszał krzyki Lasiatka i widział nóż. Na stole kilka ważek było przeciętych na pół było to jak w Carvooee,
    normalnie. Rył, biedak Pieszko, gdy ujrzał chmarę ważek Typuso-podobnych.

    - Yiealling daihlijm!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! (Censored)

    Lasiatek i Mieszko uciekli.

    - Spóźniliśmy się na wpół do dwunastej? – pytali siapatem. – Spóźniliśmy się na pizzę?

    - Pizzę można odsmażyć. – rzekł Pieszko. – Mieszku, jest tylko jeden problem: Rambo ci powie.

    - Najdroższy Mieszku, której drużynie kibicujesz?

    - No chyba mojej.

    - Wiesz co dupo! Kawał gówno z ciebie! Jaki sukinsyn z ciebie wyrośnie! Koniec świata! Niebieski ekran! Jak przegramy!

    - To co?

    - To! – rył i podał kartkę z linkiem internetowym. – wpisz se to w Gogle, to znaczy Google’a.

    - Co? http://www.hip-hop.pl/forum/projector.php?forum=8&thread=12405141170196 Co to za gówniany link? Wirus Albański, czy co?!

    - Daj mi to! – wyrył Pieszko. – Co to do cholery?!

    Pieszko wpisał w neta link (i teraz do wszystich czytelników: Nie zdradzam to znalazł! Sprawdzenie tego to wasza praca domowa!?).

    - No wyśpijcie się już, jutro ćwiczyć jak chcecie wygrać! – rzekł Rambo. – Lecz wiem, że nie wygracie w grze o złote gacie! Hiun!

    - To nie są byle jakie złote gacie. – rybował Pieszko – To, to, to Złoty Kluz do złotych dworów Hienazazsns Rowola!

    - No zresztą nie ważne. – Jobował Rambo. – Ja na waszym miejscu położyłbym się spać, bo jutro nadzwyczajny dzień!

    Wybiła północ. Huknęło. Niebo ogarnęła, ciemna złota noc. Nicość przebiła satelitę i przeleciała galaktykę “Trąba-Bomba”. Jogdung padł ofiarom
    tezshli Marconicusa. Jog jest jego mieniem, zdrobnieniem od Joghurt, a dung, to takie gówno z angielskiego, no dosłownie “łajno”. Hestians Sike
    chybił i pybił, a Pieszko i Mieszko poszli do włazów, spać, choć zewzględu na niesamowity wieczorny pokaz, niemogli zasnąć. Leżeli wówczas na
    miękkich materacach i przez przeszklone szybki wyglądali z kabin sypialni. Pieszko i Mieszko spali na przeciwko siebie na ósmym piętrze. Gapili
    się sobie w oczy. Niewielkia to była kabinka. Miała zaledwie trzy metry długości i dwa wysokości. Guzik ekotermalny umożliwiał trąbę przez,
    którą komunikowali się Pieszko i Mieszko. Byli w odstępie dziesięciu metrów, a szyby odbijały głos. Nie chcieli więc krzyczeć, by nie budzić
    reszty. Dwa metrzy szerokości kabiny ścisnęły się rano. Niepokojącą oznaką było, iż niebo dzieliło się na fragmentów kilka. Fragment nocyny,
    fragment dzienny, a także wschodni i zachodni.

    - O cholera! – wyrył Mieszko.

    - Co?! – rozrumał Pieszko.

    - Chodź sybko na ósme piętro. – jagał. – Bo barier ten namiot nie ma, jakiś nierozumny głupek go skonstruował!

    Pieszko wybiegł.

    - No co?

    - To! Niebo! Tak zaczął się mój największy koszmar senny. Życiowe światło, koniec świata byłby jak nie Gludi!

    - Ja chyba też miałem, ja miałem wizję taką.

    - Co w niej było.

    - Groza, smutek, płacz… Nie będę kontynuował wątku, bo świadomość przyszłości może się tragicznie skończyć.

    - Ale zaraz, chwilkę, przecież najgorsze już chyba się wydarzyło, bo z dniem przeminął piątek trzynastego i jest dzisiaj sobota, czternastego.

    - Kto wie? Może sobota zdecyduje dokończyć piątkowe działalności?

    - No zresztą, nie będziemy kontynuowali wątku, czas pokaże.

    - Tak, Mieszku. Czas pokaże.

    - A Lasiatek.

    - Biedak, zamknął się w kapsulę.

    - Może czas go obudzić?

    - Nie, robiłbym tego, niech śpi. Przynajmniej na jakiś czas mamy go z głowy. Ha, ha, ha, będzie więcej ciasteczek!

    - O! Ouć!

    - Co?!

    - Wszystkie zjadłem!

    - Ty sukinsynie!

    - Sorki!

    - Ty cholerny pataspatyno!

    - Ryjbuk, siusiacza apokalipsa nadciąga!

    - Żenujący żart, ale ja naprawdę ten File-X-Cookies.com otworzyłem!

    - I co?!

    - I naczelny komputer zaraził się Fiutowizcydozą.

    - Spal się w pieklę, Pieszownico

    - To nie moja wina, Mieszownico, diabołek mnie kusił!

    - Tak na przyszłość: Następnym razem go nie słuchaj, a jak nic to nie da to, po prostu daj mu w ryja!

    - Chodźmy, nawet swojej drużyny nie znamy!

    - To musimy ją poznać!

    - Powiem więcej: Nie mamy wyjścia!

    A więc nasze duo opuściło ósme piętro sypialni i zeszło na parter do Ramba. Rambo powiedział:

    - Zatem chcecie zobaczyć swoją drużynę?

    - TAK!!!

    - A zatem ją zobaczycie, lecz najpierw złożymy przysięge wieczystą.

    Pieszko rzekł:

    - Zaufany sprzedawca, chce złożyć nam przysięgę wieczystą. Co to takiego.

    - Nie wiem. – odpowiedział Mieszko.

    - Złóżmy ręce. – tłumaczył Rambo. – Gdy to zrobimy, Claudius Shower wymówi zaklęcia. Ten kto złamie przysięgę wieczystą, umiera, lub spotka go
    taki los, który wymieniono w formułcę. Plan jest jasny.

    Claudius Shower spoił swoje długie i czarne włosy i wyplatał czary, podczas, gdy, Pieszko, Mieszko i Rambo ściskali się za ręce.

    - Hai-Yienna-Pata vy-due. Sonorienttno Hvartaniste, peta disti, miore, aqutaa, iura, insyuiena shujan, vizi an-doriean.

    - Przysięgam na życie moje własne i na istnienie Weritianni-vierrę. Przysięgam na hangar mój i Shoriji Vladan, że dotrzymam obietnicy i oddam
    klucz złoty, jak wynik meczu wypełni się w Gvoldy.

    - Przysięgamy my, że jak przegramy to się wyrzekamy się bobków własnych, moczu, dziesięciu ciastek, trochę kasy i kupowej kiełbasy.

    - Wszystko się wypełni!

    Wtedy jakaś iskra splotła ręce trójki naszej. Przysięga się spełniła, świat Rokwardem wypełniła. Rambo, puścił wolno, nasze kupowe duo. Teraz
    powiem wam jak wyglądają nasze drużyny.

    Bileciki – drużyna Pieszka i Mieszka.

    Hostage Simple – szef drużyny. Zawsze zdecydowany, podejmuje taktowne decyzje.

    Fruis Cain – niezdarny topół, zastąpiony przez Mieszka.

    Vyir Leat – kompletny głupek, nonstop walący samobóje, zastąpił go Pieszko.

    Wei Duie – dupek faulujący siebie i swoją drużynę.

    Vandan Sieurke – genialny gracz, umiejący dobrze strzelać bramki.

    Wei Sumoi – gracz i komentator.

    Wanada Seie – fatalny gracz i wulgarny komentator.

    Wunu Juip – nienajlepszy bramkarz.

    Yuiop Yelli – niezły atakujący.

    Wunu Wino – kiepski atakujący.

    Muie Haiu – trener.

    Super-Duper, siusiaki z marmuru – (dawniej: bum-bum) drużyna Ramba.

    Rambo – szef drużyny, oszust i mistrz na skale świata w dziedzinie piłki nożnej.

    Devil – genialny bramkarz, nie przepuści żadnego strzału.

    Brunox – atakjący z Fixa.

    Denckox – atakujący z Framba.

    Paiax – piłkarz, jednocześnie wspomagający bramkarza i atakujących, przydałoby mu się rozdwojenie jaźni.

    Dynamitos – Bomba! Tak szybki piłkarz, że wszyscy na jego widok się przewracają.

    Stickser – myśli, że to boks i nawala w trybuny, piłkarzy, trawe, siebie, a nawet ryż!

    Pajatox – sprawdza tablicę wyników i zatrzymuje piłkarzy, przeciwników.

    Scorpion – nielegalny gracz, oszust, przeważnie kończy mecz czerwoną kartką.

    Viking – zawsze zapomina, że gra w piłkę, a nie we wszystkie inne sporty w jednym worku

    Slovik – wandal, jak mu coś nie wyjdzie, niszczy trybuny.

    Pieszko i Mieszko dogadali się już ze swoją drużyną. Lasiatek został kibicem, tymczasem czas tak zleciał, że Pieszko i Mieszko nawet nie
    zdążyli mrugnąć, a do meczu został już tylko jeden dzień!

    - Prawda, Pieszku, że już jesteśmy gotowi? – antykwantybiustował Mieszko.

    - Prawda. – Rancziczinowałoparalitrizopotoponopatopotoropotował Pieszko.

    Ruszyli więc do łóżek.

    Następnego dnia.

  39. April 20, 2015 - 6:38 am | Permalink

    Rozdział 1. Ciemny agent (Prolog)

    Nazywam się Chase Amatic, Urodziłem się 20 sierpnia 1972 w Londynie. W murowanym domku jednorodzinnym z
    dużą działką. Mój tata (Amargeusz Amatic) nadał mi imię z opóźnieniem. Wcześnie zacząłem chodzić.
    Imię wzięło się być może stąd, czasami go nierozumiem. Nie ważne. W liceum miałem kolege. Nazywał
    się Fuse Filos. Ja i Fuse lubilśmy filmy z agentem 007 (James’em Bondem). Zawsze chcieliśmy zostać
    agentami. Mój tata Amargeusz był nim kiedyś, długa historia…

    …No cóż nie ważne. Później, dużo później mój przyszły szef (Charge Broocker) wysłał mi list o
    treści- Drogi Amaticu posraj się wiedzięć, że masz agencujjednąwLondynudziedrugąwParyju,
    trzeciowNiemicaczwartąsiui9mgt

    Trzymaj się, twój szef Charge.

    To był prawdziwy list który dostałem kiedyś od Charge’a. Dobrze to w 1997 roku skończyłem studia,
    tam spotkałem ważną pewną dziewczyne, która była w przyszłości ważną osobą. Nastolatkę Trace, która w 2008
    była już dorosła. W Sylwestra 2007 przyszedł do mnie ważny list z agencji, od Chargea.
    W którym było napisane, że będzie Superszybki samochód, który może jeździć nawet 340 khm.
    Zaczęło się od poranka 2008-

    Chase wstał, przyszykował sobie kanapkę z serem na długą droge aż do Alp. Wypił herbatę.
    O dziesiątej rano przyszła agentka Trace. Z, którą Chase wypił kawę. I powiedział-
    Chodźmy do baru na drinka dyskutasowego oberzniętego w pół dupiu Chase’a i coś przekąśmy przed długim siusiakiem.

    -Dobra myśl, to dziwne właśnie o tym pomyślałam.

    Później…

    …W barze było cicho i mało osób Chase powiedział- Zbierajmy się już za kwadrans pierwsza!

    -Ale ten czas szybko leci!

    Po południu 150 khm turbo samochodem, ale te fotoradary i lód to jedyna kutafora pyt.

    Później, dojechali do bazy Trace idzie spać, jest wykończona wycieczką.
    Chase męczył się, śniegu do pasa. W szatni zakaładał strój agenta i wysypywał śnieg
    i wylewał wodę z butów. Były brudne, mokre i rozwalone. Oddał je do pralni, następnie
    zjadł obiad. A po obiedzie Charge oprowadzał go po wielkiej bazie pełnej skrytek, ciekawych
    przedmiotów i gadżetów. A w wielkich sejfach były kryształy i diamenty od czerwonych
    aż po różowe. To jest kryształ energii-powiedział Charge, wyciągając duży błyszczący czerwony
    kryształ podobny do rubinu. Istnieje okrutny doktor Inferno, zrobi wszystko, aby go zdobyć.

    -A po co mu on?-zapytał Chase?

    -Po strasznym zdarzeniu Inferno chce pomścić np. to zdarzenie na wulkanach w 2004.

    -Zapomniałem walizki i plecaka Trace. Nie obrazisz się jak pojadę 200 na godzine?

    -To twój wybór nie narzekaj jak będziesz dostawać mandaty jeden po drugim.

    -Trzeba częściowo poodśnieżać, to robota na 15 minut.

    Chase wzioł łopate i zaczął odśnieżanie miał pechowy dzień złamał łopate o grubą warstwe lodu.
    Wzioł drugą wytrzymalszą. Odśnieżanie przeciągneło się do 30 minut. Wreszcie ruszył.

    Do widzenia Charge to zajmie góra godzine-dodał Chase.

    -Gdzie zostawiłeś?

    -Nie daleko w restauracji. Trzy kwadransy i po sprawie.

    -Boje się myśleć z jaką prędkością!

    -No chyba dwusetką, albo może troszeczke więcej.

    Chase ruszył zostawiając chmure dymu.

    165, 180, 195, 210-Jak narazie dobrze postaram się nie przekroczyć 230.
    Zakręt zwalniam do 150. Długa prosta moge sobie pozwolić na 230. O nie lód! Muszę zwolnić.

    Później dojechał do baru.

    23 minuty-powiedział

    Wzioł 20 kilową torbe i 10 kilowy plecak.

    A teraz do bagażnika-powiedział

    Kiedy dojechał…

    …52 minuty agencie Amatic. Podaj średnią

    -No 180 powiedzmy.

    Chase zaczoł wyprawiać jakieś dziwne tańce na lodzie.

    -Co jest Amatic?-zapytał Charge

    -Gdzie jest toaleta? Siedem godzin nie sikałem.

    -Chodź, za cztery minuty będziesz już w toalecie. Zakład?

    Chase wszedł na drugie piętro obok pokoji i biór agentów była toaleta damska, męska i szefa.

    Chase wchodził do toalety mija pięć minut co załamało lekko Chargea, ale się zaśmiał.

    Później Charge wypełniał notatke

    Pełne imie?

    -Chase Jack Amatic

    -Data urodzenia?

    -20 sierpnia 1972 (35 lat)

    -Dokładny wzrost, przynajmniej do centymetra.

    -182 cm. 64 mm.

    -Rozmiar buta

    -43

    -Waga

    -84 kg.

    -Rodzice

    -Amargeusz Amatic i Jane Amatic

    -Chce upewnić się numeru telefonu.

    - 44 444502368

    Charge zapisał notatki i gdzieś je zaniusł, ale jednak powiedział jeszcze coś do Chasea- Zaniose notatki i za
    chwile pokaże ci twoje biuro, sypialnie i coś jeszcze.

    Charge wyszedł na pięć minut. Po powrocie przyniósł kluczyk, Chase podziwiał biuro pracy
    Charge’a i czekał na zobaczenie swojego biura, Chase był wysoki miał i miał czarne włosy,
    Charge miał 54 lata, miał brązowe włosy i był wysoki a Trace to szczupła i wysoką brunetką,
    która jest najmłodszą agentką dotychczas. Charge przekręcił kluczyk i otworzył drzwi z sypialnią
    Chasea w środku było duże podwójne łóżko z miękkimi poduszkami plus duża garderoba.
    Następnie poszedł pokazać biuro w, którym był szybki komputer pianino sofa i dużo skrytek
    na gadżety. Ale Charge trzymał jescze jeden klucz do pokoju nr 212. Za drzwiami zobaczył znajomą twarz.
    Miał okulary lśniące rude włosy i był wysoki. Bez wątpienia Fuse. Fuse siedział na brzegu łóżka i czytał
    książke.

    Witaj Fuse! Dwa lata cię nie widziałem!-krzyknął Chase

    -Ja też

    Przywitali się.

    -Co czytasz?

    -Dzienniki Morgana Filosa (Ojca fuse’a) moje okulary są o cztery rozmiary za duże!
    To strasznie denerwuje! Ciągle spadają.

    To agent Filos, pewnie go znasz- powiedział Charge

    -Tak przyjaźnimy się- powiedział Fuse

    -No cóż nie będe wam przeszkadzać.

    Zamknął drzwi i wyszedł.

    Nie chciałem tego mówić przy Chargeu no, bo ostatnio nic mi nie wychodzi, mam koszmary, szkoda
    gadać-powiedział Fuse

    -Mam ci w czymś pomóc przyjacielu?

    -Nie dziękuje, ale nawet domki z kart mi nie wychodzą, jestem ciamajdą.

    -Nie jesteś ciamajdą-pocieszył go Chase

    -Mam jeszcze na głowie masę rzeczy np. przeczytać kupę listów od Morgana.

    -Przeczytasz jeden list? Kiedy ostatnio widziałeś Morgana?

    -Rok temu, ale porozumiewamy się przez telefon komórkowy, częściej listy. Ostatnio pisałem 3 tygodnie
    temu. Mogę przeczytać jakiś. O ten akurat jest z lutego przeczytam ci go jak chcesz- Drogi Synku,
    wyruszam na południe, Zobaczyć wulkan San Marino II, piękne malownicze rejony. Słowem nie można tego
    opisać. Dlatego będe wysyłać ci koperty ze zdjęciami. Obejrze także z daleka tajną siedzibe Doktora
    Inferna. Musze jeszcze dokończyć dziennik, mam nadzieje, że u ciebie wszystko ok.
    Serdecznie Pozdrawiam

    Twój tata, Morgan Filos
    ____________________________________________

    Ładny list-powiedział Chase

    -Jest też zdjęcie okolicy domu od dawna go nie widziałem.

    Później.

    Charge powiedział do Chasea-Ogłaszam cię ciemnym agentem, narazie o tobie nie wiemy zbyt dużo,
    ale czasami jesteś tajemniczy to znaczy umiesz dochować tajemniczy, takich medali nie wręczyłem
    zbyt wiele, GRATULACJE!!!!

    Rozdział 2. Człowiek z piłą zamiast ręki

    Było trochę po drugiej, Chase położył się w swoim wygodnym łóżku, tylko, że
    zrozumiał Fusea przyśnił mu się koszmar o tym, że doktor Inferno zdobywa kryształ i
    zabija Fusea Chase krzyczy, że to pomści jego krzyk niesie się echem po całym korytarzu w końcu
    Doktor Inferno wie gdzie są wszyscy. A Chase zostaje sam nie ma żadnego agenta nawet Chargea,
    Chase nie mógł srać. To była długa noc. Rano przy śniadaniu nie wiedział jak się nazywa.
    Rano Chase spotkał Marcusa, agenta żartownisia, który mówił Fuseowi, że jest Silosem.
    Dzisiaj kazał Chaseowi go gonić na dworze w odrzutowym plecaku. Chase nie chciał chciało
    mu się tylko spać. Przewracał się. Po trzynastej poczuł się lepiej. Wypił sok malinowy z herbatą.
    Nadal trochę chciało mu się srać, ale wykonywał swoje opowiązki i wiedział, że jakby była jakaś
    misja zrezygnował, by z niej. Ale dzisiaj miał mini-egzamin. Nie wiedział co się dzieje. Zasnął,
    by na lekcji. Czuł na przemian, że mu się poprawia a za chwilę pogorsza.

    Po egzaminie

    Jak na egzaminie Fuse?-zapytał Chase, wykończony

    -Było nawet ok.

    -No wiesz masz fajny plakat z Bondem w pokoju.

    -Dziękuje, wszytko ok. Chase?

    -No tak, jasne

    -kutas dziwkardę.

    -dobrze, nie mogłem zasnąć koszmary.

    -Ja też czasami.

    Podczas obiadu

    Co dzisiaj na obiad?-zapytał Chase?

    -Możesz wybrać- odpowiedział Fuse

    -Ja zjadłbym panierowanego indyka ze smarzonymi ziemniakami.

    Na obiedzie Trace powiedziała, że ostatnio syn doktora Inferno był w barze i ktoś go
    zobaczył, teraz musi bardziej uważać.

    Trace opowiadała dalej dobierając na talerz porcje ziemniaków puree.

    Richard Juukel będzie w więzieniu za nielegalną sprzedaż narkotyków-dodała

    Przyszedł John podszedł do Trace mówiąc- Cześć Trace, co tam u ciebie?

    -Wszystko ok.

    -20 marca masz urodziny a wtedy nie będe mógł wręczyć ci prezentów, więc dam ci je dzisiaj,
    trzymaj się Trace!

    -Do zobaczenia!

    John wyszedł.

    -Właśnie miałem powiedzieć, że masz niedługo urodziny-powiedział Chase

    Później w biurze Chasea.

    Chase projektował samochód, który dostosywuje się do danej pogody.
    Potem poszedł do pokoju Fusea. Fuse powiedział- Za chwile, teraz nie moge, dobrze?
    Chase wrócił do biura i zakończył projekt.
    Potem poszedł do pokoju Fusea. I zapytał można na chwilę?

    -Teraz tak

    -No, bo Charge prosił mamy zebranie za półgodziny.

    Na zebraniu.

    Mam nadzieje, że słyszeliście o grupie piekielnej. To grupa Dr Inferna, znak jego grupy zmieniał
    wygląd cztery razy teraz nazywa się Infernox IV. Wygląda trochę jak płonąca czaszka.
    W jego bazie jest np. złoty ząb czy piła o, którym opowiem.

    Urodził się chyba w Londynie. W 2004 roku był pojedynek. Powtarzam, zdarzyło się w 2004 roku dosyć no-
    rmalnego dnia. Na południu koło tajnej siedziby doktora Inferno. Był wielki wulkan San Marino II na,
    którym przypadkowo spodkałem Johna Skreet, który zaproponował, żebym poszedł ładniejszą drogą. Przewróciłem
    się o kamień. Zdarłem łokieć i kolano. A z góry spadła na mnie siatka, którą rzucił Michael Wookit.
    Zostałem uśpiony gazem i zanieśony na szczyt wulkanu. Ostatnia eksplozja wulkanu to chyba 24 luty 1868.
    Wookit zaniósł mnie, uwaga!! (Nie na wulkan!!) Na góre lawową. Która często eksplodowała ogniem czy lawą.
    Kiesy się ocknąłem czułem się bezradny. Wiatr uratował mi życie. Był na tyle mocny, że oderwał siatke.
    John zleciał z góry, a Wookit chciał mnie zrzucić. Nie miałem pistoletu, bo nie byłem przygotowany.
    Chociaż nie miałem pojęcia, że będe lał sie z Johnem gazeciarzem, który okazał się zdrajcą nie miałem
    pojęcia także, że Wookit należy do Infernoxa. Co już dzisiaj wiem. Wiedziałem kiedy góra wybuchnie ogniem
    musiałem zastawić małą pułapkę. I ukryć się w bezpiecznej odległości. Eksplozja przez, którą Wookit stracił
    palec, prawą ręke, kawałek twarzy i lewe oko okazała się na tyle silna, że prawie mnie dosięgła z odległości
    30 metrów. Inferno sprawił, że będzie miał mechaniczny palec, mechaniczne oko, twarz zakrył metalem, zamiast
    ręki wbił mu stalowe mocowanie na, którym trzymała się niezwykle ostra 4-kilowa piła. A prze okazi poprawił
    mu czarne potargane włosy. Teraz częściowo jest maszynom. Ludzie nazywają go np. człowiek piła lub ostra pięść.
    Stał się prawdziwym niebezpiecznym pomocnikiem doktora Inferno, koniec

    I to nie była bajeczka. To prawdziwa historia, chociaż brzmi dziwnie i nie chce was straszyć.

    Po wyjściu z sali

    Odczuwam niepokój, takie uczucie, że piła jest wszędzie, no to znaczy, że nadejdzie- martwił się Chase

    -Ale umiesz straszyć, ha, ha, ha- drwił Dennis (kiepski agent).

    -Przestań Dennis- złościł się Fuse

    Kiedy Dennis wyszedł

    On już taki jest, lubi pożartować- pocieszał Fuse

    -Nie o to mi chodziło jakoś źle się czuje jako agent.

    -To przejściowe.

    Chase poszedł spać po Fuseie koło pierwszej, tym razem przyśnił mu się głupi sen, że jest
    dzidziusiem, bawi się laleczką a Fuse nosi pieluche.

    Wstał przed szóstą, Fuse też wstał, a Chase złożył zaległe urodzinowe życzenia Fuseowi.
    Jestem kiepskim kolegą kiedy się z tobą przywitałem zapomniałem złożyć życzenia, przepraszam,
    Wszystkiego Najlepszego.

    -Dziękuje i naprawde nic się nie stało Trace też nie pamiętała.

    Chase wszedł do garażu i podziwiał swój lśniący i granatowy turbo samochód. Prawie wszystkie pojazdy
    agentów maję granatowe elementy no, bo przecież znak agentów to żółte A na celowniku, na granatowym tle.
    Turbo samochód był kabrioletem miał czerwone skurzane fotele i wytrzymałe pasy. Był dwumiejscowy.
    A Chase poszedł do niego po strój agenta. Zaniósł na górę i wyjął z kieszeni gadżet (Długopis niewidzialnie piszący)
    Czasami niewidzialnopis trzeba mieć proszek do prania i wode, żeby odczytać to pismo. Chase napisał list do Amargeusza.
    I zaczął czekać na odpowieć. Zjadł kanapkę i zobaczył tablice z ogłoszeniami od Chargea. Trace Siusiaxe przeszła koło Chasea i
    powiedziała mu, że Charge go prosi na chwile na góre. Chase pokonał 70 stopni schodów a następnie przyszedł do biura Chargea.

    Ja prosiłem agentke Siusiaxe, żebyś przyszedł na góre tutaj do mnie. Ja w sprawie testu, który wszyscy dostali
    oprócz ciebie, wynik Dennisa to 54/222pkt. Fusea to 170/222pkt. Trace napisała na 164/222pkt. a ty 180/222pkt.
    GRATULACJE!!!!

    Chase dostał test i wziął go do swojej sypialni i zastanawiać się nad zadaniami, których nie zrobił
    lub zrobił źle.

    Za to zadanie pięć punktów, ale z odpowiednimi strojami mam zrobione za trzy-mówił sobie pod nosem.

    Przyszła Trace powiedziała- Zrobiłam pare głupich pomyłek, ale sądze, że nie jest źle- westchnęła Trace

    -Ja na 180

    -Gratulacje!!!!

    -Dziękuje, ale ostrożniej z tym krzyczeniem, dobrze?

    -Tak, chodźmy do kawiarenki.

    -No ja teraz nie mogę, przykro mi, możesz pogadać z tą studiującą jescze nie agentką, no chodzi mi
    o Swift.

    -A tak Swift, przyjaźnimy się.

    -Tak to do zobaczenia.

    -Do zobaczenia, może jescze dzisiaj pogadamy

    Po wyjściu Trace

    Chase napił się soku i wydrukował potem w biurze projekt samochodu i poszedł na góre do Chargea.

    No nieźle, ale jedno jest nie jasne, zawieszenie, jak to zrobisz Amaticu?- zapytał Charge

    -No to jedyna wada nie jest super wytrzymałe, nie udało mi się zrobić też napędu 4×4.

    -Nie głupie, ale zrobiłbym coś z tą wersją, no to ja się zastanowie a ty zrób parę zapasowych, troche innych,
    Do widzenia Amaticu.

    -Do widzenia.

    Potem

    Chase poszedł pięć pięter w góre od biura Chargea i zanim zrobił projekt musiał coś sprawdzić.

    U to jedna z księgarni- mówił sobie pod nosem

    Chase kupił cztery książki o Agentach za 10$, 20$, 5$ i 15$

    piędziesiąt dolarów- powiedziała kasjerka

    Potem Chase zobaczył co kupił i wziął się do roboty.

    Szerokość 180 cm. a długość 420 cm.- podpowiadał srobie

    Kilka godzin później

    Zbliżała się pora kolacji
    Dzisiaj wysłałem list do Amargeusza, ciekawe kiedy dojdzie- powiedział Chase.

    -Może za tydzień- zgadywał Fuse

    I tak rozmawiali do późna.

    Rozdział 3. W tajnej służbie doktora Inferno

    W tym samym czasie…

    …Tajna baza doktora Inferno kryje wiele tajemnic i zakamarków. W jednej jego z czteropiętrowych
    baz właśnie odgrywa się akcja. Piła idzie najpierw na góre po skrzynie a potem schodzi na dół i siada w
    wygodnym kręconym foteliku i ku jego zdziwieniu nikogo nie ma. Piła ogląda na ekranach kryształ energii.
    Hmmm kryształ czerwony dwudziestokaratowy lubie takie sądze, że Inferno też- powiedział pod nosem piła.

    Usłyszał głośne schodzenie po schodach, przyszedł Inferno w biało-pomarańczowej kamizelce z okularkiem,
    krwawą blizną na oku i ze stalowymi szponami zamiast ręki, a zanim ustawiający się cały długi rządek szpiegów.
    Szpieg o pseudonimie Złoty ząb z blond włosami i piracką opaską na jego lewym oku, spojrzał na piłe z rządku z tyłu.
    Inferno usiadł na kręconym krześle i powiedział- Rządam od was moi wierni poddani tylko dwóch rzeczy po pierwsze
    sprawdzenia tajnej broni agentów a po drugie dwudziestokaratowego kryształu energii. No to kto się zgłasza na
    ochotnika?

    -Nikt?!- oburzył się Inferno, ze złości jego czarne włosy zapłoneły ogniem.

    A więc robimy losowanie, kartki z imieniem i nazwiskiem wrzucać, pojemnik przygotuje Jack Seavee, mój sekretarz,
    dla pewności poprosze 30 takich kartek i grupe np. Infernox- powiedział Inferno

    Po głosowaniu

    Wybrałem kartke, no to Michael Wookit, Lakustis, Wookit poszczęściło ci się- powiedział Inferno

    -Oszukałeś, aż tak mnie nie lubisz?- powiedział piła, z jego metalowego otworu wysuneła się piła.

    -O Wookit uważasz mnie za szaleńca? Ale tak daleko niezajedziesz.

    -O tak panie.

    -Nie możemy się zdradzać samodesrukcja bazy jest ustawiona na 1 kwietnia 2008 o godzibie 12.00. w południe.

    -Moim zdaniem to lekkomyślny ruch, takie eksplozje widać na odległość aż 2 kilometry lub więcej ktoś mógł, by nas
    zobaczyć.

    -Nie jesteś szefem, to ja decyduje, namierz ich!!

    -Tak jest!!

    Na komputerze była tajemnicza kropka właśnie w alpach, prubował więcej się dowiedzieć, ale programy mu niepozwalały
    odnaleźć strony, następnie powiedział patrząc w obraz Chargea- O Brookerze, pozbawiłeś mnie ręki, twarzy, oka i palca,
    teraz ja ci je odetne!!!!

    Rozdarł zdjęcie Chargea, potem powiedział do Inferna- Czarna tajemnicza kropka jest kawałek od Mont Blanc (Najwyszego szczytu alp
    położonego na wysokości 4810 npm.) Wkurza mnie to TOP AGENTS sądze, że to ich baza. Chodźmy na rzeke w Caviorin to nie daleko,
    może tam zobaczymy tą baze alpy są daleko, ale coś takiego chyba rzuca się w oczy, prawda, szefie?

    -Ha, ha, ha to nie głupi pomysł alpy widać także z Joukon, ale raczej bardziej z Caviorin, sądze, że masz dobry plan, kapitanie
    Wookit.

    Nad rzeką w Caviorin

    Wookit wszedł do zimnej wody i zobaczył tratwe, dociągnął ją do brzegu i zobaczył na wprost delikatne zarysy alp i budynek,
    bardzo duży budynek, ale musieli szybko wrócić, bo descz zaczął padać, komary tną. Zrobili tylko jedno zdjęcie a w bazie poopserwowali
    je na dużym ekranie. I przybliżyli nie za dużo z tego wyszło, ale szpiedzy znali już położenie bazy w alpach.
    Inferno był zachwycony z jego ramienia trysnął ogień szczęścia zaśmiał się pod nosem. Popatrzył na Wookita, który się pakuje
    i tylko mówi- Mam skuter śnieżny w garażu, jego ostrze jest na tyle ostre, żę przebija lód i można nim spokojnie jeździć aż do 200.

    -Weź go

    -Ewakuacja 1 kwietnia tak ustawiłem automatycznie, nic już nie da się zmienić, będziemy tylko patrzeć z Caviorin czy
    bezpiecznej odległości jak nasza baza wybucha, spakujmy się.

    Złoty ząb zastał Wookita, który pakuje ubrania i mówi, że już teraz się spakuje na zapas oprócz ewakuacji.
    Teraz tylko pakuje się szpieg znany ze szczęki na kasku, jest pierwszy jeżeli chodzi o ewakuacje.
    Profesor T planuje ewakuacje 1 kwietnia przynajmniej pół godziny przed eksplozją.

    Profesorze Wookit- krzyczał profesor T i powiedział- Pan nie uwierzy daje słowo!!!! Przechwyciliśmy tajną
    informacje prosto z agencji w Alpach.

    Profesor T podszedł do wyświetlacza i wyświetlił zdjęcia widziane z góry. To ten tajemniczy budynek chyba ich baza.
    A to list obejrzyj chwile po odebraniu musiałem go wyprać specjalnym proszkiem to chyba niewidzialnopis. Ten list
    jest ze stycznia, jest o tej bazie w alpach niedaleko Mont blanc.

    -Dziękuje profesorze T, to w prost śmieszne jak łatwo go przechwyciliśmy.

    -Ale trudniej będzie wyłączyć alarmy- wszedł i wciął się Inferno

    -Zrobie to o trzeciej w nocy, trzeba tylko uważać na tych co pilnują.

    -Pamiętaj, że z boku ramienia możesz włączyć funkcje metalowych szponów a najlepiej unieszkodliw ich
    a jak będą ci przeszkadzać i bronić się zabij ich!

    -Tak jest Panie!

    Przyszedł profesor Kalma powiedział- Sądze, że alarmy łatwo jest unieszkodliwić jeżeli dostaniesz się
    do systemu C a potem rozetnij sejf.

    -Chce mieć plan B.

    -O będziemy mieli nawet plan C i D- odpowiedział Inferno

    Dwie godziny później w biurze Inferno.

    Michael Wookit przyszedł po plany do biura Doktora Inferno. Przeczytał kawałek i ambitny ten plan- powiedział
    Wookit

    -Sądze, że to wersja ostateczna.

    -Też tak myślałem

    -Najlepiej mieć zapasowy plan na wypadek niepowodzenia planu A dlatego zrobiłem pare zapasowych.

    Inferno sprawdził kamery i poszedł nakrzyczeć na szpiega ze srebrną stalową szczęką za to, że nie
    pracuje tylko gra sobie w gre komputerową. A potem Wookit poszedł na czwarte piętro i wpisał kod do
    tajnego bylego gabinetu Inferna seniora (Ojca doktora Inferno) sięgnął książke, potem przyszedł Inferno,
    bo spojrzal na kamere i zapytał Wookita skąd zna hasło. A on odpowiedział, że profesor T go wtajemniczył.
    Ale niestety nie dostał pozwolenia na wejście do tego biura. Potem poszedł do sali ćwiczeń tam było pusto
    postanowił przebrać się do akcji, która jest za kilka dni. Przymierzył czarno-pomarańczową kurtkę pasowała.
    Zdecydował też, że będzie miał przy sobie na wszelki wypadek czapke ponieważ tam było grubo ponad minus.
    Spakował swój mały plecaczek i zważył. Ważył nie dużo tylko dziesięć kilo. Potem zszedł do podziemnego garażu i
    spojrzał na skuter, dobrał idealny kloszyk na kryształ, popatrzył czy boczne działo się nie psuje.
    Było w porządku więc sprawdził dwa działka od przodu, które działały. Jedyne jak narazie usterki to uszkodzony na
    przodzie znak Infernoxa i lekko rozdarta gąsiennica. Zostały tylko ostrza do lodu, które były w porządku i na tyle
    ostre, żeby mogły spokojnie przebijać kilko-centymetrowy lód. Jeszcze miał jedną wade trzeba było go tylko odkurzyć.
    Kiedy właśnie Inferno zmieniał hasło do gabinetu Inferna seniora to wtedy Wookit przygotowywał swój śnieżny skuter.
    Włączył właśnie nawigacje, dopiero teraz uświadomił sobie, że do wyjazdu zostało tylko kilka dni i, że czeka go
    długa droga. Plan był taki, że rano 14 marca Wookit wyruszy w drogę kiedy dojedzie ukryje swój skuter.
    W sumie to doktor Inferno to wytłumaczył to Wookitowi- 1. Ukryj swój skuter. 2. Znajdź najmniej chronione miejsce,
    może to być trudne. 3. Włam się do bazy. 4. Znajdź bezpieczne miejsce w bazie. 5. Przebierz się, abyś wyglądał na
    agenta. 6. Jak cię zobaczą broń się, natychmiast i nic nie mów. 7. Spróbuj przedostać się do tajnego pokoiku, byłem
    tam kiedyś jak tam planowałem zemstę nad Chargem. 8. Ostrożnie przejdź do półki z sejfami obok półeczek z medalami i
    pucharami. 9. Unieszkodliw alarmy w systemie. 10. Rozbij szafeczkę i rozetnij sejf, piła powinna wystarczyć.
    11. Alarmy nie powinny zadzwonić, jak zadzwonią- sprawdź co masz zrobić na liście. Weź kryształ energii i schowaj
    do plecaka, do kloszyka i zamknij na klucz, klucz schowaj w podwoziu skutera śnieżnego.
    12. Przejdź najbezpieczniejszą drogą do skutera śnieżnego, ruszaj do bazy i zanieś kryształ, nagroda na ciebie
    czeka!!!!

    -Wykonam to zadanie mój Panie

    -Lecz jak agenci cię zauważą to teraz zobacz na liście co masz zrobić.

    Wookit z zaciekawieniem przeczytał kawałek książeczki i zdziwił się tym co twierdzi Inferno.

    -Chodź Wookit- wszedł i prezerwał mu profesor T

    -O zostawił byś Wookita chociaż raz ty bezużyteczny stary pierniku!!!!

    -Ja nie taki frajer, żeby zabierać szpiegów bez żadnych nie potrzebnych informacji.

    -Co tym razem profesorze?- zapytał Wookit

    -Super tajne wiadomości, w prost przedziwne.

    -Muszą być naprawde niesamowite jak pan to tak określa.

    -Z pewnością być może Inferno zgodzi się to zobaczyć.

    -Po moim trupie! (!!!)- powiedział Inferno

    -Tym razem to naprawdę coś zapłace ci 10$ za to jak to zobaczysz.

    -$$ Hmmm zgoda, ale daj 12$ i ani dolara więcej.

    -No cóż niech ci będzie. A może 11, zrestą niech już będzie 12 to nie dużo.

    Profesor T zaprowadzał Inferna i Wookita długim tunelem. Szli z pięć minut po czym nagle profesor T
    skręcił w prawo i zszedł piętro niżej pod labolatoria gdzie był wielki ekran a prze okazji sala kinowa.
    Profesor T uruchomił projektor.

    Zwariowałeś?! Film będziemy oglądać?!- zdenerwował się Inferno

    -Pamiętaj, że to nie tylko sala kinowa to też tajna sala z tajnymi informacjami, ta jest prosto z agencji w
    alpach!

    -Żartujesz!

    -Nie, nie żartuje. Zobacz to naprawdę cieckawe- zachęcał profesor

    Profesor T próbował odpalić filmik i wreszcie się udało. Filmik trwał nie całe 30 sekund a
    na nim Chase mówił, że agenci muszą zachować szczególną ostrożność i, że Inferno ma agentów jak na tależu- to
    był cytat z Chargea. Na to Fuse odpowiada, że nie musimy się martwić Inferno nie wie o istnieniu tej bazy- powiedział Fuse
    Na co Chase odpowiada- Mylisz się!

    Ten filmik nagrał robot kamerka, którego sam tam wysłałeś, pamiętasz Inferno?- powiedział profesor T

    -Ha, ha, ha masz racje zapomniałem. Doskonały film! Dziękuje było naprawde warto. Przepraszam, że ci nie ufałem.

    -Drobiazg. Czy mogę na chwilę na wywiad Wookita?

    -Tak.

    Po wywiadzie u Inferna

    Muszę się dalej pakować- powiedział Wookit

    -Słusznie- odpowiedział mu Inferno

    Powracamy do bazy agentów w Alpach.

    Rozdział 4. Sekretna informacja przechwycona

    Po południu w bazie agentów był gwar i tłum Chase usiłował przedostać się przez setki agentów.

    Przepraszam, przepraszam- próbował przedostać się Chase.

    W końcu udało mu się przejść.

    Jakie jest danie dnia?- zapytał Chase

    -Łosoś nie panierowany z sosem śmietanowym i warzywami- odpowiedziała pani

    -Poproszę, ile płace.

    -Pięć dolarów

    Chase zapłacił

    -Dziękuje

    Chase usiadł przy stole z Fusem i Trace. Porozmawiał na temat szpiegów i co myśli.

    Łosoś z sosem śmietanowym i warzywami- powiedziała pani

    Chase poszedł po danie, i rozmawiał dalej.

    Udko z kurczaka i frytki- powiedziała zachwile pani. Wstał fuse.

    Potem pani powiedziała- Ziemniaki zapiekane i dorsz. Wstała Trace. Następnie zapytała
    o to co dzieje się w Angli, że szpiedzy robią zakazane rzeczy podwpływem syna doktora Inferno i
    syna złotego zęba, który w kwietniu skończy osiemnaście lat.

    Chase powiedział- Sądze, że syn doktora Inferno po pierwsze za dużo sobie pozwala. Po drugie za dużo pozwala swojemu
    młodzemu koledze, który wydaje rozkazy na te zamachy.

    -Ja myśle, że to wszystko zaczęło się od doktora Inferno, który rozkazał złotemu zębowi, aby zaatakował tych biednych ludzi
    a potem ich synowie wzieli sobie przykład z ich tatusiów- zaproponował Fuse

    -Słusznie, obie propozycje mogą być realne, tylko, która jest prawdziwa? Ciekawe- zastanawiała się Trace

    -Fuse też może mieć racje- także zastanawaiał się Chase

    -Trudna sprawa- powiedział Fuse

    Po obiedzie w pokoju Chasea

    Przyszedł Charge, który przypomniał, że lekcja odrzutowych plecaków już w ten piątek.

    -Tak, wiem- powiedział Chase

    -Powodzenia Chase

    -Do widzenia

    Charge zamknął drzwi numer 122 do pokoju Chasea.

    Chase otworzył poradnik (Wzorowy agent) i zaczął czytać różne rzeczy dotyczące agenta przed egzaminem numer
    dwa, który będzie następnego dnia, już w ten wtorek. Potem zjadł kolacje i prawie wszyscy agenci poszli spać.

    Rano we wtorek

    Zadzwonił głośni dzwonek budzący agentów, bo sprawdzian był w pół do siódmej. Chase przypomniał sobie
    jak rano w ten dzień kiedy jechał do agencji zadzwonił podobny, ale dużo cichszy było to przypomnienie w
    telefonie. Zapomniał powiedzieć Fuseowi o tym dniu więc postanowił z nim pogadać- Pamiętam, pewnego dnia w
    marcu wstałem w pół do ósmej potem o dziesiątej przyszła do mnie Trace zabrałem ją turbo samochodem do agencji
    niestety za szybko. Ale w pewnym momencie musieliśmy zwolnić, bo droge zaczął zakrywać śnieg a pod śniegiem był
    lód. A jak ty dotarłeś?

    -Samolotem, lubie samoloty.

    -Ja też kiedy dotarłeś?

    -Dzień przed tobą, wieczorem

    Na śniadanie Fuse i Chase zjedli wyskakujące tosty z masłem i sok pomarańczowy.
    Przyszła Trace powiedziała: polecam wam superkasowy pokój, małą kawiarenke i księgarnie obok superkasowych pokoji.
    Są naprawde świetne, musicie je zobaczyć.

    -Jak chcesz zajrze tam do ciebie w wolnym czasie- odpowiedział Chase

    -Ja też- zgodził się Fuse

    Po śniadaniu

    Agenci poszli za Chargem przechodzili obok drzwi do dużej sali o, której przy okazji przypomniał Charge, że tam agenci
    mają się uczyć odrzutowych plecaków. Pokoik A 12 wyglądał zgrabie i jak normalna szkolna klasa. sala ta miała 30
    miejsc. Charge powiedział- Jesteście pierwszą grupką agentów, która piszę ten test. Jeszcze w takich właśnie klasach
    inne grupy agentów będą miały do napisania te testy. Ma to być jednocześnie urwalenie poprzedniego testu a zarazem jego
    kontynłacja, Zapraszam, proszę zająć miejsca.

    Charge rozdał testy i zrobił jeszcze jedną rzecz, wziął tekturke ze znakiem grupy Inferna. I zapytał- Jaki to znak?

    Trace podniosła ręke jak i piętnaście innych agentów w tym: Chase, Fuse, Dennis, Marcus.

    Trace powiedziała: Infernox ten znak został przerobiony prze doktora Inferno jego przodek w 1896 roku wymyślił
    coś takiego jak zakon płonącej czaszki. Dotychczas sądzimy, że doktor Inferno wykorzystał jego pomysł.

    -Gratulacje!!!! Przyjć do mnie do biura 31 marca o dwunastej, przerobimy pare rzeczy. Ubijcie brawa swojej koleżance.

    Uśmiechnęła się Trace. Pare osób zaklaskało.

    Pare godzin po teście Charge zawołał Chasea za swojego biura do swojego biura i powiedział: Wybitnie!!!!
    Tylko dwa na sto sześćdziesiąt pytań są źle zrobione. Test wart srebrnej gwiazdki!!!! Ha, ha, ha, brawo Amaticu.
    Napewno ćwiczyłeś.

    -Pomogły mi książki: Wzorowy agent i Agent na medal.

    -Trzeba ćwiczyć a ty jesteś w tym naprawde dobry!

    -Dziękuje!

    To zdarzenie zdecydowanie poprawiło humor Chaseowi. Już nie myślał o doktorze Inferno i pile, zdecydowanie
    zapomniał o jego istnieniu. Pewnego dnia: konkretnie kolejnego w środe Charge zrobił zebranie agentów.
    Weszli do tej samej sali gdzie było poprzednie zebranie. Tylko, że tym razem przyniósł tam wielkiego laptopa.
    Uruchomił go i Chase zobaczył głowe doktora Inferno, Chase się nie ucieszył.
    Charge zaczął mówić: No cóż pewien agent zwiadowca przechwycił informacje ponieważ: Doktor Inferno pomylił się z
    tego wszystkiego wysłał ją do nas i nawet się nie zorientował. Informacje musiałem więc spalić i skopiować.
    Słuchajcie: O tóż Inferno musi wiedzieć o istnieniu tej bazy w liście jest napisane kodem: 14 marca- zsam ćyzsur w ęgord,
    jatęimap.

    Razem z profesorem Zill doszliśmy do tego, żę pisze w nim: 14 marca- masz ruszyć w drogę, pamiętaj.

    Chase’owi to nie poprawiło humoru, ale to nie koniec, była jedna informacja, ale tym razem nie zła.

    Z tajnego podziemnego labolatorium w Alpach obok naszej bazy, dziwne odkrycie. Naukowcy dowiedli, że krew znaleziona
    w walce pod szczytem wulkanu San Marino II pochodzi od tej samej osoby, która znajduje się tutaj, w naszej bazie,
    może za miesiąc już będzie wiadomo kto to jest- powiedział Charge

    Zobacz czego nie opisałem w opowiadaniu: Wysłałem tego samego pomocnika (Jona Białego) na misje zwiadowczą do bazy
    w alpach co walczył z dwoma agentami pod wierzchołkiem wulkanu San Marino II. Ma wrócić za dwa dni, jak
    się skaleczy to wszystko na nic zgorszenie i kutasek. – powiedział doktor Inferno

    …To co chciałem wam pokazać… Autor: Wróćmy do opowiadania:

    Chase się zastanawiał o co Chargeowi chodziło. Charge skończył zebranie.

    Potem

    Chase siedział w biurze, przyszedł Charge, kazał mu gdzieś iść jak reszczie agentów. Szli korytarzem, jak jakiś
    agent zapytał: Gdzie idziemy?

    To Charge odpowiadał: Zobaczycie w sali, wam powiem.

    Szli już dobre dziesięć minut. Szli na dół po schodach jakąś nie znaną dotąd Chaseowi drogą, zeszli schodami do piwnic
    a Charge sięgnął kluczyk i wszedł do sali i zaczął mówić: Jesteśmy tutaj po to, żeby powiedzieć wam tajne informacje,
    które przechwyciliśmy od jakiegoś agenta, słuchajcie: Pamiętacie jak dzisiaj opowiadałem wam o tej naukowej
    zagadze z krwią? No to prawdopodobnie doktor Inferno wysłał swojego pomocnika na misje zwiadowczą. I zapuźno go
    wypuściliśmy z bazy, bo wtedy jeszcze nie domyśleliśmy się, że pochodzi z Infernoxa. Niestety zapuźno, już ma
    notatki potrzebne do dziennika, naszczęście nie ma ich więcej. Jest tylko jedno pytanie: Po co doktorowi Inferno
    te notatki?

    Po zebraniu

    Chase’owi przypomniało się, że ma misje zabezpieczenia tajnego pokoiku w bazie (Pokoju apoliwacji). Stanął w
    drzwiach do pokoju Fuse i już miał zapytać, ale

    -Wiem, wiem- powiedział Fuse, dalej: Hasło do pokoju apoliwacji to 3.0.2.1.

    -Dziękuje.

    Chase zszedł dwa piętra pod ziemie i wstuknął kod, udało się, była tam Trace, która prawdopodobnie bała się myszy,
    która tam była. Trace znała hasło od Chargea i czekała na Chasea, bo, żeby wejść dalej trzeba bylo powtórzyć kod.
    Trace wstuknęła kod a Chase pogłośnił alarmy. Kod do wyjścia jest odwrotny- powiedziała Trace

    -Wiem, czyli 1.2.0.3?

    -Tak

    No i wyszli.

    Potem Chase coś sprawdzał, nagle do pokoju Chase przyszedł agent, którego Chase nigdy nie widział na oczy.
    Dał mu gazete z tajnymi informacjami dla agentów. Chase podziękował a agent wyszedł.
    Chase zaczął czytać z zaciekawieniem.

    Hmmm. Fuck Talen widziany w Londynie- zdziwił się Chase

    Przeczytał kawałek i zdziwił się z tego, że syn Inferna sam wszedł do komendy policji. Ale próbował uwolnić
    jednego ze znanych przestępców z Infernoxa (Richarda Juukela) uwięzionego za nielegalną sprzedaż narkotyków.
    Jak na razie siedzi tam dosyć krótko- pięć dni. Ma tam zostać na dwa lata.

    Dalej…

    …Z więzienia uciekł trzydziesto-dwulatek posądzony o napad na bank. To niemożliwe tajemnicza ucieczka.
    Z tego więzienia nie da się uciec, ktoś musiał mu pomóc. A nawet dwa ktosie. Ale jakie?
    Na razie nie znamy odpowiedzi na to pytanie. Pewien agent studiuje ma na imię Swipe (Chase go zasrał)
    prawdopodobnie za rok skończy studia i zostanie agentem.

    Tak brzmi pierwsza część tej gazety, którą Chase przeczytał.

    Potem

    Chase zszedł na dół do szatni po jedną z walizek potrzebnych mu do pracy, ale niespodziewanie drzwi były zamknięte
    a kluczyk gdzieś w miejscu o, którym Chase nie miał pojęcia. Co dobry agent zrobiłby w takiej sytuacji?
    Nie mógł tak sobie rozciąć drzwi. Spróbował przejść przez małą szczelinke pomiędzy drzwiami a podłogą. Miała
    koło dwudziestu centymetrów, biedny Chase utknął w połowie- Musze się odchudzać- zastanowił się. I odzedł od drzwi,
    bezradny poprosił o pomoc Fuse’a, bo Charge miał za dużo rzeczy na głowie.

    To robota dla agentki Trace, albo tamtej agentki Grace- stwierdził Chase.

    -Sądze, że mamy kłopoty, poprośmy o klucz profesora Sama.

    U profesora Sama

    To ten dosyć krótki i wyostrzony klucz numer 0.A to specjalne klucze, w lewym zamku dwa razy w lewo a
    w prawym sześć. Rozumiecie?

    -Dziękujemy.

    Chase wziął po wyjściu od Sama klucz, ale niestety wypadł mu z ręki i musiał używąć różnych smarów, żeby klucz łatwiej wypadł,
    no i wypadł Fuse’owi na ręce.

    Bardzo siusiacza historia;)- powiedział Fuse

    -No w sumie.

    Potem wyciągneli klucz z kieszeni i przekręcili tak jak kazał sam. Przerazili się jak drzwi po prostu pod ich nogi
    wyleciały z zawiasów. Wzieli torbę i walizke i zanieśli na góre.

    U Sama

    To normalne, wykręciliście je z zawiasów i wyleciały, nie martwcie się coś poradzimy. Ja przykręce drzwiczki i wszystko
    będzie w porządku.

    Jak wracali w drzwiach zobaczyli Charge’a, który trzymał ogromny sejf z rubinami i bursztynami dźwigał go na ósme piętro.
    A do Chase’a i Fuse’a powiedział: Za kilka lat zamontujemy windy. Ułatwi nam to prace i nie będziemy musieli dźwigać
    ciężarów tak wysoko.

    -Jak chcesz mogę ci pomóc- powiedział Chase

    -Nie dziękuje, nie potrzebuje pomocy w dźwiganiu dziesięcio-kilowych sejfów.

    Potem agent Chase wyszedł na dwór poodśnieżać, i zobaczył tajemniczy kawałek bazy. Od tej strony agent Chase nigdy
    nie widział tej części bazy, przypominała ona malowniczy zamek z bajki. Przy odśnieżaniu Chase wstał i potknął się,
    upadł na ręce przez, które odczuwał nieprzyjemnie zimny śnieg, wstał, otrzepał się i okazało się, że tylko ma siniaki.

    W bazie

    Chase odpakował torebke a następnie walizke. Zobaczył jakąś tajemniczą książke, dziwne skąd się wzieła u Chase’a w plecaku?
    Wyglądała na jakąś starą zakurzoną książkę. Chase przeczytał nazwe, nie to niemożliwe!! To dziennik Doktora Inferna z przed
    ponad dziewięciu lat (dziesięciu w sumie) (- Dziwne, że znalazła się u Chase’a. Po za tym to jakieś dziwne szyfry i w książce
    na jakieś trzysta sześćdziesiąt stron jest zapisane osiem, czy atrament niewidzialny czy nie Charge i naukowcy muszą to zbadać.

    Rozdział 5. Lekcja odrzutowych plecaków

    Rano w piątek

    Chase wstał w pół do siódmej, kiedy to Fuse spał sobie wygodnie i chrapał w łóżeczku. Chase postanowił go
    obudzić.

    -Chwile jeszcze do trzeciej nie spałem.

    -Ja też

    -Trace na pewno jeszcze śpi.

    -Musimy ją obudzić, uczymy się przecież dzisiaj odrzutowych plecaków. To ważniejsze od sprawdzianów.

    U Trace był Chase i próbował ostrożnie obudzić Trace.

    -Nie spałam do północy.

    -A ja do trzeciej i co? Pamiętasz Charge’a dzisiaj lekcja odrzutowych plecaków, już za jakieś pół godziny od
    siódmej dziesięć.

    -Kompletnie zapomniałam.

    Trace ziewneła i powoli wstała z łóżka. Obaj poszli do Fuse’a i razem poczekali z dwadzieścia minut.
    O siódmej było zebranie pod biurem Charge’a. Zeszli na dół. W korytarzyku był pokoik A 12 i ta sama duża sala
    co wtedy. Charge otworzył drzwi były widocznie zabezpieczone, bo było około ośmiu warstw drzwi, każda na inny kluczyk.
    W środku zobaczyli dużą okrągłą sale. Było tam pare krzesełek i ławki. Pare metrów wyżej były uchylone okna, dlatego
    agenci mieli ciemno-niebieskie kurtki. Agenci staneli w kółku. I patrzyli na Charge’a, który im mówił- Zasady są takie:
    W sali nie przekraczamy prędkości piędziesięciu kilometrów na godzine, robimy to na dworze. I zamieniamy się plecakiem.
    Jasne?

    -Tak

    -Jakieś pytania?

    -(Cisza)

    -No to zaczynamy.

    Kółko się rozpadło. Na ławce stał plecak. Wyglądał jak zwykły duży, granatowy plecak. Ale jak nacśniesz guzik, wysunie
    on potrójne śmigło. Charge jako przykład założył odrzutowy plecak na minute czy dwie. Wzbił się w góre, zatoczył trzy koła pięć metrów
    nad głowami Chase’a, Fuse’a i Trace.

    Pięć minut później

    Troche straciłem poczucie czasu, wybaczcie- powiedział Charge

    -Wiemy, że chciałeś zaprezentować plecak więc nic się nie stało- odpowiedziała Trace

    Chwile potem

    Każdy z was ma troche ponad pięć minut, aby zaprezentować swoje umiejętności, na kogo wypadnie, na tego bęc.

    Trace została wylosowana. Bała się i była nieśmiała. Wzbiła się siedem metrów w góre a sala miała dziesięć, uderzyła raz w ścianke,
    ale była dobra w te klocki. Nawet było widać przez chwile, że jej to się spodobało, zaśmiała się.

    Ale Charge wyraźnie powiedział: Prosimy, żebyś wylądowała, mamy ograniczony czas.

    Trace zrobiła pośpieszną spirale i spróbowała jak najszybciej wylądować. Trace według instrukcji Charge’a miała wylądować, ale
    śpieszyło się jej i się wywróciła. Naszczęście nic się jej nie stało, zaśmiała się.

    42 pkt./50 pkt. Wiecie musicie ćwiczyć na tym polega całe, życie, ale Trace poleciała bardzo dobrze. Jej czas to:
    Pięć minut i piędziesiąt sekund- powiedział Charge

    -Zleciało jak minuta- odpowiedziała Trace

    Za drugim razem wypadło na Fuse’a został tylko Chase, który wiedział, że za jakieś pięć minut będzie musiał
    wystartować bez względu na to czy tego chce, czy nie. Wzbił się w góre jak szalony a potem nabił guza o sufit
    i porozbijał się o ściany. I zleciał z dwóch metrów na kolana przy lądowaniu, był cztery minuty i sześć sekund w powietrzu.

    -Hmmm, no dobrze oceniam to na dobry 32 pkt./ 50 pkt. Trace narazie prowadzi a Fuse potem poprawi swój wynik, przecież uczymy
    się na własnych błędach. Nie musze już robić losowania, bo została tylko jedna osoba, konkretnie agent Amatic.
    Chase nie czuł się pewnie, wstał na nogi i potknął się o próg krzesła, następnie podszedł do ławeczki i chwile się zastanowił,
    że jeżeli jego najgorsza wizja będzie miała się spełnić będzie gotowy do walki przed tragedią. Sądził, że nie zrobi tego na
    próżno i naprawde się postara. Na początku Chase powoli założył plecak a następnie wzbił się wysoko. Na osiem metrów i nieuderzając
    przez chwile stracił kontrole nad plecakiem i przez chwile znalazł się na dworze, bo pod kątem wyleciał przez okno.
    I najszybciej jak umiał wylądował, ale z tego wszystkiego za szybko.

    -Uwaga, 48 i 9/50 pkt.!!!! GRATULACJE!!!! Prawie wybitnie nawet mało brakowało i było, by lepiej ode mnie.
    Ha, ha, ha!!!! Jeżeli pan Filos chce powtórzyć lekcje niech przyjdzie do mnie pod biuro jutro po południu,
    zejdziemy do tej sali uczyć się…

    …Każdy z was weźmie sobie swój plecak. Z tej szafeczki. Wszystkie plecaki są takie same.
    No to Do widzenia.

    Wieczorem agent Chase poszedł spać po pierwszej.

    Rano w sobote (08.03.2008)

    Chase wiedział, że Fuse będzie ćwiczył więc mu nie przeszkadzał, ale co z tajemniczym dziennikiem?

    Rozdział 6. Superkasowy pokój

    Chase dzień temu (w sobote) od profesora Zilla dowiedział się o tajemniczym dzienniku: Jon Biały podczas misji podrzucił go Chase’owi
    do plecaka. Dlatego drzwi były rozcięte. Ale puste strony przez jakiś czas zostaną tajemnicą.

    Chase jak wychodził z pokoju zauważył Charge’a Broockera i zapytał go: Gdzie jest teraz Trace?

    -Pewnie dobrze się bawi z agentką Swift w kawiarni, w superkasowym pokoju. Chase poszedł na góre i wszedł, za drzwiami zobaczył
    wejście do kawiarni a w rudym końcu siedziała sobie wygodnie z agentką Swift i opowiadały sobie żarty.

    Cześć Chase- powiedziała Trace a następnie: To agentka Swift (Ma czarne włosy sięgające jej do uszu i jest wysoka)
    a to agentka Grace (Ma długie blond sięgające jej do ramion, jak agentka Swift też jest wysoka i też ma korale)
    pracuje w cukierni.

    -Miło mi jestem Swift

    -Ja mam na imie: Chase, Chase Amatic mam trzydzieści pięć lat.

    -Ja prawie trzydzieści.

    -Co chciałeś Chase?- zapytała Trace

    -No, Fuse chciał coś od ciebie, przyjdź do niego niedługo.

    -Dobrze za chwile.

    Do superkasowego pokoju przyszedł Charge) powiedział on: Dziennik zniknął:(

    -Co?!

    -To musiał być tym razem jakiś robot zwiadowczy, wkradł się tu w nocy.

    -Jak kładłam się spać i zamykałam drzwi zauważyłam wczoraj robota wielkości dłoni.

    -Inferno musiał wysłać jednego na misje zwiadowczą- odpowiedział Charge

    Przyszedł Dennis powiedział on: Oddaje dyszke, agencie X

    -Dziękuje- odpowiedział Chase

    -Coś tu nie gra- zastanawiał się Charge

    -Prawdopodobnie, jakiś szpieg, który ma kiepskie kutasy, został wysrany na misje, miał nakutasić helikopterem
    jakieś trzydzieści dwa metry pod dupą i budą naszej bazy jak sraczka, w pochmurną noc o jakiejś kupie myśląc zrzucił, się jak siusiak z
    robotyki nadzwiadowczałej na bazie- stwierdził Chase

    -Profesor Jink był agentem, ale nas zdradził, co go podkusiło do tak haniebnego czynu?!- przerwał John

    -Profesor Jink ma czterdzieści dwa lata. Pewnie Inferno go zmusił- powiedziała Swift

    -Przepraszam, ale nie o tym rozmawiamy- wtrącił Charge

    Przyszła Grace

    -Czyli te małe robociki muszą dokładnie nagrać lub pofotografować okolice, bo jak tego nie zrobią to Inferno wpadnie w
    szał- Stwierdziła Grace

    -Pewnej nocy do naszej bazy wkradł się Inferno choć wtedy był agentem, to znaczy udawał, że jest agentem.
    Zastałem go w małym pokoiku tajemnic, ciskał przedmiotami w kąt, odbiło mu, wpadł w szał jak Jink, ale Jink
    nie udawał agenta. Próbował mnie zastrzelić, jego czarne włosy się zapaliły a chwile później zobaczyłem
    takie robociki- odpowiedział Charge

    -Przykro mi, przyszedłem po Trace, bo Fuse jej potrzebował, ale musi jeszcze chwile poczekać- powiedział Chase

    Fuse w tym czasie szukał agentów, znalazł siostre agentki Grace, ale raczej nic nie wiedziała, sprawdził w księgarni,
    bibliotece a nawet toalecie, długo mu zajęło szukanie, co najmniej czterdzieści pięć minut, ale znalazł i zakrzycał głośno:
    Co się stało?! Ponad dwie godziny czekam!

    -Przepraszamy, ale mamy pewien kłopot, pozwolisz, że ci wytłumaczymy? Czy wolisz krzyczeć?- zapytał Charge

    -Widziałem takie robota w moim łóżku. Rozkręciłem go, ale chyba ktoś go zabrał, bo zniknął- odpowiedział Fuse już wyluzowanym
    tonem.

    -Możliwe nawet, że niektóre mogą zostać teleprtowane, bo to małe robociki a mogą być nawet wielkości bakterii- powiedział Charge

    -To ciekawostka, znam się na biologii. Nie znam techniki ani robotyki.

    -No, ja znam nawet dobrze. Mógł bym pomóc jeżeli chodzi o komputery, technike czy robotyke- odpowiedział Fuse

    -Możliwe, że widziałam takiego w toalecie damskiej, ale to inna sprawa- powiedziała Trace

    -Dennis ma -50 pkt. Czarna- -500, Jasno niebieska- -200, Ognisto-brązowa- -50, Czerwony plastik- +50, Łyso-brązowa- +500,
    Srebro- +1500 no i złoto- +3500- powiedział John Rimoy

    -Przepraszam, nie zmieniajmy tematu- powiedział Charge. Jest ponad piędziesiąt rodzajów gwiazdek wymieniłeś podstawowe- powiedział
    Michael Blue

    -W sumie chodzi ci o 64 ze zwykłych agentów a z następnego stopnia 172 czy jakoś tak. Następnego stopnia nie znam- powiedział Mude

    -Ciiisza!!!!- krzyknął Charge

    -Te robociki muszą być bardzo dokładne- powiedział Fuse

    -Grace już to mówiła- oburzył się Blue

    -Masz racje, ty zawsze masz racje jak wtedy (skutowanie)- powiedział Mude

    -Nie przeciągaj Christopherze Mude- powiedział Charge

    -W sumie nie zawsze np. przed chwilą- zastanawiał się Chase

    -Dobrze wymyślimy jakiś plan- myślała Swift

    -No, ale jaki?- zapytał Fuse

    -Nie wiem, nie jestem od wymyślania strategii.

    -Nie? A kto?

    -Na pewno nie ja sama, powinniśmy się naradzić a nie słuchać głupot nie na temat.

    -W sumie racja.

    -Odzielmy tych co nie są do tego potrzebni: Rimoya, Blue’e, Dennisa, Stargisa, Mude’a no i Jacka Riwse’a- zaproponował Chase

    -No chyba masz racje. Później zrobimy wspólną narade jak będzie trzeba- powiedział Charge

    Usunięci agenci wyszli bez buntu, ale Stargise już miał się sprzeciwić, ale dał sobie spokój.

    W sumie to mam pozostałości po jednym- powiedział Fuse

    -Świetnie, pokaż go- odpowiedział Charge

    Robocik wyglądał jak robo-pająk z kamerą na głowie. Nagrane informacje się zacinały. Był wielkości dłoni, ten egzemplarz
    już nie działał. Charge i Trace przyjżeli mu się przez lupę. Z rozpłaszczonego robocika z dołu wypływał olej.

    -Chcę żywego, to znaczy nie żywego, ale w całości i nie popsutego- odpowiedział Charge

    -Śmiesznie powiedziałeś szefie, ale z tym może być problem. Jak znajde to zaniose- powiedział Fuse

    -Ja też będe uważny- powiedział Chase

    -Znalazłam coś dziwnego- powiedziała Trace

    -Pokaż- powiedział Charge a następnie: Tak zawsze myślałem, że doktorowi Inferno zawsze zależało na Karatusie
    i ostatnio go mocno pożądał, taką miałem wizję.

    -Ja też- odpowiedział Chase

    Ale to co znalazła Trace wyglądało jak robo-mucha troche jednak większa od rzeczywistej. Trafiła do labolatorium.
    Szybko udało się potwierdzić myśli Trace, bo kiedyś na pewno dotykał go Inferno.

    -No dobra chodzi o robociki, ale co ze znikającym dziennikiem?- zapytał zdyszany Chase

    -No to za łatwe, pewnie jakiś tam Jon Biały wkradł się w nocy i temat zamknięty- stwierdził szybko Clint

    -Był dobrze zabezpieczony- odpowiedział Charge

    Przyszedł Zill podszedł do Charge’a i mówił: Broockerze jeżeli chodzi o robociki znaleźliśmy jednego, ten wygląda naprawde
    dziwacznie.

    -Przepraszam agenci, zaraz wracam, biore trójke: Amatica, Filosa i Trace

    Chase doceniał to, że został wybrany i nie wierzył własnym uszą. Byli już piętro wyżej, od tej całej potańcówki Chase’owi
    zakręciło się w głowie. Na górze był kloszyk, wyglądał jak akwarium, ale bez wody, robocik miał wyłączoną kamere chodził sobie
    w środku.

    Prawda, że wygląda troche jak skrzyżowanie mrówki ze skorpionem?- zapytał Zill

    -Mnie bardziej przypomina skrzyżowanie komara i muchy- powiedział Charge

    -Robocik zostanie już dzisiaj rozkręcony i zbadany, ale najpierw go nagram i zrobie mu zdjęcia. Prawie każdy jest inny
    ten jest wyjątkowy nigdy nie widziałem niczego takiego- odpowiedział Zill

    Ale Zill nie przewidział jednej rzeczy, robocik zaczął znowu filmować i włączył działka, które rozbiły kloszyk i uciekł w dal.
    Zill pobiegł za nim, ale nienadążał.

    -Ciekawe ile ich jest no, bo niedługo zacznie się inwazja! (!!!)- powiedział Charge

    Powrót do Superkasowego pokoju

    Po czternastej w Superkasowym pokoju: Agenci zgłodnieli więc zjedli kanapki i coś sobie zamówili.
    Sytuacja się uspokoiła tylko, że przez te robociki Chase czuł się mniej bezpiecznie w bazie.

    Słuchajcie: O tej bazie prawie nikt nie wie ktoś sobie zobaczy tajemniczy budynek i pomyśli- Co to może być?
    Ide zobaczyć- I z górki na pazurki zjedzie sobie z góry i przeczyta napis: Nieupoważnionym wstęp wzbroniony.
    I odejdzie, ale Inferno niestety wie- powiedział Charge

    Pół godziny później

    -Chodź Trace, coś zjemy a potem wejdziesz do mnie do pokoju- powiedział Fuse

    -Dobrze- odpowiedziała Trace

    No i wyszli.

    Rozdział 7. Lekcja II

    (14.03.2008) W tajnej bazie agentów strasznie szybko zleciało to sześć dni, ale co u naszych sprzymierzeńców i co u Inferna?
    Rano o siódej Wookit już przygotowywał swój skuter a Inferno upomniał go: Ruszaj Wookit!!!!

    -Wiem, wiem, za chwile ruszam

    -Pamiętaj o dwunasto-ruchowej instrkcji.

    -Tak, pamiętam, muszę uważać czeka mnie bardzo długa droga.

    -No cóż chętnie bym cię podwiózł, ale nie mogę.

    -Nie musisz, cztery lata z niego nie korzystałem. Ostatnio tylko wyjechałem na dwór pare razy po piętnaście minut,
    żeby sobie przypomnieć.

    -To ryzykowna misja, ale ufam ci i wierze, że wiesz co robisz i, że ci się uda odzyskać Karatusa (Kryształ energii)

    Wookit był już przygotowany miał nawet założoną kurtke i na wszelki wypadek zabrał polar, bo podobno może być nawet pięć
    stopni na minusie. Wookit był zawsze przyzwyczajony do temperatur pomiędzy osiemnaście a dwadzieścia jeden stopni Celcjusza.
    Wookit ruszym w siną dal z prędkością ponad sto kilometrów na godzine. A Inferno tylko krzyczał: Ruszaj Wookit!!!!

    Wróćmy do naszych ulubionych bohaterów czyli między innymi: Chase’a, Fuse’a, Trace i Charge’a

    Chase rano obudził Fuse’a i Trace i zaczął mówić: To jakiś żart?! Od trzech kwadransów nie powinniście już spać!
    Wiem, że nie jestem Charge’m, ale musicie w takie dni spać już o pierwszej a wstawać przed siódmą.

    -Przepraszam- odpowiedział Fuse

    -Masz racje, dzisiaj ważny dzień, lekcja prowadzenia pojazdów i jak, by co wczoraj poszłam spać przed północą- powiedziała Trace

    -Jest dwanaście minut po ósmej, ja już jestem gotowy a wy jeszcze nie mamy być ósma dwadzieścia trzy przy biurze Charge’a a
    w pół do dziewiątej już w sali.

    -Wiem, zaspałem- powiedział Fuse

    -Ja też powiedziała Trace

    -A ja przepraszam, że krzyknąłem, ale musimy wcześniej wstawać i najlepiej troche wcześniej chodzić spać. Pomoge wam się szybko spakować.

    -Dziękujemy

    Ósma dwadzieścia cztery: Agenci dochodzą pod biuro Charge’a, z biura wychodzi Charge, który niezauważył spóźnienia i dodał:
    Ależ wy punktualni! (!)- powiedział Charge

    Na co agenci się zaśmiali…

    …Szli tym samym korytarzem co na poprzednią lekcje, po zejściu na dół, ale agenci się zdziwili jak weszli tym razem
    do cztery razy większej sali niż wtedy. W sali był jakiś wielki garaż. Agenci zebrali się w kółku. Charge powiedział:
    Te pojazdy są bardzo ważną częścią naszej nauki a ja mam opowiązek was tego uczyć, są to pojazdy dużo częściej używane
    od szybkich odrzutowych plecaków. W wielkim pojeździe, który spoczywa w tym garażu są cztery odrzutowe plecaki w wersji
    (Turbo) a nawet micro-samolocik, który ma prawie cztery metry długości, rozpiętość skrzydeł wynosi prawie sześć metrów.
    Nasz pojazd ma trzydzieści metrów długości. Pokaże wam go, ale to dosyć trudne w prowadzeniu.

    Charge wszedł na góre po metalowej drabinie i zszedł na dół już do garażu. Otworzył go i powiedział: Przezentuje wam mobilne
    centrum.

    Charge podjechał nim bliżej, miało długą ciemno-niebieską przyczepę i już po wyglądzie było widać, że nie osiągnie więcej
    niż sto piędziesiąt kilometrów na godzine co powiedział Charge, ale także powiedział, że wersje z większym przyśpieszeniem i
    przeznaczone do ciągnięcia nieco mniejszych ciężarów mogą rozpędzić się do prędkości rzędu dwieście dzieśięć kilometrów na godzine.
    I, że po za tym wyższa przędkość była, by niebezpieczna dla, niektórych towarów, mogły, by ulec zniszczeniu.

    Zaczynamy jak chcecie moge powtórzyć metode wybierania zawodników po przez losowanie. A może będziemy się trzymać poprzedniego losowania.
    Najpierw zobaczymy mobilne centrum.

    Wchodziło się do niego po szarej drabince obok widocznej na granatowym tle żółtej litery A na czrnym celowniku.

    Pierwsza atrakcja to karabiny ten jest z siedemdziesiątego szóstego- powiedział Charge a następnie: A to mój ulubiony,
    rewolwer z siedemdziesiątego trzeciego.

    Tym razem Charge przesadził. Wyjął pistolet ze schowka i zaczął mocno strzelać prosto w tarcze. Pistolet miał taką moc, że prawie
    eksplodował. Następnie w korytażyku Charge zaprezentował ubrania awaryjne w szafeczce. (Na wypadek misji z udziałem nieznanych nam
    łotrów możemy założyć te ubrania prosto od Doktora Inferna)- powiedział Charge A następnie: A to szafka z apteczkami pierwszej pomocy i
    leki na wypadek jakby ktoś się źle poczuł podczas misji.

    Szli na koniec korytarzyku gdzie był pokój z czterema celami, które uaktywniają lasery jeżeli ktoś próbuje uciec.
    To właśnie powiedział Charge. Wrócili się.

    -W tej szafeczce są różne sprzęty, między innymi ubrania a przedewszystkim sprzęt nurka. A ten duży ekran to rzutnik 3D.
    Pokazujący różne ważne nagrania, w wolnym czasie można oglądać na nim filmy.

    -A apropodupy filmów chętnie zobacze dwudziestą drugą część Bonda (Quantum of solace), która będzie już czternastego listopada- stwierdził Fuse

    -Ja też- odpowiedział Chase

    Dalej wisiał wielki plakat Doktora Inferna i Micro-samolocik

    A piętro wyżej są cztery podwójne łóżka z miękką pościelą- powiedział i pokazał Charge a następnie: A ta szafeczka na górze to pojemnik
    na odrzutowe plecaki, mobilne centrum nie ma już więcej kondyngnacji. To już jest poddasze. Widzimy różne szafki na ubrania i
    kuchenke gazową za drzwiami. Za drzwiami także jest toaleta, damska i męska. No to wychodzimy. Pokaże wam jeszcze stanowiska komputerowe
    w przedniej części.

    Potem

    Charge odparkował mobilne centrum.

    Teraz quad (mały) na początek Trace

    Trace przestraszona usiadła i ruszyła rozpędziła się do osiemdziesięciu kilometrów na godzine na co Charge: (Zwolnij Trace)
    sądziła, że tym razem nie jest dobra w te klocki, ale nie było źle. Wyrównała pierwszy wynik z odrzutowych plecaków Fuse’a czyli:
    32 pkt./50 pkt. Charge uważał, że ta nota nie jest zła. Natomiast Fuse był troche lepszy trzymał się pięćdziesiątki, ale potem
    musiał zwolnić, bo dobił do dziewięćdziesiątki. Fuse się ucieszył, bo dostał 38 pkt./50 pkt. A potem Charge stwierdził, że jednak
    dostanie stopień bardzo dobry 41 pkt./50 pkt. Chase pojechał tak samo jak Fuse jeżeli chodzi o punkty. Na quadzie małym było troche
    lepiej, bo Trace dostała 38 pkt./50 pkt. Fuse 45 pkt./50 pkt. A Chase 46 pkt./50 pkt. Przyszedł czas na motocykl: Trace dostała
    27 pkt./30 pkt. A Fuse 29 pkt./50 pkt. Ale Chase dostał 35 pkt./50 pkt.

    -Chyba wszyscy umieją prowadzić ponton a jak nie to proszę mówić- powiedział Charge

    -(Cisza)

    -To dobrze, teraz helikopter

    Było kiepsko, przyszedł czas na katamaran. Niebiesko-szary katamaran stał sobie po boku obok oczka wodnego: Fuse był lepszy od
    Trace a od Fuse’a był lepszy Chase.

    Dziwne, że w bazie jest oczko wodne- to troche rozkojarzyło Chase’a.

    Potem lekcje przerwała Grace, która przyszła po jakieś zapiski dla Charge’a.

    Jest jeszcze jeden etap samoloty z czego nie będziemy w bazie testować nadzwiękowego myśliwca typu F-22, jego maksymalna
    prędkość około dwuchtysięcy czterystu dzięsieciu kilometrów na godzine. Stosowany jest on tylko w sytuacjach ekstremalnych.
    Proponuje micro-samolocik lata około dwieście sześć dziesiąt kilometrów na godzine, prędkość maksymalna trochę ponad trzysta
    a następnie mini-samolocik, jego maksymalna prędkość to około pięćset dwadzieśćia kilometrów na godzine. Chyba przesadzam!!
    To maks tego co możemy zrobić tak nisko nad naszymi głowami. Samolot z mobilnego centrum prowadzony przez Fuse’a osiągał około
    dwustu dwudziestu kilometrów na godzine. Fuse był nawet więcej niż dobry w te klocki. A na koniec zrobił powietrzną spirale z
    prędkością dwustu czterdziestu kilometrów na godzine. Potem zwolnił przy lądowaniu. Charge bardzo to chwalił i podziwiał Fuse’a.
    Nie dostał punktów lecz brązową odznake pilota. Przy drugim samolocie Fuse próbował nie rozwijać prędkości większej niż czterysta
    piętnaście kilometrów na godzine. Ale zrobiło mu się słabo na myśl o nadźwiękowym myśliwcu. Jak to możliwe, że jest taki szybki?
    Wtedy przypomniał sobie Blackbirda (Dokładnie: sr-71 Blackbird) i troche się zdekoncentrował. Inni będą prowadzić samoloty w inne dni,
    ale Trace się załamała z powodu, że już niedługo będzie musiała robić coś na czym kompletnie się nie zna. Wiedziała, że z całej trójki
    wypadnie najgorzej a nawet może dojść do wypadku lub nawet samobójstwa. Trace nie chciała próbować jak z całego życia na samoloty
    poświęciła tylko trzy miesiące. Fuse był w ty naprawde dobry. Po nie całych trzech godzinach (Opisanych w skrócie) lekcja się skończyła.
    Jedna z różnica była taka, że poprzednia lekcja trwała troche ponad godzine. Pomimo tego, że lekcja trwała dosyć długo ten czas spłynął
    wyjątkowo szybko…

    …Chwile potem Chase spojrzał na zegarek było już dobrze po trzynastej. Sądził, że po takiej lekcji dobrze będzie pogadać tak sam na
    sam z Fuse’m. Nie było go teraz w biurze, odpoczywał w swoim pokoju po długiej lekcji.

    Moge wejść- zapytał Chase Fuse’a

    -Wchodź śmiało

    -No, co tam lotniku?

    -Ok.

    -Chętnie napił, bym się herbaty. A co to za list, od Morgana?

    -Tak, ciekawe co tym razem napisał, ale coś tam wśrodku jest, pokaż kotku co masz wśrodku.

    Fuse rozerwał koperte i przeczytał-(W poniedziałek zacząłem swoją niezwykle długą podróż. W środku znajdziesz zdjęcie z mojej podróży,
    piękne prawda?) Fuse zobaczył piękne krajobrazy, cztery zdjęcia, które najpiękniejsze- rozmyślał Fuse

    -ładne- powiedział Chase

    -Morgan próbuje zrealizować trase swoich marzeń, następnie zrobić książke i opublikować, chce zobaczyć wulkan San marino II i tajną baze
    Doktora Infernoz daleka. Musi być naprawde ostrożny i szalony, żeby wkraść się na te strzeżone tereny. Chce nawet obfotografować tą
    Strzeżoną na wszystkie strony figure doktora Inferno.

    -To nibezpieczne zadanie i jeszcze jedno: Ciekawe kiedy będzie następna misja- zastanawiał się od kilku dni Chase

    Rozdział 8. Zamek się popsuł

    O pierwszej w nocy w sobote (15.03.2008) Agenci już spali od nie dawna, wtedy Wookit szedł po śniegu, skuter ukrył i wyciągnął z kieszeni
    instrukcje od doktora Inferno. Lecz Wookit sądził, że przebieranka za agenta nic nie zdziała Inferno też się nad tym zastanawiał.
    Zrobił łatwe włamanie, wiedział, że pare sal nawet nie było zamkniete na klucz, ale wiedział, że będzie musiał zniszczyć kamery tak, że
    nawet nie widać, udało mu się. Stara opuszczona sala okazała się idealnym miejscem na bezpieczne ukrycie. Wiedział jak się zablokować od
    środka. Efekt był jak po kluczu, ale, żeby się dostać trzeba rozkręcić zamek w drzwiach od przodu. Nie dużo osób miało dyżur.
    Więc to była idealna okazja dla Wookita na włamanie się. Wookit ma pięć godzin na odzyskanie kryształu, potem zaniesie go do skuteru i
    bezpiecznie prześpi się w nieużywanej sali. Pare agentów strzegło sal, zauważyło nie proszonego gościa a on pociął ich piłą, przez koszulke
    było widać krew, byli nieprzytomni. Wookit chciał włożyć ich do tamtej sali, ale to ryzyko, wcisnął ich więć do toalety i zamknął na klucz.
    Następni agenci próbowali się bronić, ale piła był silniejszy zrobił z nimi to samo. Przyszedł czas na włamanie się do tajnego pokoiku.
    Wiedział gdzie jest więc nie było to zbyt trudne. Musiał rozciąć drzwi, bo zostały zamknięte na kluczyk i teraz zrozumiał, że będzie musiał
    jutro jak najszybciej uciec. A Chase’a nie mógł zaatakować, ponieważ miał on broń. Co prawda piła też miał pistolet. Za drzwiami były drugie
    drzwi, które mógł otworzyć bez klucza i zablokował się. Przedostał się do pokoiku. Był to mały pokoik z dywanem a na półkach stały różne
    artefakty. Nie tylko artefakty, był brązowy medal przyznawany Amargeusz’owi (seniorowi) Amatik’owi. Troche dalej na przeciwko medali
    były sejfy, ale najpierw przedostał się do pokoju Apoliwacji. Na kartce miał podany kod: 3.0.2.1 drzwi otworzyły się. Rozciął kabel i
    zniszczył jeden z alarmów, teraz musiał tylko zobaczyć, który do czego służy.

    A co mi tam. Zniszcze wszystkie- powiedział Wookit pod nosem

    Zniszczył wszystkie zabezpieczenia i alarmy.

    Dobrze kod do wyjścia na odwrót. Czyli: 1.2.0.3- powiedział sobie pod nosem

    A następnie nawiał. Nawalał w szafke piłą. Miała kilka warstw, ale wszystko ma swoją wytrzymałość. Rozsypała się w drobny mak.
    Podobnie jak szklany kloszyk zrzucony na asfalt z siódmego piętra wierzowca. Wreszcie rościął sejf, chyba miał z osiem warstw stali i metalu
    w nocy do agentów dobiegał głośny budzący dźwięk rozrywania stali i metalu, ale tylko przez chwile. Działo się tak ponieważ piła była głośna
    i, że byli blisko tego miejsca. Kawałki sejfu poodpadały, została tylko tekturka, którą otworzył już ręką, bo niechciał robić hałasu, przez
    chwile to nawet Charge przeszedł się po bazie, ale nic nie zobaczył. Ta chwila była znaczącą chwilą dla Wookita czy alarm zadzwoni czy musi
    wykonać inne polecenie, musiał być ostrożny, bo alarm był tak głośny jak jego piła w ruchomej wersji (Jak włączy op

  40. April 20, 2015 - 6:40 am | Permalink

    Rozdział 8. Zamek się popsuł

    O pierwszej w nocy w sobote (15.03.2008) Agenci już spali od nie dawna, wtedy Wookit szedł po śniegu, skuter ukrył i wyciągnął z kieszeni
    instrukcje od doktora Inferno. Lecz Wookit sądził, że przebieranka za agenta nic nie zdziała Inferno też się nad tym zastanawiał.
    Zrobił łatwe włamanie, wiedział, że pare sal nawet nie było zamkniete na klucz, ale wiedział, że będzie musiał zniszczyć kamery tak, że
    nawet nie widać, udało mu się. Stara opuszczona sala okazała się idealnym miejscem na bezpieczne ukrycie. Wiedział jak się zablokować od
    środka. Efekt był jak po kluczu, ale, żeby się dostać trzeba rozkręcić zamek w drzwiach od przodu. Nie dużo osób miało dyżur.
    Więc to była idealna okazja dla Wookita na włamanie się. Wookit ma pięć godzin na odzyskanie kryształu, potem zaniesie go do skuteru i
    bezpiecznie prześpi się w nieużywanej sali. Pare agentów strzegło sal, zauważyło nie proszonego gościa a on pociął ich piłą, przez koszulke
    było widać krew, byli nieprzytomni. Wookit chciał włożyć ich do tamtej sali, ale to ryzyko, wcisnął ich więć do toalety i zamknął na klucz.
    Następni agenci próbowali się bronić, ale piła był silniejszy zrobił z nimi to samo. Przyszedł czas na włamanie się do tajnego pokoiku.
    Wiedział gdzie jest więc nie było to zbyt trudne. Musiał rozciąć drzwi, bo zostały zamknięte na kluczyk i teraz zrozumiał, że będzie musiał
    jutro jak najszybciej uciec. A Chase’a nie mógł zaatakować, ponieważ miał on broń. Co prawda piła też miał pistolet. Za drzwiami były drugie
    drzwi, które mógł otworzyć bez klucza i zablokował się. Przedostał się do pokoiku. Był to mały pokoik z dywanem a na półkach stały różne
    artefakty. Nie tylko artefakty, był brązowy medal przyznawany Amargeusz’owi (seniorowi) Amatik’owi. Troche dalej na przeciwko medali
    były sejfy, ale najpierw przedostał się do pokoju Apoliwacji. Na kartce miał podany kod: 3.0.2.1 drzwi otworzyły się. Rozciął kabel i
    zniszczył jeden z alarmów, teraz musiał tylko zobaczyć, który do czego służy.

    A co mi tam. Zniszcze wszystkie- powiedział Wookit pod nosem

    Zniszczył wszystkie zabezpieczenia i alarmy.

    Dobrze kod do wyjścia na odwrót. Czyli: 1.2.0.3- powiedział sobie pod nosem

    A następnie nawiał. Nawalał w szafke piłą. Miała kilka warstw, ale wszystko ma swoją wytrzymałość. Rozsypała się w drobny mak.
    Podobnie jak szklany kloszyk zrzucony na asfalt z siódmego piętra wierzowca. Wreszcie rościął sejf, chyba miał z osiem warstw stali i metalu
    w nocy do agentów dobiegał głośny budzący dźwięk rozrywania stali i metalu, ale tylko przez chwile. Działo się tak ponieważ piła była głośna
    i, że byli blisko tego miejsca. Kawałki sejfu poodpadały, została tylko tekturka, którą otworzył już ręką, bo niechciał robić hałasu, przez
    chwile to nawet Charge przeszedł się po bazie, ale nic nie zobaczył. Ta chwila była znaczącą chwilą dla Wookita czy alarm zadzwoni czy musi
    wykonać inne polecenie, musiał być ostrożny, bo alarm był tak głośny jak jego piła w ruchomej wersji (Jak włączy opcje cięcia tak jak przy
    sejfie) alarmy się nie włączyły. Więc po drugiej w nocy Wookit schował kryształ do szklanego kloszyka a następnie schował do pojazdu.
    I przespał się w nieużywanej sali. Wookit za późno się obudził, ale miał szanse wyjść punktami najmniej chronionymi. O jakiejś czternastej
    ruszył nie za szybkim tępmem jakby nigdzie mu się nie śpieszyło i wiedział, że uda mu się wykonać zadanie. Lecz agenci stali w szpitalu
    po jednym ze zdarzeneń: Pewien agent (konkretnie: Dennis) chciał wejść do męskiej toalety, ale nie mógł, bo drzwi były zamknięte na klucz
    więc Charge dał mu klucz. Jego reakcja była następująca: (Aaaaa!!!! W kiblu są zwłoki!!!!) poszedł do Charge’a i agenci zostali wzięci do
    szpitala w bazie.

    Sądze, że ten może już umrzeć za dwa tygodnie, ale może go odratujemy. Ten pamięta najwięcej kiedy się obudził powiedział: Zaatakował mnie
    jakiś wariat z piłą zamiast ręki i mechanicznym okiem- powiedział lekarz

    Charge zaklał i przeraził się, nie wierzył własnym uszom. Więc zamierzał posprawdzać całą baze. I przyjrzał się podłodze z lupą.

    To świeże ślady krwi- oznajmił Charge

    -Niedobrze- odpowiedziała Trace

    -Mogę zbadać- odpowiedziała Grace

    -Nie, dziękuje- odpowiedział Charge

    Charge znalazł rozcięte drzwi i zaklał (ponownie a następnie powiedział: Bez wątpienia Wookit tu był :(

    Znaleźli rozbity sejf. Charge i Chase przeklnęli. Jak to mogło się stać- zastanawiali się

    To Inferno chodziło mu o sejf i rozkazał to Wookit’owi, ale nie rozumiem dlaczego alarmy nie zadzwoniły. Nie dostał, by się do
    systemu stwierdził- Charge

    -Chyba: System sieci i kontrolowania zabezpieczeń w systemie Apoliwatycznym-Ce- odpowiedział Fuse

    -Trudno się tam dostać, ale znajdźmy go a nie marnujmy czasu na gadanie- powiedział stanowczo Charge

    -Sądze, że był skuterem śnieżnym a jego skuter pozostawia dobrze widoczny ślad, nie sądze, żeby przewidział wszystko aż tak
    dokładnie- odpowiedział Chase

    -No, tak, ale w tym też uczestniczył Inferno, ale masz racje- odpowiedział Charge

    -Musimy uważać, bo jeżeli dowiezie do bazy może być przetransportowane dalej innym środkiem lokomocji- powiedział Fuse

    -Ma racje- powiedział Charge a następnie: Może być gorzej w przyszłości tej bazy może nie być, bo Inferno czasem w sytuacji zagrożenia
    je wysadza.

    -Mogę spróbować (złapać łobuza;)

    Rozdział 9. Kryształ energii

    -Wybacz, może ja to zrobie, bo to za wcześnie jak na waszą pierwszą misje- powiedział stanowczo Charge

    -Nie wybierajcie mnie- bała się Trace

    -Dobrze Amatiku, jak chcesz możesz wypełnić to zadanie, ale uważaj- oznajmił Charge po długim zastanawianiu się

    Weszli do dużej sali (Nie tej większej) i Charge powiedział: Amatiku sądze, że opanowałeś sztuke latania odrzutowym plecakiem.
    Będzie on idealny do takiej akcji. Chase wspiął się siedem metrów na góre i zobaczył przez okno specyficzne ślady skuteru śnieżnego
    sikające na południe.

    Potem przebrał się i spakował w swoim pokoiku. Podczas pakowania przyszedł do niego Fuse.

    —————————-siusiak———————————————Czy ty naprawde chcesz to zrobić?- zapytał Fuse

    -No wiesz, aby być dobrym agentem zawsze trzeba od czegoś zacząć, no wiesz.

    Chase się spakował. I ubrał się ciepło.

    No to do zobaczenia- powiedział Chase

    Chase wrócił do dużej sali. I wyjął z szafki plecak, założył. Charge życzył mu powodzenia i udanej misji.
    Chase założył ciemne okulary i wysunął śmigło. Wzbił się w góre z prędkością siedemdziesięciu kilometrów na godzine i rozpędzał
    się dalej. Chase mijał mnóstwo kamieni i świerków po drodze po kilku minutach. Zaczął go doganiać i widać zarysy, było troche po
    piętnastej. Jego plecak przekroczył dziewiędziesiątke na liczniku. Walnął w świerk tracąc na czasie, ale czujnie go śledził.
    Ominął wystawającą gałąź. Był taki moment w, którym plecak złapał hakiem kawałek pojazdu i go oderwał. Było już widać lśniący kryształ.
    W tej chwili skuter a plecak rozdzielało trzydzieści metrów. Chase próbował nie spuszczać kryształu z oka. Chase był w tej chwili był
    trochę ponad siedem metrów nad ziemią. Chase miał okazje pierwszy raz strzelić w już widoczny kloszyk. Świetnie jeszcze tylko dwa razy i
    kloszyk pęknie.

    pieprzi-siusiak———-Ja moge jechać dwusetką a ty chyba stówką nie masz ze mną szans, frajerze!!!!- krzyknął Wookit

    Dopiero teraz do Chase’a dotarło, że to nie proporcjonalne. Ale Chase może jeszcze troszke dodać jeżeli chodzi o prędkość.
    Kiedy skuter jechał sto piędziesiątką to Chase nie miał szans go dogonić. Wookit powoli znikał z zasięgu wzrokowego Chase’a
    pięćset metrów to daleko. Do wystrzelenia naboju z działka Chase potrzebował minimum pięć metrów. Skuter jechał sto siedemdziesiąt a on
    leciał w tej chwili osiemdziesiąt pięć. To dokładnie połowa tego na co może pozwolić sobie Wookit. Kiedy Wookit zwolnił Chase strzelił raz
    drugi. Chase stracił na czasie drugi raz, bo uderzył twarzą w świerk. Następnie przekroczył sto kilometrów widząć kryształ.
    Strzeliał już raz trzeci, wreszczie szklany kloszyk nie wytrzymał i pękł. Niespodziewanie skuter Wookita obrucił się w strone Chase’a i
    zaczął strzelać, zrzucił mu plecak z ramion i spadł z czterech metrów na śnieg. Nie doświadczył miłego uczucia. Teraz miał zadrapania i
    siniaki. Wookit wziął pistolet i go zastrzelił. Chase przewrócił się do tyłu, wydawał się martwy, przynajmniej Wookit’owi się tak wydawało
    dopóki: Niespodzianka!!!!- krzyknął Chase

    Zdjął rozdarte warstwy kurtek i pokazał kamizelke kuloodporną. Wookit za drugim razem spódłował, bo Chase zrobił unik. I naboje mu się
    skończyły, biedny próbował naciskać spust, ale nic to nie dawało. Rzcił pistolet w śnieg a Chase z nienacka strzelił w mechaniczną piłe.
    I wszedł na skuter. Zaczeła się bójka a Chase oberwał w kamizelke. Tym razem kamizelka była przebita, ale Chase nie dźgnięty.
    W pewnej chwili Chase schował się za skuterem i ukradł kryształ. Staneli na popsutym skuterze wyrywali sobie kryształ nawzajem.
    Chase w końcu odciął mu kryształem piłe. Z pustego, metalowego ramienia ciekł jakiś czarny płyn i krew. Chase dźgnął Wookita piłą zrzucając
    go ze skutera, było już po nim, Chase wygrał, sam nie wierzył, ale jak wróci jeżeli plecak jest popsuty. Chase ujrzał
    czarno-pomarańczowy helikopter w górze. Zszedł z niego po drabinie Jon Biały. I ujrzał ciało Wookita

    O Mój Boże!!!! Co ty zrobiłeś (zaklał) zabiłeś Wookita?!!!!- wściekł się Jon

    -Słyszałem, że macie kutasińską jebińską jutywijską kutypijskąkilbullską służbe zdrowia może go wyleczycie (siusiak)

    Jon wykopnął Chase tak, że śnieg nasypał mu się za kołniesz. A Jon Biały uciekł i nagrał ciało Wookita na dowód, bo nie będzie go dźwigać.
    Chase wstał i otrzepał się, zauważył, że helikoptera już nie ma. A nagle Charge podjechał po Chase’a na zwykłym ciemno-niebieskim
    skuterze śnieżnym, miał dwa miejsca.

    Skąd wiedziałeś?- zapytał Chase

    -A tak, postanowiłem cię odwiedzić

    -Akcja trwała zaledwie trzydzieści osiem minut.

    -Ten dzień przejdźie do dnia jednego z listy ważnych wydarzeń w długim dzienniku pełnym ciekawych informacji. Gratulacje!!!!

    Po drodze Charge zadał Chase’owi jeszcze dużo ważnych pytań, ale wszystko było ok.

    Rozdział 10. Pierwsza misja

    Po strasznych wydarzeniach Chase odpoczął i napił się gorącej herbaty. To była pierwsza misja Chase’a, który w tej chwili czekał na
    wyniki z jego akcji. Fuse mu kibicował. Trace była pewna, że zrobił dobrze.

    A Marcus sobie z niego drwił, ale nie miał powodu, bo Charge zrobił wyniki.
    Zabrał więc do siebie Chase’a. Chase usiadł na fotelu i słuchał uważnie.

    Amatiku byłeś wprost genialny!!!! Chociaż muszę wymienić ci pare uwag: 1. Bądź poważniejszy w towarzystwie pomocników Inferna a szczególnie
    Inferna. 2. Odrzutowym plecakiem leć centralnie nad lub za wrogiem. 3. Nie marnuj bez-sensownie strzałów. Celuj prosto w najważniejszy
    obiekt pojazdu. 4. Utrzymuj jedną wysokość na plecaku.

    Dalsze uwagi wymienie później, dostajesz srebrną gwiazdke za odwage i gwiazdke z czerwonego plastiku za całokształt.

    Chase szczęślwy przybił piątke z Fuse’m. I razem długo się z tego cieszyli. A Charge dał informacje, że odwiedzą baze w niemczech
    na jakieś dwa tygodnie.

    Tym czasem u Inferna: Jon biały szedł powoli po schodach, w tej chwili Inferno był na czwartym piętrze. Jon Biały był kiepskim pomocnikiem
    męczył się bardzo szybko. Na górze Jon Biały zlizał z twarzy swój słony pot. Za nim poszedł do Inferna jednaj skorzystał z okazji i
    przemył buzie. powoli podszedł z aparatem do biura Inferna, ale najpierw zapukał.

    Kto tam?- zapytał Inferno

    -To ja profesor White

    Inferno rozpoznał Jona po głosie. Wiedział, że to Jon White. Więc go wpóścił

    -Jakieś dobre informacje aproposiusiak tokinpolu Kryształu i Wookita- zapytał Inferno spokojnym tonem

    -No, nie do końca- Jon się podrapał i mrugnął.

    -Słucham?! (!!!)- włosy Inferna zaczęły płonąć ogniem

    -Masz nagranie

    Jon miał już wyjść, ale

    -Zaczekaj chwile- powiedzial Inferno już w nieco gorszym nastroju

    Inferno zobaczył ciało Wookita i ze złości rzucił kamerą w Jona. A następnie krzesłem przed drzwi.

    -Hej to nie moja wina- żalił się Jon

    -To ten Chase?!!!!

    Ale Jona już nie było w pokoju. A Inferno wyładował swoją złość na meblach. Postanowił, że sam zdobędzie kryształ.

    (To jeszcze nie koniec przygód czytelniku;)
    ___________________________________________________________________________

    -by siusiak artist

  41. April 20, 2015 - 6:41 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części:

    Misja Chase’a się posrała. Agenci odzyskali kryształ a Inferno wpadł w szał na sroks o przegranej Michaela pierdolino siusiagustawa dupmastera
    pieprzaka sranego Dupwookita. Chase dzięki swojej zwinności wykonał swoją misje, ale liczył się z tym, że wiedza Inferno wzrasta z każdą misją.

    Zdarzenia po między oby dwoma historiami:-/54*9*8/ Bunkier Doktora Inferno: Według pierwszych planów siusiaka starego z dnia wiecznego
    dębu z pały siusiacznej: Bunkier właśnie w ten dzień w południe miał eksplodować ze względu na zbyt dużą wiedze ich
    przeciwników, która ciągle, by wzrastała i wzrastała. Sądząc, że ten czyn zmieni widzenie ich ze strony agetów zaplanował samo-destrukcje
    chcąc chwilowo przeprowadzić się w okolice wulkanu San Marino II do dużej tajnej bazy. Więc tego dnia rano rozpoczeła się ewakuacja.
    Potem wszyscy stali w bezpiecznej odległości i patrzyli na eksplozje. Czerwono-pomarańczowe promienie ognia rozpieprzały się a a dal polu
    za razem wyrzucały kawałki bazy do tyłu w dalpol’87495 pusty pusty

    - JEBUDI To nasza no baza- oznajmił Inferno po przyjeździe w okolice wielkich wulkanówo9 pusty siusiak tłusty gówniak

    Dotarli tam dzięki szybkim jeep’om Doktora Inferno. Miały napęd 4×4, wysokie zawieszenie i znak Infernoxa na masce z produ.
    Wielka kolczasta brama otworzyła się jak wielka dupa. Do gównianej sali sikały spiralne schody. Aż na stolec i siusiak bazy a
    nawet na górne gówno. Baza od ze wnątrz wyglądała troche jak wielka skała oblana moczem z kupą, miała stalową brame’yuai i kolczaste fiuty.
    Inferno uruchomił lawową fontanne siusiakoczłowieka i tak skończył się ten siusiak durnej powieści.

    Rozdział 1. Powrót białego agenta

    Po dwu-tygodniowym pobycie w tajnej bazie w Niemczech agenci wracają do swojej bazy w Alpach:

    Dennis (pierdak) kiedyś zwany białym bobkiem wyruszył na misje zwiadowczą w tereny bunkru Doktora Inferno. Jakoś długo nie wracał.
    Nie mógł znaleźć tego bunkru, znajdował tylko dzikie rośliny, kutasy i jakieś dupy i jakiegoś budynku kupy. Posikał te
    kutasy i zawiedziony wrócił dupą do kibla, ale jeszcze nie pryknął i agenci nie wiedzą, że sra, bo mie mógł posrać ich (Nie ma
    pedałów) Zacznijmy opowiadać od gówna w bazie: Rano gówno śpiewało i zobaczyło siusiaka, który siedział u niego i coś notował.

    Co ty w tym punkcie robisz? – zapytało gówno

    -Po za tym, że sram to przy robocie pare razy mi się posrało nie zmróżyłem dupy. A po za tym musiałem kupę Amargeuszowi i na czternaście
    kiblów a to dodatkowa praca na godzine sraczki.

    -Tak w ogóle to Morgan napisał do mnie list o kupie. Będziesz dzisiaj srać?

    -Tak, ale, krótko muszę zrobić dużo rzeczy.

    Przed pójściem na śniadanie gówno i siusiak otworzyłi list o treści: Jestem jeszcze na takim etapie podróży, że mogę wysrać list. To dla ciebie
    Synku.

    Gówno rozerwało folijke, w której był piękny i przezroczysty kryształ. Gówno powiesi go sobie na ścianie będzie przynosiło mu szczęście.

    -Która godzina, no bo ja nie mam przy sobie zegarka, a ty jeszcze sobie nie powiesiłeś, sprawdzisz mi w telefonie? Jaż to rozkleił sobie glutas

    !!-W pół do szóstej, chodźmy, na śniadanie zjemy twoją dupę!!!! je/gu 5421864142.!!|

    Gówno zwlekło się z łóżka.

    Wreszczie bierzesz ze mnie przykład (siusiak) – zaśmiał się siusiak

    -Biedny Penis podczas swojej misji gdzieś utknął i jakoś nie może wrócić. O pizza Charge zgotowany ze złości w gówno smarze prosto na-

    Na śniadaniu: Przyszedł Charge i powiedział on do siusiaka i gówna: Houston, mamy problem. Chodzi mi o Penisa, którego misja rozpieprzyła się i
    zezwiadowczała i srutisi i powinna trwać maksymalnie cztery dni a nie dwa tygodnie, on musi wrócić w tym tygodniu, bo jak nie, jedźemy tam, no
    bo, siusiak, no, bo dupa, no, bo kibel, no, bo kutas, no, no, no, nie to siusiak mówi, no, bo przecież mógł zostać porwany.

    -Niestety to prawda, może szuka bazy ? – zaproponowało gówno

    -Nie, miał zaznaczone dokładnie do kilometra kwadratowego – odpowiedział pizza

    -Jeżeli Penis się troche dowie powinien mu Pan dać przynajmniej mały czerwony plastik – powiedział Chase-lig ut 29446262 – 0panie/Penis

    -No ja mówiłem uczymy się na własnych błędach kiedy ty ukończyłeś tą misje. Tylko, że Dennis nie za bardzo chciał przyjąć tą misje,
    wiesz ? – odpowiedział lizak z kupy

    U Dennisa: Biedny Peąnis ze zmęczenia po jego ciele lał się pot. Przeszkadzało także, że w jego bazie temperatura jest niska, ale
    tam jest trzydzieści stopni Celsjusza. Dennis sądził, że już nic nie znajdzie, ale mylił się. Znalazł skórzaną torbe Doktora Inferno.
    To go ucieszyło więc wszedł do swojego samochodu pomimo tego, że był biały i tak był bardzo nagrzany. Klimatyzacja nie wystarczyła, aby
    nadawał się do stanu urzytkowania. Musiał stać kilkanaście minut z otwartymi drzwiami w cieniu, którego było tam mało.
    Wreszczie ruszył już zadowolony, że nie będzie musiał już tam stać i szukać różnych ciekawostek. Może helikopter, by się przydał(siku)? -zasfd
    nawiał się Dennis.

    Tym czasem u agentów: Było troche po siódmej. Trace już wstała. Wczoraj robiła wywiad z siostrą studiującej jeszcze nie penisowejsiusiuczki
    Swift, która widziała gdzieś podobno, syna złotego zęba…

    …Agenci nie wiedzieli, że Penis pryknie już za siusiak lub dupę godzin. Chase wydrukował plan helikoptera.

    -Czekam na oficjalny siusiak i rozpieprzenie mojego przydomnku ty siusiaku do kurzu pizza mi siusiak ci. – powiedział Charge do Chase’a w dupie

    -No to niestety sraczka wieczna penis panu mocz per pan więcej sraczki wiecznej aż przez rok. O jak mi przykro siusiak pizza będzie musiał
    czekać rok-no official
    -Wiem

    Potem siusiakChase odpoczywał w swoim kiblu i zastanawiał się jakie będzie miał sranie z żartu pijanych kategorycznych Dennis penis pizza
    srenis pijanych żart chluniów.
    W tym samym czasie Dennis kręcił jakieś pierdy samochodem na lodzie, bo było ślizko. Chwile potem udało mu się zaparkować.
    Dennis po wyjściu z samochodu ze zmęczenia przewrócił się na śnieg. Dennis uścisnął rękę Charge’a w bazie i przywitali się.
    Chase i Trace podglądali skórzaną torbę z nazwiskiem: (Inferno)

    -No niestety, umierałem z ciekawości i musiałem chociaż zajrzeć do tej torby. – powiedział Dennis

    -Ale co z bazą ? – zapytał pan władysław pizza

    -Szukałem, szukałem i SZUKAŁEM, ale nie znalazłem. Musiał ją wysadzić, ale za to widzisz tą torbę ? Znalazłem ją gdzieś przy kawałkach
    bazy.

    -Co zobaczyłeś w walizce ?

    -Nie mam dobrych wieści. Niestety znalazłem kartkę, na tej kartce był rozkaz. Ten rozkaz odnosi się do nie jakiego Chrisa Hove’a.
    Ma porwać on (Niestety nie mogę się doczytać) to specjalne pismo.

    Charge przyjrzał się notatce i ze zdziwieniem oznajmił: Mapa z tysiąc dziewięćset piątego roku. Podobno wszyscy sądzą, że ta mapa kłamie,
    bo tam nie ma żadnego skarbu. Harry Flints ukrył go gdzieś, czy to kłamsto? Nikt nie wie…

    …Sądze, że Doktor Inferno chce zdobyć bardziej bezwartościowy kryształ, który jest w tej skrzyni skarbów, jeżeli w ogóle coś takiego
    istnieje.

    -Co dalej ? – zapytał Penis

    -Sarsagë: Bagna

    -Wszystko ?

    -No, na to wychodzi.

    -Sarsagë i Bagna ? – zdziwił się Chase w ukryciu

    -Z tego co pamiętam jakieś tysiąc trzysta siedemdziesiąt kilometrów stąd – odpowiedziała mu Trace

    Charge powiedział do Dennisa: Musimy mieć plan, ale jak dostaniemy się na bagna?

    -Może motocykl ? – zaproponował Dennis

    -Ale szybki motocykl

    -Masz racje

    W garażu: Pizza, Siusiak i Gówno poszli do garażu, żeby wybrać motocykl.

    -Stodwadzieściakonimechanicznychmaksymalnaprędkośćdziewięćdziesiątsześćmilnagodzine – powiedział Chargezpizząwdupie

    -Ja zaproponował bym ten granatowo-srebrny, sto trzydzieści koni mechanicznych, maksymalna prędkość to sto piętnaście mil na
    godzine – zaproponował Fuse

    -Może ten zielonosiusiaczy, jest szybki. Albo ten kutaskowy – zaproponował Siusiak

    -Stopiętnaściemiltowystarczającodużoczarnoczerwonyjestszybszyaleniejestpotrzebnynamażsiusiakszybywnaszejpizzy
    zkupymojegopseudonimużulówdlatraktorówiptasiejkupkidladziwkiniejakiej – powiedziałPizza

    Potem w pokoju Chase’a:

    -Mogę na chwilę ? – zapytała Trace

    -tak

    -Chciałam powiedzieć, że podobno doktor Inferno zasadza się na złoto z Dúnwelline i, że masz o tym artykuł.

    -Dzięki

    Trace wyszła a Chase przyjrzał się gazecie.

    O Inferno na przesuchaniu ze swoimi kolegami powiedział: (Siusiak, SIUSIAK!!!! Z Dúnwelline. Przydał, by mi się taki siusiak!!!!)
    Inferno zapomniał zniszczyć kamer, ale po co robili wywiad w prywatnym budynku ?…

    …To już pozostanie zagadką,

    To wycinek z gazety – zauważył Chase

    Charge przyszedł do pokoju Chase’a z informacją o egzaminie dla innej grupy agentów. Informacja brzmiała: Jutro w godzinach:
    9:00 – 12:30 sala: D 12 jest zajęta ze względu na testy trzeciej grupy agentów.

    Ponieważ jedzenie nie dotarło do bazy. Chase na obiad zrobił pizze własnej roboty. Pizza była z serem, siusiakiem, sosem z kupy i
    pieczarami. Ciasto było trochę za twarde a siusiak trochę za stary. Pomimo tego Fuse twierdził, że jest dobre, smakowało także Charge’owi,
    który nie zrezygnował z przekąski.

    -Ile razy robiłeś pizze ? – zapytał Charge Chase’a

    -Ha, ha, ha gnojku!! Pizza ci jesz siebie!!

    -Mnie smakowała.

    Rozmowa w pokoju narady, uczestniczą: Chase, Trace, Fuse, Charge i Dennis

    - Harry Flints ukrył skarb gdzieś koło wybrzeży Dúnwelline, gdzieś w Iömi, nie wiemy dokładnie nic o nim, bo spośród szesnastu śmiałków,
    którzy wyruszyli na wyprawe nikt nie wrócił żywy. Taki temat na dziś. – powiedział Charge

    - Jestem gotowy – powiedział Fuse

    - Wiadomo tylko o dwóch braciach. Szukali, szukali i nie znaleźli – tak twierdzą świadkowie. Ale bracia nie wrócili. Iömi to ciepłe
    tereny, ale ktoś sądzi, że zamarzli na śmierć.

    - Byłem kiedyś w Iömi.

    - Potem G.P.S mi się popsuł, ale ta siedziba Inferna stała jakieś trzydzieści osiem kilometrów od Iömi – wciął się Dennis

    - Iömi to taka jakby ciepła wyspa a tam leśne tereny.

    - Zaczynamy, no to pytanie pierwsze: Skąd mamy wiedzieć, że ta mapa jest bezpieczna w rękach Chrisa Hove’a ? – zapytał Charge

    - Ta mapa ma sto trzy lata a to dłużej niż żył sam Harry Flints była narysowana piórem na kruchym papirusie. – oznajmił Chase

    - Musimy zdobyć mapę, bo jeżeli Inferno odnajdzie skarb a następnie podrze mapę wartą piętnaście tysięcy. – odpowiedział Fuse

    - Ta misja ma duże znaczenie – powiedział Charge a następnie: Jak przegramy to nie tylko my poniesiemy straty.

    - Pomoge w misji Charge’owi. – zaproponował Chase

    - To zbyt trudne a ty jeszcze nie jesteś w pełni wyszkolony jak i reszta.

    - Ale mógł bym panu pomóc ?

    - Nie tym razem, to misja dla jednego agenta. Poradzę sobie

    - Czy Inferno wyznaczył jakiś termin na poszukiwanie ? – zapytał Dennis

    - Nie ma o tym informacji na kartce.

    Rozdział 2. Sprawdzian

    Rano Dennis przed testem próbował zrobić sobie ściąge od Johna. Natomiast Chase zamierzał od czasu do czasu podglądać Dennisa
    przez małą szczelinkę w drzwiach do sali D 12. Dennis namazgrał sobie coś na ręce.

    - Mam nadzieje, że to nie ścierwo. – powiedział Chase do Fuse’a i Trace

    - Dennis ma czasami pojebane pomysły – powiedział Fuse

    - Nie zaprypie waszych z pod dupników – odpowiedziała Trace

    Dennis naprawde oszukiwał; napisał na ręce ściąge od Johna Fleepsa i Jacka Muke’a. Rimoy zauważył i powiedział prowadzącemu test
    Zillowi: (Profesorze: Dennis śćiąga od Fleepsa i Muke’a)

    - To nie dobrze! Chodź Penis! Ty gnojku! Mały sukinsynku! Aż po dupie bić takich gnojów jak ty. Pizza ci w dupie wejdzie podcas egzaminu i co?

    Dennis załamany wstał wolno z biurka i powiedział: (Przepraszam Panie profesorze, ja nic nie wysram z mózgu pizzy dupnej w pana trzask!!)

    - O nie przesadzaj mały gnojeczku, na teście z pierdusów poszło ci naprawde nieźle

    - Skąd mam wiedzieć jak ma na drugie imie Columb Broocker i pierducker?

    - No wiesz, jeżeli czegoś nie wiesz, to możesz zostawić nie zrobione, bo i tak domyślimy się, że ściągałeś. No i napiszesz od nowa
    sam. Ale gnój przecież pierducker to drugie imię tego gówniuśia. Wyjmij pizze z dupy ty gnoju!!!!

    - Już nie będe trzaskał po dupie pizzą ciężką nawet na dupę pana. W szkielet cholera wpierdzielić pizzę z kupą pana szkielet z kupą i pizzą!!!!

    - Napisz gówniak od nowa, masz dodatkowe trzydzieści minut i siusiak japę próć mój szkielet kupy i rzucić pizza w pana pennis, panie Dennis.

    - Chyba nie zapamiętałem, mam krótką pamięć a z ręki sobie zmyje.

    Po mimo tego Dennis ciągle coś kombinował. Robił coś dziwnego, ale nie oszukiwał. Fuse znał Dennisa i sądził, że polowa testu mu
    nie wyjdzie.

    - Nie mamy czasu na zabawy w pilnowanie Dennisa musimy iść do Charge’a. – oznajmił Chase

    - Gówno…Słusznie…siusiak – odpowiedziała Trace

    - Też tak sądze – odpowiedział Fuse

    U Charge’a:

    - My przychodzimy w sprawie misji – powiedziała Trace

    - Oczekiwałem was tu dzisiaj – odpowiedział Charge

    - Musimy pogadać…dzisiaj – powiedział stanowczo Fuse

    - Eeeee…ja chyba chciałem pogadać o mapię Flintsa – powiedział siusiak zacinając się na wyrazie: “Chińczyk Franek Sranek Siusiagustaw.”

    - Mapa może być w rękach Hove’a, znajdźmy ją…dopuki mamy czas – powiedział Charge

    - Może przydał, by się: Srebrny Krążownik ?

    - Twój samochód nie jest z napędem 4×4, wybacz utknął, by.

    - To może srebrny motokutas ?

    - Czytasz w moich myślach.

    - Przecież wybieraliśmy już motokutas. – powiedział Fuse

    - Tak, ale to nie znaczy, że pojazdem będzie motokucia…to tylko propozycja.

    - Szefie, masz racje

    - Columb Broocker mawiał: Za nim coś wybierzesz dobrze się zastanów, bo potem będzie za późno.

    W nocy:

    Nad tajną bazą agentów nasrał dziwny kutokopter, w którym siedział syn srutte’a i kilku siusiaczków winx. kutokopter wyrzucił się jak jakieś
    kutas sraczki robociki, które eksplodowały, ale z jakiego powodu? Kutas ci powie…kutokopter wydawał dziwne odgłosy a kupnik próbował
    się z doktorem Inferno rozesrać przed telewizor. Jack kutas został spuszczony na linijcę z kutokoptera przez syna w a dupię, a syn
    kutis pilnował, żeby wszystko poszło zgodnie z siusiakiem. Siur zrzucił wielką sraczkę z bezpiecznej wysokości a syn penisa do dupy i syn
    fiutasów doktora Inferno wysrali kupę w kierunku schronu profesora Zilla i pierdzila…

    …Rano okazało się, że agenci znaleźli nową sraczkę. Agenci zebrali się w siusiaku, żeby Charge mógł otworzyć sraczkę, i żeby dupą mogli to
    zobaczyć. Charge jako Pizza otworzył sraczkę, ku jego zdziwieniu wśrodku była kolejna sraczka a obok mała paczka z jakimiś śmieciami. W siusiak
    paczce było dużo listów z zagadkami od Hove’a. Jedna brzmiała “Ha, ha, ha!…sam Harry Flints nie rozszyfruje moich zagadek”

    - Co to miało znaczyć? – zapytał Charge

    - Dziwne. – odpowiedział Chase

    - Najpierw się zastanowię, a potem pójdziemy na ćwiczenie siły.

    Na ćwiceniu siły:

    Charge podniósł przykładowo sztange o wadze około sześćdziesięciu kilogramów i powiedział: “Ćwicenie czyni mistrza Ten kto utrzyma taką
    sztangę dłużej niż trzydzieści sekund dostanie wyróżnienie” siusiak jthngtuirdu suyxzjvcghduxhujuyter

    Charge pószczając sztangę powiedział: “Mój czas to ponad czterdzieści sekund. Teraz pora na Chase’a Amatica.”

    Chase stanął na skórzanym dywaniku i próbował podnieść sztange. Upóścił ją. Niestety nie wytrzymał dłużej niż dziesięć sekund.
    Na co Charge: “Niestety, agent Amatic nie wytrzymał zbyt długo a więć teraz podniosą ciężar razem Fuse Filos i Trace.”

    Tym razem osiemdziesiąt kilogramów, ale wspólnymi siłami próbowali podnieść Fuse i Trace. Nie wyrzymali i ciężarki odpadły.
    Na co Charge: “Uuuuu…niestety nie udało się tego zrobić Filosowi i Trace.

    Siedemnaście minut później, w pokoju narady:

    - Na szczęście udało mi się znaleść po dwóch godzinach szukania mapę Iömi i Dúnwelline. – oznajmił Charge

    - Co to jest? – zapytał Chase

    - To las a Sarsagë to ta czerwona kropka gdzieś w połowie tego lasu; W Sarsagë są głębokie bagna; Ich głębokość może dochodzić nawet
    do dwóch metrów. Te dzikie tereny zamieskane są przez: łosie, dziki, bobry, wydry a nawet krokodyle…To niebezpieczna misja.

    - Mogę pożyczyć GPS, jak pan chce – powiedział Fuse

    - Nie, dziekuję mam dokładny GPS pod ręką.

    Nagle rozmowę przerwało pukanie do drzwi. Dennis, który wrócił po teście próbował znaleźć agentów.

    - Cztery godziny męki. Zgadywałem ponad połowe testu, ciekawe co z tego wyjdzie? – zastanawiał się Dennis mówiąc to do Chase’a. A nas-
    tępnie: “O czym rozmawiacie?”

    - O Iömi i tej mapie.

    - Uuuu…sprawdzałem, do Iömi jest aż tysiąc czterysta dwadzieścia osiem kilometrów a do Dúnwelline jescze więcej, to znaczy dużo więcej.

    - Tak myślałem

    - Na bagnach nie ma penisa. – powiedział Charge

    - Wiem jedno…mapa została skradziona przez Hove’a na rozkaz doktora Inferno. – powiedział Fuse

    - To może pomyłka, że na rozkazie było napisane Chris Hove. Może chodziło o jego syna Jacka? – zaproponował Chase

    Potem:

    Przy kolacji okazało się, że to był pierwszy dobry test Dennisa.

    - Pomylił się tylko w dwóch zadaniach. – powiedział Zill

    - Dziwne to jak na Dennisa. – powiedział Chase

    - Ciągle coś kombinował

    - Co dokładnie?

    - To wyglądało jakby co chwilę zmieniał długopis i darł kartki.

    - Co ten Dennis wyprawia?!

    - Na początku śćiągał, a potem daliśmy mu podobny.

    - Ale gnojek!

    - Gdzie można kupić i ile kosztuje laser do cięcia Czarnej stali-mocnej? – zapytał Fuse

    - Można go kupić nawet u mnie za pięćdziesiąt funtów. – odpowiedział Zill

    - Jakiś nowy wynalazek? – zapytała Trace

    - Wykrywacz trucizn. Jego zasięg to pięćset metrów.

    - Ciekawe, kupie sobie taki. – powiedział Fuse

    Tej nocy mapa została schowana w pewnym dziesięcio-kondygnacyjnym, drewnianym bunkrze w Sarsagë.

    Rozdział 3. Mapa Flintsa

    Harry Flints urodził się w 1842 roku. Podobno w 1905 roku znalazł skarb i schował go, aby był bezpieczny. Był strasznym gapą więc stworzył
    mapę, aby pamiętał gdzie schował skarb. Jego domem była leśna chata w Sarsagë. Było to tajne miejsce a konstrukcja tej chaty nie była
    dobrze obmyślana. Chata rozwaliła się w 1999 roku, a w ich ruinach Hove znalazł mapę. Dom Flintsa prawdopodobnie zosta zniszczony przez silny
    wiatr.Wytrzymał 110 lat. Ale to wszystko nie musi być prawdą, bo prawie żadna żyjąca osoba nic o niej nie wie. A jeżeli jakaś osoba
    o tym wie, to nie wiadomo jaka i skąd. Inna zaś plotka głosi, że mapa została podzielona na dwanaście kawałków a Flints zostawił w domu
    ten najważniejszy dla niego. Jest jescze jedna. Mówi ona o tym, że Harry Flints był kolekcjonerem, który wykół tuzin pierścieni. Pierścienie
    te były niebezpieczne, bo ten kto nie jest wtajemniczony i zajrzy do środka przepadnie w ciemnościach na wieki. Ponieważ twierdzono, że
    Flints był magikiem i znał się na czarnej magii. Według sporej ilości ludzi podobnie jak Inferno był mordercą i siedział w więzieniu.
    Inferno siedział w nim siedem lat. Pomimo tego nienauczył się dobrego postępowania i innych rzeczy. Opowiem wam historię o dwóch braciach:

    7 lipca 1990: John Shate i Mack Shate idą do starej chaty Flintsa, aby przerysować jego mapę, która nie była specjalnie ukryta.

    - Iömi jest położone koło Dúnwelline a obok płyną dwie rzeki: Rzeka Martwa i Morze ciemno-zielone. – zauważył John

    - Chodźmy! Z sarsagë do Iömi nie jest aż tak daleko!

    I poszli…

    …John stanął na brzegu wyspy i popatrzył na rzekę Martwą. Popatrzył na niego Michael Wookit. Był młody i miał całą twarz, ręcę i czarne
    kręcone włosy. Z walizki wyciągnął trzy-metrową żmiję, która rozwinęła się i ukąsiła braci. Naszczęście Mack miał antidotum.
    Wookit uciekł z Mackiem zdejmując sobie plaster z czoła. Wookit zauważył, że Mack ma mocno opchane kieszenie. Więc sięgnął mu do kieszeni.
    Podarł kopię mapy mówiąć: “A (siusiak) mapa Flintsa? Co chcecie zrobić? Głupcy!!” Następnie rzucił Mackiem na ziemię a potem wyciągnął
    wędkę i łowił ryby. Złowił rybę, ale była martwa. Kolejna też. Zielone morze w pewnej chwili zrobiło się krwawo-czerwonę. John zobaczył
    jakiś lśniący pierścień na dnie jeziora, ale razem z Mackiem został zępchnięty i zginął…tak skończyła się historia. Ale chwilę potem
    morze zrobiło się znowu zielone a fale wyrzucały na brzeg dwa kościotrupy…niestety zostali zepchnięci przez Michaela Wookita, który w
    tych czasach był uwarzany za zwykłego mężczyznę. Natomiast o wielu ofiarach nic niewiadomo, ale większość z tych wypadków była wtedy kiedy
    wszyscy członkowie Infernoxa byli daleko stąd. Ale dwanaście lat przed tym wydarzeniem po dwóch latach pobytu w więźeniu Inferno uciekł z
    pomocą jego sług i pomocników. To było pilnie strzeżone więźenie, ale ucieczka zajęła mu dziesięć godzin…

    …Jeżeli już wiemy dużo informacji o mapię Flintsa to wracamy do bazy agentów:

    Był już późny wieczór w pół do dwunastej. Sporo agentów kładło się już srać, ale: Dennis, Chase, Fuse, Charge i Michael Blue siedzieli
    przy stole i rozmawiali o jutrzejszej misji. Fuse mył włosy. Kiedy Fuse wrócił:

    - A gdzie Trace? Poszła srać? – zapytał.

    - Opóściła sale siedem minut temu. – odpowiedział Chase patrząc na zegarek na ręcę.

    Profesor Zill nalał siusiaką napoju energetycznego. A Charge rozrysował misję. Wszyscy agenci rozmawiali na temat misji do w pół do pierwszej.

    Rozdział 4. Bagna

    Rano w pół do ósmej agenci stali w szeregu. Michael Blue dał zapas prowiantu dla Charge’a. Charge zaczął się pakować. Spakował GPS i resztę
    swoich rzeczy. Dwie godziny później poszedł do garażu i wziął najlepszy, terenowy skuter i wyjechał. Jechał, jechał i jechał. Ale po pięciu
    godzinach jazdy zatrzymał się w pewnej karczmie, żeby odpocząć. Wypił tam kawę a potem jechał dalej. Wyglądało na to, że droga nie ma końca.
    O dwudziestej pierwszej nastała ciemna noc. U agentów bez obecności Charge’a agenci nie mogli sobie poradzić. Trace pomyślała w duchu:
    “Spokojnie, przecież Charge wróci za kilka dni” Choć były też momenty kiedy agenci się martwili. Było dużo problemów…Fuse źle się poczuł i
    niewiedzieli jak na to zaradzić, i nawet nie wiedzieli co mają robić. Natomiast Charge musiał zmieniać koło, bo wjechał w kolczatkę.
    “Ale skąd kolczatka wzięła, by się w mieście” – Zastanawiał się Charge. Jednak to nie była kolczatka tylko ostry drut, który wbił się w koło
    i przebił oponę. Był już piąty kwietnia (sobota). Charge zatrzymał się przy hotelu, aby odpocząć i pospać do szóstej rano. Następnego dnia
    wjechał na dzikie leśne tereny. W lesie tym było bardzo gęsto. Było w nim mnóstwo sekwoji (Dużych drzew). A kawałek dalej zaczęły się głębokie
    bagna. Charge zobaczył tabliczkę z napisem “Sarsagë – 2 kilometry” W Sarsagë Charge zobaczył kilka dziwnych krokodyli i aligatorów z jakimś
    dziwnym metalowym nadajnikiem na grzbiecie. Charge wstał z motocyklu, aby się im przyjrzeć, ale jego ręka przyklejiła się do drzewa.
    Drzewo to musiało być skaleczone, bo spływała z niego bardzo lepka i klejista żywica. Był tylko problem z umyciem rąk, bo strumienie były
    bardzo zanieczyszczone. Charge zobaczył dziwną bramę w oddali. Ominął ją inną ścierzką, ale trafił na drewniany most. Przejechał po nim,
    ale nie było to bezpieczne, ponieważ most mógł się zarwać a Charge wpaść na motocyklu do rzeki pełnej kamieni. Ku przerarzeniu Charge’a
    na jego drodze ujrzał wbitą w drzewo flage Infernoxa. Następnie Charge w oddali zobaczył wysoką wieżyczkę. Kiedy dojechał, stanął na krawędzi
    klifu i popatrzył w dół. Pomyślał, że most, który prowadzi dalej jest solidny, więc wjechał motorem na drewniany most i bezpiecznie przedo -
    stał się na drugą stronę. Tajemnicza wieżyczka okazała się drewnianym bunkrem Infernoxa. W okół niego były głębokie bagna a w bagnach mecha -
    niczne krokodyle. Na dachu bunkru był skośny dach ze znakiem Inferoxa. Charge wspiął się po drabinie i popatrzył na żelazne wrota. Nie były
    one większe od tradycyjnych drzwi. Z wejściem nie było problemu przekręcił kluczyk i tyle. W przedpokoiku Charge ujrzał metalowy hełm z
    kolczastą szczęką. Kolejne drzwi także były otwarte. Wśrodku bunkru były stare, drewniane i słabe schody. Charge stanął na jednym znich i,
    aby sprawdzić ich wytrzymałość skoczył z przytupem. Schody aż zadrżały i zaczęły pękać. Ale Charge szybko dostał się na kolejne piętro wpadając
    na pajęczynę. Zdjął ją sobie z twarzy patrząc na dziwną tekturę wystającą z metalowego pojemnika stojącego na półce. Zdjął go i rozciął
    rozwinął kartkę, ale nie była to mapa flintsa tylko mapa Sarsagë. Na kolejnej kondygnacji zobaczył szachownice z różnymi literami. A przy
    szachownicy kamień na, którym było napisane: “Skacz po literkach. Wystukaj dwu-członowy kod Infernoxa. Jeżeli się pomylisz, kafelek się zarwie
    i wpadniesz do lochów pełnych głodnych krokodyli!!” Charge znał kod Infernoxa, ale nie wiedział czy został on zmieniony.

    - KNKTK, NTKTK, albo już po mnie.

    Charge’owi się udało. Następnie Charge zobaczył na drzwiach wyryty napis – “Uważaj, bo mój największy, dwudziesto – siedmio letni krokodyl
    jest dzisiaj głodny” Zapukał do drzwi. Następnie usłyszał tajemniczy głos: “Popchnij drzwi…” Charge go posłuchał. Za drzwiami ujrzał
    szachownice. Potem obejrzał się do góry gdzie stał Chris Hove w swoim metalowym hełmie ze szczęką. Twarz Hove’a była pełna zadrapań i blizn.
    “Wiesz o co w tym chodzi?” – Zapytał z dumą Hove. A następnie dodał: “Spodziewałem się ciebie tutaj Broockerze…Nie widzieliśmy się od
    czternastu lat.”

    - Coś podobnego… – zakpił Charge.

    - A więc… Wiesz jak przedostać się na drugą stronę?

    - Break Jaw (Dziurawa Szczęka) to twój pseudonim…

    - Sprytnie…

    Charge skoczył na literę “B” a następnie na “R” i tak dalej… Ale zamiast na literę “J” Charge potknął się i wpadł na literę “I”
    Podłoga pod Charge’m zaczęła się zarywać złapał się podłogi i cudem udało mu się wyskoczyć na kolejne litery. “Spryciarz” powtarzał Hove a
    Charge już był na stronie Hove’a.

    Rozdział 5. Na złamanie szczęki

    Wtedy Charge uświadomił sobie, że od jego wyjazdu już prawie minęły trzy dni. Ale postanowił dzielniw walczyć o mapę Flintsa.
    I tak zrobił, ale najpierw wysłuchał Hove’a, który z niecierpliwością powiedział: “Trzynaście lat i siedem miesięcy temu spotkaliśmy się,
    aby…”

    Ale Charge nie dał mu dokończyć.

    - Nie chcę, żebyśmy rozmawiali o tym wydarzeniupenu Dzisiaj pogadamy o czymś ważniejszym, o wpchyniu pizz w Ce-udze dupy – powiedział Charge.

    - Ciekawe czy zgadne o czym siusiak toczy z glin formę o nazwię: “Lubię zagadki…”

    - Sądze, że niedługo będziesz musiał się dowiedzieć. Piszemy My pen is black, czy My penis black? Skoro o zagadkach mowa.

    - Już się domyśliłem.

    Charge myślał, że coś usłyszy, ale nic nie usłyszał po za dźwiękiem odkładanego przez Hove’a hełmu. Kiedy Hove zdjął kask Charge ujrzał
    siwo – czarne włosy Hove’a.

    - A więc… Co takiego? – zapytał ździwiony Charge

    - Nic nowego…

    - To mapa Flintsa prawda?

    - Nie dam ci jej za milion!

    - Nie mam zamiaru dawać ci milion…

    - Wiem…

    Obaj patrzyli sobie w oczy. Następnie Charge wyciągnął z kieszeni pistolet i powiedział: “Nie chcę z tego korzystać, ale być może będę musiał”

    - Ty i twoje staroświeckie żarty – zakpił Hove

    - Nie żartuje i mogę udowodnić!

    Hove zignorował Charge’a i wysunął nóż ze swojej dużej kieszeni. Następnie spojrzał na zegar ścienny, było dziesięć minut przed siódmą rano.

    - Nie chcę z tobą walczyć! – powiedział Charge

    - Nie obchodzi mnie to.

    - Powiedz prawde o mapię Flintsa… Nie odpuszcze tego!

    Rozdział 6. Kłamstwo Flintsa

    - Szukasz skarbu, ach tak?!!

    - Powiedz prawdę!! – Charge zagroził bronią

    - Flints skłamał!! Szukałem skarbu i nie zamierzam się poddać.

    - A więc to kłamstwo? – powiedział z zawiedzeniem Charge

    - Chyba, niestety tak.

    - Muszę ją zobaczyć.

    - Wiedziałem od początku, że do tego zmierzasz. Ale niestety nie mogę ci jej dać.

    Charge położył palec na spóście swojej broni. I powiedział: “Masz ostatnią szansę” Hove nieskorzystał. Tylko rzucił się na Charge’a,
    który poleciał na stół. Charge kalecząc się drzazgami próbował sięgnąć broń, ale Hove był szybszy. Podniósł broń i wyrzucił na wysoką szafe
    wogóle się nie zastanawiając. Natomiast Charge z trudem podniósł się na nogi. Z nadgarstka ciekła mu krew.

    - Moje krokodyle są takie głodne…

    Charge próbował wydostać się z uścisku Hove’a, ale ten rzucił go prosto w szachownicę. Ale Charge nadal trzymał się podłogi.
    Spojrzał w dół. W głębi tunelu ujrzał kilkadziesiąt krokodyli.

    - Widzisz jaki głodny? To Rex

    Hove ciągle pchał Charge’a a krokodyle klapały szczękami, ale po mimo tego Charge wyskoczył na podłogę. Następnie Hove nadal próbował zepchnąć
    Charge’a, ale się rozmyślił. Charge obejrzał się, po prawej stronie były drzwi z napisem “Biblioteka”. Hove wyciągnął z szuflady mały sejfik.
    Charge już był gotowy rzucić się na Hove’a i ukraść mu sejf. Ale najpierw Charge poopserwował Hove’a, który otwiera sejfik. Ale kiedy Hove
    otworzył sejf okazało się, że w sejfie były tylko klucze. Ale Charge nadal patrzył. Hove wziął srebrny kluczyk i otworzył nim drzwi do biblio-
    teki. Charge poszedł za Hove’m. Ale na biblioteczkach było, aż dwanaście sejfów. Charge je uważnie obserwował… Hove rozłożył sobie drewnianą
    drabinę, na którą wszedł. Po czym otworzył jeden z sejfów, z którego wyjął tajemniczy rulonik. To coś wyglądało jak pergamin wymieszany z pa-
    pirusem. Charge pomyślał, że to mapa Flintsa, ale nie był pewien. Następnie Hove otworzył biblioteczkę a rulonik położył w środku po czym zam-
    knął biblioteczkę na kluczyk.

    - No, no, no!! Co, żeś taki zasrany z okiem na dupie zajebany?!! – zapytał złośliwie Hove.

    Charge zignorował Hove’a. po czym usiadł na drewnianym krześle wpatrując się w ściane.

    - Chodź, Broockerze!! – powtarzał Hove, ale Charge powiedział: “Domyśle się, gdzie chowasz mapę Flintsa i nie obchodzi mnie to czy skłamał,
    czy nie!!”

    Rozdział 7. “Sztuczka Hove’a”

    Przez jakąś minutę była cisza, po czym Charge odwrócił się do Hove’a, który teraz grzebał w kieszeni wpatrując się w biblioteczkę.
    Charge wstał podchodząc do Hove’a, który teraz otwierał biblioteczkę, z której wyjął rulonik z dupy traktorskiego żula.

    - Wiem, że to mapa Flintsa, Christopherze Hove.

    Hove odwrócił się w stronę Charge’a i powiedział: “Jak tak bardzo chcesz mapę, to poprostu ją sobię weź” Hove podawał Charge’owi mapę, ale
    Charge wiedział, że Hove coś kręci, że w tym co mówi Hove musi być jakiś podstęp. Ale po mimo tego po jakiś trzydziestu sekundach niepewności
    wziął ją.

    - Zadowolony? – zapytał Hove, a teraz stąd zmykaj Broockerze.

    Ale Charge rozwinął rulonik. Hove próbował mu go zabrąć, ale się rozmyślił… To nie była mapa Flintsa tylko George’a Welane’a.

    - Stara sztuczka co?! Myślałeś, że sobie tak poprostu wyjdę?! – krzyczał oburzony do granic Charge.

    Hove poczuł się głupio i pomyślał, że najlepiej się zachowa jak poprostu ją wyciągnie… Nie było jej w pozostałych sejfach. Hove wyjął
    z pod biblioteczki niechlujnie zwiniętą w rulonik mapę Flintsa zgniecioną i zmartletowaną. Hove przez chwilę zastanowił się co z nią zrobić,
    ale Charge wykorzystał ten czas i zaczął wyrywać ją Hove’owi. Aby mapa się nie podarła Charge ją puścił rozwijając rulon. Była to dziwnie zro-
    biona mapa Flintsa. Charge był szefem agentów więc musiał mieć chyba zapasowy pistolet, ale podczas drogi torba otworzyła się. Pistolet utopił
    się w bagnie. A więc Charge poczuł się prawie bezbronny. Nie wiedział co ma zrobić. Postanowił poprostu mu ją wyrwać. Była przecież zrobiona z
    wytrzymałego materiału, ale jak uciec przez szachownicę? Pomyślał, że ją zabierzę. Dopiero teraz uświadomił sobie, że ma jeszcze paralizator,
    ale popsuty. Okazało się, że ma tylko jeden strzał co ucieszyło Charge’a. Kiedy Hove na chwilę obrócił się Charge strzelił znienacka. Hove
    za późno się zorientował, że Charge trzyma paralizator. Charge miał tylko trzydzieści sekund, które postanowił wykorzystać. Poprostu nie-
    zastanawiając się wyrwał ją Hove’owi z ręki. Uciekł trzaskając drzwiami do biblioteki i spojrzał na szachownicę. “Jaw” się zapadło, ale ‘Break”
    nadal było. A więc “kaerb” Charge wykonał więc ponad metrowy skok. Za nim Hove doszedł do siebie Charge był już na drugiej stronie a potem
    kiedy zobaczył, że go nie ma on już był na dole.

    - Jeszcze ją odzyskam!! Broockerze!! – wrzeszczał Hove

    Potem zaczął zbiegać na dół, ale na wszelki wypadek Charge wylał jego jedyną rzecz po za paralizatorem. Smar. Hove potknął się na schodach.

    - Jeszcze mi za to zapłacisz!!!! Broockerze – wrzeszczał

    Następnie otrzepał się. Był rzecz jasna brudny w smarze i miał siniaki. Potem zaczął schodzić już nie tak szybko tylko uważnie.
    Kiedy zszedł na dół otworzył drzwi i zszedł szybko po drabinie.

    - Broockerze!!!! – krzyczał

    Ale kiedy spojrzał w daleko okazało się, że Charge zniknął z jego zasięgu widzenia…
    Słysząc krzyki Hove’a Charge tylko zaśmiał Się pod nosem.

    Rozdział 8. Powrót z bagien

    Charge był zadowolony z sukcesu jego misji. Tylko zastanowił się: “Czy Hove skłamał mówiąc, że to Flints skłamał?” Nie wiedział, ale wiedział
    tylko tyle, że wcześniej czy później się tego dowie…

    …Kiedy przejechał przez ostatnie bagno kolosalnej wielkości uświadomił sobie, że agenci pewnie się martwią. I przyśpieszył ze sto pięć-
    dziesiąt na dwieście – pięćdziesiąt i tylko zaśmiał się pod nosem. Następnego dnia Charge dojechał już do bazy w Alpach. Kiedy agenci usłyszeli
    motocykl Charge’a ucieszyli się i zeszli na dół. Wszyscy agenci rozmawiali z Charge’m o misji.

    - Co masz na lewej ręcę? – zapytał Chase

    - A to drowiazg, przewróciłem się. – odpowiedział Charge

    - Co z mapą? – zapytali Dennis i Charge prawie w tym samym czasie

    - Hove mówi, że Flints skłamał, ale ja mu nie wierze…

    Trace opowiedziała o tym co działo się podczas nieobecności Charge’a w bazie. A Charge opowiedział co działo się na misji.
    A gdy kończył było słychać śmiechy wszystkich pięciu agentów. A potem przyszedł jeszcze Michael Blue. Wszyscy świętowali zycięstwo a potem.
    Charge rozłożył wszystkim mapę na stole. Każdy ją dokładnie obejrzał. Potem przyszedł profesor Zill razem ze Stargise’m.
    Profesor Zill zaprezentował jego nowy wynalazek. Był to taki program w telefonie, w którym wszystko to co każdy powie szłychać z dzieśięcio
    sekundowym opóźnieniem wszystko szłychać dzieśięć razy głośniej.

    - podoba wam się? – zapytał Zill

    - Tak, ale jak będziemy podsłuchiwać mówmy tylko na ucho. – zakpił Chase

    - Charge powinien sobie wysrać złotą gwiazdkę!! – zasrała się moczem Trace

    Ale Zill’owi niechcący włączył się program. Więc wszyscy musieli fg vhjnub yugibjihjjiugbhjiuhjugbhuy zatkać uszy poczym się zaśmiali.

    - Może lepiej przetestujemy go podczas misji. – powiedział Chase

    - Może tak. – zgodził się Zill

    Stargise i Blue gotowali różne potrawy.

    - Jak ci się podobała misja? – zapytał Dennis Charge’a

    - Eeee… Może nawet było fajnie…

    Następnie wszyscy się zaśmiali.

    - Jedzcie puki ciepłe. – powtarzali Stargise i Blue

    I wszyscy dobrze się basrali przez kilka godzin. Jebiń przyszedł zasrał im interesy i zżulował ich do kibla chufri/[;pkj.

    “Ciąg dalszy nastąpi…”

    - by siusiak artist

  42. April 20, 2015 - 6:42 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Charge wygrał z Hove’m używając paralizatora. Udało mu się ukraść mapę, lecz Hove twierdzi, że mapa kłamie.

    Rozdział 1. Misja ratunkowa

    Pomiędzy tym opowiadaniem, a poprzednim …

    … zdarzyła się niezwykła historyjka. Pod koniec kwietnia agenci pojechali mobilnym centrum, które prowadził Charge. Zaparkował je na brzegu klifu.

    - Trace, zostań w środku. My wrócimy za chwilę – powiedział Charge.

    Trace podporządkowała się rozkazowi, a następnie usiadła na miejscu pasażera i popatrzyła na agentów przez szybę. Szybko jednak wyszli Trace z pola widzenia. Charge wyjął z torby telefon z oprogramowaniem podsłuchowym profesora Zilla. Nagle HUK!!!! Mobilne centrum zawisło na brzegu klifu. Trace krzyczała wniebogłosy, ale Chase jej nie słyszał dopóki nie włączył programu. W tym samym czasie Trace obróciła się i przez szybę zobaczyła złowieszczą twarz Jamesa Vipera (nazywanego przez kolegów Złotym Zębem). Trace ulżyło. Zobaczyła także agentów w oddali. Agenci usłyszeli z telefonów tajemnicze szepty. Trace była zadowolona dopóki, mobilne centrum nie runęło w przepaść. Jednak teraz Trace krzyczała coraz głośniej. Poczuła się taka bezradna. Wiedziała, że za chwilę umrze, była tego pewna. Wydawało się jej, że przepaść nie ma końca, ale agenci zobaczyli dwa duże helikoptery szpiegów z Infernoxa. Postanowili je pożyczyć…

    - Fuse zostań, my lecimy. – powiedział Charge

    - Czy ja umiem prowadzić taki helikopter. – zapytał Chase niepewny

    - Nie mamy czasu, ale zdałeś test.

    - Fuse, nie umie lepiej prowadzić?

    - Samoloty, a nie helikoptery, poza tym musimy działać jak najszybciej!… – odpowiedział Fuse.

    Kiedy agenci ruszyli helikopterami spojrzeli w dół i uświadomili sobie, że jest już za późno…

    Ale postanowili to sprawdzić, kiedy spadała ostatnie metry agentom udało się wysunąć liny z helikopterów.

    - patrz złapaliśmy ją jakieś dwa metry od strumyka, to dziwne! – zauważył Charge

    - Trace, ty szczęściaro! – powiedział Chase

    Trace spadł kamień z serca. Pomyślała, że to co zrobili Charge i Chase jest bardzo trudne do wykonania…

    Następnie agenci odstawili powoli mobilne centrum na brzeg klifu. Trace wyszła, podziękowała agentom i przytuliła Chase’a.

    - Miałaś wielkie szczęście, mogliśmy cię nie złapać. – powiedział Charge

    Trace jeszcze raz podziękowała agentom i przyjrzała się uważnie helikopterom. Były dwu-wirnikowe i wyglądały trochę jak helikoptery wojskowe…

    Potem agenci pojechali mobilnym centrum do bazy w Alpach i postanowili na razie nie poruszać trudnych tematów, ponieważ wcześniej czy później i tak się dowiedzą, a poza tym chcieli odpocząć, czasami takie misje mogą być bardzo niebezpieczne. Agenci wrócili cali i zdrowi, a Chase dostał Czerwoną odznakę wykonaną z plastiku. To była bardzo niebezpieczna misja, ale na szczęście skończyła się powodzeniem.

    Rozdział 2. W nocy na London Street

    Moja opowieść zaczyna się na London Street (Londyńskiej ulicy) po mimo nazwy nawiązującej do Londynu nazwy, ta uliczka z Londynem nie ma nic wspólnego. A więc jest koło godziny dziesiątej w nocy. Trace i Chase kończą swoją misję na London Street. Ulica London Street składa się z dużej ilości ciekawych budynków, dużej ilości skrzyżowań, ale niestety to miasto ma dużą wadę. Wada jest taka, że w nocy ciągle kręcą się tam wyposażeni w pistolety, ubrani w mundury sprytni szpiedzy. Dochodzi tam często do zbrodni lub różnych napadów, ale co wzbudziło, by najbardziej
    uwagę szpiegów? Oczywiście agenci…

    Kiedy Trace z Chase’m szli obok siebie widzieli mnóstwo ciekawych rzeczy. Nawet akcje szpiegów, gdy to jeden szpieg trzymał skrzynie, a drugi zastanawiał się nad tym co ma zrobić, kiedy jego samochód się pali, bo nawet strażacy mogliby rozpoznać obywateli gangu Infernoxa. Trace wtedy zapytał – Co oni tam robią

    Chase odpowiedział – Ukrywają się, ale pewnie coś im nie wyszło.

    Lecz teraz agenci musieli skupić się na czymś innym. Na znalezieniu swojego pojazdu.

    - Na pewno zaparkowałeś go przy bloku? – zapytała Trace

    - Tak! Jasny Gwint! Przeklinam to miejsce i ten stary gruchot! Jakby rzeczywiście był technologii High-Tech, to by po prostu do nas przyjechał!

    Agenci szukali pojazdu. Lecz nie mogli go znaleźć. Pomyśleli przez chwilę czy szpiedzy z Infernoxa go nie ukradli.

    - Jaką ma prędkość maksymalną? – zapytała Trace

    - Aaaa … Jak bardzo chcesz wiedzieć … to jakoś dwieście pięćdziesiąt trzy, czy tam cztery, ale prędkość mam głęboko w nosie! Liczy się to czy go znajdziemy, czy nie!

    - Dwieście pięćdziesiąt trzy, czy dwieście pięćdziesiąt cztery?

    - Jakoś tak, nie pamiętam…

    Chase zobaczył pojazd koło tamtego bloku. Pod drzewem. Pojazd miał dziwny kształt, a z tyłu miał wielką rurę wydechową.

    - Tam jest! – zauważył Chase

    - To świetnie, że go znalazłeś! – pochwaliła go Trace

    Z za drzewa ukazała się pomarszczona twarz pewnego szpiega, któy był gangsterem zatrudnionym niegdyś przez Infernox. Kiedy potajemnie wyszedł zobaczyła go Trace.

    - Chase!! Tam za drzewem!! Szpieg! Hove’a!! – krzyknęła Trace

    - Widzę go! Przeklinam Infernox! Zaraz, to nie Hove!…

    Chase do niego podszedł i wyciągnął paralizator z kieszeni. Szpieg wyraźnie był zainteresowany pojazdem. Chyba chciał go ukraść.

    - Poddaj się, albo zginiesz!! – wrzasnął Chase

    Szpieg przestraszył się, ale i tak w dalszym ciągu dążył do celu i nie poddawał się. Chase położył palec na spuście.

    - Strzelam!! – zagroził Chase

    Szpieg nic nie powiedział tylko w ostatnim momencie rzucił się na asfalt. Pocisk i tak nie był celny. Trafił w drzewo, a potem rykoszetem w asfalt, jakieś trzy metry od drzewa.

    - Zostało mi tylko jedenaście przeklętych strzałów! – krzyknął Chase, a następnie zaklął

    Za kolejnym razem strzał trafił w Ziemię.

    - Co za beznadziejny paralizator! To ma być High-tech?! To zabawka zbudowana ze śmieci, przez jakieś dzieciaki!! – krzyknął drugi raz Chase.

    Trzeci raz był celny, trafił uciekającego szpiega w plecy. Szpieg runął w kałużę deszczu. Jego ręce były w krwi i ziemi.

    - Do trzech razy sztuka. – powiedział Chase

    …I szybko wsiedli do pojazdu, a następnie odjechali…

    - W pięć sekund do setki. – powiedział Chase

    Kiedy szpieg wstał i doszedł do siebie, postanowił dogonić pojazd, ale było już za późno, więc odrzucił tą myśl w dal.

    Przed północą agenci dojechali do bazy. Charge ich przywitał ich. Ale zapytał – Jest rocznica agentów, dlaczego, aż tyle czasu wam zeszło?

    -Hmmm … To duże miasto, nie mogliśmy tam znaleźć, tego wieżowca. – powiedział Chase

    - Tak, nie mogliśmy znaleźć wieżowca. – powtórzyła Trace

    - A jak zwiady? – spytał się podekscytowany Charge

    - Bez zmian. – odpowiedział Chase z niewielką zawiścią w głosie.

    - To dobrze. Rozgośćcie się.

    Chase obejrzał się wokół bazy. Śnieg już zaczynał się topić i było coraz cieplej. Kwiecień powoli się kończył.

    - Rocznica agentów? – zapytał Chase

    - Chyba tak?… – odpowiedziała Trace chybiąc

    Agenci weszli do szatni, gdzie spotkali agentkę Grace.

    - Dzień Dobry! – przywitali ją

    - Dzień Dobry! – odpowiedziała

    - Dlaczego nie jesteś na imprezie? – zapytał Chase

    - Poplamiłam sobie bluzkę sokiem pomarańczowym. – skłamała Grace

    Agenci weszli razem z Grace na czwarte piętro gdzie byli prawie wszyscy agenci. Fuse powitał agentów i powiedział – Za chwilę schodzimy na dół.

    Chase zobaczył teraz prawie wszystkich agentów, ale zobaczył, że nie ma Dennisa.

    - A gdzie Dennis. – zapytał Chase

    - Potknął się na schodach i skręcił nogę, jest teraz na dole. – odpowiedział mu Fuse

    - Biedny Dennis…

    Chwilę potem agenci zeszli na dół.

    Rozdział 3. Rocznica agentów

    Na dole.

    Biedny Dennis, leżał na kocu. Właśnie bandażowali mu nogę. Agenci wchodzili do sali na przeciwko sali kinowej.

    - Nie potknij się jak Dennis. – Fuse właśnie ostrzegał Christophera Mude’a, który schodząc po schodach słuchał sobie muzyki.

    Charge otworzył drzwi do sali, za którymi były pancerne, zakodowane drzwi.

    - Xill 12 – to był kod, który wpisał Charge do drzwi.

    Kod był poprawny, z drzwi wysunął się zamek, w który Charge włożył kluczyk. Zakręcił nim trzy razy w lewo, a następnie dziewięć razy w prawo. To wystarczyło, aby dostać się do tej sali. Była to ogromna sala z ponad dziesięcio – metrowym stołem przygotowanym dla wszystkich agentów. Sala natomiast była specjalnie udekorowana. Charge usiadł do stołu po czym ujrzał, że brakuje trzech agentów.

    - Nie ma trzech agentów? – zapytał, lecz nie usłyszał odpowiedzi.

    Chase zobaczył, że w kącie sali jest specjalny stolik średniej wielkości przy, którym postanowił usiąść z Trace i Fuse’m.
    Było widać, że Michael Blue dostał od Charge’a misję kelnera. Podał Chase’owi, Fuse’owi i Trace półmisek Spaghetti i do tego sos Pesto, sos serowy, sos pomidorowy (łagodny) i sos pomidorowy (Inferno)

    - Nie lubię sosu Inferno – powiedziała Trace

    - Nie lubię doktora Inferno, ale lubię sos Inferno – zakpił Chase

    Widać było, że Charge z profesorem Zillem obmyślają jakiś plan. Agenci razem uczcili to święto aż do drugiej w nocy. Z wyjątkiem kilku agentów. Kwadrans po zakończeniu imprezy, Chase poszedł do swojej sypialni, ale nie tylko dlatego, żeby pójść spać. Ostatnio w nocy słyszał jakieś tajemnicze szepty dochodzące z dworu. Postanowił sprawdzić to za pomocą programu podsłuchowego jaki dostał od Zilla. Okazało się, że było to coś w co Chase nie mógł uwierzyć. Pomyślał, że tylko mu się to wydawało. Zszedł więc na klatkę schodową. Kiedy się zbliżał słyszał co raz głośniej rozmowy, kto wie, może te tajemnicze głosy pochodziły z Infernoxa, różne przerażające zdania. Na przykład – Zabij go! Po prostu go Zabij!

    Kiedy wyszedł zobaczył w oddali tylko czterech nieznanych mu żołnierzy. Już wyciągnął paralizator w pogotowiu, ale jeden z nich ich ostrzegł resztę i tajemnicza grupa uciekła. Kilka minut później Chase uznał, że to fałszywy alarm i
    postanowił nie przeszkadzać Charge’owi o takiej godzinie i poszedł spać. Nie mógł zasnąć. Kiedy wstał nadal go to niepokoiło i dręczyło. Postanowił powiadomić o tym Charge’a.

    - Może to być poważna sprawa, ale możliwe też, że miałeś sen albo słyszałeś pijanych. – mówił mu szef

    Ale w końcu udało się przekonać Charge’a, a Charge odpowiedział mu:

    - Masz ze mną dyżur w ten piątek, spotkajmy się za kwadrans pierwsza przy moim biurze.

    Chase’a to uspokoiło. Jak było w planach, Chase spotkał się z Charge’m w piątek o pierwszej czterdzieści pięć przy jego biurze, i okazało się, że przez pierwsze pół godziny nie było słychać żadnej niepokojącej oznaki, ale dwadzieścia minut po drugiej obaj agenci usłyszeli huk. Brzmiało to jak bardzo głośny strzał, jak eksplozja. Chase i Charge postanowili, że razem wyjdą na dwór.

    - Chase, zniszcz kartkę z kodami, mamy ich kopię, a i tak pamiętamy te kody. – powiedział Charge i usiadł na ławce.

    Chase dał Charge’owi kartkę z kodami, którą Charge rozpruł i podpalił zapałkami, a na koniec ugasił ją swoim butem.
    Następnie razem poszli na dwór i uznali, że to fałszywy alarm. Wtedy już żołnierze byli parę dobrych mil od bazy agentów.

    Rozdział 4. Kawiarnia

    Tajemniczy żołnierze nie wrócili już do bazy agentów co bardzo zastanawiało Chase’a. Często nastawiał budzik na trzecią i wychodził na dziedziniec.

    - Rozumiem to, a może to przypadek lub nieudany zamach. Jak tej osoby nie ma w pobliżu bazy próbują ją ścigać. – zastanawiali się Charge i Chase, ale nic z tego. Po tygodniu agenci uznali to za fałszywy alarm i przestali się tym przejmować… W rzeczywistości byli to przebrani szpiedzy z Infernoxa: James Viper, Jon White, Daniel Gard i Filip Mipe. Gdy minęło już dziesięć dni od dni dyżuru. Szpiedzy rozdzielili się na dwie
    grupy. W jednej grupie byli James Viper i Jon White, a w drugiej Daniel Gard i Filip Mipe. Daniel Gard i Filip Mipe mieli za zadanie misję zwiadowczą. a James Viper i Jon White mieli za zadanie starać się utrzymać Infernox tak jak zachce sobie doktor Inferno. Filip Mipe i Daniel Gard byli już u celu. Niestety Daniel Gard musiał sobie radzić sam ponieważ Filip Mipe potknął się i spadł z klifu. Natomiast James Viper i Jon White radzili sobie doskonale. Do póki nie zgubili pistoletów. Bali się przyznać Doktorowi Inferno. Pozostało im tylko do dyspozycji pare lasek dynamitu.

    - Co robimy? – zapytał bezradny Jon

    - Na razie nic. – odpowiedział mu Viper

    - Nic?! – zapytał Jon z niedowierzaniem

    - Przecież jak coś się stanie Inferno nas poinformuje, a tak prze okazji gdzie są nasze krótkofalówki?

    Później razem pojechali Jeepem na London Street. Przebrali się, aby wyglądać na normalnych ludzi i razem robili zwiady miasta. Weszli do kawiarni i zobaczyli, że jest tam czterech agentów. Agenci przyglądali się tajemniczym twarzom.

    - Zupełnie jak Viper. – rozmawiali.

    Szpiedzy poczuli się zagrożeni a nie mieli nawet broni.

    - Może dynamit? – zaproponował White

    - to jedyne wyjście. – przyznał Viper

    Viper ukrył się w kącie baru i podpalił laskę dynamitu. Wkradł się pod stół agentów i położył ostrożnie dynamit na kafelkach i uciekł…

    - Na co czekasz?! Wiej!! – krzyczał Viper na White’a.

    Szpiedzy prawie łamiąc sobie kości wyskoczyli z baru i zatrzymali się na twardej masce Jeepa. Kompletnie nie panując nad ruchem mięśni, wskoczyli do Jeepa, klnąc i nawalając w kierownicę, Viper ruszył najszybciej jak się tylko dało.

    - Idealna zemsta, za Wookita! – Uśmiechnął się Viper

    - Pamiętaj, że Chase, Charge, Fuse i Trace to najgorsi agenci. – powiedział stanowczo White

    - Byłoby świetnie jakbyśmy dorwali ich i złapali za fraki, ale świat nie jest tak piękny!

    Ruszyli jeepem ponad dwieście mil na godzinę, bo jakiś świadek zadzwonił na policję.

    Dwa dni później od tego zdarzenia, w bazie agentów, Alpy.

    - Kawiarnia „Cafe Latte” na London Street eksplodowała z nieznanej przyczyny. – Trace czytała nagłówek gaety Top Magazine

    Ta plotka wywołała u agentów wielkie zdziwienie. Czytali mnóstwo gazet z nadzieją, że coś o tym się dowiedzą, gdy
    to szpiedzy słuchali następnych rozkazów doktora Inferno.

    Rozdział 5. Żądza złota

    Viper i White na siódmym piętrze bazy doktora Inferno usłyszeli huk dochodzący z piątego piętra. Okazało się, że to profesor T przeprowadza jakiś eksperyment. Wtedy nastała północ, doktor Inferno zaczął wystukiwać jakiś dziwny rytm o swoje biurko. Zaczął także gapić się w podłogę i w drzwi swojego biura, jakby czegoś oczekiwał. Kilka minut później zaczął dziwnie syczeć. Viper i White postanowili sprawdzić co tam się dzieje. Zapukali do niego. On natomiast otworzył im drzwi waląc pięścią w klamkę. Za nim Viper zapytał doktora Inferno co się stało. Inferno zaczął się dusić.

    - Może dać ci wody? – zapytał go Viper.

    - Taaaaaaaaak!! – ledwie co udało mu się wypowiedzieć te słowa.

    Viper wrócił z butelką wody i podał ją doktorowi Inferno, który wlał ją sobie jednym haustem do gardła.

    - Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzłoooto!! – zaczął niewyraźnie syczeć i upuścił szklankę na kafelki. Szklanka pękła na siedem części, które Jon wykopnął w stronę kosza na śmieci.

    Viper usłyszał ten syk dopiero za szóstym razem.

    - Może zapytamy jakiegoś lekarza czy to jakiś typ gorączki złota i jak ją leczyć? – zaproponował Viper

    - Pamiętasz jak kiedyś mówił, że przydały, by mu się sztabki złota? – zapytał White Vipera

    Kilkanaście minut później, gdy Inferno się uspokoił zażądał sztabek złota. Miało być ich dwanaście, każda inna. Dziesięć złotych i dwie srebrne.

    - Skąd mamy je ukraść? – zapytali Jon White i James Viper

    - Z tajnej skrytki artefaktów w Dúnwelline! Yazg!

    - To strasznie daleko! – oburzył się Viper

    - Nie marudź, bo ze mną tak się nie rozmawia, jeżeli już tego nie wiecie!… Weźmiecie sobie specjalne rewolwery dostaniecie szybkiego Jeepa numer 35.

    Jeep miał wytrzymałe zawieszenie, był duży i miał logo Infernoxa na masce. Miał także ukryte rakiety, a jego maksymalna prędkość to dwieście piętnaście mil na godzinę. Był to ulubiony pojazd Jona White’a i Jamesa Vipera.

    - Na co czekacie?! – wydarł się Inferno

    - Eeee … mamy ruszać? – Zapytał White

    - A jak myślicie?!! Zaraz stracę cierpliwość! Pozbawię was kart ID, wyrąbie na zbity pysk i wywlokę z tej bazy!

    - Gdzie nasze pistolety?

    - No cóż, to nie moje pistolety, a ta w ogóle twój rewolwer leży na fotelu, podobnie jak złoty pistolet Vipera. Mam was dosyć, obyście… Ech! Nie ważne! – westchnął

    Szpiedzy obejrzeli się ostatni raz na doktora Inferno, po czym wdrapali się na Jeepa i ruszyli do Dúnwelline.

    Rozdział 6. W piwnicy

    Kiedy Viper i White przejeżdżali niedaleko agencji w Alpach, Chase usłyszał jak rozmawiają i udało mu się usłyszeć,
    jak Viper mówił coś o Infernoxie i pouczał Jona. Więc postanowił o tym poinformować Charge’a. Lecz niestety Charge był zajęty. Chase usłyszał, że rozmawia z Clintem.

    - Nie jest to misja obowiązkowa, ale jak to zrobisz dostaniesz sto funtów. – mówił Charge do Clinta

    Natomiast Chase nie do końca wiedział o czym rozmawiają. Było tylko widać, że Clint się zgodził. Kiedy Clint wyszedł Chase wbiegł do biura Charge’a, jeżeli w ogóle można było nazwać to wbiegnięciem.

    - O co chodzi? – zapytał Charge

    - Mam kilka pytań i informacji.

    - Słucham.

    - Fuse mówi, że w tych nowych czarnych kamizelkach wyglądam ja James Bond. – zaśmiał się

    - A tak! Nowe kamizelki kuloodporne.

    - I, Clint jaką dostał misję?

    - Ma wyczyścić piwnicę.

    - Ale, mam bardzo ważną informację!

    - Słucham.

    - Słyszałem Vipera i White’a. Musimy przejrzeć monitoring i przeanalizować ich rozmowę!…

    Chase opowiedział Charge’owi co usłyszał.

    - To nie dobrze, to bardzo nie dobrze, hmmm … monitoring, przejrzę go…

    Tym czasem u Clinta.

    Clint zszedł do piwnicy. Było widać, że piwnica była stara, niezadbana i od dawna nieużywana. Trzeba było tam zamontować trutkę na szczury i myszy. Było tam mnóstwo ich bobków. Tylko jedno zastanawiało Clinta. Jak się tam dostały.

    - Ale mi się robota trafiła. – mówił sobie pod nosem

    Kiedy wyczyścił piwnicę, postanowił pobiec do Charge’a.

    - Fuse, by się przydał. – zaproponował Charge

    I nagle Clint przerwał rozmowę Charge’a z Chase’m

    - Już wyczyściłem. – powiedział

    - Nie w tej chwili, to może zaczekać, a nasza rozmowa nie. – tłumaczył mu Charge

    Więc Clint zaczekał.

    - Nie wiem, może to być bardzo niebezpieczna misja, no cóż, widzisz Chase, ogłoszenie alarmu nie byłoby najlepszym
    wyjściem… Chciałem ci powiedzieć, że przejrzałem monitoring, jak prosiłeś i wiem. To zaledwie dwadzieścia siedem sekund rozmowy. Widzę tam White’a, który proponuje Viperowi, żeby ten skrócił sobie drogę, a ten poucza go, że nie umie czytać map, i że jakby pojechał zaznaczoną przez niego trasą, to nigdzie, by nie dojechali, bo wylądowaliby w lesie. On ostrzega go, że nie było najlepszym wyborem, wybrać strzeżoną drogę, obok agencji. Więc Viper odpowiada,
    że to najkrótsza droga i mówi też, że inne drogi są zakorkowane, wtedy White odpowiada, że Inferno powiedział, że jak nie będą go słuchali i będą zapominalscy to ich zwolni, ostrzega też Vipera, ale nie da się wycisnąć z tego monitoringu
    przed czym, bo w tym momencie byli już parenaście metrów stąd… Wiesz co, Chase? Przyprowadź do mnie Fuse’a!…

    - Tak jest! Szefie!

    Chwilę potem Chase zbiegł po schodach, do gabinetu Fuse’a. Zapukał do jego drzwi trzy razy, a Fuse mu otworzył.

    - Cześć, co robisz? – zapytał Chase

    - O, cześć odpakowuje list od Morgana. – odpowiedział Fuse

    - No cóż, zobaczmy.

    W liście było napisane:

    Co, u ciebie synku? No, bo u mnie wszystko w porządku. Nie wiem jak, ale wdrapałem się na wzgórze: „Le Wúller” Więc pozostały mi jeszcze ponad trzy miesiące wędrówki, a wiesz, że z tego wzgórza widać już wulkan: „San Marino II” i bazę! Znalazłem coś ciekawego! Kawałek czegoś złotego. To mnie bardzo zaciekawiło masz go w kopercie. chyba niestety nie będę mógł już wysyłać listów, bo nie mam jak, wielka szkoda!

    PS… Rozpruj folijkę

    Twój tatuś: Morgan Filos
    _______________________________________________________

    Fuse rozpruł folijkę w środku był jakaś złota cząstka. O średnicy czterech centymetrów.

    - Niesamowite!! – powiedzieli zadziwieni Chase i Fuse

    - Chcesz herbaty. – zapytał Fuse

    - Posłuchaj, przyszedłem do ciebie, w ważnym celu.

    Chase opowiedział wszystko po kolei Fuse’owi.

    - Gotowy? – zapytał Chase, gdy skończył opowiadać

    - Tak!

    - No to ruszaj, lotniku!

    Rozdział 7. Ruszaj lotniku!

    Kilka minut później, W biurze Charge’a.

    Fuse usiadł w wygodnym fotelu, w gabinecie Charge’a.

    - Agencie Filos. Czy wyrażasz zgodę na wypełnienie misji zwiadowczej w Dúnwelline? – zapytał Charge, Fuse’a

    - Tak jest.

    - Czy staniesz za sterami myśliwca?

    - Tak jest.

    - Czy spróbujesz odzyskać skradziony przez Infernox materiał? (po dokładnym przejrzeniu monitoringu, można usłyszeć, że Viper mruczy pod nosem coś o sztabkach złota).

    - Tak jest.

    - No to doskonale, jakieś pytania?

    - Nie.

    Chase poinformował Trace i zaprowadził ją na trzecie piętro, a po drodze wszystko jej wyjaśnił. Gdy byli już na trzecim piętrze, Fuse był już gotowy, by opuścić salę. Na środku sali, stał naddźwiękowy myśliwiec F-22.

    - To F-22! Ktoś chce zatyczki do uszu? – spytała się Trace

    - F-22 to przecież naddźwiękowy myśliwiec. – powiedział Chase

    Fuse odpalił silnik myśliwca. W sali zrobiło się głośno jakby bomba wybuchła.

    - Cofnijcie się!! – przekrzykiwał się Charge z hukiem turbiny.

    Trudno było nie usłyszeć stu piętnastu decybeli, i nie przewrócić się, gdy wiatr wieje na ciebie z prędkością dwustu kilometrów na godzinę. Na zewnątrz ludzie obserwowali uważnie myśliwiec. Kiedy Fuse korzystał z krótkofalówki, musiał krzyczeć, aby druga osoba go usłyszała.

    - Za trzy godziny, przystanek Dúnwelline!! – krzyczał

    Najczęściej agenci odpowiadli mu – Co mówisz?!!

    Ale Fuse był cierpliwy. Gdy to Fuse siał spustoszenie latając ludziom nisko nad głowami, to Viper i White kradli sztabki złota. Było to zaskakująco łatwe. Kiedy ukradli sztabki załadowali je na przyczepę Jeepa.

    - Świetnie! A teraz do bazy. – Viper pochwalił White’a

    No i ruszyli w stronę bazy na Mickross Side Center. Natomiast Fuse był już niedaleko Dúnwelline, był w Iömi. Kilkanaście minut później przelatywał już nad bazą Hove’a w Sarsagë. Leciał teraz bardzo nisko. Utrzymywał wysokość trzydziestu, czterdziestu metrów nad ziemią. Co prawda w Sarsagë nie było ludzi, ale w Iömi drzewa uginały się, pod powiewem powietrza z turbiny, a właściwie moglibyśmy to ująć „ciężarem”. Wreszcie udało mu się dolecieć do Dúnwelline, ale nie wiedział gdzie są teraz Viper i White. Dotąd była ładna pogoda i słońce świeciło, ale nagle zaczął padać deszcz, zrobiła się też mgła, co nie pomogło Fuse’owi w jego misji. No i nagle dostrzegł gdzieś w oddali przemieszczającą się kropkę, której nie mógł dogonić, choć bardzo się starał. Kropka w niesamowitym tempie zniknęła Fuse’owi z pola widzenia. Próbował przyśpieszyć jak mógł, ale nic mu to nie dawało, a przecież miał naddźwiękowy myśliwiec, a to był tylko bardzo szybki Jeep. Natomiast Fuse po małej kropce nie mógł wnioskować co to jest. Nagle z za mgły wyłonił się ogromny Dąb, w który Fuse o mało, by nie uderzył. Pogoda z każdą chwilą się pogarszała i zaczęła się burza. Wreszcie tajemnicza kropka się trochę powiększyła. Było już widać, że to jakiś samochód z przyczepą. Fuse domyślił się, że to oni, Viper i White, ponieważ Chase mu to jasno przedstawił. Kiedy się zbliżał coraz lepiej go widział, ale w końcu kierowca Jeepa zobaczył, że coś jest nie tak i wtedy zaczęły się kłopoty!

    Rozdział 8. Złote sztabki

    Viper próbował przyśpieszyć jak się dało, a White zadbał o działa, które wystrzeliwał w stronę Fuse’a, ale właściwie strzelał w czyste powietrze. Pociski wzbijały się w powietrze i z hukiem opadały na asfalt. Fuse natomiast był już kilka metrów nad ziemią, wyskoczył z myśliwca na jezdnie, zostawiając przywiązany do drzewa myśliwiec, w tyle. Rzucił się na Jeepa. Postanowił dobrać się do bagażnika, a właściwie schowka w przyczepie. Lecz było to bardo trudne!

    - Zatrzymaj się Viper! Nieproszony gość siedzi nam na ogonie! – krzyczał White

    - O, naprawdę?!

    - Sam zobacz!

    Viper zahamował co zajęło mu kilkanaście sekund. Kiedy się obejrzał wyjął złoty pistolet nic nie mówiąc. Dopiero po chwili coś powiedział.

    - White! Miałeś rację! To ten Fuse Filos, razem go dorwiemy!!

    White nacisnął spust broni celując w twarz Fuse’a, której i tak nie trafił, bo przewrócił się w chwili strzału.

    - Ty kretynie! Pogięło cię?! Zastrzeliłeś Dąb!! – krzyknął Viper

    - Faktycznie, nie zauważyłem! – zakpił White

    White włączył automatyczne sterowanie Jeepa, pozostawiając Vipera, który usiadł za działem i strzelał na oślep do oporu. Fuse na szczęście szybko wyciągnął tarczę i pocisk trafił rykoszetem w White’a, który szedł teraz do Vipera z myślą o poinformowaniu go o włączeniu automatycznego sterowania Jeepa. White jednak nie zdążył go o tym poinformować, bo pocisk strącił go z jeepa. Viper nic nie mówiąc wyciągnął pistolet i wycelował w Fuse’a z wielką nienawiścią i obrzydzeniem do agenów.

    Tym czasem, u reszty agentów.

    Było widać, że Chase, Trace i Charge dobrze się bawią.

    - Idę stąd! – Trace obraziła się na Chase’a, bo szósty raz pod rząd przegrała z nim w szachy. Nie będę nic ukrywać Chase i Fuse to mistrzowie w tej dziedzinie.

    Natomiast Charge w ogóle nie mógł porozmawiać z Fuse’m ponieważ, ten rozbił telefon. To trochę zmartwiło Charge’a ponieważ nie wiedział co się dzieje u Fuse’a jak on nie odbiera telefonu. Chwile po ostatniej partii szachów, Trace zaproponowała Chase’owi różne karciane gry, których Chase nie zaakceptował. Więc umówili się na tenisa stołowego.

    Powróćmy do misji Fuse’a i jego misji.

    Fuse już drugi raz nie mógł skorzystać z tarczy ponieważ Viper wytrącił mu ją z ręki i tak spadła z przyczepy. Fuse nie zastanawiając się, rzucił się Viperowi pod nogi, pobili się.

    - Ukradłeś sztabki złota, a będziesz musiał zwrócić coś więcej! – oznajmił Fuse

    Na co Viper walnął go i dźgnął skradzionym przez niego nożem, którego jednak szybko stracił. Fuse chciał go zatrzymać, ale wypadł poza przyczepę. Fuse walnął Vipera prosto w sińca, pod opaską, która zasłaniała lewe oko Vipera. Fuse był sprytny, kiedy to James Viper podrapał się po ramieniu, Fuse sparaliżował go za pomocą paralizatora „Termo X ultra”. Po czym spróbował zrzucić go z przyczepy, niestety bez skutecznie. Kiedy wstał rzucił się na Fuse’a. Przewrócił gona przyczepę Jeepa. Fuse miał jedeno ładowane paralizatora. Więc je wykorzystał. Sparaliżował Vipera drugi raz. W tym czasie gdy Viper leżał sparaliżowany, Fuse za pomocą za lasera, przeciął sejf ukryty w schowku. Wysypał sztabki na przyczepę. Zgarnął je szybko do wora i uciekł. Poszczęściło mu się. Załapał się na autostop. Zeskoczył z przyczepy na samochód, który jechał w kierunku przeciwnym do Jeepa.
    Viper był wściekły, postanowił zawrócić, ale było już za późno, bo Fuse już opuścił samochód, wspiął się na drzewo i skoczył do kabiny myśliwca. Viper zobaczył tylko, jak Fuse odlatuje i zostawia chmury dymu. Viper miał wszystkiego dosyć. Zobaczył uśmiechniętą twarz Fuse’a, który mu machał. Późnym popołudniem, Fuse doleciał do bazy w Alpach i razem z Chase’m postanowił zwrócić skradzione sztabki. Następnego dnia zrobił to razem z Chase’m sztabki. Wszyscy byli dumni z Fuse’a, z którym Trace postanowiła zagrać w szachy, z czego nie była zbyt zadowolona. Gdy agenci świętowali, Inferno wpadł we wściekłość, podobnie jak wtedy, gdy przyszedł do niego White.

    Ciąg dalszy nastąpi…

  43. April 20, 2015 - 6:43 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Fuse został nagrodzony za perfekcyjne wykonanie swej misji zwiadowczej, do której został wytypowany. Podczas misji prowadził myśliwiec. Na szczęście udało mu się zdobyć sztabki złota i zwyciężył z Viperem i White’m z Infernoxa. White został postrzelony, natomiast Viper wrócił zawiedziony do twierdzy Infernoxa, w której został ukarany przez doktora Inferno.

    Rozdział 1. Zemsta jest słodka.

    Agenci zatrzymali się, po długiej drodze mobilnym centrum, a dokładniej zatrzymali się z jakieś sto metrów od ciemnego morza. Charge i Chase wyszli w celach badawczych pozostawiając Trace samą w mobilnym centrum. Trace też miała misję. Jej zadaniem było przypilnowanie mobilnego centrum. Napiła się kawy. Szybko jednak odstawiła kubek, bo usłyszała parę strzałów. Była tak zaintrygowana, że nie skontaktowała się z innymi agentami. Po prostu odstawiła kubek i wybiegła. Na zewnątrz padał deszcz. Chase i Charge poszli za mobilne centrum, a Trace stała po drugiej stronie, nad brzegiem jeziora. Fuse, natomiast wyjechał na kilka dni do Francji. Trace już miała się porozumieć
    z agentami. Już, któryś raz czuła, że musi się z nimi skontaktować, ale ciekawość była silniejsza. Ujrzała we mgle zarys wysokiego mężczyzny, który miał na sobie jakiś kask i zaciskał pistolet w dłoni. Kiedy podchodziła do niego bliżej jego zarys był coraz wyraźniejszy i w końcu było widać, że to Christopher Hove ze swoim stalowym hełmem, ze szczęka. Ten hełm był teraz pomalowany na czarno. Hove miał bardzo poważny wyraz twarzy, na pewno sobie nie żartował. Okazało się jednak, że to jest pułapka na naiwną Trace. Miała już uciekać, ale dosięgnął ją strzał paralizatora.

    - Nie tak, prędko! – wykrzyknęła

    Za co drugi raz została trafiona paralizatorem co nie było przyjemne choć też niebezpieczne, gdyż po dwa strzały paralizatorem pod rząd nie są zbyt bezpieczne. Hove wyjął futerał, który otworzył. Trace bała się, że skorzysta z pistoletu lub dostanie kolejny strzał z mocniejszego paralizatora, ale się myliła. Wyciągnął strzałę. Trace próbowała wstać, ale nie mogła. Przerażona próbowała, padła nieruchomo na wybrzeże. Wisiała teraz na samym brzegu, pięć metrów, przed ciemnym morzem. Potrzebowała pomocy, ale telefon zostawiła w mobilnym centrum. Hove już wbił strzałę w trzęsące się ciało Trace. Ostatnim widokiem Trace, przed zaśnięciem, był podstępny uśmieszek na twarzy Hove’a. Podniósł Trace i zabrał ją do statku, przycumowanego do wybrzeża. Na statku, Hove położył agentkę na twardym materacu w ciemnym i starym statku. Nie minęła minuta i już ruszyli …

    Tym czasem Charge i Chase wrócili, na widok pustego mobilnego centrum przestraszyli się …

    - Pewnie, nie poszła daleko, bo na biurku widzę jej telefon. – powiedział Chase

    - O byś miał rację. – odpowiedział Charge

    Obejrzeli całe mobilne centrum w środku i uważnie oglądali okolice. Po zakończeniu obchodów, koło drugiej w nocy agenci poszli spać z nadzieją, że jutro znajdą Trace albo, że sama do nich wróci. Koło siódmej wstali, a na dworze deszcz bez przerwy padał. Natomiast Trace także już się obudziła, ale już na wodzie w dwudziestometrowej platformie na morzu „Ciemnym”. Platforma Trzymała się na jednym, potężnym słupie. Z górnej kolumny światło świeciło na
    czerwono, tak mocno, że nie można było na nie spojrzeć. Powodem tego była duża latarka, która w nocy bardzo mocno świeciła. Chase i Charge, natomiast wpadli na pewien pomysł. Przypomnieli sobie, że Trace ma jeszcze zapasowy telefon przy sobie. Więc spróbowali się z nią skontaktować, ale nic to nie dało ponieważ zapasowy telefon Trace był teraz w wiszącej na haczyku kurtce Trace, na platformie. Trace miała za zadanie siedzieć w celi na platformie trzy dni, aż do ostatniego dnia maja. Przez ten czas Hove przesłuchiwał ją.

    - Gdzie jest kryształ energii?! – pytał

    - Nie wiem, ja naprawdę nie wiem! – odpowiadała

    Co Hove traktował za bzdury. Czasami używał paralizatora. Trace jednak wiedziała gdzie jest kryształ energii. Czasami jednak mówiła nie kłamała. Robiła tylko wtedy, gdy uważała, że nie spowoduje tym nic złego. W celi słyszała jak dzwoni jej telefon i wtedy bardzo chciała go odebrać. Niestety nie mogła tego zrobić. Lecz jak to wygląda ze strony doktora Inferno? Potraktował to jednocześnie jako zemstę, a także była to dla niego okazja, aby więcej dowiedzieć się o krysztale energii i o innych potrzebnych mu rzeczach. Lecz do czego potrzebnych. Tego nie było wiadomo. Trace czekała teraz przerażona, w celi z nadzieją, że za chwilę zjawi się jakiś agent i ją uratuje, ale nic podobnego się nie wydarzyło. Nie było zbyt dobrze, bo agenci odliczając godziny i minuty od zniknięcia Trace stracili nadzieję.

    Rozdział 2. Na ratunek!

    Minął już drugi dzień od porwania Trace. Charge i Chase nie wiedzieli już co mają robić, nie mogli myśleć o niczym innym, czekali z nadzieją, że Trace odbierze telefon lub wróci, ale jak mówiłem, tą nadzieję szybko stracili. Natomiast Trace nie mogła zrozumieć dlaczego Hove powiedział jej, że ma czekać w celi do ostatniego dnia maja. Co akurat w tym dniu ma się wydarzyć? Inferno ma po nią przyjechać? Czy ma wtedy przybyć specjalna broń Hove’a, z której skorzysta przeciwko niej? Nie mogła o tym przestać myśleć. Pewnego dnia zapytała się Hove’a, do którego i tak miała ograniczone zaufanie.

    - Dowiesz się jeżeli przeżyjesz. – odpowiadał.

    Wtedy Trace nie wiedziała co ma robić. Kiedy razem z Hove’m wychodziła do pewnej sali przyszła jej pewna myśl, aby uciec do innej części platformy i zadzwonić lecz pod nadzorem Hove’a, który zawsze razem z nią schodził było to nie możliwe. Szła właśnie z Hove’m do jakiejś dużej sali, w której Hove kazał jej się położyć. Nie miała wyboru, bo ciągle była szantażowana lub karana paralizatorem. Hove w tej sali przesłuchiwał Trace. Jak nie chciała odpowiedzieć, lub nie mogła, została ukarana paralizatorem lub była bita. Próbowała więc kłamać tak, aby zabrzmiało to wiarygodnie, było to trudne, lecz Trace była w tym dobra. Przy pytaniach mniej potrzebnych Hove’owi, jak już wcześniej wspominałem, mówiła prawdę. Przesłuchania najczęściej trwały jakąś godzinę, a były one jakieś trzy, cztery razy dziennie. Przy takim potężnym mężczyźnie, jak Hove, Trace nie miała szans. Charge i Chase natomiast skończyli bawić się w poszukiwania Trace. Zadaniem Chase’a było poinformowanie o zniknięciu Trace, Fuse’a, który odpoczywał. Chase jednak nie chciał
    zakłócać mu spokoju. Charge pomyślał jednak, że będą rozmawiać z nim jak wróci lub jak czegoś się dowiedzą w co wątpili, na razie Charge się rozmyślił. Jednak w trzeci dzień licząc od porwania Trace. Zdarzyło się coś nie zwyłego dla Chase’a, Charge’a, a także Trace. Był to ostatni dzień maja. Trace dowiedziała się wtedy wszystkiego o drugiej po południu. To Hove miał zostać mordercą. Usłyszała, że o piętnastej piętnaście miała zostać powieszona na szesnastu metrach. Nad krwiożerczymi rekinami, które miały mieć wstrzyknięte czipy, z których miał korzystał Hove. Jednak Trace dostała dwuminutową szansę. Miała leżeć na podłodze. Poszła jednak po swój zapasowy telefon, włożyła go do kieszeni i położyła się na podłodze. Kiedy Hove wrócił poplątał Trace sznurami, w pasie, na nogach i założył jej kajdanki i ją zabrał. Zwiesił ją zapinając sznury o metalowy pięciometrowy łańcuch. Gdy Hove poszedł po metalową szczękę, Trace wyjęła telefon z kieszeni, co w kajdankach było dość trudne i pomimo tego udało jej się napisać wiadomość do Chase’a o treści:

    SOS Proszę pomóżcie mi, zostałam powieszona na szesnastu metrach, na środku ciemnego morza. Nad krwiożerczymi rekinami, które próbują mnie zjeść. Wiszę teraz na platformie z numerem 10.72 Nie wiem co kombinuje Hove, ale na pewno nie jest to nic dobrego. Proszę pomóż mi!

    Trace

    Niestety przyszedł Hove i jej telefon wylądował w morzu. Na szczęście, Trace zdążyła się przycisk „Wyślij”. Zobaczyła na wypadającym jej z rąk telefonie. Napis: „Wysłano wiadomość” Zastanawiała się czy więc na Chase’a.
    Była już dwudziesta pierwsza. Do agentów informacja doszła.

    - Jesteś gotowy? – zapytał Charge Chase’a

    - Tak.

    - To dobrze. Życzę ci udanej misji. Chętnie popłynąłbym z tobą, ale ktoś musi poinformować Fuse’a i przypilnować mobinego centrum.

    Charge otworzył tył naczepy mobilnego centrum gdzie okazało się, że jest coś przydatnego. Niewielki katamaran i przyczepiona do niego motorówka. Chase wsiadł do kabiny katamaranu, a Charge zaczepił o niego linę wysuniętą z mobilnego centrum. Powoli opuszczał katamaran do Ciemnego Morza. Gdy znalazł się pięć metrów nad poziomem zwodował go. Chase ruszył i pomachał Charge’owi przez kabinę katamaranu.

    - Do widzenia Chase. Udanej misji. – mówił Charge

    - Do widzenia. – odpowiedział Chase

    Chase ruszył na misję.

    Rozdział 3. Walka na morzu

    Chase płynął już od kilku minut. Przez jakąś szczelinę w kabinie katamaranu, dostała się jedna ze strzał Hove’a, którą Chase postanowił zbadać. Była niesamowicie cienka. Chase wprost podziwiał ten dziwny przedmiot. Przekręcił ją w rękach. Wtedy fale przekręciły katamaran na bok. Przez ten ruch, Chase niechcący się nią ukuł. Ponieważ, jak pewnie pamiętacie strzała miała działanie usypiające. Ponieważ wstrzykiwała usypiający płyn do krwi ofiary. Chase więc, pewnie jak się spodziewacie, natychmiast zasnął i z tym szybko stracił panowanie nad pojazdem. Miał jednak szczęście,
    bo zasnął tylko na dwie minuty. Stało się tak dlatego, że strzała była stara i zużyta. Gdy Chase się obudził, zaklął i
    szybko ruszył dalej. Na szczęście katamaran nie utopił się w morzu. Chase’owi też nic się nie stało, jak mówiłem strzała była stara i zużyta więc nie wydobyła zbyt dużo szkodliwego płynu, który w nadmiarze mógł wydobyć skażenie.

    U Charge’a.

    Charge rozmawiał przez telefon z Fuse’m.

    - Dzień dobry. – powiedział

    - Dzień dobry, coś się stało?

    - Niestety tak.

    - Mam przyjechać? Czy to coś ważnego?

    - Nie, nie musisz. Sami sobie poradzimy.

    - Ale, co się stało?

    - Hove porwał Trace. Napisała to w Sms’ie, który napisała do Chase’a.

    - Wielkie nieba! Przyjechać?

    - Nie, ni musisz. Sami sobie poradzimy. Trace podała adres platformy, na której powiesił ją Hove. Chase już jej szuka.

    - Ciekawe jak udało jej się wysłać wiadomość?

    - Nie mam pojęcia, ale wiem jedno – Trace jest sprytna.

    - No, to ja przyjadę koło drugiej w nocy. Oby się udało. Do widzenia.

    - Do widzenia.

    Trace natomiast wisiała na platformie już ze dwie godziny. Nie miała siły się podnosić, by łapać oddech. Hove zmienił pozycję Trace. Powiesił ją na łańcuchu, na kajdankach. Co spowodowało, że szybko rozbolały ją ramiona. Chase spróbował jeszcze raz skontaktować się z Trace, ale się nie dało (Bowiem telefon Trace skończył marnie – w ciemnym morzu). Chase więc zadzwonił do Charge’a:

    - Dzień dobry. – powiedział

    - Dzień dobry.

    - Mój GPS mówi, że platforma jest już niedaleko.

    - To, świetnie! Rozmawiałem z Fuse’m.

    - I co?

    - Wróci koło drugiej.

    - Aaaa!!! Miny, muszę kończyć, a poza tym i tak jest słaby zasięg. Do widzenia.

    - Do widzenia.

    Chase nie żartował z minami. To była pułapka.

    - Hmmm? Może to prawka kogoś z Infernoxa? – pomyślał

    Chase ujrzał duży skośny głaz, który wykorzystał jako rampę. Udało mu się przeskoczyć wszystkie miny. Z czego był bardzo zadowolony.

    Tymczasem u Trace.

    Trace traciła już nadzieję, bo od wysłania wiadomości minęło już parę dobrych godzin. Nie wiedziała, która jest godzina, a na zewnątrz ciągle padał deszcz i było strasznie mgliście. Nie jeden piorun dawał o sonie znać. No i nagle ku zdziwieniu Trace, przyszedł Hove i powiedział:

    - Masz tu wisieć do północy.

    - A, która jest godzina? – zapytała.

    Hove spojrzał na zegarek.

    - Dwudziesta druga. – oznajmił

    Gdy Trace wisiała Chase już stracił cierpliwość. Zobaczył kilkanaście takich platform. Na żadnej z nich nie wisiała Trace, ani nie było na niej napisane – 10.72. Chase postanowił wyjąć lornetkę. Za horyzontem ujrzał wiszącą sylwetkę Trace. Podpłynął do platformy. Gdy Trace zobaczyła katamaran w oddali, uspokoiła się. Wysilała wzrok, żeby zobacyć kto siedzi za sterami. Gdy Chase dopłynął, przycumował do tyłu platformy katamaran i z niego wyszedł. Rekiny rzucały się na niego. Jeden prawie go ugryzł. Chase jednak miał dużego pecha, bo futerał z pistoletami i paralizatorami wpadł mu do wody.

    - Chase!! O jak dobrze, że jesteś!! – ucieszyła się Trace

    - Jakoś sobie poradzimy. – odpowiedział Chase wyluzowanym głosem.

    - Hove zrzucił mi telefon do wody, ale na szczęście jakoś zdążyłam, no wiesz… – zaczęła Trrace

    - Muszę zadzwonić do Charge’a. – oznajmił Chase

    Chase zadzwonił do Charge’a i powiedział:

    - Dzień dobry, Charge.

    - Dzień dobry, co chciałeś?

    - Znalazłem Trace!

    - To świetnie!

    - Muszę kończyć. Do widzenia.

    - Oby ci się udało, do widzenia!

    Chase rozłączył Charge’a. Nagle jeden z rekinów skoczył na Chase’a, który uciekając przed nim, potknął się. Jego telefon niestety wyślizgnął mu się z ręki i spadł do wody.

    - Przykro mi. Nie mamy już więcej telefonów. Oczywiście mamy, ale w agencji, no wiesz o czym mówię prawda?… – spytała Trace

    - Niestety, agentom zdarzają się gorsze rzeczy, spójrz tylko na siebie. – odpowiedział

    Chase zaczął wspinać się po platformie. Ale daleko się nie powspinał, bo Hove go zauważył. Hove wyszedł do Trace trzymając jakieś pudełko w dłoni. Otworzył je. Okazało się, że były w nim dwa białe roboty, którym Hove przyczepił, głowę, nogi i ramiona. Następnie odpalił je i podał im paralizatory laserowe.

    - Wynoś się Chase, bo zginiesz!!

    - Nie sądzę. – odpowiedział

    Rozdział 4. Próba uwolnienia Trace

    Chase podparł się głównego słupa platformy. I zastanawiał się co Hove zamierza zrobić.

    - Och! Włączcie paralizatory! – Hove rozkazał robotom.

    - Tak jest nasz władco. – odpowiedziały

    - Zatrzymajcie Chase’a! Strzelać!

    - Tak jest nasz władco.

    - Fajny zdzieracz skóry, co Chase? – powiedział Hove do Chase’a

    Roboty wycelowały paralizatorem w plecy Chase’a. Gdy strzał paralizatora go dosięgnął, poczuł ból jakby ktoś rozcinał mu plecy gorącym laserem. Czuł jak krew spływa mu po plecach. Piekło go niezmiernie. Miał wielką chęć przemycia rany w Ciemnym Morzu, ale wiedział, że nie byłoby to taktowne posunięcie, gdyż rekiny nie zrezygnowałyby z chrupiącej przekąski.

    - Chase! Nic ci się nie stało? Zostałeś postrzelony! – Trace krzyczała

    - Nic. To tylko zdzieracz skóry, a nie prawdziwy pistolet.

    - Brzmi okropnie, boli cię?

    - Oczywiście, trochę musi poboleć.

    Kamizelka Chase’a była teraz rozdarta i przesiąknięta krwią. Oprócz drobnych pofałdowań miała dużą krwistą plamę na środku pleców.

    - Twoja broń pływa na dnie jeziora, a więc nie masz z nami szans! – powiedział Hove

    - Nie znasz agentów! – zakpił Chase wyciągając broń

    Chase strzelił, a Hove się ukrył. Pewnie domyślacie się, że Chase specjalnie wyrzucił do morza futerał sztucznych pistoletów, prawda?

    - Uciekajcie! – rozkazał Hove robotom.

    - Tak jest nasz wła… – nie dokończyły ponieważ zostały trafione strzałem z broni palnej.

    Wybiła dwudziesta trzecia, a Hove spojrzał na zegarek.

    - A więc musisz jeszcze wisieć godzinę. – powiedział Hove

    - Dlaczego akurat godzinę? – zapytała

    - Bo za godzinę zaczyna się czerwiec. Już mnie rozumiesz? – odpowiedział Hove

    - Czerwiec to krwawa uczta Infernoxa. – powiedział Chase

    - A więc chce mnie zabić? – zapytała

    - Niestety tak. – odpowiedział Chase

    - Tak. Chce cię zabić, Trace. Mógłbym zabić was obu, a najchętniej cały komplet agentów. – powiedział Hove

    Po długiej wymianie słów, Hove ponownie spojrzał na zegarek.

    - A tak. Jeszcze kwadrans. – powiedział Hove pod nosem

    A następnie poszedł po nóż. Chase poczuł się trochę bezradny i upuścił pistolet na ziemię, aby szybko uratować Trace. Zaczął się wspinać po głównym słupie platformy. Po dziesięciu sekundach był już na pięciu metrach. Natomiast po upływie trzydziestu sekund. Chase już trzymał się łańcucha. Hove schował nóż do kieszeni i powiedział:

    - Mamy jeszcze dwanaście minut., a ty Chase, nie masz sza… – Hove nie dokończył,

    bo zobaczył, że Chase już dostał się na górę.

    - poddaj się. – krzyknął kierując paralizator stronę Chase’a.

    Hove próbował zrzucić Chase’a z platformy, więc Chase i Hove bili się tak aż do dwudziestej trzeciej pięćdziesiąt dziewięć. Hove wtedy zmienił pozycję Trace do poprzedniej wersji. Złapał już za laserowy nóż i zaczął powoli przecinać łańcuch. Chase natomiast stał już na dole i trzymał pistolet linowy i rzuciła go Trace.

    - Łap! – krzyknął.

    Trace złapała pistolet linowy. Już spadała, ale dzięki pistoletowi, który rzucił jej Chase, w locie złapała się słupa i się zeskoczyła.

    - Dziękuje, że uratowałeś mi życie! – powiedziała.

    - To oczywiste, tym bardziej, że jesteś moją… moją koleżanką… – urwał Chase

    Hove był wściekły, usiadł w środku platformy na krześle próbując się uspokoić. Chase razem z Trace wskoczyli do kabiny katamaranu, a Hove po upływie jakiś dwóch minut, otworzył mały garaż platformy, który znajdował się pod głównym słupem. Otworzył go i ruszył małym skterem wodnym, aby złapać Chase’a i Trace.

    Rozdział 5. Ucieczka

    Chase i Trace musieli uciec teraz przed Hove’m.

    - Myślałem, że ucieczka będzie najłatwiejszą częścią planu. – powiedział Chase

    - Może się rozdzielmy. Ty będziesz miał katamaran a ja motorówkę.

    - Bardzo dobry pomysł, tylko zastosujemy go jak będziemy wracać.

    - Dlaczego?

    - Bo niestety nas złapie.

    Faktycznie w oddali było widać już pułapkę.

    - Nie ma tragedii. Mogło być gorzej. – powiedział Chase

    - Lepiej tego nie mów. – ostrzegła go Trace

    - Tak, lepiej nie będę tego mówił.

    Pułapką była wodna siedziba Infernoxa. Hove przed nią zatrzymał Chase’a i Trace.

    - Nie potrzebnie mówiłem, że mogło być gorzej. – odrzekł Chase do Trace

    - Sądzę, że uda nam się stąd uciec. – powiedziała stanowczo Trace

    - Hej, hej. Przesiadka. – rozkazał Hove

    Chase i Trace nie mieli wyjścia. Musieli wyjść z katamaranu. Gdy stanęli na platformie, Hove pozbawił agentów broni. Wyrwał Chase’owi pistole linowy z dłoni i wrzucił go do morza. Chase więc wskoczył do wody, żeby go wyjąć co nie było najmądrzejsze.

    - Chase, krwawisz od paralizatora! Rekiny wyczują krew! W dodatku mają wstrzyknięte czipy!! – krzyczała Trace

    Kilkanaście rekinów rzucało się na Chase’a, a ten, uparty próbował wypłynąć z paralizatorem.

    - Czekaj, pomogę ci. – zaproponowała Trace

    Podała Chase’owi Rękę.

    - Dzięki! – odpowiedział.

    - Masz pistolet? – zapytała

    - Z trudem udało mi się go wyciągnąć.

    Razem podnieśli się na ziemię, ale było już za późno, Hove złapał agentów i zaprowadził ich do siedziby Infernoxa.

    Rozdział 6. Schwytani.

    Hove jak mówiłem, zaprowadził nasze duo do siedziby Infernoxa. Siedziba ta była pusta. Nie było w niej żadnego śladu po jakim kolwiek członku Infernoxa. Kiedy weszli do dużej sali, Hove kazał usiąść im na krzesłach i przywiązał ich do nich przywiązał.

    - Po pierwsze, panie Amatic, jak pan dowiedział się o porwaniu prze ze mnie Trace? – zapytał

    - Wysłała do mnie wiadomość. – odpowiedział niechętnie

    - Dlaczego na krzesłach widzę dwójkę agentów, a nie czwórkę? – spytał

    - To była moja misja, i tyle.

    - Nawet się zgadzam. Jak pan śmiał uwolnić Trace?!

    - Nic nie poradzę, to moja misja.

    Chase’a dosięgnął kolejny strzał z paralizatora.

    - Gdzie jest kryształ energii, lub coś na czym mi zależy?

    - W mobilnym centrum. Zapraszam.

    - Hmmm? Dzięki, Chase, ale skąd mam wiedzieć, że mówisz prawdę?! Co?!

    Chase zdziwił się, że Hove mu za to podziękował. Następnie jednak dla zabawy strzelił kilka razy z paralizatora w Chase’a i Trace. Chwilę potem, powiedział:

    - Nie martwcie się, niedługo was wypuszczę, jeżeli zaprowadzicie mnie dzisiaj do mobilnego centrum.

    - Jest w mobilnym centrum! Tyle ci wystarczy! – sprzeciwił się Chase

    Za co został uderzony.

    - Jeszcze raz. Gdzie jest mobilne centrum?

    - W Europie.

    - Gdzie dokładniej?

    - W Berlinie. – skłamał Chase

    - No cóż, będziemy go poszukiwać.

    Hove następnie kilka razy dla zabawy uderzył Chase’a i Trace, lecz powstrzymał się od kolejnych uderzeń i strzałów z paralizatorów mówiąc:

    - Już nie będę was torturował, bo chce, żebyśmy się jeszcze kiedyś spotkali z doktorem Inferno.

    Rozdział 7. Walka z Hove’m

    Chase i Trace zastanawiali się teraz co mają zrobić. Gdy Hove na chwilę poszedł, porozmawiali ze sobą.

    - Mamy zagwozdkę. – stwierdził Chase.

    - Już zapomniałam! Przed twierdzą znalazłam scyzoryk. Mam go w kieszeni. Dam ci go.

    - Dziękuje. Pomyśleć, że głupi scyzoryk ratuje nam życie.

    Trace rzuciła Chase’owi scyzoryk. Chase’owi z trudem udało się rozciąć liny. Gdy uwolnił się z lin uwolnił Trace.

    - A teraz uciekajmy!! – krzyknął Chase

    Ale na korytarzu wpadli na Hove’a.

    - Nie mówiłem, że ma cię wyjść! Jak to zrobiliście?! – zapytał

    - Ty nam to umożliwiłeś. – powiedział Chase

    - Ciekawe jak?!

    - Znaleźliśmy twój scyzoryk koło twierdzy. – odpowiedział Chase

    Trace natomiast milczała, bo bała się Hove’a.

    - Może panna Trace mi teraz coś powie, bo ciągle milczy.

    - Ja go znalazłam, znalazłam scyzoryk. – powiedziała.

    - To, ty go znalazłaś?

    - Tak, ja.

    Hove zaprowadził agentów do kolejnej sali.

    - Chcecie to macie. – powiedział

    W sali Hove wyjął z szuflady nóż ostry jak brzytwa. Trace wzięła nie pewnie w rękę scyzoryk, ale Hove złamał go z łatwością śmiejąc się pod nosem. Chase złapał Hove’a za kark, a Trace jednym ciosem powaliła go na posadzkę.

    - Co dwie głowy to nie jedna. – powiedzieli

    Następnie uciekli.

    Rozdział 8. Powrót

    Chase i Trace uciekli z twierdzy. Hove podniósł się z posadzki i pobiegł za agentami.

    - Trace, miałaś dobry pomysł. Rozdzielimy się. Oczywiście jak się zgodzisz. Ja będę płynął katamaranem. A ty motorówką pod wodą, ale popłyniemy inną drogą, bo tam są miny. Zgadzasz się?

    - Oczywiście.

    No i wsiedli do katamaranu, a Trace do złączonej z nim podwodnej motorówki. Chase patrząc na goniącego ich Hove’a. Rozłączył katamaran i motorówkę. Trace zanurkowała, a Chase popłynął razem za nią, żeby Chase gdzie jest. Trace na wszelki wypadem wysunęła antenkę. Hove jeszcze strzelał w stronę katamaranu, żeby zatrzymać Chase’a, ale Chase już uciekł. Gdy dopłynęli, Chase przycumował łódź, wzdychając i mówiąc:

    - Ale to męczący dzień.

    Trace natomiast, jeszcze raz podziękowała Chase’owi i zapukała do mobilnego centrum.

    W mobilnym centrum.

    - Dzień dobry, Charge. Kogoś przywiozłem. – powiedział Chase

    - Dzień dobry, gratulacje!! O Trace, powiedz coś.

    - Nie wiem. Jestem bardzo zmęczona i chcę iść spać.

    - Już dobrze, pogadamy jutro.

    Chase i Charge razem porozmawiali i podjechali do bazy w Alpach, która nie była daleko. Kiedy dotarli. Spotkali się z Fuse’m, który właśnie przyjechał.

    - Gratuluje! Chase! – powiedział Fuse

    - Usłyszała huk jakby, Hove strzelił z broni palnej i tak zwabił Trace. Zostawiła telefon na biurku, zresztą jutro ci opowiem. Charge powiedział, że zapiszę nową umowę w księdzę naszych ustaw i umów. – oznajmił Chase

    Potem Chase został nagrodzony dużą srebrną gwiazdką, a Trace małą zieloną odznakę za dobry pomysł. Potem opracowali nową umowę, w księdze napisali także opracowanie misji.

    - Jak ktoś z was usłyszy strzał lub coś innego jak było w przypadku Trace należy się skontaktować z resztą agentów… – mówił Charge

    Następnie do agentów przyszli Grace, Michael Blue i profesor Zill, który przyszedł, by zaprezentować nowy wynalazek.

    - Trace! Jakie szczęście, że żyjesz! Przeraziliśmy się jak Fuse nam powiedział o porwaniu… – mówili

    - Mój nowy wynalazek to zdalnie sterowana pluskwa! – przekrzykiwał się Zill z tłumem agentów.

    Po krótkiej rozmowie, Trace poszła spać, a Charge napisał na okładce małego zeszyciku – „misja ratownicza”

  44. April 20, 2015 - 6:44 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Trace została zwabiona strzałem z rewolweru Hove’a. Była to pułapka. Trace udało się wysłać wiadomość do Chase’a, aby do niej przypłynął. Na szczęście misja zakończyła się sukcesem, ale Chase i Trace zostali schwytani w twierdzy Infernoxa, w której Hove przesłuchiwał Chase’a, który skłamał, że kryształ energii jest w mobilnym centrum. Chase i Trace uciekli po przesłuchaniu do bazy w Alpach.

    Rozdział 1. Plan agentów

    Chase jechał teraz Turbosamochodem w okolicach bazy. W sumie trudno było to nazwać jechaniem.

    - Trzysta dwadzieścia, pobiłem rekord. – Chase właśnie skontaktował się z Charge’m

    Po skończeniu okrążenia, w bazie.

    Wokół bazy śnieg już się rozpuścił. Chase poszedł Do Charge’a.

    - Brawo. Pobiłeś rekord trzystu siedemnastu kilometrów na godzinę. – powiedział Charge

    - Ja też się cieszę, ale mówiłem, że szpiedzy mają tajnego laptopa. Sam słyszałem jak Hove cicho kontaktował się z doktorem Inferno i mówił – „Zapisz w laptopie, że kryształ energii jest w mobilnym centrum. Spy-Clops zabierze laptop do Meksyku, do jego tajnej bazy na klifie Tunderin, tam będzie bezpieczny” A tak w ogóle kto to jest ten Spy-Clops? – pytał Chase

    - Oj, wydaje mi się, że to jeden z pajęczych cyborgów doktora Inferno. To znaczy jestem prawie pewien, że o niego chodzi.

    - I co teraz?

    - No cóż, znaleźliśmy się w bardzo trudnej sytuacji i sądzę, że nie wyjdziemy z niej bez pomocy innych agentów.

    - Poradźmy się Trace, Fuse’a, Dennisa, Mude’a i Blue. – zaproponował Chase.

    Okazało się, że tylko Fuse i Zill mogkli pomóc Chase’owi, bo Trace była zajęta. Charge Poszedł więc do gabinetu profesora Zilla.

    - Podoba ci się? To wykrywacz bomb. Wyczuje każdą bombę w zasięgu kilometra, ale muszę nad nim popracować, bo to urządzenie miało wyczuwać bomby a nie być bombą. – mówił Zill

    - Zill pomogłeś nam przebudować zwykły samochód w Turbosamochód, więc prosimy cię abyś powiedział co mamy zrobić w sytuacji gdy – Chase nie miał wyjścia i powiedział Hove’owi, że kryształ jest w mobilnym centrum, a Hove skontaktował się z doktorem Inferno, żeby ten zapisał w laptopie, że kryształ energii jest w mobilnym centrum. Spy-Clops ma przewieść laptopa z tajnymi informacjami do Meksyku na klif „Tunderin”? – spytał Charge

    - No to, przenieście gdzieś ten kryształ energii.

    - Nie w tym rzecz. Spy-Clops ma ukryć tajnego laptopa w swojej tajnej bazie w Meksyku.

    - A kto to jest Spy-Clops?

    - To cyborg doktora Inferno. – tłumaczył cierpliwie Charge

    - Pewnie doktorowi Inferno bardzo zależy na tym krysztale energii. A po co mu on i po co nam?

    - Sądzę, że kryształ energii w rękach doktora Inferno może być czymś strasznym, a po za tym skąd mamy tyle energii w bazie. Zastanowiłeś się nad tym?

    - Nie, badałem cząsteczki kryształów i nawet byłem „jakby” górnikiem przez pół roku. Hmmm… w sumie rozumiem w czy, rzecz.

    - No to co nam radzisz?

    - Hmmm… na razie nic, muszę przemyśleć jak ugryźć ten orzech, bo jeszcze nie wiem…

    - No to kto ma wiedzieć?

    - Tego też nie wiem.

    Po rozmowie z Zillem.

    - Udało ci się? – zapytał Chase

    - Nie, Zill nie jest w temacie.

    - No to co robimy?

    - Radzimy się Fuse’a.

    - Zill coś wynalazł?

    - Tak, wynalazł wykrywacz bomb, który ma działać na kilometr, ale jest jedno ale.

    - Jakie?

    - Sam może się stać bombą.

    U Fuse’a.

    - Witaj, Chase! – powiedział Fuse

    - Witaj, Fuse!

    Chase opowiedział wszystko Fuse’owi. Charge zdecydował, że jak Chase chce, to może pojechać Turbosamochodem do Meksyku.

    Rozdział 2. Do Meksyku!

    - Chase, wiesz co? – spytał Fuse

    - Co?

    - Może spotkasz się z Morganem pozdrów go o de mnie. Jest teraz w okolicach „Tunderin”.

    Chase pojechał do portu, załadował Turbosamochód na pokład promu i odpłynął.

    Tymczasem u doktora Inferno.

    Daniel Gard wrócił do bazy doktora Inferno.

    - Gdzie Mipe?! – zapytał Inferno

    - Filip Mipe? – zapytał Gard

    - Tak!

    - Niestety spadł z klifu „Tunderin”

    - Trzeba było go przypilnować! Obawiam się, że musisz wrócić się do Meksyku!

    - Dlaczego, doktorze?

    - Polecisz tam helikopterem ze Spy-Clopsem.

    - Mam pracować z pajęczakiem?

    - Tak, bo ja tak mówię!

    - Ale dlaczego? Dlaczego mam lecieć do Meksyku? Powie, pan?

    - Wszystko w swoim czasie!

    - Dlaczego, dlaczego muszę czekać?!

    - Dobrze, powiem ci! Macie ukryć mojego laptopa z ważnymi informacjami w tajnej bazie Spy-Clopsa, w „Tunderin”.

    - Byłem tam tydzień temu!

    - Nie obchodzi mnie to!

    Kiedy Chase dojechał do Meksyku.

    Chase skontaktował się z Charge’m, a po rozmowie rozłożył mapę.

    Rozdział 3. Spy-Clops.

    Okazało się, że do „Tunderin” jest sto trzydzieści siedem kilometrów. Chase przejedzie to w półgodziny. Chase więc wsiadł za kierownicę i pojechał do „Tunderin”. Ale nie wiedział, że teraz ktoś tam leci.

    Na Tunderin.

    Chase zaparkował Turbosamochód. Zobaczył, że ktoś mu znajomy przechodzi koło niego. Był to tata Fuse’a, Morgan Filos.

    - Dzień dobry. – powiedział Chase

    - O, dzień dobry, Chase!

    - Fuse cię pozdrawia.

    - Ja też go pozdrawiam.

    - Podwieźć cię?

    - Nie, dziękuje, dobrze mi zrobi jak się przejdę.

    - Ile napisałeś rozdziałów.

    - jedenaście, a ma być dwadzieścia.

    - Masz coś dla Fuse’a?

    - Niestety nie znalazłem nic takiego.

    - No to, do widzenia.

    - Do widzenia, napiszę o tobie w dzienniku!

    Chase szukał wejścia do bazy Spy-Clopsa.

    - Ciekawe jak może wyglądać taki Spy-Clops? – zastanawiał się.

    Chase obrócił się wokół własnej osi i zobaczył na wysokim wzgórzu bardzo nie zadbane drzwi, a właściwie właz. Chase’owi nie udało się wdrapać na wzgórze, więc nie miał wyjścia. Musiał skorzystać z katapulty w Turbosamochodzie.

    - Dobrze udało mi się wejść, ale jak zejdę? – zastanawiał się Chase

    Chase nie miał czym wyważyć wrót, więc użył własnych pięści co nie było najmądrzejsze. Udało mu się to zrobić, ale wyobraźcie sobie jak bolała go ręka. Niestety Chase zadrapał i obtukł ręcę i lepiej nie mówić ile drzazg z nich wyciągnął. Chase wszedł, nie wiedział co to za pomieszczenie, bo całe było oblepione olbrzymimi pajęczynami. Chase zadzwonił więc do Charge’a i poinformował go -

    - Tutaj chyba mieszka Spider-Man. – oznajmił

    - Chyba jednak Spy-Clops. Do zobaczenia. Gratulacje! Brawo masz już połowę sukcesu!

    - Do zobaczenia. Będę dzwonił jak zdobędę laptop.

    Jedynym ratunkiem dla Chase’a była duża gałąź, którą wyrwał z ziemi. Z trudem udało mu się nią przeciąć pajęczynę. Potem się schylił i przeszedł pod pajęczynami. Kiedy udało mu się ominąć pajęczyny ujrzał Spy-Clopsa wiszącego i śpiącego na ścianie. Zamiast dwóch nóg miał sześć metalowych odnóży i dwie ręcę. Miał sześć oczu, które jakby były włączone, to pewnie świeciłyby na zielono. Chase musiał uważać, bo wszędzie stały różne pułapki. Na stole ujrzał laptop, więc go wziął, ale nagle jakiś mężczyzna włączył alarm po czym rzucił się na Chase’a. Jednak Spy-Clops się obudził. Kiedy Chase uciekł, spojrzał w dół i przypomniał sobie, że ma spadochron i skorzystał z niego. Spadochron rozłożył się w ostatniej chwili ratując Chase’owi życie.

    Rozdział 4. Ucieczka

    Chase wsiadł do Turbosamochodu i ruszył. Spy-Clops i Gard natomiast wsiedli do helikoptera.

    - Spy-Clops, ponieważ cały jesteś otoczony kleistą masą, to złap się Chase’a i wyrwij mu laptopa. Zabij go! – rozkazał Gard

    - Dobra myśl. – odpowiedział Spy-Clops

    Chase natomiast, zadzwonił do Charge’a:

    - Mam laptopa! – powiedział

    - To świetnie! – odpowiedział z entuzjazmem Charge.

    - Rozpędziłem się do trzystu trzydziestu trzech kilometrów na godzinę.

    - Na prawdę?!

    - Tak, muszę kończyć no, bo spadnę z klifu.

    - Co?!

    Chase rozłączył Charge’a.

    - Trzysta trzydzieści pięć. – powiedział sobie pod nosem.

    Teraz Chase wjechał do tunelu. Za tunelem było pole kaktusów, a teren był zaminowy.

    Natomiast co u reszty agentów.

    Trace i Fuse grali w szachy, ale jak zwykle, Fuse był w tym mistrzem podobnie jak i Chase. Po dwunastej nie udanej partii, Trace postanowiła zagrać ze dwie partie z Charge’m, z którym też przegrała.

    - Wole rozwiązywać krzyżówki. – stwierdziła

    Trace jednak zmieniła zdanie i postanowiła zagrać z Grace, Swift i innymi jej koleżankami. Wreszcie wygrała jakąś partię szachów. Poszła potem do swojego gabinetu i przerażona usłyszała głosy szpiegów z Infernoxa. Lecz jednak to nie szpiedzy tylko Fuse schowany pod łóżkiem, który udawał szpiega.

    - Nabrałeś mnie, mógłbyś zostać niezłym aktorem. – stwierdziła Trace

    - Wolałem zostać agentem. – odparł Fuse

    - I czy dobrze wybrałeś?

    - No, myślę, że tak.

    - To dobrze. – zaśmiała się Trace

    Nagle agenci usłyszeli pukanie do drzwi, zza, których wyłonił się wysoki brunet w kapeluszu.

    - Witajcie! Nazywam się George Wiwe.

    - To nie możliwe! – zdziwił się Charge

    - Witaj, Charge!

    - Witaj, Wiwe, ale, ale ty poległeś w akcji! Gard cię zastrzelił!

    - A, no tak, ale na szczęście ktoś mi pomógł i jakoś żyje, ale nie mówię, że nie mam żadnego śladu.

    Wiwe rozpiął na chwilę kurtkę i pokazał ślad po naboju.

    - No cóż, chętnie przywitam się z agentami.

    No to wróćmy do Chase’a.

    Chase był zadowolony, że udało mu się uciec Turbosamochodem spory kawał drogi, lecz niestety Gard włączył rakiety w helikopterze Spy-Clopsa co zdecydowanie utrudniało sprawę.

    Rozdział 5. W bramę!

    Chase postanowił zadzwonić do Charge’a, jego rozmowa wyglądała następująco:

    - Dzień dobry, Charge. – powiedział

    - Dzień dobry, Chase. Jak ci idzie?

    - Fatalnie.

    - Nie mów, że ukradli laptopa.

    - Najlepiej niech jeszcze dachuje. Żaden samochód nie jest niezniszczalny.

    - To prawda.

    - Pamiętasz Garda?

    - No jasne.

    - Otóż Gard i Spy-Clops chcą rozwalić mi auto, chcą zabić mnie i ukraść mi laptopa.

    - Mam dla ciebie ostrzeżenie! Nigdy nie daj się złapać przez Spy-Clopsa trzy tysiące.

    - Dlaczego?

    - Nie dość, że to śmiertelnie niebezpieczne to Spy-Clops trzy tysiące jest cały usmarowany swoim klejem, od którego się nie odkleisz, może zrobić to tylko sam Spy-Clops.

    - Może opiszesz mi wygląd tego modelu.

    - Sześć zielonych oczu, sześć metalowych odnóży w srebrzystych barwach, dwójka ramion wytwarzająca klej i pajęczyny, korpus wsparty metalową obudową wmontowaną pod peleryną wykonaną przez Infernoxa. Jego szpony, które Spy-Clops może wysuwać z ramion i odnóży kiedy chce.

    - Przerażające. Muszę kończyć. Do widzenia… Ej! Ale chwilkę, chwileczkę, to on!

    - Kto?

    - ON! Spy-Clops Trzy Tysiące, on! To on mnie goni!

    - Mam jedną radę – Uciekaj! Gazu!

    - Jadę pełnym gazem. Opony mi się zdzierają, wpadam w poślizg, co w takim razie jeszcze mam zrobić?

    - A, tak… to chyba wystarczy.

    - Do widzenia, muszę kończyć…

    - Do widzenia.

    Chase przerażony, gdzieś w oddali ujrzał potężne wrota z mnóstwem kolczastych drutów. Nie dało się ich ominąć.

    - minuta do uderzenia. – oznajmił system Turbosamochodu

    - Co?! – przeraził się Chase

    - trzydzieści sekund do uderzenia.

    - Nie da się ich rozwalić? – zastanawiał się Chase

    Chase próbował strzelać, ale uświadomił sobie, że tą bramę musi staranować. Po uderzeniu w bramę zadzwonił alarm. Turbosamochód przebił wrota. Chase więc zadzwonił do Charge’a i powiedział:

    - Dzień dobry! Walnąłem w bramę z prędkością dwustu sześćdziesięciu kilometrów na godzinę.

    - Dzień dobry! Naprawdę? Nic ci się nie stało?

    - Nie, potem ci opowiem. Muszę kończyć, bo Spy-Clops mnie złapie.

    - Do widzenia.

    Niestety po uderzeniu Chase musiał się rozpędzić jeszcze raz. Lecz nie było to takie proste.

    Rozdział 6. Walka ze Spy-Clopsem.

    Chase’owi niestety nie udało się uciec przed Spy-Clopsem, który już do niego podleciał żeby się z nim rozprawić. Spuścił się na linie z helikoptera i wbił szpony w boki Chase’a. Chase poczuł jak Spy-Clops rozcina mu skórę i przy tym obtacza go jakąś kleistą mazią.

    - Skończysz gorzej niż mucha w pajęczynie. – Spy-Clops straszył Chase’a.

    Spy-Clops rozpruwał mu skórę i jednocześnie go podnosił w powietrze. Chase poczuł, że kiepsko skończy, ale wyciągnął paralizator i strzelił mu w oczy Spy-Clops upuścił wtedy Chase’a z kilku metrów.

    - Aaaaaagggggggffffffffffffff!!!! – jęczał Spy-Clops z bólu

    Chase natomiast spadł do Turbosamochodu i obejrzał swoje rany.

    - Panie Spider, pomóc panu? – zapytał Gard

    - Aaaaaajjjjjjggggggg!!!! – Spy-Clops ciągle jęczał z bólu

    - Przez ciebie zawalimy misje. Napij się tego przezroczystego płynu.

    Spy-Clops wziął od Garda szklankę leku. Lecz Spy-Clops bardziej zalał się cieczą niż ją wypił. Ból ustąpił, ale jego oczy nadal były strasznie przekrwione i nie ostro w nich widział. Chase chciał jeszcze raz porazić Spy-Clopsa, ale paralizator został zniszczony od strzału Garda. Kiedy Chase uciekł Spy-Clopsowi i Gardowi spory kawałek i znalazł szersze miejsce, w którym może obrócić Turbosamochód oddał kilka strzałów z Superrakiet w helikopter. Helikopter po kilku strzałach był już bardzo zniszczony, ale Gard zszedł po drabinie do Chase’a, który zdecydował się zatrzymać i doszczętnie zniszczyć helikopter. Nie było to łatwe. Gard zginą,ł zostając trafionym Superrakietą z Turbosamochodu. Rakiety w końcu rozsadziły w pył helikopter, ale
    po mimo tego jego pasażer przetrwał.

    - Nędzny cyborg! – krzyknął Chase, zrzucając Spy-Clopsa z klifu za pomocą strzału z pistoletu.

    Spy-Clops jednak wisiał na brzegu klifu, podtrzymując się siecią. Nadal się wspinał, ale Chase strzelił jeszcze raz, ale teraz z działka w Turbosamochodzie. Spy-Clops spadał z klifu próbując złapać się go strzelając siecią.

    - Nnnnnniiiiiiiiiiieeeeeeeeeee!!!! – krzyczał

    - Nniiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!! – krzyczał

    Ale to mu nie pomogło, bo i tak wpadł do rzeki. Chase usłyszał tylko huk i dostrzegł w powietrzu opary dymu po eksplozji. Chase zadzwonił do Charge’a, jego rozmowa brzmiała następująco:

    - Dzień dobry, Charge!

    - Dzień dobry, Chase.

    - Spy-Clops wpadł do rzeki i eksplodował.

    - Świetnie, a Gard?

    - Trafiony Superrakietą z Turbosamochodu, który osiągnął dzisiaj trzysta czterdzieści kilometrów na godzinę.

    - Naprawdę?!

    - Tak, do widzenia, potem ci opowiem.

    - No to, do widzenia.

    Rozdział 7. Powrót

    Chase jechał Turbosamochodem oglądając co jest w laptopie. Okazało się, że jest on zabezpieczony hasłem i nie było to hasło Infernoxa. Nagle Chase’owi wypadła jakaś kartka z kieszeni, było na niej napisane: „7745hgdf” Chase wpisał to hasło do komputera. Okazało się, że było Prawidłowe, ale Chase bał się, że do każdego katalogu będzie inny kod. Kiedy Chase był już za klifem zobaczył, że gdzieś w oddali, gdzieś w rzece unosi się odnóże Spy-Clopsa. Chase załadował Turbosamochód na pokład statku, przepłynął Ocean Atlantycki, a potem dojechał do bazy. Tam opowiedział agentom o misji, a właściwie, zapierającą dech w piersiach i mrożącą krew w żyłach, niesamowitą przygodę. Potem poszedł do Charge’a, przyniósł mu laptop i postawił go na biurku. W laptopie odpalili notatnik, najnowsze dane brzmiał: „01.06.08 – Był to dzień próby porwania Trace (Niestety nieudanej) Hove dowiedział się od Chase’a wielu cennych informacji (np. Kryształ energii jest w mobilnym centrum itp.) Niestety musimy czekać rok na następną okazję.” Charge wziął laptop od Chase’a i uważnie przyjrzał się tekstowi, a następnie powiedział:

    - Dobrze zachowałeś się mówiąc Hove’owi o krysztale energii, sądzę, że jednak przez to możemy mieć problemy. – stwierdził Charge

    Chase poszedł do toalety, napotkał po drodze Geore’a Wiwe’a.

    - Wiwe! Ty żyjesz? – zapytał z niedowierzaniem Chase

    - No wiesz, jakoś żyje. Charge ci nie mówił? Gratuluje z misji!

    - Cieszę się, ale może potem pogadamy, bo muszę do toalety.

    Chase po wyjściu do toalety poszedł do Charge’a na górę i dostrzegł na twarzy Charge’a wielkie zdziwienie.

    - Jak udało im się zrobić tak dokładną kopię kryształu energii. – zdziwił się Charge

    - Charge, spotkałem Wiwe’a.

    - A tak, zapomniałem ci powiedzieć, patrzyłeś w ten program? – zapytał Charge

    - A co?

    - Super dokładna kopia kryształu energii. Kopia Karatusa!

    - Musi to być skomplikowany program! Co?

    - Tak, tylko, że niestety będziemy musieli zniszczyć tą kopię.

    - Wiem.

    - Tak, tak zrobimy to jak dokładnie sprawdzę dane.

    Chase poszedł do Fuse’a, żeby porozmawiać z nim o misji.

    Rozdział 8. Laptop.

    Chase porozmawiał z Fuse’m o misji, jak mówiłem w poprzednim wierszu.

    - Cześć, Chase! – powiedział Fuse

    - Cześć, Fuse! – odpowiedział Chase

    - Co na misji?

    - Szaleństwo! – złapał się za głowę Chase

    - A ten Spy-Clops?

    - Poległ.

    - Kim był?

    - Cyborgiem. Wyglądał jak mechaniczne połączenie pająka z człowiekiem.

    - Ktoś mu pomagał?

    - Gard.

    - Uciekł?

    - Dostał Superrakietą wystrzeloną z tylnego działka w Turbosamochodzie.

    - Byłem dwa razy w Meksyku. Gdzie byłeś?

    - Na klifie „Tunderin”

    - Co?! A tak Morgan mi mówił.

    - Widziałem Morgana, pozdrawia cię.

    - Ma coś dla mnie.

    - Niestety nie, pisał ostatnio, że pisze dziesiąty rozdział, mówi, że tydzień temu zaczął jedenasty.

    - Łał! Morgan chyba nie żartował jak pisał o Tunderin, że ten klif jest ścianą, która ma strasznie wąskie dróżki.

    - To prawda, potem ci opowiem. – stwierdził Chase

    Chase razem z Fuse’m poszli po schodach do Charge’a.

    - Jeszcze raz dziękuję, Chase za wykonanie misji z laptopa dowiedziałem się dużo cennych informacji. Wstawię ci małą złotą gwiazdkę.

    - Pan powiedział złotą?! – zapytał z niedowierzaniem Chase

    - Tak, złotą, bo naprawdę zasłużyłeś. O i jeszcze w nagrodę mam dla ciebie małą misję.

    - Jaką? – zapytał zdziwiony Chase

    - Zniszcz laptopa.

    Chase podszedł do laptopa i rzucił nim o ziemię tak mocno, że aż zadrżała pod nim podłoga. Jednak to nie wystarczyło, bo laptop był pancerny. Chase zdeptał więc go.

    - Dobrze ci idzie! – powiedział Charge

    Charge i Fuse razem kibicowali Chase’owi. Jednak udało mu się samodzielnie rozbić laptop po trzech minutach, rzucając nim o podłogę, któryś raz z rzędu.

    - Dane laptopa przepadły. – oznajmił Chase

    Chase postanowił pójść do Trace i opowiedzieć jej co się stało. Jednak przed tym Charge poprosił Chase’a do swojego drugiego biura.

    - Chase, chciałem ci powiedzieć, że genialnie wykonałeś misje, może nawet ja bym jej tak nie wykonał. Zasługujesz tym na małą złotą odznakę oprócz gwiazdki, co oznacza wiesz co?… – powiedział Charge

    - Awans! Ja Awansuję?! – zapytał z niedowierzaniem Chase

    - Tak, dotąd byłeś początkującym agentem, a awansujesz. Zostajesz doświadczonym agentem!

    Chase podziękował Charge’owi i poszedł do Trace i Fuse’a. Po drodze spotkał profesora Zilla trzymający wykrywacz bomb.

    - O Chase, jak misja?

    - Później pogadamy, bo muszę iść do Fuse’a i…

    - Prezentuję ci „Wykrywacz Bomb” udało mi się go skonstruować tak, że działa jak należy i nie jest bombą.

    - Gratuluję! – pochwalił Chase Zilla

    - Prawda, że świetny? – zapytał

    - Tak, prawda.

    - No, nie! – złapał się za głowę Zill

    Jego wykrywacz bomb rozbił się o ziemie pobiegł więc do biura skonstruowąć nowy. Chase natomiast poszedł do Fuse’a i Trace i pokazał im swoją złotą gwiazdkę i odznakę. Opowiedział też im z najdrobniejszymi szczegółami jak wyglądała jego misja.

    Ciąg dalszy nastąpi…

  45. April 20, 2015 - 6:45 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Chase awansował wygrywając ze Spy-Clopsem i jego wspólnikiem. Zdobył także laptop doktora Inferno, który zawierał dużo ważnych informacji. Został on zniszczony. Wcześniej jednak Chase został zmuszony do podania danych. (np. Gdzie jest kryształ energii) podał on Hove’owi błędne dane, mówiąc, że kryształ energii jest w mobilnym centrum. Inferno to zapamiętał!

    Rozdział 1. Atak!

    Chase, Charge, Fuse i Trace pojechali mobilnym centrum na ważną misję. Mobilne centrum prowadził Charge, reszta agentów natomiast spała w górnej części naczepy. Była piąta nad ranem. Nagle agentów obudził huk. Postanowili więc się skontaktować. Trace bezradna pobiegła w piżamce na dół. Spotkała tam się z Fuse’m.

    - Fuse!! Fuse!! FUSE!!!! – krzyczała próbując znaleźć Fuse’a.

    Zastała go na parterze.

    - Trace. Przebierz się, masz piżamkę w kratki, modna. – powiedział Fuse

    Trace faktycznie nie zdążyła się przebrać miała na sobie białą podkoszulkę w czerwone kratki.

    - Ja, ja, no wiesz nie zdążyłam się przebrać. To bardzo ważne! – tłumaczyła się Trace

    - Co mianowicie?

    - Ten huk. Ten huk. Czy ktoś nie…

    - Nie martw się, na pewno coś komuś się przewróciło. – wciął się Fuse

    - Nie sądzę, moim zdaniem powinniśmy o tym porozmawiać z resztą agentów!

    - Dobrze zrobimy to, ale może najpierw się przebierzesz, choć nie twierdzę, że twoja piżamka mi się nie podoba.

    - Ach! Fuse, mógłbyś przestać?!

    Trace pobiegła na górę, na górze usłyszała kolejny huk i jakieś głośne rozmowy. Zbiegła więc na parter tak szybko, że prawie się przewróciła.

    - Fuse! Kolejny huk i jakieś głośne rozmowy! – powiedziała Trace

    - Spokojnie, spokojnie. Pójdziemy do Chase’a i Charge’a. – odpowiedział jej Fuse

    Chase i Charge sterowali teraz mobilnym centrum.

    - Trace chciała z wami porozmawiać. – powiedział Fuse, przyprowadzając Trace

    Trace opowiedziała o tym co się stało Chase’owi i Charge’owi.

    - Musimy zatrzymać mobilne centrum. – powiedział stanowczo Charge

    Agenci przez kilka godzin nasłuchiwali. Sprawdzili czy na pokładzie mobilnego centrum nie ma jakiegoś nieproszonego gościa i wieczorem kiedy stwierdzili, że był to fałszywy alarm, Charge ruszył dalej mobilnym centrum. Jednak dopiero późnym wieczorem agenci usłyszeli ponownie huk i to kilka razy. Stwierdzili, że muszą sprawdzić co się stało.

    Rozdział 2. Doktor Inferno!

    Agenci słyszeli kroki, jakby ktoś ich szukał lub czegoś innego poszukiwał. Chwilę potem, agenci ujrzeli cztery cienie wysokich postaci ukrywających się za futryną.

    - Ja na chwilę muszę iść. – oznajmiła jedna z postaci i poszła.

    Agenci nie zamierzali przyjść bliżej tylko ukryli się za futrynami i uważnie nasłuchiwali.

    - Wykonujemy misję, czy gapimy się w ścianę?! – spytała się jakaś postać.

    - Jak na razie gapimy się w ścianę, ale za chwilę się to zmieni. – powiedziała najniższa postać

    - Do zobaczenia w piekle!

    Agenci zobaczyli jak postacie wyciągają pistolety.

    - Nie jest dobrze! – powiedział po cichu Charge

    Nagle jedna z postaci przybliżyła się do agentów. Była ona w białym fartuszku, w długich spodniach, miała także okularek i potargane włosy. Był to oczywiście Doktor Inferno. Za nim szedł jego syn, a następny w kolejności, szedł James Viper, który miał założoną opaskę na prawe oko. Obecność szpiegów z Infernoxa bardzo zaniepokoiła Trace, ale na razie jak i reszta, postanowiła przemilczeć sprawę. Fuse jednak nie mógł się powstrzymać i powiedział coś po cichu. Inferno to usłyszał. Lecz agenci nie byli gotowi się z nim spotkać. Więc postanowili się ukryć w toalecie, bo Charge tak powiedział:

    - Toaleta to bezpieczne miejsce. Ukryjemy się tam i skorzystamy z programu podsłuchowego profesora Zilla.

    Poszli więc do toalety i podsłuchali rozmowę telefoniczną Doktora Inferno z Johnem Viperem.

    - Dzień dobry. Czy pan to John Viper? – zapytał Inferno

    - Tak. – odpowiedział John

    - Chciałbym z panem porozmawiać.

    - Słucham.

    - Gdzie pan się podziewa?! Niech pan wróci i dołączy do grupy!

    - Dobrze, ja tylko coś sprawdzałem.

    - Rozumiem, Lecz nie rozumiem tego gdzie podział się Komandor Spy-Clops?!

    - Widziałem jego sieć na korytarzu.

    - Ale gdzie jest on, a nie jego pajęczyna?!

    - Sądzę, że się z nim kiedyś spotkamy.

    - Nie kiedyś! Ja chcę z nim się spotkać TERAZ!!!

    Inferno rozłączył się i postanowił czekać na Johna, a James postanowił go poszukać, który już wracał.

    – Och! Wystarczy, niech pan tak nie krzyczy na mojego syna! – oburzył się James

    - Pański syn mnie nie słucha!

    Po chwili John wrócił, a agenci postanowili pójść do sali z wyposażeniem. Jednak obok drzwi wisiała olbrzymia pajęczyna. Chase uważnie się jej przyglądał.

    - Gdy opowiadałeś mi o misji mówiłeś o pajęczynach, ale nie wiedziałam, że chodzi o takie pajęczyny. – powiedziała Trace

    - No wiesz, to nie zwiastuje niczego dobrego. Na pokładzie musi być Spy-Clops. – oznajmił Chase

    Chase ujrzał Spy-Clopsa w oddali.

    - Nie dotykajcie go! – ostrzegł Fuse.

    - Spokojnie, to nie ta wersja. Nie przykleisz się do niej. Tylko niestety – To jest gorsza wersja! Stworzona, by zabijać. Trzymajcie się z dala od niego! – ostrzegł Charge i dodał – Bądźcie cicho i uważajcie na niego!

    Ten Spy-Clops był trochę większy od 3000, którego widział Chase. Jego oczy były zielone, zapalały się jednak na czerwono jak kogoś namierzyły. Jego odnóża nie były srebrne. Były czarne, natomiast jego pazury, które mógł wysuwać były srebrzyste i ostre jak brzytwa, a nie czarne. Charge otworzył drzwi za pomocą swojego klucza.

    - Przynajmniej tu się nie dostali. – westchnął Charge z ulgą

    - Chyba Spy-Clops nas śledzi, jego oczy zmieniły się w czerwone. – ostrzegł Fuse

    - Jak na razie, na szczęście zainteresował go mały pająk chodzący po futrynie, ale pamiętajcie. To niebezpieczna misja. – przypominał Charge

    Spy-Clops wyciągnął jakieś laserowe działko i wycelował w pająka trafił go, ale laser wyślizgnął mu się z ręki i rozbił się z hukiem o kafelki. Agenci wyciągnęli swoje uzbrojenie i wyszli z pokoju.

    Rozdział 3. Przesłuchanie.

    Agenci przechadzali się po korytarzu w celach badawczych.

    - Wiem, że na pokładzie mobilnego centrum jest Doktor Inferno. Jeżeli mamy możliwość przesłuchania go, musimy ją wykorzystać. – stwierdził Charge

    - Wiem, słyszałem go. – oznajmił Chase

    Było widać, że Trace bardzo bała się doktora Inferno. Powiedziała:

    - Sądze, że Charge ma racje, musimy go wreszcie dorwać.

    Szli tak i rozmawiali. Po drodze spotkali się z synem złotego zęba, czyli jak pewnie się domyślacie, Johnem Viperem. Złapał agentów i gdzieś ich ciągnął.

    – Ja tylko wykonuję swoją misję. – powiedział z podstępnym uśmieszkiem na twarzy

    Charge zagroził mu paralizatorem i powiedział stanowczo:

    - Na pokładzie tego pojazdu nie chcę was więcej widzieć. Zrozumiano?!

    - A więc do zobaczenia w bazie. – kpił sobie John

    John uciekł, żeby dołączyć do reszty. Agenci postanowili go śledzić.

    - Pamiętasz jak powiedziałem, że możemy mieć problemy, bo powiedziałeś Hove’owi o krysztale energii? – zapytał Charge Chase’a

    - Tak, przepraszam. – odpowiedział

    - Nie masz za co przepraszać, ja też bym sobie nie poradził. – powiedział Charge

    Agenci po chwili ujrzeli już zarys doktora Inferno, jego syna i Jamesa Vipera, który grzebał w kieszeni najwyraźniej czegoś szukając. Gdy agenci już spotkali się z Doktorem Inferno, Charge powiedział:

    - A co to za zebranie jest? Zaprosiłem tu was? Nie długo dostaniecie zaproszenie. Zaproszenie do pudła!

    - Miałeś tyle okazji. Mogłeś poprosić o pomoc policję, mogłeś ruszyć całą armią agentów do mojej twierdzy, ale nigdy tego nie zrobiłeś. Jakbyś chciał mnie wsadzić do pudła z pewnością zrobił byś to już dawno temu. – odpowiedział Inferno

    - Tak myślisz… – Charge nie dokończył, bo jego zdanie przerwał krzyk, a właściwie rozkaz:

    - Strzelać!!! – wrzasnął Inferno.

    Rozpoczęła się strzelanina. John strzelał do Charge’a, strzał jednak go nie dosięgnął, bo skorzystał z paralizatora. James szybko pomógł Johnowi, pobiegł z nim szybko po pomoc medyczną pozostawiając razem tylko doktora Inferno, jego syna i agentów.

    - Sprawdź co u Jamesa i Johna! – rozkazał doktor Inferno swojemu synowi, zależało mu bardziej, aby został sam z agentami niż, żeby wydać rozkaz.

    Agenci przybliżyli się do Doktora Inferno, a jego syn poszedł wykonać rozkaz. Było cicho, ale tylko przez chwilę, bo ciszę przerwał telefon, który dzwonił Trace. Wyszła gdzieś na chwilę, żeby go odebrać.

    - Broockerze, zginiesz, a ja odzyskam kryształ energii!

    Doktor Inferno wystrzelił ze swojego okularka elektryczny promień, który wycelował w Charge’a. Lecz nie chybił. Następnie więc miotał ogniem po pokoju. Charge strzelił do niego z paralizatora i go aresztował. Charge uśpił doktora Inferno, który rano obudził się w małej zamkniętej sali, w której nie było nikogo oprócz niego. Został pozbawiony wszelkiej broni, ale liczył, że jego wspólnicy mu pomogą. W pokoju oprócz mebli i Doktora Inferno, nie było nikogo więcej. Charge nie mógł uwierzyć jak udało mu się złapać doktora Inferno. Był z siebie bardzo dumny. Ktoś po chwili otworzył drzwi do sali przesłuchań, zgadniecie kto to był? Był to Charge. Doktor Inferno na jego widok próbował trafić go ogniem lub mu coś zrobić, ale mu się to nie udało.

    - Chciałem z tobą porozmawiać. – powiedział Charge spokojnym głosem.

    - Ale ci się nie uda, bo za chwilę cię spalę! – odkrzyknął Inferno

    - Nie sądzę, żeby udało ci się wycisnąć z siebie jakąkolwiek iskrę ognia przez najbliższe siedem godzin. Kiedy spałeś wstrzyknęliśmy ci kilka substancji, które nie pozwalają ci na nie które rzeczy, bo nie chcę za chwilę ucierpieć.

    - A więc, czego ode mnie chcesz?!

    - Chcę z tobą porozmawiać, usiądź proszę na tym podwyższanym fotelu.

    Doktor Inferno nie był chętny, Charge posadził więc go po swojemu. Fotel był mechaniczny. Charge zapiął doktora Inferno pasami, by nie mógł uciec. Charge powiedział, że użyje paralizatora jeżeli Inferno nie odpowie na pytanie lub jak będzie wyrywał się z pasów. Wiedział, że jakiś wspólnik Doktora Inferno, dlatego na razie zablokował drzwi.

    - No to zaczynamy. – stwierdził Charge

    Doktor Inferno patrzył teraz Charge’owi w oczy. Doktor Inferno wyglądał jakby miał za chwilę zamordować Charge’a lub wpaść w histerię.

    - Jaki wspólnik nigdy cię nie zawiódł? – zapytał Charge

    - W sumie bardzo dobrym wspólnikiem jest James Viper, ale nie miałem wspólnika, który mnie nie zawiódł ani razu, ale jest jeszcze kilku, nie wiem, który z nich jest lub był najlepszy.

    - Jakich?

    - Christophera Hove’a, Jamesa Vipera, mojego syna, syna Vipera i kilku innych. Nie mogę znieść, że z waszej winy Wookit nie żyje. On był świetnym wspólnikiem, wytrzymałym, wytrwałym i mądrym. MAM ZASZCZYT TO POMŚCIĆ, JUŻ NIEDŁUGO!!!! Zobaczysz!!!!

    - No dobrze, powiedzmy, że udzieliłeś mi kilku cennych informacji, ale to nie wszystko. – stwierdził Charge i dodał – Kto jest twoim sekretarzem?

    - Jack Seavee.

    - Jak opracowaliście technikę przemycenia kryształu energii.

    - Razem z Wookitem opracowałem harmonogram tego planu.

    - Rozumiem, po co dostałeś się do mobilnego centrum – upewniał się Charge

    - Dobrze, po kryształ energii.

    - Jesteś w błędzie, nie ma go na pokładzie mobilnego centrum.

    - Zostałem o tym poinformowany przez Christophera Hove’a. Amatic, ON był w Meksyku tydzień temu. Ten Amatic zamordował moich doskonałych szpiegów: Garda i Spy-Clopsa. TERAZ NASZA KOLEJ!!!!

    - Rozumiem, jaka była wasza ostatnia misja?

    - Zabezpieczenie naszej twierdzy w Hongkongu.

    - Czy kiedyś zwolniłeś jakiegoś wspólnika?

    - Chyba z dziesięciu!

    - Czy jakiś wspólnik cię zdradził?

    - Było takich kilku. Skończyło się tak, że musiałem się z nimi rozprawić.

    - Rozumiem, do czego jest potrzebny ci kryształ energii?

    To pytanie doprowadziło do szału doktora Inferno. Zaczął wyrywać się z pasów i ryczeć jak jakiś potwór. Skończyło się tak, że dosięgnął go promień strzału z paralizatora.

    - Jestem cierpliwy, jeszcze raz: Do czego jest ci potrzebny kryształ energii?

    - Ja też jestem cierpliwy, zobaczymy kto wygra jak ja odzyskam swoje zdolności!

    - To nie była odpowiedź na moje pytanie.

    - Kolekcjonuję diamenty! Masz coś do tego?! – skłamał Inferno

    - Unikasz mojego wzroku, więc wiem, że kłamiesz. To odruch, przy tym jak kłamiesz komuś prosto w żywe oczy.

    Charge zaprowadził Doktora Inferno do celi, ale niestety, jego trójka wspólników też się o tym dowiedziała.

    Rozdział 4. Syn złotego zęba.

    Niestety, jak pisałem, Zausznicy Doktora Inferno zostali poinformowani o porwaniu swojego szefa. James Viper rozkazał Spy-Clopsowi, żeby ten uwolnił Doktora Inferno.

    - Czekaj, Złoty Zębie. Gdzie jest ta cela? – zapytał Spy-Clops

    - Mów do mnie Viper!

    - Ale gdzie jest ta cela?

    - Tego nie wiem.

    - No trudno, co ci się stało?

    - Stępił mi się złoty ząb i już nie jest taki złoty. Był moją bronią, ale niedługo już może nie być. – odpowiedział

    - Chciałbyś, żeby John też miał taką broń?

    - No cóż, dobra myśl.

    - Mógłby cię obronić.

    - Tak, zrobię to, ale najpierw uwolnij Doktora Inferno.

    Spy-Clops postanowił wykonać rozkaz, a James Viper postanowił przemyśleć propozycję Spy-Clopsa, który pomyślał, że Doktor Inferno zostanie niedługo przewieziony na policję. Więc musi go uwolnić i zabrać go z tego miejsca. Poszedł więc go poszukiwać. Było to dość trudne. W końcu uświadomił sobie gdzie może podziewać się cela, w której jest uwięziony Doktor Inferno, bo dostrzegł potężne stalowe drzwi zabezpieczone kodami, stwierdził, że za nimi musi być uwięziony Doktor Inferno. Spy-Clops, wysadził drzwi, używając
    do tego bomby. Za drzwiami były lasery, które zabezpieczały celę więzienną. Za drzwiami siedział, przytwierdzony łańcuchami do ławki, Doktor Inferno. Spy-Clops wyłączył lasery, chroniące celę, a za pomocą swojego wyposażenia, postanowił uwolnić Doktora Inferno. Swoją piłą laserową przeciął kraty i kajdanki. Doktor Inferno wstał i poczuł jak energia do niego powoli powraca, poczuł, że niedługo odzyska swoje zdolności. Spy-Clops zabrał go do reszty szpiegów. Czego trudno było się spodziewać po Doktorze Inferno, podziękował Spy-Clopsowi, za to, że go uwolnił.
    Gdy szpiedzy się spotkali postanowili opracować nowy plan. Charge natomiast poszedł szukać Doktora Inferno, bo zauważył, że uciekł. W końcu go znalazł. Jak wcześniej mówiłem, szpiedzy postanowili opracować nowy plan. James Viper dał jakąś buteleczkę Johnowi.

    - Wypij to. – powiedział James

    - Co to jest? – zapytał John

    - Ten złoty napój ci pomoże, jak to wypijesz.

    - Co wtedy się stanie?

    - Zobaczysz, zaufaj mi.

    James podał Johnowi złotą buteleczkę, którą wypił. Gdy szpiedzy wychodzili na zewnątrz, to poczuł, że coś się z nim dzieje. Zaczął mu wyrastać dodatkowy ząb, złoty ząb.

    - Co się ze mną dzieje?! Czy wyrasta mi Złoty Ząb?! – zapytał z niedowierzaniem

    - Tak, złoty ząb, udało mi się stworzyć ten napój na podstawie minerału, z którego powstał mój.

    - Co mogę z nim robić?

    - Używaj go jako broni, rozważnie.

    - Jak?

    - Z czasem się dowiesz.

    - Ale podaj mi jakąś funkcję.

    - Mój ząb się stępił, ale twój ząb możesz wykorzystać w różny sposób np. możesz wbić go głęboko w skórę wroga i wtedy zapadnie w wieczny mrok i już nigdy nie powróci na nasz świat. Będzie żył w ciemności, bólu, cierpieniu, kompletnym odosobnieniu, samotności i żalu. Na przykład za to, że nie dołączył do ciebie jak mu kazałeś. Może co najwyżej za parędziesiąt wieków trafi do piekła, ale tylko wtedy jak będzie wylewał prawdziwe łzy za to co zrobił.

    Charge postanowił śledzić szpiegów, którzy wyszli z mobilnego centrum.

    Rozdział 5. Bitwa w powietrzu.

    Charge obserwował zachowanie szpiegów. Doktor Inferno tłumaczył coś Jamesowi, a John do kogoś dzwonił. Rozmowa zaniepokoiła Charge’a, postanowił o tym poinformować resztę agentów. Kiedy z nią przyszedł zaczęło robić się już coraz ciemniej. Postanowili użyć programu podsłuchowego. Agenci dostrzegli, jak James Viper zakłada ciemny kask i wsiada do kabiny swojego małego myśliwca.

    - Mam pomysł. Czy ktoś z was chciałby poprowadzić mały myśliwiec? – zapytał Charge

    Było widać, że Fuse był chętny, w końcu zapracował na odznakę prawdziwego pilota.

    - Fuse, czy chciałbyś pilotować nasz myśliwiec? – spytał Charge

    - Z przyjemnością. – odpowiedział Fuse

    - Twoim zadaniem jest zestrzelenie Jamesa Vipera, a właściwie jego myśliwca.

    - Zrobię wszystko co mogę, by to zrobić.

    - To świetnie!

    Charge otworzył dach mobilnego centrum i zapytał:

    - Gotowy?

    - Tak. – odpowiedział Fuse

    Fuse wspiął się na dach mobilnego centrum, założył kask, wsiadł do myśliwca i wzbił się w powietrze, próbując maksymalnie przyśpieszyć. Gdy doganiał już myśliwiec Vipera, Inferno strzelił w myśliwiec Fuse’a z jakiegoś działa. Fuse próbując uniknąć strzału, uciekł myśliwcem w bok. Niestety zaczęły się problemy. James Viper wystrzelił rakietę z myśliwca, a Doktor Inferno z działa. Fuse nie wiedział co ma w tej sytuacji zrobić. Zaryzykował. Wystrzelił więc rakietę ze swojego myśliwca. Rakieta nie trafiła jednak myśliwca Vipera. John przyłączył się do Doktora Inferno i próbował zestrzelić myśliwiec Fuse’a, na szczęście miał w tym nie wielkie doświadczenie. Minęło już sporo czasu od początku bitwy. Fuse pomyślał, że musi ją zakończyć, zaczął strzelać więc serią strzałów z maszyny rakietowej. Z doświadczenia Jamesa Vipera wynikało to, że celuje celniej za pomocą mniejszej ilości rakiet. Fuse’owi jednak to się znudziło. Podleciał blisko do Vipera, prawie, go staranował i na jeden strzał Vipera wystrzeliwał takich dziesięć. Była to skuteczna technika, lecz Fuse nie miał nieskończoności rakiet. Po kilku minutach podleciał do myśliwca i strzelił w niego rakietą. Co spowodowało, że zestrzelił myśliwiec. Myśliwiec roztrzaskał się o ziemię, a Fuse wylądował.

    - Nieeeeeeeee!!! – krzyczał John

    - Vipeeeeeeeeerrrrrr!!!!! – krzyczał Inferno

    Inferno teraz za wszelką cenę chciał zemścić się na agentach. Po Viperze i po jego myśliwcu została tylko para, którą spowodowała eksplozja paliwa. Fuse wyszedł już z myśliwca.

    - Byłeś świetny! Koniecznie wstawię ci nową odznakę! – Charge chwalił Fuse’a

    - Tak to było genialnie, naucz mnie tak dobrze latać! – chwalił Chase Fuse’a

    - Mnie też. – powiedziała Trace

    Agenci wsiedli na pokład mobilnego centrum, szpiedzy im nie odpuszczą.

    Rozdział 6. Bitwa z doktorem Inferno.

    Agenci postanowili opracować plan i razem go obmyślali aż do samego rana. Kiedy agenci wychodzili na zewnątrz zaczaił się na nich Spy-Clops.

    - Ani kroku dalej!!! – krzyknął

    Jego oczy zmieniły kolor, nie były już turkusowo-zielone tylko czerwono-pomarańczowe.

    - Co robimy? – zapytała Trace agentów

    - Ja to zrobię. -zdecydował Charge

    Ale było już za późno, Spy-Clops powiesił Trace na ścianie, zrobił to za pomocą mocnej sieci. Teraz zawiązywał Fuse’a.

    - Odsuńcie się! – ostrzegł Charge

    Agenci odsunęli się.

    - Zaraz to załatwimy. – oznajmił Charge.

    Charge próbował uśmiercić Spy-Clopsa, ale nie było to takie proste. Strzelił kilka razy, ale on włączył system obronny. Charge więc wziął nóż i ciął nim Spy-Clopsa. Gdy rozciął go od tyłu, strzelił w niego z pistoletu jeszcze raz. Spy-Clops padł. Charge podał Chase’owi nóż.

    - Uwolnij Fuse’a i Trace. – rozkazał Charge

    - Niech pan się nie martwi. Już to robię. – odpowiedział Chase

    Chase uwolnił agentów, ale Spy-Clops jeszcze się na chwilę włączył. Charge mocno walnął go pięścią.

    - Aaaaaaaaaaaaaaffffffffffggggggggggggggggggghhhhhhh!!!! – jęczał Spy-Clops

    Charge tym razem kopnął Spy-Clopsa.

    - Aaaaaaaaggggggggggguuuuuuuuuufffffffffffffffffffaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!! – jęczał Spy-Clops

    No i padł, tak Charge zniszczył Spy-Clopsa. Ale na pokład mobilnego centrum weszli John, doktor Inferno i jego syn.

    - No, no, no widzę, że mam teraz większy powód, by was zabić. – zaśmiał się pod nosem Inferno

    - Tak. – odpowiedzieli jego zausznicy.

    Trace odsunęła się, a Charge podszedł do Doktora Inferno i powiedział:

    - No tak, wiedziałem. Ciekawe czy będziesz miał jeszcze większy. – zakpił

    Doktorowi Inferno zapłonęły włosy ze złości. Wtedy John i syn doktora Inferno zabrali agentów na zewnątrz. Trace próbowała wyrwać się z uścisku Johna, nie udało jej się, bo John był ze dwa razy silniejszy. Widziała tylko doktora Inferno ciągnącego Fuse’a i śmiejącego się pod nosem. Kiedy agenci znaleźli się na zewnątrz, Charge postanowił obronić innych agentów. Podszedł do Doktora Inferno jakby w ogóle nie był dla niego żadnym zagrożeniem. Oddał Fuse’a Johnowi. Reszta szpiegów wrzuciła Fuse’a i Trace do bagażnika Jeepa. Chase postanowił ich uwolnić i poinformować Charge’a.

    - Charge!! Dorwali Fuse’a! I Trace! John zaraz odjedzie z nimi do twierdzy, są w bagażniku!! – ostrzegał Chase

    - Już ich dorwiemy!!

    Charge zabrał Chase’a do kabiny mobilnego centrum i ruszył nim tak szybko, że prawie przewrócił naczepę. Tego już nie można było nazwać jazdą. Przyśpieszył już do maksymalnej prędkości, ale to nie było możliwe.

    - Chase, jedyna nadzieja jest w tobie. Mam nadzieje, że umiesz prowadzić duży Quad, ten no wiesz w dolnym garażu mobilnego centrum.

    - Mały nie jest szybszy?

    - Mają podobną prędkość, więc nie ma to znaczenia, weź duży. Chodzi mi o srebrny Quad, mniejszy prowadził ostatnio Fuse.

    - Wiem, o którego chodzi.

    Chase zbiegł do garażu i wsiadł do Quada. Kiedy ruszył spróbował rozpędzić się maksymalnie. Kiedy to zrobił podjechał do Jeepa, złapał się niego, a Quad zatrzymał. John i syn Doktora Inferno zatrzymali Jeep i zabrali broń.

    - Mamy nieproszonego gościa! – ostrzegł John

    - Więc się z nim pożegnamy. – zakpił syn doktora Inferno

    Zaczęli strzelać, ale Chase otworzył już bagażnik.

    - Jedziemy, tak? – zapytał John

    - Tak, jedziemy. – odpowiedział syn doktora Inferno

    Zaczęli jechać. To spowodowało, że Chase nie mógł trzymać się bagażnika, ale (jak mówiłem) udało mu się go otworzyć. W środku, Chase ujrzał Fuse’a i Trace. Byli przywiązani. Uwolnił więc ich, i wszyscy wyskoczyli z bagażnika na znak Chase’a.

    - Raz, dwa, trzy, skaczemy! – oznajmił

    Wyskoczyli z bagażnika, ale szpiedzy i tak pojechali dalej, a Fuse i Trace podziękowali Chase’owi.

    - Gdzie jest Quad? – zapytał Fuse

    - Zaparkowałem go nie daleko od nas, na zboczu przy wysokim drzewie. – oznajmił Chase

    Kilka minut później, gdy agenci doszli już do Quada, Chase zadzwonił do Charge’a i poinformował go, że Fuse i Trace są już bezpieczni. Po rozmowie agenci wsiedli do Quada. Dojazd zajął kilka minut. Jednak zamiast mobilnego centrum, agenci ujrzeli wielką chmurę dymu.

    - Mobilne centrum spłonęło?! – Chase się przeraził i zaklął.

    - Spokojnie! Wszystko będzie dobrze! – pocieszał go Fuse i zaproponował – Zadzwoń do Charge’a.

    - Teraz na pewno nie może rozmawiać, mam nadzieję, że żyje. – martwiła się Trace

    - Ale moim zdaniem warto zadzwonić. – zaproponował Fuse.

    - No dobrze, zadzwonię. – zdecydował się Chase.

    No i zadzwonił, ale Charge nie odebrał telefonu i nie rozłączył Chase’a. Chase pomyślał, że dzieje się coś złego i musi to sprawdzić.

    - Bardzo mi przykro, ale sądzę, że zrobił to doktor Inferno! Ale Charge! On, on chyba spłonął wraz z mobilnym centrum! – rozpłakała się Trace.

    - Ach! Musimy tam wejść. Bo jak sami tego nie sprawdzimy to niczego się nie dowiemy. – stwierdził Chase

    - Ja też tak sądzę. – oznajmił Fuse.

    Więc poszli dalej. Był pożar, ale ku ogólnemu zdziwieniu agentów nie był to pożar mobilnego centrum. Po prostu paliła się ziemia, drzewa i inne elementy otoczenia.

    - Charge! Nie! On nie żyje! – Trace płakała i schyliła się nad ciałem Charge’a.

    - Przykro mi. – powiedział Fuse ze łzami w oczach.

    Charge był bardzo ranny. Wyglądał na martwego. Leżał na ziemi, jego kamizelka przeciekała krwią. Agenci nawet nie zastanawiając się czy postrzelili go czy kaleczyli, poszli na ratunek.

    Rozdział 7. Ucieczka doktora Inferno.

    - Nie wiem. Może jeszcze żyje? – zastanawiał się Chase, próbując się uspokoić.

    Wszystko wskazywało na to, że Doktor Inferno uciekł, ale gdzie? Agenci tego nie wiedzieli. Kiedy szli do mobilnego centrum po apteczkę, aby udzielić Charge’owi pierwszej pomocy i sprawdzić czy w ogóle żyje, spostrzegli uciekającego Doktora Inferno, który najwyraźniej triumfował. Agenci nie mieli szans go dogonić, a zdrowie Charge’a było ważniejsze. Więc go zignorowali. Doganiał Jeep swojego syna i zausznika. Gdy agenci przynieśli apteczkę, Chase postanowił rozciąć Charge’owi zaplamioną krwią kamizelkę.

    - Czekajcie! On żyje! Rusza się! Jego serce pracuje! Oddycha, ma bardzo wysokie tętno, bo przeżył szok. – oznajmił Chase, uspokajając resztę agentów.

    Gdy Charge zaczął przyswajać podziękował agentom, że udzielili mu pierwszej pomocy. Chase postanowił rozciąć Charge’owi kamizelkę, bo jakby wyrwał mu ją zabolało by go. Dlatego, że jego kamizelka przykleiła się do rany.

    - Charge, mamy zadzwonić po pogotowie, a może do agencji, do naszego lekarza? – spytał Chase

    - Spokojnie, poradzimy sobie i dojedziemy do celu naszego zwiadu, dziękuję za pomoc. – odpowiedział Charge

    - No to, może ja z Fuse’m poprowadzę mobilne centrum. Trace zajmie się kamerami i komputerami, a ty oczywiście jeżeli się zgodzisz, mógłbyś

    pomagać Trace i jakby poszło coś nie tak zająć się sprawami technicznymi, a jakby Inferno ze wspólnikami postanowiłby nas zaatakować. To wtedy moglibyśmy polegać na tobie, że obronisz nas korzystając z dział. Zgadzasz się? – zaproponował Chase

    - Oczywiście. – odpowiedział Charge z uśmiechem na twarzy

    - Ale Inferno, on uciekł, prawda? – upewniał się Chase

    - Tak, wielka szkoda, że nie udało mi się go zatrzymać, o i oczywiście wstawię ci gwiazdkę za misję ratunkową.

    - Nie zawiodłem cię tym, że jakbym przyjechał wcześniej razem z agentami nie pomógłbym ci? – zapytał zdumiony Chase

    - Spisałeś się genialnie! Nie wymagam od ciebie żebyś uratował agentów szybciej niż to zrobiłeś.

    - Przepraszam, czy mogę zapytać co ci się stało? – zapytał Fuse

    - To nic takiego, ale zrobił to w większości Doktor Inferno. Podczas walki skaleczył mnie i pobił, zrobił też kilka swoich sztuczek. Na początku dziwiłem się jak to możliwe, że przeżyłem. Myślałem, że umieram, ale jak jednak się okazuje, że mogło być gorzej. – odpowiedział

    Chase spojrzał na krwawiącą rękę Charge’a.

    - Przepraszam, czy mogę zapytać, no bo Inferno, on uciekł, co się stało? – zapytała Trace

    - No niestety przegrałem, bardzo ucieszyłem tym Doktora Inferno. Przez chwilę mógł pomyśleć, że nie żyję. Odpędziłem go, ale jak mówiłem, przegrałem. Po prostu był silniejszy, jak następnym razem staniemy twarzą w twarz, mam nadzieję, że będę mógł na was liczyć. – tłumaczył Charge

    Agenci chwilę potem zabrali Charge’a na pokład mobilnego centrum gdzie opatrzyli jego rany. Charge opowiedział tam agentom o jego spotkaniu z Doktorem Inferno. Na szczęście okazało się, że Charge’owi nic nie grozi i z czasem wyzdrowieje. Chase umówił się z Fuse’m, że już dziś poprowadzi z nim mobilne centrum. Trace natomiast zgodziła się na sterowanie działami. Charge także przyznał, że powoli, ale czuje się coraz lepiej.

    Rozdział 8. Plany doktora Inferno.

    Następnego dnia.

    Charge przyszedł do Chase’a i Fuse’a zobaczyć jak im idzie. Postanowił z nimi porozmawiać. Po rozmowie postanowił porozmawiać z Trace.

    - Sądze, że kiedyś razem pokonamy doktora Inferno i jego armię Infernoxa. Mam nadzieję, że mogę na was liczyć. W ogóle nie jestem na was zły, że nie przybyliście na czas. Nie mieliście wyjścia. Następnym razem lepiej się i wyposażymy i im dokopiemy, nie jak oni za pomocą noży, rewolwerów, zdzieraczy skór i takich tam. Zrobimy pułapkę, w której będzie kryształ energii i wtedy ich dorwiemy! Co wy na to? – zapytał Charge

    - Tak! – zgodzili się

    - To świetnie! – odpowiedział Charge

    - Nadal cię boli? – zapytał Chase

    - Troszkę jeszcze boli, ale nie da się tego porównać z wczorajszym bólem.

    - Cieszę się, a ten zdzieracz skór. Ślad po nim goi się bardzo wolno. Mnie zostały blizny i ślady, ale to normalne. – pocieszał Chase Charge’a.

    Lecz agenci nie wiedzieli gdzie jest teraz doktor Inferno. Był on w swojej twierdzy. Otóż doktor Inferno zastanawiał się gdzie mogą być teraz agenci.

    Tymczasem w twierdzy Doktora Inferno.

    - Reed i John, przyjdźcie! – rozkazał Inferno

    Wspólnicy wysłuchali rozkazu doktora Inferno.

    - Reed, myślałem, że po tobie mogę spodziewać się więcej, jesteś moim synem. Twoja misja została wykonana, ale od niechcenia. Zdobyłeś turkusowy kamień, którego kolor był mi potrzebny, zawiodłem się jednak na tobie. Ponieważ nie złapałeś agentów!! – krzyknął Inferno na swojego syna.

    - Ale ja, ale no wiesz chciałem. To przez Johna, pewnie chciał pojechać na grzyby, ale tak na prawdę powiedział: „Dawaj kierownicę! Nie teraz dorwiemy ich kiedyś, mamy ważniejsze zadanie!” Ale i tak nie rozumiem i pewnie nie zrozumiem o co mu chodziło. – tłumaczył się Reed

    - Nie żartowałbym sobie na waszym miejscu! – ostrzegł ich Inferno z powagą, jego włosy zapłonęły, a okularek zapalił się na czerwono, niczym oczy Spy-Clopsa.

    - John, czy to prawda?! – zapytał Inferno zdenerwowany do granic

    - Ja nie chciałem pojechać na grzyby, po za tym jeszcze się nie pojawiły, chciałem uchronić resztę Infernoxa. – tłumaczył się John

    - Chyba przed końcem Świata! Infernox jest bezpieczny! – zakpił Inferno

    - Tak myślisz?! Straciliśmy już z ręki tych ludzi pięciu ważnych wspólników, w tym część mojej rodziny! – sprzeciwił się John

    - Więc trzeba było to pomścić, miałeś ich jak na talerzu! Po za tym masz telefon i mogłeś zadzwonić do moich wspólników w każdej chwili! – doktor Inferno rozpoczął kłótnie.

    - Jesteś liderem Infernoxa! Mogłeś uratować tych wspólników! Było to proste! – kłócił się John

    Tego Inferno już nie zniósł. Zapłonął ze złości i wydał z siebie okrzyk.

    - Spokojnie, rozprawimy się z tymi agentami! Ja jestem niezłym aktorem. – przyznał Reed, który chciał uspokoić swojego ojca.

    - A więc. Za miesiąc, czy dwa, za pół roku, a może za rok. Nie wiem czas nam pokaże… – Inferno zaczął coś mówić

    - Co masz na myśli? – przerwał mu jego syn

    - Nie przerywaj mi! – rozkazał Inferno

    - Ale co miałeś na myśli mówiąc – „Za miesiąc, czy dwa, za pół roku, a może za rok?”- zapytał Reed

    - Chodziło mi o to, że nie jestem w stanie określić kiedy to będzie, ale czuje, że spotkam się z agentami za jakiś czas. – powiedział Inferno

    Tym czasem u agentów wszystko było w porządku, byli teraz na zwiadach. Co było na zwiadach? Tego także dowiecie się w następnym tomie.

    Ciąg dalszy nastąpi…

  46. April 20, 2015 - 6:46 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Rozpoczyna się walka z Doktorem Inferno. Charge go przesłuchuje. W walce brał udział Spy-Clops, Reed (syn doktora Inferno), James Viper i jego syn. Walczy z nimi nasza czwórka agentów. Chase, Charge, Fuse i Trace. Ofiarami bitwy są: Spy-Clops i James Viper. Gdy Reed i syn Jamesa Vipera porywają Fuse’a i Trace. Chase postanawia ich uratować. Niestety podczas nieobecności agentów, Charge zostaje poszkodowany. Jednak szybko wraca do zdrowia. Agenci wybierają się na zwiad, a Doktor Inferno przeczuwa, że niedługo się z nimi zobaczy.

    Rozdział 1. Toksyczna twarz.

    Doktor Inferno nie miał wyboru. Musiał zainstalować materiały wybuchowe w pewnej opuszczonej fabryce. Zrobił to dlatego, że dawno temu zakopał głęboko pod ziemią ważną dla niego księgę z myślą, że kiedyś ją wykopie, a nikt jej nie znajdzie. Zbudowano jednak tam fabrykę, która nie funkcjonowała zbyt długo. Doktor Inferno instalował materiały wybuchowe nie wiedząc, że jego wspólnik, Bill May będzie do niej wchodził. W fabryce produkowano różne trucizny, toksyczne preparaty i różne gazy. Doktor Inferno dostał komunikat od Maya, ale za późno. Inferno ostrzegł więc Maya. May postanowił więc szybko wykonać swoją misję co nie było takie łatwe. May był wysokim mężczyzną w średnim wieku. Nie zostało mu jednak zbyt dużo włosów. Był ubrany w stare zniszczone spodnie i elegancką koszulę. Pracował w Infernoxie od dawna. Jego misje już go znudziły, ale Inferno nie pozwalał mu wziąć emerytury. Przetrzymywał go ponieważ często był przydatny w różnych misjach. May więc już dawno zapomniał o emeryturze i postanowił zapracować na kolejne odznaki i tytuł zastępcy szefa. Było to jednak bardzo trudne więc postanowił zaskoczyć doktora Inferno. W tym celu udał się do opuszczonej fabryki. Kiedy do niej postanowił wejść ujrzał zabite okna i drzwi. Było widać, że drzwi ktoś solidnie przybił. Nie była to jednak prawda. Bo kiedy May uderzył w drzwi pięścią przewróciły się. Więc uciekł jakby ktoś go gonił. Gdy uciekł, obrócił się wokół własnej osi. Zatrzymał wzrok na drzwiach, które się przewróciły. Połamały się na kilka części. Kiedy May dostał się do fabryki, ujrzał tam masę drewnianych pudeł zamkniętych na kłódkę. Pudła bardzo zainteresowały Maya. Postanowił się na nie wspiąć i je dokładnie obejrzeć, a także spróbować je otworzyć. Jedno z pudeł udało mu się przeciąć ostrym nożem. W pudle były jakieś części. Prawdopodobnie, pochodziły one z jakiejś maszyny, która została doszczętnie rozmontowana. May przypomniał sobie, że, aby przeżyć musi uciec. Więc niestarannie rzucił pudło, z którego wysypały się śrubki i inne drobne części. Następnie uciekł, żeby szybko wykonać misję, po drodze jednak potknął się i przewrócił. Gdy upadł nie odniósł żadnych obrażeń, ale przez upadek nie zdążył uciec z fabryki przed wybuchem materiałów wybuchowych. Wtedy doktor Inferno zobaczył jak w oddali wybucha fabryka i zastanowił się wtedy czy May zdążył uciec czy nie. Może być to dziwne, ale May nie zginął. Podniósł się z ruin fabryki i obejrzał się. Cały obciekał kleistą zieloną mazią. Próbował ją zmyć, ale nie dało się tego zrobić. Chwilę potem poczuł, że bez toksyn nie może oddychać. Maź także nie pozwalała mu szybko się przemieszczać. Była ciężka, a po za tym zatrzymywała pracę niektórych organów, bo wsiąkła także pod skórę. Po kilku minutach May poczuł, że padnie, bo nie wytrzyma bez toksyn. Jednak udało mu się dojść pod bazę.
    Pod bazą stał Doktor Inferno, który z kimś rozmawiał przez telefon. Uwagę Maya zwróciło jedno ze zdań Doktora Inferno. To zdanie brzmiało -
    „Musimy znowu wrócić do bazy na wulkanach.” Jednak gdy Inferno skończył rozmowę ujrzał Maya.

    - Jestem spragniony! Zobacz co się ze mną stało! Toksyny! Nie potrzebuję tlenu tylko nich!- krzyknął May

    - Co?!

    - Przeżyje bez powietrza, ale bez toksyn nie! Załóż mi toksyczną maskę! Panie. – Błagał May

    - Wielkie nieba! Boże! May co się z tobą stało?! Chodź! Dam ci maskę.

    - Po prostu, fabryka wybuchła. Poczułem jak umieram, ale odrodziłem się na nowo.

    Inferno popędził na górę nie zastanawiając co się stało. Po kilku minutach wrócił z maską, a May leżał nieprzytomny na podłodze. Inferno nie wiedział co ma zrobić. Szybko więc założył mu maskę, maska była przezroczysta. May oprzytomniał po kilku minutach i gdy doszedł do siebie, porozmawiał z Doktorem Inferno.

    - Fabryka wybuchła, i ja, próbowałem uciec, ale się potknąłem i nie zdąrzyłem uciec. – tłumaczył May

    - Ale co ci się stało po eksplozji? – zapytał Inferno

    - Bardzo mnie dziwi, że nie mam żadnych ran i cały jestem pokryty tą mazią, która dostała mi się do środka organizmu i zatrzymała pracę niektórych organów. Niestety już nigdy nie będę mógł biec, maź jest ciężka i nie da się jej zmyć.

    - Nie ma żadnego racjonalnego wytłumaczenia tego wydarzenia!!! Wygadujesz brednie!

    - Ale, ale ja naprawdę mówię prawdę. Błagam, Panie, uwierz mi!

    - No dobrze, niech ci już będzie. May, czekaj spróbujemy cię uwolnić z tej mazi.

    - Mów mi Toksyczna Twarz, przynajmniej do czasu, kiedy jestem w mazi.

    - Tak panie, Toksyczna Twarz. Spróbujmy zmyć maź.

    - Biec nie mogę, skakać wysoko też nie, ale może mogę pływać?

    - Dowiemy się tego.

    - Zbadaj tkankę mojej skóry i komórkę krwi.

    Inferno zrobił to, co kazał mu May i po chwili wrócił.

    - No i co?

    - Z badań wynika, że to nie warstwa kleistej cieczy, tylko to twoja skóra!

    - Tego się obawiałem!

    - Ale zawarte w niej substancje umożliwią ci szybkie pływanie.

    - Właśnie o tym myślałem.

    - Ty razem z Christopherem Hove’m. Przyjedziecie nad martwe jezioro, tam agenci mieli poszukiwać skarbu. Kiedyś ich podsłuchałem.

    - Dobrze, ale kiedy to?

    - W tą sobotę, dwunastego lipca.

    - Ale oni mają mapę Flintsa.

    - A my mamy przewagę zbrojną.

    - A zakopana księga?

    - Za chwilę, wykopię ją za pomocą mojej koparki.

    - Rozumiem, no to jestem przygotowany, czekam na misję.

    Rozdział 2. Rozszyfrować mapę.

    Charge wyzdrowiał i mógł już prowadzić mobilne centrum. Przestało go też boleć. Gdy agenci byli na misji zwiadowczej. Zaniepokoiło ich kilka wydarzeń. Kilku gangsterów próbowało zastrzelić ludzi i szantażowało ich. Agentom udało się uratować ludzi, lecz niestety nie udało się aresztować gangsterów, zajmie się tym policja. Poza tym raczej nic złego się nie stało, ale na zwiadach coś strasznie przestraszyło agentów. Otóż agenci przechadzali się po chodniku. Padał deszcz, wiał wiatr, padał grat i było mgliście. Nikt nie zauważył jak Fuse’owi wypadł pistolet z ręki.
    Kiedy to się stało. Wydawało im się, że przechodził ktoś podejrzany, cofnęli więc się. No i wtedy ktoś się przewrócił koło pistoletu Fuse’a. Gdy agenci zobaczyli broń. Trace nie wiedziała czy uciekać czy nie. Charge postanowił aresztować tajemniczego gangstera i kiedy do niego podszedł, ujrzał nastolatka.

    - To twój pistolet?! – zapytał nastolatka Charge

    - Nie, ja tylko przewróciłem się na rolkach. Kim jesteście?

    - Tajnymi agentami. – odpowiedział Charge

    - To mój pistolet! Chyba musiał wypaść mi z ręki. – oznajmił Fuse, przyglądając się broni.

    No i tak skończyła się ta historia. Teraz agenci wrócili już ze zwiadów i pomyśleli, że szpiedzy poszukują mapy Flintsa, więc stwierdzili, że muszą spróbować rozszyfrować mapę.

    - Czerwony krzyż, jest pomiędzy martwym jeziorem, a ciemnozielonym morzem. – oznajmił Charge próbując przyglądając się mapie.

    - Moim zdaniem to litera „X”, krzywo trzymasz. – stwierdził Fuse.

    - Fuse, jesteś genialny! To jednocześnie krzyż i „X”, a to skrót od Xiff. – pochwalił Charge, Fuse’a.

    - Co to jest ten Xiff? – zapytał Fuse, kompletnie nie mając pojęcia o tym o czym mówi Charge.

    - Nie wiesz co to jest ten Xiff?! – zdumiał się Charge

    - Nie, nie wiem. – odpowiedział Fuse

    - Xiff to zabójczy odcinek. Każdy normalny człowiek wolał, by wejść na Mount Everest niż przejść przez Xiff. Xiff to odcinek, który łączy martwe jezioro z ciemnozielonym morzem.

    - Mamy przejść przez Mount Everest?! – zapytała Trace z niedowierzaniem, nie rozumiejąc tego co powiedział Charge.

    - Nie, nie przez Mount Everest, ale musimy się rozdzielić. – wytłumaczył Charge

    - Co robimy? – spytał Fuse.

    - Ta sobota, to odpowiedni dzień. Ja spróbuję przejść Xiff. – oznajmił Charge

    - Naprawdę?! – zapytał Chase z niedowierzaniem

    - Nie przejdę sam Xiffa, byłoby to bardzo lekkomyślne. Chase, ty będziesz moim towarzyszem i pomocnikiem. – odpowiedział Charge

    - A tak w ogóle to dlaczego ten „Xiff” jest taki przerażający? – spytał Chase

    - Bo giną tam ludzie, nigdy nie powracają, ale nikt nie wie dlaczego giną, bo nikt nie wrócił z tam tond żywy. – powiedział Charge

    Rozdział 3. Christopher Hove powraca!

    Sobota już się zbliżała. Był czwartek, a noc była tak ciemna, że na niebie nie było widać żadnych gwiazd i niektórych drzew, które chowały się na tle ciemnego nieba. O północy z okładem, agenci postanowili wyruszyć w niebezpieczną podróż. Charge podszedł do Chase’a i powiedział:

    - Będziemy jak John Shate i Mack Shate, tylko, że wrócimy żywi. Co ty na to?

    - No cóż, sądzę, że razem uda nam się przejść Xiff, ale jeżeli to kłamstwo, jeżeli Flints skłamał? – zapytał Chase

    - Niestety nie mogę ci nic powiedzieć na ten temat.

    - Wiem.

    - Za chwilę wyruszamy.

    Chwilę później czwórka agentów się spotkała.

    - Niestety musimy się rozdzielić. Fuse i Trace spróbują sprawdzić okolice Xiffa i czy Inferno nie będzie chciał złapać nas w pułapkę. Za to ja z Chase’m przejdziemy Xiff. Ponieważ sądzę, że łódź podwodna może nam się przydać. Trace i Fuse będą spali w łodzi podwodnej, która będzie zamiast dużej naczepy. Będzie przymocowana do przyczepy. Ruszamy za jakiś kwadrans. – tłumaczył Charge.

    Faktycznie, punktualnie, za kwadrans agenci wsiedli do pojazdów. Charge z Chase’m wsiedli prowadzić ciężarówkę, a Trace i Fuse wsiedli do łodzi podwodnej. Charge i Chase musieli wolno prowadzić mobilne centrum, bo droga była kręta, a przyczepa ciężka. Podróż trwała niecałą dobę. Gdy agenci dotarli, Chase i Charge wysiedli z ciężarówki, a Trace i Fuse z łodzi podwodnej. Fuse i Trace stanęli obok potężnej skały. Fuse jej dotknął, ale się nie zastanowił. Skała ociekała zieloną mazią, która przykleiła się Fuse’owi do rąk. Poszedł więc do rzeczki, która niedaleko płynęła. Fuse
    włożył rękę do rzeczki i ją umył, chociaż bardzo trudno było zmyć maź, ale udało mu się to zrobić. Trace do niego pobiegła, a Chase i Charge postanowili przejść Xiffa. Jak na razie agenci zobaczyli bardzo dzikie i opustoszałe tereny pełne bagien, błota i ściętych drzew, które połamało pewnie jakieś tornado. Gdy agenci przeszli dalej, dostrzegli wysokie usychające trawy, robaki i kilka myszy, które ukrywały się w trawie. Charge ujrzał gniazdo szerszeni na wysokim dębie.

    - Bądźmy ostrożni, to gniazdo szerszeni. – ostrzegł Charge Chase’a

    - Po prostu omińmy je. Ktoś za nami idzie. – oznajmił Chase.

    Byli to Fuse i Trace. Agenci postanowili się pożegnać, i tak zrobili.

    - Żegnaj Fuse i Trace. – powiedzieli Chase i Charge

    - Zegnajcie Chase i Charge, obyście przeszli Xiffa. – pożegnali się Fuse i Trace

    Agenci się rozstali. Fuse pomachał Chase’owi, ale niestety zdenerwował tym szerszenie więc musiał uciekać. Potem gdy Chase i Charge odpoczęli, Charge wyciągnął z torby mapę Flintsa, a także mapę Xiffa i innych okolic, przez które będą przechodzić Charge i Chase. Z mapy Flintsa wynikało to, że litera „X” jest wyraźnie wyrzeźbiona na odcinku Xiffa.

    - Na pewno idziemy w dobrym kierunku. Martwe Jezioro jest już za dwie mile. – oznajmił Charge

    - Nim się obejrzymy będziemy tam.

    - Pamiętaj, nigdy nie wchodź do martwego jeziora. Legenda głosi, że nie całe dwadzieścia lat temu, John Shate i Mack Shate zginęli w tym jeziorze z ręki Michaela Wookita. Co prawda nikt nie ma na to dowodów, ale podobno tak było.

    - Pamiętam, kiedyś mi opowiadałeś.

    - To prawda, szkoda tylko, że nie wiemy czy Flints skłamał czy nie.

    - Ja też nie wiem i bardzo chciałbym się dowiedzieć.

    Później, gdy Chase i Charge dotarli już do Martwego Jeziora nie mogli nacieszyć się widokami, bo mgła pokryła niebo i okolice.

    - To Martwe Jezioro. – powiedział Charge

    - Tak, muszę przyznać, że wygląda konkretnie!

    Martwe Jezioro było duże. Naturalnie miało jasnozielony kolor. Teraz jednak był on mgliście biały, czego nie powodowała mgła. Chase ujrzał jakieś ciała pływające gdzieś na dnie jeziora. Agenci postanowili na chwilę odpocząć i poobserwować jezioro. Jakąś godzinę później mgła zmniejszyła się, co spowodowało, że agenci gdzieś w oddali ujrzeli koniec jeziora. Szli i szli, aż w końcu ominęli Martwe Jezioro. Pomiędzy dwoma potężnymi dębami była przykuta drewniana deska, na której widniał wycięty napis – „XIFF”. Za napisem były wielkie bagna i ruchome piaski, w
    których nie łatwo było się nie utopić.

    - To Xiff, cel naszej podróży! – powiedział Charge

    - Super! Zadzwoń do Fuse’a i Trace. – odpowiedział mu Chase

    Charge poinformował Fuse’a i Trace. Chase natomiast zastanawiał się czy przejść pod tabliczką czy ją przeskoczyć. Zdecydował się przejść pod nią, ponieważ była za wysoko, żeby dało się ją przeskoczyć. Gdy Charge skończył rozmawiać powiedział do Chase’a:

    - Zaczekaj! To niebezpieczna trasa! Pełna pułapek i przeszkód! To nie jest jeszcze Xiff. Xiff jest z jakieś sto metrów w prawo. Jakbyśmy tam weszli utonęlibyśmy.

    - Skąd wiesz?

    - Domyśliłem się.

    Sto metrów na prawo, tak samo jak wcześniej. Dwa potężne dęby były połączone drewnianą deską z napisem „Xiff”.

    - Może i wygląda bardzo podobnie, wprost identycznie, ale to jest prawdziwy Xiff. Idź za mną. – powiedział Charge

    Niestety Chase i Charge zaczęli tonąć w bagnie, ale na szczęście udało im się złapać jakiejś gałęzi i za pomocą niej wydostać się z niego. Kiedy wydostali się z bagna Charge dostrzegł ciało jakiegoś mężczyzny, które już od bardzo dawna leży w bagnie.

    - To Flints! Harry Flints! – zauważył Charge

    - Ale to niemożliwe, Flints nie żyje od prawie siedemdziesięciu lat.

    - Na Xiffie wszystko jest możliwe.

    Charge z Chase’m wzięli gałąź, na której rosła ostra roślina. Przyczepili ją do rozkładającego się ciała mężczyzny i wyciągnęli go na brzeg. Mężczyzna trzymał w ręce podarty kawałek pergaminu. Było na nim napisane – „Xiff, południowe wybrzeże ciemnozielonego morza, pod wodą, martwe jez…” Reszta napisu była wyblakła, choć i tak był to element jakiejś notatki.

    - Co to w ogóle ma znaczyć? – zdziwił się Chase

    - Może to okolica, w której został ukryty skarb? – zastanawiał się Charge.

    - Mapa Flintsa została znaleziona w ruinach jego domu, a nie w bagnie. – zauważył Chase

    - W sumie, masz rację, ale jest jeden problem. Chodziło mu o Martwe Jezioro, prawda? Lecz mógł chcieć jeszcze coś napisać za nim utonął.

    - Masz racje, ale tego się nie dowiemy. Lecz jest jedno wyjście, to tylko kawałek kartki, a poza tym, to reszta zdania wyblakła – zauważył Chase.

    - Więc, chodźmy dalej.

    Agenci poszli dalej, choć problem spotkał ich kilka minut od miejsca ostatniej rozmowy. Jakaś mglista rzeka spływała blokując im trasę. Byli pewni, że ta rzeka spływa z jakiegoś źródła martwego jeziora. Agenci nie wiedzieli jak ją ominąć.

    - Przydałaby się nam łódź, ta rzeka niewątpliwie pochodzi z martwego jeziora. – odparł Charge

    - Ta deska wygląda przyzwoicie. – odpowiedział Chase wskazując na drewnianą deskę

    - Chase, dobra myśl, deskę położymy na środku rzeki, pomoże nam przejść i przeżyć.

    - Bardzo pocieszające, że przeżyjemy.

    Charge położył deskę na środku rzeki i wskoczył na nią, gdy znalazł się już na brzegu wyciągnął rękę do Chase’a, który prawie wpadł do rzeki.

    - Uważaj, Chase! – ostrzegł Charge

    - Dobrze, że tam nie wpadłem. – powiedział Chase.

    Nagle huknął piorun. Agenci wyszli z Xiffa i weszli na teren Ciemnozielonego morza. Jak wskazywała sama nazwa kolor morza był ciemnozielony. Wokół morza było widać różne skały, na jednej ze skał agenci ujrzeli zarys jakiejś podejrzanej postaci, która schodziła ze skał. Gdy znalazła się w pobliżu agentów Charge ją rozpoznał.

    - To Christopher Hove! Szuka skarbu! – powiedział Charge do Chase’a

    - Niestety, tak. – westchnął Chase

    Hove ciągle zbliżał się do agentów, a agenci nie wiedzieli czy uciekać czy się bronić. Hove wziął krótkofalówkę i z kimś się prawdopodobnie komunikował. Kiedy skończył rozmawiać powiedział do agentów:

    - Witajcie, mam nadzieję, że mnie pamiętacie, nazywam się Christopher Hove.

    Rozdział 4. Walka z Hove’m.

    - Tak, pamiętamy cię, – powiedzieli agenci nie patrząc na Hove’a, tylko na jego kuter.

    - To świetnie! – powiedział Hove z podstępnym uśmieszkiem na twarzy.

    - Kto cię tu przysłał, gadaj! Bo zginiesz! – zagroził Charge

    - A kto mógł mnie tu przysłać? Ja sam się przysłałem? Czy może Doktor Inferno? Mnie przysłał? No powiedz.

    - A więc, pan Doktor Inferno poszukuje skarbu?

    - Macie go?!

    - Nie mamy i niepotrzebnie wmieszaliśmy w tą sprawę kilka innych organizacji. – kłamali agenci.

    Agenci rozmawiali z Hove’m wspinając się na szczyt skały.

    - Co ci wystaje z plecaka? – zapytał Hove

    - Odczep się od mapy Flintsa! – ostrzegł Charge Hove’a

    - Znalezione nie kradzione, a ja pierwszy znalazłem mapę. – zakpił Hove

    - Pozbawiłem cię tej mapy, więc jest moja.

    - Pamiętasz, czternaście lat temu kiedy ty przy…

    - Czternaście lat temu zdradziłeś mnie. – dokończył Charge strzelając do Hove’a znienacka

    Pocisk śmiertelnie zrzucił Hove’a do ciemnozielonego morza i poniósł go za horyzont.

    - Co stało się czternaście lat temu? – zapytał Chase Charge’a

    - Niestety teraz nie mam czasu ci tego opisać, ale wiem jedno. Skarb nie jest ukryty na Xiffie, widziałeś ten kamień przy ciemnozielonym morzu, czytałeś go? – spytał Charge.

    - Co tam było napisane?

    - To była jakaś podpowiedź, wiesz nie da się dokładnie oszacować na mapię Xiffa, nie ma jego kształtu, jest tylko litera „X”wokół, której płyną morza, nie ma nic więcej. Flints podpisał się na skalę i napisał „15.08.1905” a to data, w której powstała mapa, musiał wtedy być nad ciemnozielonym morzem. Tak naprawdę data powstania prawdziwej mapy musiała nastąpić jakiś miesiąc po oszukanej. W tym dniu Flints musiał chować skarb. Daty śmierci Flintsa nie można dokładnie oszacować, ale na pewno kilka miesięcy później chciał zobaczyć skarb i podczas podróży do skarbu
    utopił się w bagnie. Więc skarb jest ukryty w morzu ciemnozielonym, a Flints prawdopodobnie zmarł dużo wcześniej niż myśleli naukowcy. – tłumaczył Charge

    - Sądzę, że musimy to sprawdzić, to dopiero przypuszczenie, skąd mamy wiedzieć czy Flints nie szyfrował informacji swoimi kodami i tak będziemy musieli to sprawdzić, najpierw zejdźmy. Uch! Ale namieszana sprawa!

    Chase i Charge zbiegli ze wzgórza i spojrzeli na ciemnozielone morze, w którym pływało. Jednak zdarzyło się coś dziwnego. Ktoś wsiadł do kutra Hove i nim odpłynął.

    Rozdział 5. Pod wodą.

    Kuter gdzieś odpłynął, a Chase i Charge zastanawiali się co mogą zrobić.

    - Może pójdziemy po łódź podwodną omijając Xiffa. – zaproponował Charge

    - Dobra myśl. – powiedział Chase

    Agenci postanowili wrócić się po łódź podwodną. Gdy już byli gotowi, dostrzegli kuter wracający z oddali, postanowili zobaczyć kto siedzi za sterami. Kuter został zacumowany przez jakąś osobę, która się bardzo ukrywała. Owinęła się w chustę i założyła pelerynę. Ukryła się za kutrem i do kogoś zadzwoniła. Agenci jednak zapomnieli o tajemniczej osobie i uciekli po łódź podwodną. W drodze spotkali Fuse’a i Trace.

    - Cześć, jak poszło? – zapytał Fuse

    - Na Xiffie nie ma skarbu, przypuszczamy, że skarb jest na samym dnie, w Ciemnozielonym Morzu, więc zamierzamy pójść po łódź podwodną. – powiedział Charge

    - Ale Infernox, on też miał poszukiwać skarbu, wiecie coś? – zapytała Trace

    - Tak. – odparł Chase

    - Co?

    - Spotkaliśmy Christophera Hove’a na wzgórzu. Walczyliśmy z nim.

    - Jak skończyła się walka?

    - Wygraliśmy. Charge zastrzelił Christophera Hove’a, Hove utopił się w Ciemnozielonym Morzu.

    - Wygraliście z Hove’m?! – zapytał Fuse z niedowierzaniem

    - Było to dużo łatwiejsze niż myślałem. – powiedział Charge

    - Gratulację! – powiedziała Trace przypominając sobie noc, w której wisiała na platformie, gdy to Chase uratował jej życie.

    - Widziałem tajemniczą postać, która była owinięta długą chustą, miała pelerynę i kaptur, który zasłaniał jej twarz. Tajemnicza postać odpłynęła kutrem Hove’a. Potem wróciła, ale nie udało mi się jej zdemaskować. – opowiadał Charge.

    - No to miłej misji. – powiedzieli Fuse i Trace.

    - Miłych zwiadów, mamy nadzieję, że wrócimy z kufrem pełnym kryształów i z mapą, którą oddamy do muzeum. – pożegnali się Chase i Charge.

    Już kilkanaście minut później Chase i Charge widzieli zarysy mobilnego centrum. Gdy Chase i Charge siedzieli już za kierownicą, a łódź podwodna została solidnie zamocowana, agenci stwierdzili, że mogą już ruszać. Nie minęło zbyt wiele czasu i już dojechali. Chase zobaczył, że kuter zniknął. Postanowił powiedzieć to Charge’owi. Brzmiało to tak:

    - Charge, kuter zniknął!

    - Na pewno to Infernox, szukają skarbu.

    - A co jak już go znaleźli?

    - Nie sądzę, aby tak było, ale jeśli chcesz wiedzieć oznaczało, by to coś strasznego, choć nie wiem do czego Inferno potrzebuje skarbu, ale wydaje mi się, że do skonstruowania gigantycznej broni, z którą postanowi stanąć przeciwko nam, ale nie mam pojęcia co teraz robi Doktor Inferno i w tej chwili ta wiedza nie jest najważniejszą rzeczą na świecie, ważniejsze jest ochronienie przed nim skarbu, jeżeli on w ogóle istnieje.

    - Właśnie, nie wiemy czy ten skarb w ogóle istnieje, jeśli to pułapka na naiwnych ludzi to na pewno łączy się z jego potomstwem i infernoxem, ale niezależnie od obu wariantów musimy to sprawdzić.

    - Jednak najpierw musimy sprawdzić czy potrzebujemy wsparcia Fuse’a i Trace.

    - Wydaje mi się, że nie obejdziemy się bez ich wsparcia.

    Nagle zadzwonił telefon Charge’a, dzwonił Fuse.

    - Charge! To bardzo ważne! Mamy się ukryć czy walczyć?!! – zapytał przez telefon, biedny i przerażony, Fuse.

    - Ale co się stało?!

    - Nie wiem kto to, ale na pewno to ktoś z Infernoxa, ma potężną broń i jest w wieku Doktora Inferno. Zamiast ramienia ma jakieś metalowe działo, którym coś wytryskuję, ale wydaje mi się, że zieje nim ogniem niczym smok, bo coś o tym mówił przez telefon.

    - Jak wyglądał?

    - Był dosyć wysoki i potężny, miał jakiś okularek, mówił, że wypatrzył kogoś przez ścianę, musi mieć niezły wzrok, jego włosy są czarne choć widać w nich także siwe.

    - To bardzo niebezpieczny człowiek! Nie pamiętam jak się nazywa, ale jak go gdzieś widzisz to uciekaj, ponieważ jego ramię płonie, a okularkiem widzi przez niektóre rodzaje ścian i gdy nim kręci umie zamienić swój okularek w mikroskop lub lupę! Uciekaj zanim będzie za późno!

    Charge skończył rozmowę i rozłączył Fuse’a nie mówiąc nic więcej do niego.

    - Chase, no to jak nie sprawdzimy to się nic nie dowiemy, idziemy na łódź podwodną. – powiedział Charge.

    Gdy agenci znaleźli się w łodzi podwodnej Charge spuścił łódź do wody za pomocą liny. Jak sama nazwa wskazywała morze było Ciemnozielone. Było w nim dużo skał i różnych ryb. Na przykład: rekiny, ryby piły, meduzy, ośmiornice, homary, kraby i płaszczki, ale agenci zobaczyli coś co rzucało dużo światła i sprawiało wrażenie jakby był to żywy prąd, ale agenci postanowili to sprawdzić.

    Rozdział 6. Nieoczekiwane spotkanie.

    Agenci postanowili zbliżyć się do tajemniczego stworzenia. Ze swoich odnóży stworzenie strzelało jakąś elektryczną bronią, która była na tyle mocna, że z pewnością mogłaby wysadzić w powietrze mobilne centrum i łódź podwodną jednym silnym strzałem. Agenci spojrzeli na stworzenie. Było ono jakimś dziwnym gatunkiem ośmiornicy lub kałamarnicy. Nie wiedzieli czy się bronić czy ominąć stworzenie. Zdecydowali się je ominąć. Kiedy ominęli stworzenie, zobaczyli coś równie niebezpiecznego.

    - Chase, nie wysiadajmy z łodzi podwodnej do póki nie ominiemy tego miejsca. Widzę lamparta morskiego i osę morską. – ostrzegł Charge

    - Na razie i tak nie mam zamiaru wysiadać z łodzi podwodnej.

    - Co to?!

    - Wygląda na jakiś toksyczny gaz, jak sam mówiłeś – „na Xiffie jest wszystko możliwe”, tu też.

    Wielka toksyczna chmura w kolorze jasnozielonym otoczyła całe może tak mocno, że poza nią nie było nic widać.

    - Tam jest coś bardzo jasnego, widać to po mimo toksyn. – zauważył Charge.

    - To czerwone światło chyba rzuca jakiś kryształ, wysuńmy stalowy chwytak.

    - Dobra myśl, Chase.

    Z przedniej części granatowej łodzi podwodnej, Charge wysunął stalowe szpony, którymi schwytał jakiś kryształ.

    - Czy to nie Karatus?! – zapytał Chase z niedowierzaniem

    - Tu prawie wszystko jest możliwe, ale to już nie. Karatus jest tylko jeden, a poza tym widać, że to tylko szkło wypełnione jakimiś chemikaliami, które miały przypominać odcień Karatusa.

    - Nie zauważyłem.

    Gdy agenci wypłynęli z chmury toksyn, w oddali ujrzeli kuter Hove’a tylko, że został przekształcony w łódź podwodną.

    - To kuter! – ostrzegł Chase

    - Tak, ale ktoś przekształcił go w batyskaf!

    Z tyłu nie widniał napis „Hove” tylko „May”, (domyślacie się prawda?).

    - To napis „May”, kto to jest ten May? – zastanawiał się Chase.

    - Nie wiem, ale wiem, że to ten sam kuter, kuter Hove’a, musimy sprawdzić kto nim steruje.

    Kuter popłynął do tunelu, a agenci uważnie go śledzili. Po długim czasie kuter został przycumowany do skały przez tajemniczego człowieka. Był to ten sam człowiek, którego agenci widzieli wcześniej, ale miał na sobie strój przystosowany do panujących pod wodą klimatów. Agenci postanowili sprawdzić kim jest i czego szuka.

    Rozdział 7. Sekrety Flintsa.

    Agenci wyszli z łodzi i w stroju do nurkowania, wydostali się przez właz.

    - Musimy sprawdzić kto tam się ukrywa. – oznajmił Charge.

    - Hmmm… May, John May, Raymond May, Christian May… – mówił sobie, Chase

    - Bill, Bill May. – odpowiedział tajemniczy głos.

    - Słyszałeś to? – zapytał Chase Charge’a upewniając się czy się nie przesłyszał.

    - Wiem, że wydaje się to dziwne, ale może to być nawet duch Christophera Hove’a. – odpowiedział Charge

    Chase i Charge uważnie obserwowali zachowanie Billa. Było widać, że nad czymś się zastanawia. Chodził w kółko. Lecz po chwili poszedł do jakiejś jaskini, w której było cicho i ciemno. W ciemności agenci ujrzeli jednak wielki wir, który przypominał czarną dziurę.

    - On tam wskoczył! – krzyknął Chase

    - Nie mamy wyboru, musimy pójść za nim. – powiedział Charge i dodał – Jeżeli chcemy się dowiedzieć czy Flints skłamał czy nie.

    - Ale to było przerażające!

    - Nie martw się, wyjdziemy z tego cało… Jeżeli tylko uwierzymy, że tam jest przejście…

    Charge złapał Chase’a za ramię i razem wskoczyli do wiru. Przez chwilę poczuli takie wrażenie jakby wir generował potężną siłę, która rozerwie ich na strzępy jak czarna dziura, ale zassał ich głęboko pod wodę do jakiejś nieznanej lokacji. Wokół agentów leżał wrak jakiegoś starego statku, było mnóstwo błyszczących roślin i tajemniczych dróg.

    - Niesamowite, prawda?! – zachwycał się Charge

    - Tak, robi wrażenie, ale, ale gdzie jest ten Bill?…

    - Widziałem go przez wir, jak przez magiczne lustro. Popłynął do korytarzyka nad, którym wyryta była rzymska cyfra: „XII”.

    Agenci więc szybko popłynęli do korytarzyka.

    - Świetnie, że go zobaczyłeś, bo ja widzę kilkaset korytarzyków.

    - Tak, jest ich z pięćset, na każdym jakiś tajemniczy znak, „XII”. Na pewno wiesz, że to rzymska cyfra dwanaście.

    Po kilkunastu minutach pływania, w korytarzyku, agentów oślepił niesamowity błysk, do źródła światła popłynął Bill. W pewnej chwili światło było tak mocne, że agenci nie wiedzieli czy wracać czy nie. Gdzieś w oddali błyszczał jakiś kufer zrobiony z najwyższej jakości kryształów i był zabezpieczony mocnym drewnem. Gdy Bill już zbliżał się kufra, spojrzał na agentów.

    - Kto to? – zapytał Chase

    - Ktoś z Infernoxa. – odpowiedział Charge

    Charge strzelił w maskę Billa, która od razu pękła. Bill nie mógł oddychać. Ostatkiem sił dotknął skrzyni, która wysadziła go w powietrze. Przez długą chwilę toksyny unosiły się w powietrzu.

    - Wydaje mi się, że to skrzynia Flintsa i możemy być dumni. – powiedział Charge

    - Ale Bill, on eksplodował.

    - To czarna magia, była tak silna, że naelektryzowała Billa, tak, że wybuchł. Dla nas jest nie groźna ponieważ nasi przodkowie nie zagrażali Flintsowi, więc nie musiał ochraniać przed nami skarbu. Teraz go otworzymy.

    - Ale, ale to tak się błyszczy, wyobraź sobie…

    - To tylko błyszczy pod wodą, żeby odstraszyć tych, którzy chcą go ukraść. Flints nie był tak okrutny, żeby zrobił skrzynie, której każdy, który oprócz niego dotknie skrzyni eksplodował.

    Moc, którą wytworzył skarb podczas otwierania była tak silna, że teleportowała agentów na wybrzeże Morza Ciemnozielonego.

    - To teleport?! To niemożliwe, czy to sen czy jawa?! – zapytał Chase

    - Nic z tych rzeczy. W Ciemnozielonym Morzu wszystko jest możliwe. Teraz otworzymy kufer.

    W kufrze było mnóstwo kosztowności. Szlachetne kamienie, sztabki złota, stare monety, kryształy, diamenty i inne kosztowności. Były tak silne, że ich moc rozprysła na niebie. Było widać je dużo mocniej niż sztuczne ognie.

    - Skarb odnaleziony! – krzyknął triumfalnie Chase

    - Sprzedamy go w muzeum za niezłą sumkę, a jeżeli znajdziemy coś co nam się zachowamy to sobie.

    Przez kilka godzin na niebie można było dostrzec eksplozje, ale kiedy się skończyła, agenci przestali świętować i wrócili po łódź podwodną.

    Rozdział 8. Powrót agentów.

    Chase i Charge podśpiewując coś pod nosem, wracali do Fuse’a i Trace, żeby z nimi świętować zwycięstwo. Fuse i Trace czekali na resztę agentów przy miejscu rozpoczęcia ich wędrówki. Powitali się i razem, wracając do bazy opowiadali sobie te ciężkie i łatwiejsze chwile misji.

    - Najbardziej przestraszył mnie wir i teleport. – oznajmił Chase

    - Ale mieliście szczęście! – odparł Fuse

    Agenci postanowili oddać mapę i kufer kosztowności muzeum, jednak część kosztowności zachowali dla siebie, ale najpierw świętowali misję. W bazie czekał na agentów profesor Zill, który chciał pochwalić się wykrywaczem złot, a do Fuse’a podbiegł Michael Blue, który chciał się pochwalić, że pobił swój rekord w pewnej grze, w którą grywał z Fuse’m, Mude’m i innymi agentami. Agenci cieszyli się zwycięstwem i oglądali kosztowności. Grace najbardziej zaciekawił naszyjnik, a Dennisa zielony kryształ, który wyglądał niesamowicie. Jednak Doktor Inferno wiedział, że agenci zdobyli kosztowności. Zastanawiał się czy je im odebrać, czy nie, ale na razie miał inne plany. Gdy nastała ciemna noc, agenci kończyli już przyjęcie, a Chase dostał coś z czego bardzo się cieszył. Dostał złotą odznakę co oznaczało, że awansuje. Awansował z doświadczonego agenta na mistrzowskiego agentów. Po przyjęciu postanowił porozmawiać z Charge’m.

    - Dzień dobry, Charge.

    - Dzień dobry, Chase.

    - Bardzo zdziwił mnie teleport i sądzę, że muzeum nie uwierzy w naszą historie.

    - Wszyscy nie muszą znać naszej historii, przecież jesteśmy tajnymi agentami.

    - Ale muzeum zapyta jak zdobyliśmy kosztowności.

    - Zapyta, ale nie musimy mówić prawdziwej historii.

    - Masz rację.

    - Jestem z ciebie dumny, mistrzowski agent musi być naprawdę mistrzem, a ty nim jesteś.

    - Szkoda tylko, że nie wiemy co teraz będzie robił Doktor Inferno.

    - O tak, niestety nie wiemy, ale na pewno z czasem się tego dowiemy.

    - Ja też tak sądzę. Do widzenia, Charge.

    - Do widzenia, Chase.

    Chase pożegnał Charge’a po czym pobiegł do swojego biura. Następnego dnia agenci oddali niektóre eksponaty, muzeum. Agenci musieli wymyślić wymówkę, żeby muzeum wiedziało co się stało. Tego dnia agenci pojechali na zwiady, co planuje doktor Inferno? Tego dowiecie się w następnej części.

    Ciąg dalszy nastąpi…

  47. April 20, 2015 - 6:47 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Chase i Charge poszukują legendarnego skarbu Harry’ego Flintsa, szukając go muszą przedostać się przez Xiffa. Xiff to odcinek łączący Martwe Jezioro z Morzem Ciemnozielonym. Okazuje się, że agenci, śledząc Billa Maya uaktywniają teleport, który prowadzi ich do skarbu Flintsa, którego część została sprzedana, a część agenci sobie zostawili.

    Rozdział 1. Podróż agentów.

    Pewnego dnia w agencji stało się coś czego agenci by się nigdy nie spodziewali. Zaczęło się od dziewiątej rano. Chase poszedł odwiedzić Fuse’a. Było widać, że Fuse trzyma jakąś kopertę w dłoni.

    - Cześć, Fuse. – powiedział Chase.

    - Cześć, Chase. – odpowiedział mu Fuse.

    - Co to za koperta? – zapytał Chase.

    - Nigdy nie zgadniesz! – odparł Fuse podekscytowany.

    - Ale Morgan napisał, że niestety nie będzie mógł już do ciebie pisać listów.

    - Morgan nie napisał tego listu.

    - No to poddaje się.

    - I tak byłeś blisko, na kopercie jest napisane – „Filip Smith, w imieniu Morgana Filosa.”.

    - Filip Smith, pamiętam go, to kolega Morgana. Pewnie Morgan go poprosił, bo chciał o czymś cię poinformować, ale o czym?

    - Za raz się dowiemy.

    - Pokaż kotku co masz w środku?

    Fuse z zaciekawieniem rozerwał kopertę, w środku ujrzał nie dużą karteczkę zapisaną drobnym, pochyłym pismem. W liście było napisane:

    „Fuse, twój tata, Morgan poprosił mnie, żebym napisał do ciebie list. Powiedział mi, że to bardzo ważne, mówił też, że dochodzi już do tajemniczej siedziby Doktora Inferno, ale opowie ci szczegóły jak się z nim spotkasz. Zacznijmy od tego, że Doktor Inferno porywa i torturuje biednych, bezbronnych ludzi. Chce, żeby zdradzali mu różne cenne informacje. Nie wiem co knuje, ale sądzę, że powinniście to sprawdzić, oczywiście jak Charge się zgodzi. Obaj sądzimy, że chce zbudować potężną broń, mam nadzieję, że temu zapobiegniecie.

    Filip Smith w imieniu Morgana Filosa.”.

    Tak brzmiał list. Chase ze zdziwieniem spojrzał na kopertę i pomyślał sobie, że razem z Fuse’m musi porozmawiać o tym z Charge’m.

    - Fuse, sądzę, że musimy wręczyć tą kopertę Charge’owi, jeżeli już ją przeczytałeś. – stwierdził Chase.

    - Bez Charge’a sobie nie poradzimy. – odpowiedział Fuse.

    Chase i Fuse stwierdzili, że muszą pójść do Charge’a, wspinając się po schodach wpadł na nich Dennis.

    - Co robicie? – zapytał Dennis

    - Jak zwykle, ratujemy świat. – powiedział Fuse

    - Co to za koperta?

    - Coś co może nam uratować życie, nie tylko nam.

    - Czy ta koperta daje jakąś moc? Na przykład nietykalność, niewidzialność czy coś w tym stylu? – zakpił Dennis

    - To poważna sprawa, dostaliśmy zgłoszenie. – tłumaczył cierpliwie Fuse

    - Aha, rozumiem, jak wrócicie spotkamy się na dole.

    Dennis zbiegł mówiąc coś pod nosem, a Chase i Fuse poszli do Charge’a.

    - Dostaliśmy kopertę, niech pan przeczyta. – powiedzieli jednocześnie

    Charge przeczytał list cztery razy szybciej niż przeciętny człowiek i powiedział:

    - Musimy powiedzieć to Trace, Dennis nam pomoże.

    - Jest na dole. – wtrącił Chase

    Agenci zbiegli do Dennisa, który opowiedział Charge’owi co się stało. Po rozmowie agenci poszli do Trace, której powiedzieli to samo o tym. Razem uzgodnili, że tworząc piątkę agentów zobaczą o co chodziło Morganowi. Postanowili przygotować się do podróży. Charge stwierdził, że on i Chase pojadą mobilnym centrum, Trace i Dennis będą prowadzić Jeep z napędem 4×4, a Fuse poleci małym samolotem. Kiedy przemyśleli swój plan poszli do profesora Zilla, który bardzo chciał im pomóc w misji. Zaproponował:

    - Może ja pomogę wam w misji.

    - Dobrze, pojedziesz z nami. – zgodził się Charge.

    Zill triumfalnie zakręcił się po pokoju, aż tak bardzo, że się przewrócił. Charge pomógł mu wstać i opowiedział mu o misji i o jego zadaniu.

    - Profesorze, Zill opowiem ci o misji tyle ile wiem. Otóż Fuse dostał list od swojego taty, w którym było napisane, że Doktor Inferno porywa bezbronnych ludzi i ma złe plany. Daje ci tą kopertę, będziesz jechał jednomiejscowym Quadem. O twoim zadaniu dowiesz się jak dojedziemy. Będziemy jechać w okolice wulkanu San Marino II – tłumaczył Charge

    - To świetnie! – powiedział triumfalnie Zill

    Już kilka godzin później agenci byli już przygotowani do misji. Wsiadali do pojazdów i gdy stwierdzili, że mają wszystko czego potrzebują
    ruszyli.

    Rozdział 2. Tajna siedziba Doktora Inferno.

    Podróż zajęła agentom dwa dni. Udało im się dojechać. Okolice porastały skałami, które miały kolory brązowe i czerwone. W oddali można było dostrzec bazę nazywaną Bazą Wulkaniczną i wulkan San Marino II. Zill na widok tych malowniczych krajobrazów podskoczył z radości i poczuł się jak w raju.

    - To jaką mam misję? – zapytał Zill

    - Masz ważną misję. Zajmiesz się badaniem skał i gleby, możesz pilnować naszych pojazdów, a także konstruować jakieś wynalazki – oznajmił Charge.

    - To codzienność! – oburzył się Zill.

    - No nie wiem, może damy ci inne zadanie?… – zastanawiał się Charge.

    - Najbardziej bym chciał zobaczyć wulkan San Marino II i obejrzeć tą Bazę Wulkaniczną.

    - Najpierw musimy do niej się dostać.

    Agenci wsiedli do pojazdów i podjechali pod Bazę Wulkaniczna. Trudno było nie dostrzec ogromnych stalowych wrót, w które były wkute kolczaste druty. Z wielkiej skały połączonej z bazą wypływał strumień lawy, który miał imitować fontannę. Baza była tak duża, że nie było widać jej końca, wrastały w nią różne skały. Po bokach bazy wyrastały egzotyczne rośliny, które pięły się aż na ostatnie ósme piętro licząc od parteru. Agentów zamurował niesamowity i niepowtarzalny wygląd bazy.

    - Niesamowite! – powiedział Zill podziwiając piękno bazy

    - Patrz na tę rośliny! – zachwycał się Fuse

    - Patrzcie na tę potężne wrota! – powiedział Chase, któremu najbardziej podobały się wrota

    - Spójrzcie na tą lawową fontannę! – odparła Trace zastanawiając się kto robi takie rzeczy

    - Pamiętajmy, że to baza Infernoxa i musimy uważać, ale mi najbardziej podoba się ten mechanizm, który blokuje wrota, ale być może będziemy musieli się z nim siłować. Dennis, a co ci się najbardziej podoba? – zapytał Charge

    - Niesamowity wulkan San Marino II! Jest piękny! Po prostu wyrasta z bazy! – odpowiedział Dennis

    - Patrzcie! – krzyknął zdumiony Fuse obserwując mężczyznę, który biegł w stronę agentów.

    - Kto to?! – zapytał Dennis bojąc się mężczyzny, bo myślał, że to ktoś z Infernoxa.

    Jednak po chwili stwierdził, że nikt z Infernoxa nie pomachał, by im.

    - Morgan! – krzyknął Fuse, radośnie machając mężczyźnie.

    - Fuse! Bardzo cieszę się, że udało ci się odczytać mój list. Bałem się, że nie zdąży dojść na czas, bo podróż przedłużała się z każdą chwilą, codziennie o was myślałem i mam nadzieję, że uda wam się misja. Obiecuje pomogę wam. Kto jest waszym przewodnikiem? – zapytał Morgan

    - Morgan, miło mi cię poznać! Naszym przewodnikiem jestem ja, Charge i ten naukowiec, profesor Christopher Zill, wynajduje dla nas różne wynalazki, Chase’a już znasz, prawda? Trace to uzdolniona agentka, która osiąga zawsze dobre wyniki w testach, no i Dennis, który nie słynie z dobrych ocen w testach, niestety nie jestem w stanie powiedzieć panu zbyt dużo zalet Dennisa, ale mogę powiedzieć coś o sobie. – tłumaczył Charge

    - Ej! – krzyknął Dennis

    - Dennis, ja mówię prawdę.

    - Ale mówiłeś, że moje naleśniki ci smakowały.

    - No, ale rozbijasz się odrzutowym plecakiem, biegnąc nie jesteś w stanie przekroczyć piętnastu kilometrów na godzinę, ciągle się potykasz, nie uważasz i nie słuchasz, coś jeszcze? Na pewno.

    Dennis nie wiedział co ma teraz powiedzieć, był zawstydzony i wkurzony. Po chwili myślenia podał rękę Morganowi i powiedział:

    - Miło mi jestem Dennis, no widzisz może nie jestem najlepszym agentem, ale uważam, że mogę się poprawić.

    Gdy wszyscy agenci powitali Morgana, nadszedł czas na wejście do bazy. Wszystkich zamurowało jak potężne wrota otworzyły się, a z za nich łypał syn Christophera Hove’a. Syn Christophera Hove’a nazywał się Jack Hove. Miał koło trzydziestki, jego oczy były brązowe. Był wysokim mężczyzną, jego długie brązowe warkocze połyskiwały w promieniach słońca. Było widać, że chciał się odegrać na agentach. Nic im nie mówił, ale sama jego mina dawała im znać. Jednak po długim czasie przemówił.

    - Nazywam się Jack Hove, nie dostaliście od nas zaproszenia, ale na nasze szczęście cieszymy się z tego, proszę bardzo wszyscy możecie wejść do naszej bazy, zapraszamy was.

    Wypowiedź Hove’a bardzo zadziwiła agentów, dopiero po chwili, agenci dostrzegli jego podobieństwa do Christophera. Jednak po chwili Jack bez słowa wszedł do twierdzy, a Charge powiedział do agentów po cichu:

    - Uważajcie na Karatusa.

    - Przywiozłeś Karatusa?! – zdziwili się agenci, a nawet Dennis

    - Nie miałem wyboru, posłuchajcie mnie. Otóż wszyscy wiecie, że Doktorowi Inferno bardzo na nim zależy i może przejrzeć nam kieszenie, ale był to rozsądniejszy krok niż zostawić go w narażonej na Infernoxa bazie.

    - Narażonej?! – zapytała się Trace upewniając się czy dobrze usłyszała Charge’a

    - Tak, Doktor Inferno dowie się, że nas tam nie ma i może przysłać swoich wspólników po Karatusa i nie tylko.

    Wypowiedź Charge’a zamurowała agentów tak, że nawet nie zapytali gdzie go ma.

    - Słuchajcie, wiem, że doskonale widać, że Doktor Inferno chce złapać nas jak Spy-Clops w sieć, ale musimy tam wejść, nie mamy wyjścia, musimy zaryzykować. – tłumaczył Charge

    Agenci nic nie mówiąc, razem z Charge’m weszli do bazy. Stalowe wrota prowadziły prosto pod spiralne schody.

    - Słuchajcie, tu był kiedyś schron, musimy więc najpierw sprawdzić piętra podziemne. – tłumaczył Charge

    - Schron?! – zdumiał się Dennis, który interesował się starymi budynkami i Drugą Wojną Światową.

    - Tak, to był nie wielki schron w czasach Drugiej Wojny Światowej, teraz nie jest to schron, ale nie zaprzeczycie, że teraz jest dużo większy. Prawda? – odpowiedział Charge

    - Lubie myśliwce z czasów Drugiej Wojny Światowej. – oznajmił Fuse

    - Urodziłem się podczas Drugiej Wojny Światowej. – powiedział Zill

    - Ja też, a jak mam być szczery to rok. – odparł Morgan

    - Czyli jesteś o de mnie o dwa lata starszy. Wyglądasz na sześćdziesiąt lat, a nie na siedemdziesiąt. – powiedział Zill

    - To miał być komplement? – zapytał Morgan śmiejąc się pod nosem

    Kilka minut później, agenci znaleźli się w podziemiach, tam gdzie zaczynały się schody, a w przypadku agentów kończyły. Drzwi były już otwarte. Czekały na agentów, zupełnie tak jakby mieli być gośćmi. Nic nie mówiąc weszli. Sala była duża. Na środku sali, na złocisto-białym tronie, siedział oczywiście Doktor Inferno. Do agentów przybiegła jakaś kobieta w wieku czterdziestu lat. Jej czarne, gęste włosy sięgały jej do ramion, jej oczy były ciemno brązowe, wręcz czarne, a usta pomalowane na fioletowo podstępnie uśmiechały się do agentów. Kobieta powiedziała do naszej drużyny:

    - Nazywam się Bella Criptringeller, jestem sekretarką Pana Inferno, po tym straszliwym wypadku Jacka Seavee.

    - Nazywasz się Bella Criptrin… co? – zapytał Charge nie rozumiejąc nazwiska kobiety.

    - Bella Criptringeller. – powtórzyła uśmiechając się

    - Trudne nazwisko. – powiedział Charge

    - No cóż, ja uważam, że są trudniejsze.

    Kobieta nic więcej nie mówiąc gdzieś poszła, a w zamian przyszedł wysoki mężczyzna z metalowym ramieniem, którego agenci już kiedyś widzieli. Charge nie dawno ostrzegał przed nim agentów. Przez okularek umiał przybliżać różne przedmioty i widzieć przez niektóre ściany, a z metalowego ramienia wystrzeliwał ogień w różnej postaci, był w wieku sześćdziesięciu lat. Powiedział im:

    - Nazywam się Peter Slate, profesor Inferno bardzo mnie wyróżnia. Uważa, że moje zdolności bardzo mu się podobają. Pomagał mi konstruować moje ramię, z którego zresztą umiem strzelać ogniem. Mój okularek za to umie zastąpić mi mikroskop i umożliwia mi widzenie przez ściany.

    - Pamiętam pana, panie Slate. Niestety zabił pan naszego brytyjskiego agenta. – powiedział Charge

    - Niestety świat nie jest sprawiedliwy. Ja też nie jestem sprawiedliwy.

    - Trudno, nie musi być pan sprawiedliwy. Ja też nie muszę.

    Tym dialogiem zakończyła się rozmowa Charge’a i Slate’a. Następnie do Charge’a podszedł John Viper, który niegdyś był synem Jamesa Vipera. Powiedział mu:

    - Pan mnie zna, nazywam się John Viper, ponieważ jest pan liderem agentów zwracam się do pana…

    - Nawet nie próbuj, osiemnastolatek nie jest jeszcze stałym członkiem Infernoxa, zostaje się nim dopiero w dwudzieste pierwsze urodziny.

    - Może i mam jeszcze osiemnaście lat, ale jestem sprytnym osiemnastolatkiem.

    John gdzieś poszedł. Zastąpił go syn Doktora Inferno, który powiedział do Charge’a:

    - Nazywam się Reed, pamiętasz mnie. Prawda? Jak się domyślasz Doktor Inferno nauczył mnie na prawdę wiele. Obiecał mi, że kiedyś odda mi część swojej mocy. Według wielu jestem sprytnym członkiem Infernoxa. Choć muszę ciężko pracować, lecz mój wysiłek się opłaca ponieważ za moją pracę jestem nagradzany.

    - Na pewno ma pan dobre stanowisko. Jak panu dobrze się pracuję?

    - Lubię pracować w Infernoxie.

    Po tej rozmowie Reed gdzieś poszedł. Za to Doktor Inferno wstał z tronu i powiedział do Charge’a:

    - Ja się nie przedstawiam ponieważ dobrze się znamy, Broockerze. Otóż przepowiedziałem nasze spotkanie na termin osiemnastego lipca i tak się stało. Zawdzięczam to swojej mocy. Od naszego ostatniego spotkania mam jej więcej, bo wstrzyknąłem sobie różne czipy, aby być przygotowany na kolejne spotkanie, fakt jest taki, że przeczuwałem nasze spotkanie bez czipów, ale one umożliwiły mi przepowiedzenie tej daty. Może i nie
    wiesz, Broockerze, ale mam tajną broń, prawie ją zbudowałem, brakuje mi tylko jednego składnika, pracowałem dwadzieścia cztery godziny na dobę, przez kilka tygodni i już wiem, że brakuje mi tylko jednego składnika, jest to kryształ energii, czyli Karatus!

    Rozdział 3. Porwanie Fuse’a.

    Charge wtedy poczuł żal i złość na siebie. Zastanowił się czy ma być zły na siebie, czy dumny. Nie wiedział co ma powiedzieć, więc wyszedł bez słowa. Tej nocy, agenci spali na twardych materacach.

    Tydzień później.

    Agenci już przywykli do życia w bazie na wulkanach. Zawsze wstawali o siódmej, myli ręce i zęby. Czasami brali prysznic. Robili sobie kanapki, rozmawiali. Jedli obiad, kolację, szli spać i tak dalej. Lecz tego dnia było zupełnie inaczej. Agenci rano wstali. Charge poszedł porozmawiać z Doktorem Inferno. Zastanawiał się co ma powiedzieć,
    choć nie miał na to czasu. Fuse, Chase, Trace, Dennis i Morgan zostali złapani za ramiona i przyciągnięci do ściany. Pomyśleć, że chwilę po spokojnej rozmowie agenci będą szantażowani, bici i torturowani. Charge bez wahania postanowił ich uratować. Najpierw rzucił się na Chase’a. Chase podziękował Charge’owi i pobiegł ratować Fuse’a, Charge, natomiast zajął się resztą. Slate jednak przewrócił już Fuse’a na ziemię i próbował wykręcić mu ręce. Bella już
    biegła z kajdankami i niestety była szybsza od Chase’a. Minęła tylko chwila, a Bella miała już Fuse’a, który był ranny i nie był nawet świadom, że idzie na trwającą tydzień, piekielną podróż. Przez ten czas agenci ciągle go szukali. On jednak został przeniesiony na zewnątrz. Tam czekało go coś strasznego. Tak samo strasznego jak porwanie Trace, a może nawet bardziej. Wieczorem Fuse oprzytomniał, był głodny i blady jak kartka. Z jego ramion ciekła krew. Tej nocy Bella przywiązała go do dużego drzewa. Po kilku godzinach, Fuse przestał się zastanawiać czy przeżyje czy nie, zamiast tego zasnął ponieważ była już późna noc. Niebo świeciło na żółto. Nagle nastał ranek był strasznie gorący, Fuse nie mógł tego wytrzymać. Drobny deszcz o w pół do ósmej był dla niego wielką ulgą. Jednak o ósmej Bella przyszła do Fuse’a. Powiedziała do niego jedno słowo:

    - Przejedziesz się ze mną piekielną koleją!

    - Jaką koleją, jaką piekielną? – zastanawiał się Fuse, który nadal był w krytycznym stanie, choć już czuł się lepiej.

    - Miej świadomość, że spłoniesz! – zaśmiała się Bella.

    - Ja? Spłonę?! Kto? Co? Gdzie ja jestem?

    - W naszej twierdzy, nie martw się są także twoi przyjaciele.

    W tym momencie Bella śmiejąc się pod nosem, zaciągnęła Fuse’a za kajdanki. Kilkanaście minut później go puściła. Trudno było nie dostrzec wagoników na szynach, które znajdywały się na skalę, na którą Fuse także został zaciągnięty. Gdy znalazł się na skalę zaczął sobie wszystko przypominać. Gdy już w pełni oprzytomniał zapytał Belle:

    - Bella! Co miałaś na myśli mówiąc o piekielnej kolejce?!

    - Miałam na myśli to, że zaraz my nią pojedziemy. Prędkość maksymalna to ponad tysiąc mil na godzinę.

    - Co?!

    Ale Fuse już został wrzucony do wagonika. Razem z Bellą zjeżdżał teraz ze skały. Fuse i Bella krzyczeli, obaj tak głośno, że było ich słychać w oddali.

    Po kilkunastu minutach jazdy.

    Fuse wycieńczony wypadł z wagonika na skałę. Bella natomiast złapała go i do jego kajdanek przywiązała
    metalowy łańcuch, który powiesiła wysoko nad lawowym basenem. Lawowy basen był jak basen, tylko, że zamiast wody była tam wrząca lawa, która szumiała jak jakiś wodospad. Biedny Fuse musiał tak wisieć przez mnóstwo czasu. Agenci postanowili mu pomóc. Charge powiedział do Chase’a:

    - Nie mamy wyboru, na misję ratunkową wysyłamy trzech agentów. Chase, czy zgodzisz się poszukiwać Fuse’a.

    - Oczywiście! To mój przyjaciel, nigdy bym sobie tego nie wybaczył!

    - To świetnie, polecisz razem z Trace naszym małym samolotem. Morgan natomiast pobiegnie podziemnym tunelem. Reszta zostanie.

    - Czyli Trace ma być moją pomocniczką, ale kto będzie pomocnikiem Morgana?

    - Ty.

    - Ale jak to?

    - Będziesz się z nim komunikował przez telefon.

    - Zgadzam się. Jestem gotowy.

    Rozdział 4. Ucieczka Morgana.

    Chase wytłumaczył Morganowi i Trace jakie jest ich zadanie. Najpierw przerwał rozpaczliwe panikowanie Morgana mówiąc mu, że pomoże znaleźć Fuse’a. Chwilę po tym powiedział Trace, że potrzebuje pomocniczki. Trace zgodziła się, jednak zadała mu pytanie. Takie samo jak Chase wcześniej Charge’owi – „A kto będzie pomocnikiem Morgana?” Chase spokojnie odpowiedział Trace i dodał, że razem z nią poleci o dwunastej w południe, a Morgan pobiegnie kwadrans wcześniej. Pół godziny później Morgan był już gotowy do poszukiwania swojego syna. Chase i Trace natomiast przygotowywali się do lotu. Morgan zbiegł po schodach tak szybko, że aż się przewrócił. Na szczęście nic mu się stało mu poza tym, że trochę się potłukł. Wstał i zbiegł, ale tym razem trochę wolniej i uważniej. Minutę później znalazł się na dole, gdzie walczył z włazem, który miał zaprowadzić go do Fuse’a. Morgan chciał bardzo szybko znaleźć się przy lawowym basenie. Trzeba było jednak uważać. Morgan przewrócił się kilka razy. Chase i Trace natomiast byli już prawie przygotowani do lotu. Gdy wystartowali Chase zadzwonił do Morgana i zapytał go:

    - Jak ci idzie misja?

    - No niestety kiepsko.

    - Dlaczego?

    - Tunel wydaje się nieskończony. Po piętnastu czy dwudziestu kilometrach padnę. Już taki młody nie jestem. – zaśmiał się

    - Nie musisz biec, ale mam dobrą informację. Obliczyłem, że za sześć kilometrów spotkasz się ze mną.

    - No dobrze spróbuję. Do widzenia.

    - Do widzenia.

    Morgan biegł i biegł, ale to nie dawało mu nic. Poczuł tylko, że musi zwolnić, bo się zmęczył. Piętnaście minut później, zmęczony musiał odpocząć. Odpoczął bardzo krótko, po czym kontynuował marsz. Jednak nie wytrzymał i zaczął biec najszybciej jak mógł, co spowodowało, że kilka razy się przewrócił i strasznie zmęczył. Postanowił zadzwonić do Chase’a:

    - Chase, słuchaj. Nie dam już rady, przewracam się.

    - Przykro mi, ale ja cię nie podwiozę. Z jaką prędkością szedłeś?

    - Biegłem tak jak mogłem. Czułem to, że Fuse za raz zginie jak mu nie pomogę.

    - Idź, po prostu idź. Dobrze? Zmęczyłeś się dlatego, że biegłeś.

    - Dzięki, zapamiętam to. Do widzenia

    - Do widzenia.

    Morgan posłuchał rady Chase’a. Zwolnił. Niestety przez to czas się wydłużał, ale Morgan odzyskiwał siły. Wreszcie poczuł, że ma siłę i sobie poradzi. Wiedział, że za chwilę będzie razem z Chase’m ratował Fuse’a. Już chwilę później Morgan znalazł właz, z którym też się siłował, ale udało mu się przez nie go przejść. Wyszedł metalowymi schodami, które prowadziły na zewnątrz. Tam widział jak ląduje Chase i Trace.

    Rozdział 5. Na pomoc Fuse’owi!

    Morgan był zadowolony, że Chase już jest. Przez chwilę machali do siebie, a chwilę później, gdy Chase wylądował, rzekł do Morgana:

    - Cieszę się, że udało ci się przebiec tunel.

    - A no tak, gdy zwolniłem było łatwiej. – odpowiedział Morgan

    Trace przybiegła do Morgana, przywitała go i pochwaliła.

    - To gdzie jest Fuse? – zapytał Morgan

    - Sądzę, że niedaleko. – odpowiedział Chase

    - Mam nadzieję.

    Agenci poszli poszukiwać Fuse’a. Podczas poszukiwania Fuse’a gdzieś w oddali dostrzegli opary wrzącej lawy, nad którymi wisiał jakiś mężczyzna. Agenci postanowili sprawdzić kim on jest. Pobiegli tak szybko, że nim się obejrzeli, a stali przy lawowym basenie. Właśnie tam przebiegała znajoma agentom kobieta, Bella, która nawet ich nie zauważyła. Fuse rozradowany natomiast, pomachał agentom. Gdy Morgan zobaczył syna podskoczył z radości, (tak jak Zill, gdy agenci zgodzili się, aby z nimi pojechał, a nawet bardziej). Morgan już był pewien, że odzyska syna, ale gdy przyszedł Doktor Inferno, wszystko się skomplikowało. Agenci odsunęli się udając, że ich nie ma. Morgan natomiast był uparty i nie ruszył się, gorzej, próbował uratować Fuse’a na oczach Doktora Inferno.

    - Nie rób tego! Udawaj, że cię nie ma! – mówili agenci, których Morgan zignorował udając, że nic nie słyszy.

    Nie posłuchał ich, a nawet nie odwrócił się po tajemnym puknięciu przez Chase’a. Odwrócił się do niego po drugim stuknięciu i powiedział:

    - Nie zależy ci? Nie chcecie mieć o jednego agenta więcej? To mój syn! Fuse! Fuse! On pisał do mnie o tym co chciał zrobić Hove z Trace, boję się o niego! Bardzo się boję!!!

    - Liczysz się z tym, że Inferno może cię zabić? Zaczekaj chwilę. Nie pokazuj się, Morgan! Proszę cię!

    Fuse natomiast nic nie mówił. Milczał, bo nie chciał zdradzać agentów. Inferno jednak i tak zobaczył Morgana, złapał go za ramię i zaczął się z nim bić. Morgan jednak próbował wyrwać się z silnego uścisku Doktora Inferno. Agenci nie mogli mu pomóc, a Fuse mówił:

    - Nie ratuj mnie, a przeżyjesz! Zostaw mnie! Wolę umrzeć!

    - Nie mogę cię zostawić. – tą odpowiedź za zwyczaj słyszał Fuse

    Teraz Morgan nie wiedział co ma zrobić, Inferno bił się z nim i próbował zepchnąć go do lawowego basenu. Niestety Inferno był silniejszy. Morgan w tej właśnie chwili stał pół na ziemi, pół w powietrzu.

    - Nieee!!! Morgan! – krzyczał Fuse.

    Niestety, Morgan wpadł do lawowego basenu. Wpadł tam tylko dlatego, że był uparty i nie słuchał reszty agentów. Mógł przecież uratować Fuse’a gdy Inferno pójdzie, lecz bardzo kochał swojego jedynego syna, który był dla niego najważniejszy.

    - Pomóżcie mu! Może jeszcze żyje! – prosił Fuse agentów panikując

    Doktor Inferno uciekł śmiejąc się pod nosem.

    - Najpierw tobie pomożemy. – powiedział Chase

    Agentom udało się zdjąć Fuse’a, który im podziękował i powiedział:

    - Bardzo wam dziękuje i teraz ja nie wiem co zrobić. Iść z wami, czy pomóc Morganowi?

    - Nie sądzę, aby przeżył kąpiel w lawie o temperaturze pięciuset stopni Celsjusza. – odparł ze smutkiem Chase.

    - Przykro nam, ale nie mogliśmy nic zrobić. – powiedziała Trace

    Agenci razem wrócili do twierdzy doktora Inferno.

    Rozdział 6. Ucieczka Trace.

    Gdy agenci znaleźli się w twierdzy Chase postanowił wszystko dokładnie opisać Charge’owi. Powiedział do niego:

    - Uratowaliśmy Fuse’a, ale ze smutkiem przyznaję, że Doktor Inferno strącił Morgana do lawowego basenu. Po prostu bardzo chciał uratować Fuse’a.

    - Przykro mi z powodu wypadku Morgana uważam, że to moja wina, ale za zawdzięczam wam życie Fuse’a.

    Po rozmowie.

    Charge powiedział wszystkim agentom co się stało. Wtedy wszyscy zbiegli się do dużej sali. Okazało się jednak, że w dużej sali za tronem Doktora Inferno, na którym nikt teraz nie siedział ukrywała się Bella. Trace, zaniepokojona chciała powiedzieć to agentom, ale było jednak za późno. Bella potajemnie zaczaiła się na Trace, bo sądziła, że ją będzie złapać najłatwiej i agenci nie zauważą, że ruszyła się z miejsca. Trace krzyknęła:

    - Pomocy!!!

    Agenci już biegli, ale Bella była szybsza, tak samo jak Fuse’a, wywlokła Trace na zewnątrz. Jednak nie założyła jej kajdanek, bo nie miała ich przy sobie. Przy lawowym basenie, kobiety chwyciły się i zaczęły się bić.

    - Co cię podkusiło do porwania Fuse’a i porwania mnie?! – zapytała Trace krzycząc ostrzegawczo na Belle, która zaczęła z niej kpić

    - Ha, ha, ha, myślisz, że nie odróżniam głupich żartów od tego co można nazwać mówieniem. Nie jestem taka głupia! A teraz zobaczymy kto wygra!

    Wtedy wysunęła pazury z palców. Niektóre miały metr, a niektóre pół, ale były ostre jak brzytwa i z pewnością mogłyby zastąpić miecz. To zdarzenie bardzo przeraziło Trace. Powiedziała więc:

    - Nie lubię się bić, ale nie mam wyboru!

    - No dalej! Myślisz, że ze mną wygrasz?! – odpowiedziała Bella

    Trace gotując się ze wściekłości uderzyła z całej siły Belle w brzuch, która jęcząc upadła na ziemię. Po chwili jednak się podniosła. Trace nie zabiła jej, to co zrobiła spowodowało tylko, że Bella miała siną bliznę na brzucha, że ją boli i będzie chciała się zemścić. Swoje pazury kierowała w stronę Trace, która wzięła pistolet do ręki. Nie było jednak sensu go brać ponieważ Bella odbijała każdy strzał za pomocą swoich pazurów. Szybko więc skończyły się jej naboje. Bella schowała na chwilę pazury, co było wielką okazją Trace, żeby chwycić ją za dłonie. Wtedy dłonie Belli były schwycone z całej siły przez Trace. Nie była ona tak silna, ale jej siła wystarczyła do połamania i wygięcia pazurów Belli. Trace wygięła je od środka. Belle to bardzo zabolało. Nie mogła ruszać palcami i dłonią, a tym bardziej wysunąć pazurów. Nie mogła korzystać z dłoni, ale miała łokcie i nogi, którymi z łatwością spychała Trace do lawowego basenu. Trace jednak zaatakowała Bellę znienacka i powiedziała:

    - Ja też nie jestem głupia!

    Chwytając ciało Belli zepchnęła ją do lawowego basenu, Bella próbując znaleźć punkt zaczepienia, żeby wyjść z basenu, krzyczała:

    - Aaaa!!!!

    - Cierp w ciszy, przecież nas też chciałaś ugotować. – przypomniała Trace

    Trace wróciła do twierdzy Doktora Inferno, żeby pochwalić się i opowiedzieć co widziała.

    Rozdział 7. Walka na noże.

    Charge pochwalił Trace. Dennis jednak pobiegł korytarzykiem do dużej sali. Charge poczuł, że może być narażony na Doktora Inferno więc pobiegł za nim, a za Charge’m pobiegła reszta agentów. Charge dostrzegł jak Peter ciągnie gdzieś Dennisa za ucho. Dennis powiedział: „Au!” Wtedy został uderzony w twarz. Nie stało mu się nic poważnego, ale pękła mu warga. Dennis złośliwie łypnął na Petera, który za to wystrzelił ognisty promień, który ugodził Dennisa prosto w brzuch. Dennis jęczał z bólu. Bardzo krwawił. Charge’owi wydawało się, że umiera. Więc szybko pobiegł udzielić mu
    pierwszej pomocy. Zdarzenie to wywołało wielkie przerażenie u większości agentów. Chase słysząc jak Peter śmieje się pod nosem, gotując się ze złości wyciągnął nóż i podbiegł z nim do Petera, który też był na to przygotowany. Chase wierzył, że wygra. Jego miecz był długi, ostry i cienki. Miecz Petera natomiast był krótszy, tępy i szerszy, co nie zaprzeczało tego, że także był ostry. Chase nie zastanawiając się dźgnął Petera, którego tylko drasnął, ponieważ nie udało mu się porządnie wbić miecza, dlatego, że Peter go uderzył.

    - Za raz pożałujesz. Wszystkiego!!!! – krzyczał Chase rzucając się na Petera z nożem w ręku.

    - Zobaczymy kto umrze pierwszy. – odpowiedział mu bojowo Peter

    Chase próbował obronić się mieczem. Dobrze mu szło. Drasnął Petera już kilka razy. Jednak nadeszła kolej Petera, który swoją ciężką bronią wymachiwał po całej sali. Chase nie miał szans obronić jego silnego ataku. Rzucił się na niego gwałtownie tnąc mu kolana. Chase wykrwawiając się, upuścił miecz i ranny upadł na podłogę. Peter gdzieś poszedł, a Charge poprosił Zilla o pomoc medyczną. Powiedział do niego:

    - Nie wiem czy Dennis przeżyje, jest ciężko ranny. Chase niestety też. Jego kolana krwawią. Został okaleczony ostrzem o nazwie „Żądło”, Chase bronił się ostrzem, które nazwano „Igła” ze względu na to, że było cienkie. Proszę pomóż Dennis’owi, a ja pomogę Chase’owi.

    - Zgadzam się. – zgodził się Zill

    Charge opatrzył Chase’owi kolana, dał mu tarczę i powiedział do niego:

    - To wyjątkowa tarcza, daje ci ją. Nie przebiję jej nawet strzał Petera.

    - Dziękuje. – podziękował Chase

    Chase szybko wstał. Peter do niego podszedł i powiedział:

    - Koniec zabawy!!

    Peter już nie bawił się w walkę na miecze, tylko włączył ramię. Chase starał się zaskoczyć Petera i wyciągnął tarczę w odpowiednim momencie. Peter strzelił, a Chase wyciągnął tarczę. Strzał Petera odbił się od tarczy i ugodził Petera w brzuch. Leżący w kałuży własnej krwi, Peter. Podobnie jak Dennis próbował wstać, ale nie mógł tego zrobić. Stracił przytomność i agenci uznali, że nie żyje.

    - Brawo! Chase! Wykorzystałeś tarczę, miałeś genialny pomysł. – Charge pochwalił Chase’a.

    Dennis niestety nie mógł się podnieść. Trudno było nie usłyszeć błagań profesora Zilla, żeby Dennis przeżył.

    - Nie wiem czy go uratujemy. – powiedział zmartwiony Zill

    Dennis wykrwawiając się powiedział do agentów:

    - Dziękuję, że tyle razy pomagaliście mi wyjść z trudnych sytuacji i razem działać jako tajni agenci, ale niestety wydaje mi się, że teraz mnie nie uratujecie.

    Dennis zamknął oczy. Agenci mieli nadzieje, że Dennis traci przytomność, a nie umiera, ale jego serce przestało pracować, a on oddychać.

    - Czy, on nie żyje?! – zapytała przerażona Trace

    - Wydaje mi się, że niestety tak. – odpowiedział ze smutkiem Charge

    - Szkoda, że nie udało się go uratować. – powiedział ze smutkiem Fuse

    - Słuchajcie, teraz musimy działać. Powstrzymamy Doktora Inferno od jego złych planów. Wreszcie staniemy z nim twarzą w twarz, ale rzeczą, na której zależy mi najbardziej jest to, że wszyscy musicie uważać, bo bez uważania marnie skończymy. Pamiętajcie, że Dennis i Morgan zginęli przez nieuwagę. O północy zbierzemy się przy wejściu do podziemnego tunelu, a tym czasem ja, Chase i Fuse zastanowimy się co robić, by zwyciężyć. Pamiętajcie moje słowa. – umówił się Charge

    To były jego ostatnie słowa do czasu spotkania o północy.

    Rozdział 8. Bitwa o Karatusa.

    Zgodnie z planem agenci spotkali się przy podziemnym tunelu.

    Charge do nich powiedział:

    - Słuchajcie mnie uważnie, to najniebezpieczniejsza misja, w której uczestniczyliśmy kiedykolwiek. Musimy więc opracować dobry plan. Na obmyślenie planu dajemy sobie niecałe trzy tygodnie. Co oznacza, że gotowi powinniśmy być dziewiętnastego sierpnia o północy.

    Przez te trzy tygodnie agenci starali się jak mogli, żeby udało im się opracować plan. Plan powstał wieczorem osiemnastego sierpnia. Była to ostatnia chwila, bo za dwie godziny musieli już być gotowi. Charge powiedział im:

    - To bardzo ważne, żebyście dokładnie zapamiętali plan naszej misji. To trochę jak w budowaniu domków z kart. Gdy jedna karta nie pasuje do reszty cały domek się wali i wszystko staje się Dominem.

    Te dwie godziny agenci poświęcili na zapamiętywanie każdego kawałka planu. Plan był bardzo długi więc każdy agent miał obowiązek zapamiętać jeden z jego elementów planu, którego nie miał zapamiętać inny agent. O północy agenci ustawili się w szeregu. Wtedy Charge powiedział im:

    - Jeśli jesteście już gotowi to dobrze. Pamiętajcie, że naszym głównym celem jest Doktor Inferno. Jest to obecnie najniebezpieczniejsza osoba w całym Infernoxie. Musimy odwrócić jego uwagę i powstrzymać go od czegoś strasznego do czego zmierza. O świcie będzie po wszystkim. Ale za nim nastanie świt. Za nim zakończy się bitwa. Musimy pamiętać o planie, który jest najważniejszym regulaminem misji. – przypominał Charge.

    Chwilę po przemowie Charge’a, agenci wyruszyli na misję. W sali czekał na nich Doktor Inferno, który odpoczywając na swoim tronie pił Lemoniadę i czytał swoją ulubioną książkę. Był tak zajęty, że nawet nie zobaczył, że agenci dostali się do jego sali. Dopiero po chwili zobaczył intruzów. Zapytał wtedy:

    - Gdzie macie zaproszenia parszywi intruzi?!!

    Ze złości jego włosy aż zapłonęły, a z okularka wystrzelił ogień. Chwilę potem przez chwilę w sali paliło się. Przerażona Trace poczuła się bezpieczniej u boku Chase’a. Profesor Zill przerażony na widok płonącego Doktora Inferno próbował wymknąć się z sali. Nagle Doktor Inferno przemówił:

    - Nie ukrywaj go! Wiem Broockerze, że go masz!

    - Co mam? Co? – udawał Charge

    - Nie bądź głupi, sam wiesz co masz w tylnej kieszeni koszuli.

    - Nie dam ci go!!

    - Karatus, albo życie twoich przyjaciół. Wybieraj.

    - Wybierz Karatus!! – krzyczał Fuse, któremu właśnie Reed zatykał usta

    Charge zastanowił się nad propozycją Doktora Inferno i stwierdził:

    - Nie dokonam wyboru.

    - A więc twoi przyjaciele zginą, a ja odbiorę Karatusa. Jak nie dokonasz wyboru zrobię to i to. Coś za coś.

    - Sam sobie z tobą nie poradzę, ale Chase uwolni porwanych ludzi, a ja…

    - Wypuściliśmy prawie wszystkich rannych ludzi z kamieniołomów w okolicach naszej bazy. – przerwał Inferno

    - Wybieram Karatus. – stwierdził Charge, który zaimprowizował.

    - A więc go DAWAJ!!!! – krzyknął Inferno, rzucając się na Charge’a.

    Rozdział 9. Koniec bitwy.

    Niestety Doktor Inferno był szybszy. Wrzucił Karatusa do jakiejś rury i szybko wybiegł z sali. Był podekscytowany i bardzo zadowolony co można było dostrzec w jego wyrazie twarzy, powiedział:

    - Ha, ha, ha!!!! A teraz przekonacie się jak wygląda moja broń.

    Agenci przerażeni i źli na siebie postanowili uciec z bazy. Gdy uciekli z bazy, Doktor Inferno na górnym tarasie bazy. Machał do agentów i odsłonił wielkie, potężne działo. Wtedy wybiła piąta, a słońce wyszło zza horyzontu.

    - Ale Zill, musimy się po niego wrócić. – przypomniał Fuse

    Doktor Inferno, natomiast włączył działo. Wielki laserowy promień siał spustoszenie. Kolejny strzał z działa wywołał wielki wybuch, a kolejny spowodował rozpryśnięcie gorącej mazi, która leciała cieniutkim strumieniem jak woda z kranu. Ostatni był zabójczy. Rażenie lasera podgrzało wulkan San Marino II i umożliwiło jego erupcję. Doktor Inferno dopiero po chwili doszedł do wniosku, że popełni samobójstwo, a właściwie w ten sposób zginie. Więc ogłosił
    czerwony alarm. Przerażony uciekł po schodkach do wnętrza bazy. Złapał syna za rękę i powiedział mu:

    - Posłuchaj, chciałem zrobić coś takiego co zrobił James dla Johna. Oddam ci moją moc, po prostu uwierz.

    Dłonie Reeda przez chwilę powiększyły się pięciokrotnie i napompowały się niesamowitą mocą. Wtedy Reed podziękował Doktorowi Inferno podziękował mu i pożegnali się. Reed uciekł, a doktor Inferno potknął się jak i syn Hove’a, skręcił kostkę i wybił sobie palce. Na jego nieszczęście przeszkodziło mu to w ucieczce. Agenci natomiast stali już w bezpiecznej odległości i obserwowali erupcję wulkanu. Jednak Reed wrócił się po swojego tatę i powiedział:

    - Nie zostawię cię, pomogę ci.

    - Nie, to już ostatnia minuta. Zostaw mnie i ratuj swoje życie.

    - A syn Hove’a.

    - Jest ranny. Leży piętro niżej.

    - Nie przeżyjesz bez mojej pomocy.

    - Być może nie, ale zostaw mnie i ratuj siebie.

    - Nie zostawię cię!!

    - Przykro mi tym razem musi się tak stać.

    - To niesprawiedliwe!!

    - Patrz na zegary! Zostało tylko trzydzieści sekund, uciekaj!

    Reed uciekł na dół, gdzie spotkał Johna. Kiedy znalazł się w odpowiedniej odległości jak i agenci, wulkan zaczął wyrzucać kawałki skał i lawy.

    - Gdzie Inferno?! – zapytała Trace ze zdumieniem

    - Może nie zdołał uciec. – Domyślał się Charge.

    Dopiero po dwudziestu sekundach od wybuchu, agenci usłyszeli dźwięk eksplozji. Wybuch rozsadził w pył twierdzę Doktora Inferno i całą okolice. Agenci uciekli i gdy byli już daleko, Charge powiedział:

    - Szkoda tylko Karatusa, był wspaniałym kryształem i energią w naszej bazie.

    - To prawda, patrzcie na to! – zgodził się Zill

    Agenci zobaczyli coś w powietrzu. Początkowo uznali to za zwykły odłamek skały, ale po chwili Charge zauważył, że to:

    - Karatus!!!! – krzyczeli wszyscy rozradowani

    - Świetnie, że znowu go mamy. – dodał Charge

    - Kto to? – zapytała Trace patrząc na biednego człowieka porzuconego w okolicach kamieniołomów.

    - Zaraz się okaże. – powiedział Charge

    Na ziemi leżał biedny mężczyzna, który był zarośnięty, jego ubranie przypominało starą zaplamioną szmatę, a jego ręcę były pokaleczone i zaplamione krwią. Wyglądał na porwanego człowieka, który nie miał pieniędzy. Agenci nagle usłyszeli głos:

    - Jeżeli zgodzicie się mi pomóc, oddam wam trzy czwarte mojej pensji, ale proszę was, żebyście zawieźli mnie tam gdzie jedziecie, po prostu chcę stąd uciec.

    - Zgadzamy się i nie chcemy żadnych pieniędzy. – powiedział Charge uśmiechnięty do człowieka.

    Rozdział 10. Koniec Infernoxa.

    Agenci podjechali w okolice swojej bazy i wypuścili mężczyznę, który bardzo podziękował agentów i dopytywał czy na pewno nie chcą pieniędzy. Chase wraz z agentami podbiegł na jakieś pole, znajdujące się w pobliżu bazy.

    - A więc jeżeli Doktor Inferno nie żyje oznacza to, że to koniec Infernoxa? – zapytała zdumiona Trace.

    - Nie koniecznie. – odpowiedział Charge patrząc na płomienie, które otaczały agencję.

    Przerażeni agenci obserwowali mężczyznę, który podskakiwał z radości i szantażował innych agentów. W jego twarzy agenci niewątpliwe dostrzegli twarz biednego mężczyzny, którego znaleźli.

    - Ty! Parszywy zdrajco! Nie wstyd ci?! Przeklinam cię i twój głupi ród! Jeszcze zobaczysz kiedyś! – wrzeszczał Charge i klął nie umiejąc się powstrzymać.

    - Ja nazywam się Reed, Broockerze i jestem syna Doktora Inferno. Miłej naprawy bazy. – to było ostatnie słowa Reeda przed jego ucieczką.

    - Ilu agentów zostało w bazie? – zapytała Trace Charge’a

    - Nie wiem. – odpowiedział Charge

    Agenci postanowili remontować bazę, a do tego czasu przeprowadzić się do agencji w Londynie. Kiedy dotarli, Fuse wyjął z torby niewielką, brązową książeczkę i coś w niej dopisał. Fuse pomyślał, że Morgan stanie się popularnym pisarzem, jak on w imieniu Morgana dokończy jego przygody zgodnie z wydarzeniami, które nastąpiły w okolicach wulkanu San Marino II. Charge powiedział:

    - Byliście świetni! Tylko, że trudno będzie nam się ukrywać. Uwaga! Musimy zmienić nazwę z Tajnych Agentów, może na Super Agentów, a może na Ultra Agentów, sam nie wiem.

    - A może na Agentów 2.0. – zaproponował Chase

    - To jest to! Świetny pomysł! A logo, popracujmy nad nim.

    Agenci zastanawiali się jak będą wyglądały następne misje, Charge przyszedł do nich i powiedział:

    - Szkoda, że nie sprawdziłem kto kryje się za biednym człowiekiem. Niestety nie udało nam się uratować Dennisa i Morgana, nic nie mogliśmy zrobić. No cóż takie jest życie – nie wszystko da się zrobić, a;e bardzo dobrze sobie poradziliście. Jestem z was dumny.

    - Ale dlaczego Doktor Inferno i syn Hove’a nie uciekli? – zapytał Fuse

    - Tak to jest. To kara za wszystko złe co zrobili. – odpowiedział Charge

    - Ale nasza agencja. – powiedziała Trace

    - Nie martwcie się. Odbudujemy bazę, a jeżeli chodzi o agentów. Będę ich informował i na pewno do nas przyjadą.

    Agenci dumni z siebie, usiedli przy stole i postanowili zagrać w grę planszową, a następnie wyjęli dziennik z przygodami i wspominali swoje wszystkie misje…

    … „Koniec.”

    Uwaga!! Następna książka agentów z serii: „Agenci 2.0.” Dostępna już w styczniu 2016 roku. Pierwsza książka w przecenie od lutego 2016 do kwietnia. Dwóch agentów dołączy do drużyny i razem będą mieli przygody i te dobre, i te, złe, i te dziwne, i piekielnie niebezpieczne. W agentach 2.0. Reed zgodnie ze starami planami Doktora Inferno, zbuduje wielkiego piekielnego robota, za którego sterami stanie on sam!!

  48. April 20, 2015 - 6:48 am | Permalink

    Przypomnienie poprzednich części: W pierwszej części cyklu „Agents”, cenny Karatus, czyli kryształ energii został skradziony z sejfu agentów przez Michaela Wookita. Chase, który został wysłany na misję wygrywa i zdobywa kryształ. W drugiej zaś, Charge odzyskuje cenną mapę Flintsa, z rąk Christophera Hove’a. Natomiast w trzeciej części Fuse odzyskuje skradzione przez Jamesa Vipera i Jona White’a złote sztabki. Tak kończyła się trzecia część. W czwartej Trace zostaje porwana przez Christophera Hove’a. Chase ją ratuje. W piątej części Chase, jedzie do Meksyku, by odzyskać cenny laptop Doktora Inferno. W następnej części Doktor Inferno i jego armia atakują mobilne centrum. Charge zostaje ranny, szybko jednak wraca do zdrowia. Tydzień po tym zdarzeniu, w siódmej części agenci poszukują legendarnego skarbu Flintsa. Na drodze do niego czeka na nich dużo pułapek. Misja się jednak udaje i skarb został odnaleziony. – to było przypomnienie cyklu, pozostaje jednak najbardziej nawiązująca do tego opowiadania część. Czas na przypomnienie legendarnej walki agentów z Doktorem Inferno: Morgan Filos to tata Fuse’a, Fuse dostaje od niego niepokojący list, w którym było napisane, że Doktor Inferno wyciska wiedzę od biednych ludzi i konstruuje swoją broń.
    Chase, Fuse, Charge, Trace i Dennis wyruszają do bazy Doktora Inferno, gdzie spotykają Morgana Filosa. Niestety podczas akcji ratowniczej Fuse’a, Doktor Inferno zrzuca go do basenu. Niestety potem Dennis ginie z ręki Petera Slate’a. Pod koniec bitwy Doktor Inferno popełnił wybucha wraz ze swoją bazą. Jego syn wrobił agentów i podpalił im bazę. Zmienili nazwę na „Agenci 2.0.” – w skrócie: Agenci wyprawiają się do twierdzy Doktora Inferno. Wszystko się jednak komplikuje i zaczynają się problemy.

    Rozdział 1. Nadchodzący wróg.

    Nie ma już bezpiecznego miejsca dla agentów. Spodziewają się, że Reed odbuduje armię Infernoxa. Agenci są nieustannie ścigani lub śledzeni. Reed porywa biednych ludzi i wysyła ich na poszukiwanie agentów. Po mimo tego, że od końca bitwy i nieudanych urodzin Chase’a mija już prawie dziesięć miesięcy. Pocieszającym faktem natomiast jest to, że Charge odnalazł już dwudziestu zagubionych agentów. Jednak nadal brakuje znaczącej ilości. Pewnego dnia, Chase, Fuse, Charge i Trace spotkali się w pokoju narady. Charge do nich powiedział:

    - Wszyscy wiemy, że Reed chce się z nami spotkać. Jak to się stanie nie możemy dać mu od nas wyjść. Nie możemy dać mu spokoju. Mam jednak dobrą i złą wiadomość.

    - To zacznijmy od tej złej. – powiedział Chase

    - Zła jest ta, że Michael Blue i Christopher Mude zostali porwani przez gangsterów w drodze do naszej bazy. Pozostaje nam jednak dobra. Dobra jest ta, że do naszej drużyny dołączy dwójka nowych agentów. Mark Swipe i Marta Swift.

    - Fajnie, że do naszej drużyny dołączy Swift, na pewno dobrze sobie poradzi. – powiedziała Trace

    - Spotkamy się o dziesiątej wieczorem przed najdłuższym korytarzem w bazie.

    Gdy agenci skończyli się naradzać Trace, Chase i Fuse postanowili porozmawiać. Fuse powiedział:

    - Mam nadzieję, że powstrzymamy Reeda za nim zajdzie za daleko. Trudno pomyśleć co mogło, by się stać jakby w przyszłości jego syn dokończyłby jego pracę, która byłaby kontynuowana przez jego wnuków. To naprawdę ciężka sytuacja. Najgorsze jest to, że nasze zwycięstwo w bitwie nie pomogło nam zbyt skutecznie. Reed odziedziczył po Doktorze Inferno moc ognia, a John wie co zrobić, by mu pomóc. Jak nie powstrzymamy Reeda, to może dojść do czegoś tak strasznego, że aż trudno o tym pomyśleć.

    - Infernox mnie już zmęczył. Ciekawe czy kiedyś dostaniemy zadanie nie dotyczące go. – zastanawiał się Chase.

    - Ciekawe czy Reed oprzytomnieje za nim zajdzie za daleko. Mam nadzieję, że tak będzie.

    - Trace, pamiętasz? Tamtej nocy cię porwali. To było przerażające. Nie wiedziałem co robić i jak walczyć z Hove’m. Gdy Charge walczył z Hove’m przypomniałem sobie tamtą noc. Do tego czasu pozostały mi ślady po zdzieraczach skór, a przecież dzisiaj mija już rok od tego zdarzenia.

    - A Blue i Mude? – zapytał Fuse przerywając Chase’owi.

    - Mam nadzieję, że się odnajdą, bo jak nie, to poniesiemy poważne straty. Tym bardziej, że wyruszając do nas mieli podobno ważne plany. Teraz z pewnością ich napadli. Jeżeli żyją i kiedyś byśmy ich spotkali zapytałbym ich co się stało podczas ich porwania i czy mają przy sobie plany. Tylko pozostaje jedno pytanie – „Gdzie są i co teraz robią?”. Ja nie wiem, ale może Swipe i Swift wiedzą. Okaże się już dziś wieczorem. – odparł Chase zastanawiając się nad współpracą z nowymi agentami

    - Nie mogę się doczekać. Ze Swift nie rozmawiałam od ponad pół roku. Ostatnio mi mówiła, że Grace staje na głowie, by uchronić się przed porwaniem przez gangsterów. Bardzo się ich boi. Ja i Swift teraz straciliśmy kontakt, a Grace tajemniczo przepadła. Mam nadzieję, że kiedyś się spotkamy. – powiedziała Trace wzdychając.

    - Pamiętam, że Swipe gdy był na studiach zaimponował profesora Zilla konstruując samodzielnie mikroskop. Tak w ogóle Zill niedługo skończy system przeciw Spy-Clopsowy. – dodał Fuse.

    - Ciekawe jak ma wyglądać taki system przeciw Spy-Clopsowy. – zastanawiał się Chase

    - Zill jeszcze tego nie ujawnił, ale sam chciałbym się tego dowiedzieć. – odpowiedział Fuse

    - Jeszcze tylko dwie godziny do spotkania z agentami. – oznajmił Chase patrząc na zegarek

    - No to chyba do zobaczenia, Chase. Spotkamy się za godzinę przy moim gabinecie. – umówił się Fuse

    Agenci pożegnali się, nie mogąc doczekać się uroczystości. Zanim jednak się rozstali, przeszła im jedna myśl przez głowy – „Kto będzie gotował, jeżeli Michael Blue został porwany?”. Nikt z agentów nie znał odpowiedzi na to pytanie. Uświadomili sobie, że na uroczystości będzie trochę inaczej niż na poprzednich, ale najbardziej ze wszystkich testów, agenci czekali na test gimnastyczny nowych agentów. Trace jako jedyna najbardziej czekała na spotkanie ze Swift.

    Rozdział 2. Nowi agenci.

    Gdy wybiła dziewiąta wieczorem, Chase i Trace poszli pod gabinet Fuse’a. Fuse otworzył drzwi do gabinetu i powitał agentów. Fuse był podekscytowany, ale oprócz tego było widać, że bardzo chce powiedzieć coś agentom. Powiedział im:

    - Spotkałem profesora Zilla nie zdążyłem z nim długo porozmawiać ponieważ spotkałem się z nim kiedy biegł do Charge’a. Powiedział mi o systemie przeciw Spy-Clopsowym. Na razie mówił, że zbudował wielką machinę, na której ma przetestować pseudo Spy-Clopsa, którym będzie coś co jest skonstruowane z części, z których składa się Spy-Clops. Wyniki mają być nam znane najpóźniej za tydzień. Musimy przecież pamiętać, że to narzędzie ma wiele funkcji. Profesor Zill nie zdążył mi ujawnić ponieważ powiedział – „Szczegóły potem ci powiem, bo jeszcze spóźnię się do
    Charge’a!”.

    - Ale myślałam, że to urządzenie może być zainstalowane w telefonie. – zadziwiła się Trace

    - Może będzie można zainstalować je w telefonie, ale przecież najpierw Zill musi sprawdzić czy to urządzenie w ogóle działa. – odpowiedział Fuse.

    Fuse kończąc rozmowę z agentami wziął do ręki niewielki dziennik, w którym zanotował kilka zdań specjalnym piórem. Gdy to zrobił, starannie zamknął i odłożył dziennik w to samo miejsce, w którym leżał wcześniej. Chwilę później powiedział do Agentów:

    - Jest kwadrans po dziewiątej. Oznacza to, że do uroczystości została nam niecała godzina. Oznacza to, że za jakieś pół godziny musimy być gotowi.

    - Kiedy przyjadą Swift i Swipe? – zapytała Trace.

    - Teraz na pewno lecą do nas samolotem. Spotkamy się z nimi kwadrans po dziesiątej. Czyli za godzinę. Na waszym miejscu zacząłbym się przygotować, bo się jeszcze spóźnimy. – odpowiedział Fuse.

    - O której godzinie kończy się przyjęcie? – zapytała Trace

    - Wydaje mi się, że ostatni agenci, którzy zostaną na przyjęciu będą wychodzić koło drugiej. – odparł Chase, pakując się.

    Gdy agenci byli już gotowi, zbiegli po schodach na parter, koło długiego korytarza, przy którym mieli czekać na Charge’a. Już po kilku minutach rozległo się pukanie do drzwi. Nie przyszło zbyt dużo agentów. Przyszli: rozgadany John Rimoy, podekscytowany Stargise, znudzony Jack Riwse, Clint, który czekał na przybycie Swipe’a i Markus, który najbardziej chciał zobaczyć nowe wynalazki profesora Zilla. Agenci zdziwili się na myśl o tym, że oprócz nich na przyjęciu ma być tylko dziewięć agentów. Co łącznie daje sumę dwunastu agentów. Gdy przyszedł Charge, razem z Zillem zabrał agentów do sali, w której agenci mieli świętować uroczystość.

    - Patrzcie! Profesor Zill będzie kucharzem! – oznajmił Fuse.

    - Już się boję. – powiedziała Trace.

    - Jak jest dobrym wynalazcą to może i będzie dobrym kucharzem. – odparł Chase

    Gdy agenci zasiadali do stołu, profesor Zill zastawił większość stołu jedzeniem i oznajmił:

    - Wyłożyłem wam różne napoje, teraz pójdę po zupy, potem po drugie danie, a na koniec kiedy zjecie tyle, że będę miał miejsce na stole, dostaniecie deser.

    Charge opowiadał:

    - Przed wami wielka uroczystość. Dzisiaj spotkacie się z nowymi uczestnikami naszej drużyny. Niestety nie jest już ona tak duża jak kiedyś. Pamiętacie? Rok temu na rocznicy agentów było was znacznie więcej. Mam tylko nadzieję, że kiedyś część zagubionych agentów wróci i nasi nowi agenci będą dobrze pomagać nam w pracy i pomogą nam zakończyć spór z Infernoxem.

    Być może jeszcze chciał coś powiedzieć, ale nagle agenci usłyszeli bardzo głośny szum. Z pewnością był to szum samolotu, którym mieli przylecieć Swift i Swipe. Wszyscy agenci pobiegli spojrzeć przez okno, za którym ujrzeli samolot średniej wielkości, z którego wybiegło jakieś stu ludzi. W tłumie można było dostrzec jednak Swift i Swipe’a. Gdy ludzie wybiegli z samolotu, Swift i Swipe pomachali innym agentom. Chwilę później, gdy Swift i Swipe pukali do drzwi, samolot odleciał zostawiając za sobą parę, która wydostawała się z silników. Gdy Swift i Swipe weszli do agencji, powitali innych agentów. Swipe był średniego wzrostu, miał niebieskie oczy i krótkie blond włosy, był ubrany w kurtkę, a na jego ręce błyszczał się szwajcarski zegarek. Swipe był w wieku czterdziestu pięciu lat. Swift natomiast miała długie włosy, które sięgały jej do ramion. Była dość wysoka. Miała zielone oczy. Miała też na sobie kurtkę. W ręku trzymała notes. Była w wieku trzydziestu lat.

    - Opowiedzcie coś o sobie, najpierw Swift. – powiedział Charge

    - Miło mi, Nazywam się Marta Swift, pochodzę z Wielkiej Brytanii. Chodziłam pięć lat na studia i dużo czasu spędzałam na przygotowaniu się do zostania agentem. Jestem zadowolona, że udało mi się zdać. Może wydawać się wam dziwne, że leciałam samolotem taką nie wielką odległość. Tak naprawdę byłam wtedy w Paryżu, musiałam więc polecieć do Londynu. Podczas podróży Swipe wsiadł do samolotu.

    - Teraz Swipe. – powiedział Charge

    - Miło mi, nazywam się Mark Swipe. Urodziłem się w Szkocji, w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym czwartym roku. Piętnaście lat temu postanowiłem zostać agentem. Bardzo się cieszę, że moje marzenie się spełniło. Kiedy chodziłem na studia razem z Martą Swift. Wierzyłem w siebie i w Swift. Gdy ukończyłem studia bardzo się ucieszyłem, postanowiłem nie zwlekać i nie czekając do was poleciałem.

    Gdy Swipe skończył mówić wziął ręcznik i wytarł przemoczone włosy. Miał szczęście, że na czas dostał się do bazy, bo po chwili z drobnego deszczu zaczęła się wielka ulewa. Charge ujrzał jakiegoś gangstera na dworze. Powiedział więc:

    - Przepraszam, muszę na chwilę wyjść to bardzo ważne.

    Charge zaobserwował gangsterów. Wsiedli do terenowego samochodu. Charge rozpoznał twarz Reeda i Johna Vipera. Mieli także dwóch asystentów, których Charge nie znał. Samochód odjechał. Charge nie miał szans nawet mu się przyjrzeć. Wrócił więc do bazy i jeszcze raz przeprosił agentów. Wszedł właśnie wtedy kiedy profesor Zill wlewał różne zupy, między innymi: zupę pomidorową, barszcz, zupę grzybową, rosół, zupę warzywną i zupę jarzynową. Charge obserwował zachowanie nowych agentów, a także wyciskał wodę ze swoich włosów. Fuse wypił haustem zupę pomidorową, po czym zapytał Zilla czy będzie pizza. Zill odpowiedział mu, że na pewno się naje ponieważ oprócz sześciu pizz będzie mnóstwo innych dań. Jack Riwse był znudzony. Chętnie więc słuchał żartów Markusa. Clint natomiast dopilnowywał porządku i sprzątał po innych. Gdy agenci wypili zupy, Zill Wyłożył na stół sześć pizz, spaghetti w sosie Bolognese, frytki i kotlety. Fuse wziął natychmiast pizzę i zaczął się nią napychać. Było widać,
    że był bardzo głodny. Trace nawet nie zauważyła momentu, w którym Fuse jadł pizzę. Gdy odkrajał sobie kawałek drugiej pizzy Trace zapytała go:

    - Czy nie było jeszcze jednej pizzy?

    - Była, ale została pożarta przez Fuse’a, który nadal jest głodny. – odpowiedział Fuse z jedzeniem w buzi

    Gdy Fuse zjadł połowę drugiej pizzy, zaczął jeść frytki i kotlet schabowy. Następnie zaczął nawijać na widelec spaghetti. Trace przestraszyła się, a Markus zakpił:

    - Może przynieść torebkę?

    Dopiero wtedy wszyscy spojrzeli się na puste talerze Fuse’a. Stargise zadziwił się tak bardzo, że stanął i się nie ruszał, a Fuse powiedział:

    - No co? Jestem głodny.

    Na oczach wszystkich zaczął gryźć udko z kurczaka. Nie upłynęły dwie minuty, a Fuse odłożył kość.

    - Fuse, zostawisz mi trochę? – zapytał Chase

    Profesor Zill martwiąc się o innych agentów dorobił im jedzenie. Fuse i tak zaczął jeść jedzenie, ale po chwili pomyślał, że naje się deserem.

    - Teraz test gimnastyczny naszych nowych agentów. – oznajmił Charge.

    Chase spojrzał na zegarek, okazało się, że za chwilę wybije północ.

    Obaj agenci okazali się nie tylko sprawni, ale sprytni, bo odpowiedzieli prawie na wszystkie podchwytliwe pytania Charge’a. Po teście gimnastycznym, Zill stwierdził, że nadszedł czas na deser. Trace zjadła deser i o pierwszej stwierdziła, że jest już zmęczona. Kwadrans później Riwse i Markus też pożegnali się z innymi agentami. Zostało więc dziewięciu agentów. Kwadrans przed drugą wyszli Rimoy, Clint i Stargise. O drugiej Swift i Swipe pożegnali się z innymi agentami. Chase i Fuse zostali na chwilę i dojedli deser.

    - Chcesz trochę? – zapytał Chase

    - Chyba już się najadłem. – odpowiedział Fuse

    - Ja nie zjem całego torcika migdałowego.

    - Trudno może Zill i Charge zechcą go dojeść.

    W pół do trzeciej Chase i Fuse wyszli. Za nimi szli profesor Zill i Charge. Po długim dniu, o trzeciej w nocy Chase i Fuse poszli do łóżek.

    Rozdział 3. Próba kradzieży.

    Gdy Chase obudził się rano, wyjrzał przez okno. Było ciemno jak nocą, było także mgliście, a deszcz nie nieustannie padał. Był czerwiec. Chase spojrzał na zegarek i stwierdził, że zaspał była siódma czterdzieści pięć. Chciał pobiec do Fuse’a. Okazało się jednak, że Fuse i Trace nadal spali. Zszedł na dół. Czekał tam na niego Charge. Bardzo chciał mu coś powiedzieć. Powiedział więc:

    - Chase szukałem cię.

    - Wiem, zaspałem.

    - Nie dziwię się, ja także zaspałem. Muszę ci powiedzieć coś bardzo ważnego. Straszne rzeczy dzieją się na London Street, nie mylić z Londynem. Tam właśnie czai się straszny morderca. Ludzie nie wiedzą kto czai się za czarnym kapturem i peleryną. W swoich dłoniach zaciska pistolet i nóż, którego ostrze ocieka krwią. Wiek: nieznany, wzrost: w okolicach stu siedemdziesięciu pięciu centymetrów. O tak. Nie wiem co zrobić w takiej sytuacji, ale wiem jedno, że morderca nie będzie czekać. Tak Chase, tym razem nie jest to szkolenie. Teraz jest to ostrzeżenie.

    - Ile osób o tym wie?

    - Na razie tylko Swipe i ty, ale będziemy musieli zorganizować zebranie. Dziś wieczorem. Udawaj, że nic nie wiesz. Mógłbym pójść na łatwiznę i wysłać ciebie i Swipe’a, żeby powiadomili o tym resztę agentów, ale tak nie robię. Każdy musi znać szczegóły, ty także, spotkamy się wpół do jedenastej w dużej sali narad.

    - Nie mogę o tym nie powiedzieć agentom?

    - Niestety nie możesz.

    - Dlaczego?

    - Bo po prostu ja chcę im to osobiście opowiedzieć.

    - To dlaczego nie pan tego teraz?

    - Dlatego, że mogą być zajęci.

    - Rozumiem. – zgodził się z trudem Chase

    Chase nic nie mówiąc wyszedł, ale Charge go zatrzymał.

    - Zapomniałem ci powiedzieć jednego. Morderca może się kryć i skorzystać z twojej nieuwagi. Musisz być niezwykle czujny, bo morderca może być w pobliżu nas. Powiem więcej może podawać się za sprytnie porwanego przez siebie agenta.

    - Rozumiem, będę uważać. – to były ostatnie słowa Chase przed wyjściem z sali

    Chase, gdy szedł po schodach napotkał na swojej drodze Swipe’a, który podobnie jak on, nic nie mówił. Chase po chwili uświadomił sobie, że Swipe już wie o mordercy, więc powiedział do niego potajemnie:

    - Swipe, no to my chyba jedynie wiemy o mordercy.

    - To straszne! Wiem Charge mi mówił. Przeraziłem się! Kazał mi o tym nie mówić.

    - Wiesz, że mnie też.

    - Posłuchałem go.

    - Ja też jakoś wytrzymam do wieczora.

    Chase pożegnał Swipe’a i poszedł do swojego gabinetu. Ku swojemu zdziwieniu, Chase ujrzał na swoim biurku niewielki dzienniczek. Na jego okładce leżała mała karteczka z napisem – „Chase, proszę czy możesz podpisać się na tylnej części okładki? Wiem, że jeszcze nie jest skończony, ale to dla mnie ważne. – Twój Fuse” Chase zrozumiał dlaczego Fuse zostawił kartkę. Więc starannie się podpisał i przybiegł do gabinetu Fuse’a. Fuse Bardzo mu podziękował. Chase czekał na zebranie, nie robił tego co zwykle. Wziął swoją książkę i czytał ją aż do chwili zebrania agentów. W ten właśnie sposób zapomniał o zebraniu. Jednak przypomniały mu o tym dwa długie dzwonki, podobne do tych, które słyszy się w szkołach. Wszyscy agenci zbiegli tak szybko jak mogli pod salę narad. Agenci zasiedli tam do stołu narad i usłyszeli to samo co Chase i Swipe. Pomijając to, że nie usłyszeli zdania – „Nie mówcie tego innym agentom.” Po tym właśnie ostrzeżeniu dodał coś czego nie słyszał ani Chase, ani Swipe.

    - Tydzień temu gdy przejeżdżałem moim sportowym samochodem przez London Street. Było to w nocy. Widziałem właśnie tego mordercę na motocyklu. Nie widziałem go wyraźnie, ale widziałem wyraźnie helikoptery. To nie może czekać a szkoda, bo ostatnio na London Street aż roi się od Spy-Clopsów, a przecież niedługo wynalazek profesora Zilla ma być gotowy. Potrzebuję dwóch ochotników na zwiady. Niestety nie będziemy mogli się porozumieć, bo Spy-Clopsy nie dopuszczą do sytuacji, w której odbierzemy telefon. O tak, jest tam mnóstwo rozmaitych rodzajów Spy-Clopsów, na przykład: Spy-Clops-3000, Spy-Clops-X, Spy-Clops Komandor, Spy-Clops Assasin, Spy-Clops XII, Spy-Clops silver, Spy-Clops Black, Spy Spy-Clops i i tak dalej. Są tam ich setki, tysiące. Nie wiem, ale muszę powiedzieć, że wybieram dwóch agentów. Mogą chcieć przyjąć tą misję, mogą też nie. Wybieram Swipe’a i Chase’a. Zgadzacie się?

    - Tak. – odpowiedzieli

    - A więc Chase pojedzie najnowszą wersją Turbosamochodu, a Swipe trójkołowym motocyklem.

    Gdy narada się skończyła, Chase i Swipe zeszli razem do garażu. Chase zaprowadził Swipe’a, by pokazać swój dzisiejszy pojazd. Powiedział:

    - Nie jest to najszybsza wersja Turbosamochodu. To już jego jedenaste wydanie. Jest dwumiejscowy. Maksymalna prędkość: trzysta siedemnaście kilometrów na godzinę. Do setki przyśpiesza w niecałe trzy sekundy! Może kiedyś się przejedziemy, albo podczas jazdy się zamienimy. Co ty na to?

    - Teraz nie mamy czasu, ale kiedyś chętnie skorzystam. Miałem szczęście przejechać się kiedyś Ferrari i Astonem Martinem.

    - To nieźle. Później o tym porozmawiamy.

    Chase wsiadł za kierownicę srebrzystego Turbosamochodu, Swipe natomiast wsiadł do trójkołowego motocykla, który miał dwa koła z przodu i jedno z tyłu.

    - Ścigamy się? – zapytał Chase przybijając piątkę ze Swipe’m.

    - Oczywiście. – odpowiedział Swipe.

    Chase i Swipe wystartowali, po chwili Chase powiedział:

    - Mam już Dwieście trzydzieści pięć.

    - A ja na razie sto siedemdziesiąt.

    Po upływie kilku sekund dodał:

    - Mam już trzysta.

    - A ja dwieście czterdzieści pięć i na wiele więcej mój motocykl mi nie pozwoli

    - No tak.

    - Uważaj!!

    Wielki tir nagle przejechał. Obaj musieli zahamować. Chase o mało nie rozbił Turbosamochodu. Nagle ktoś krzyknął:

    - Zatrzymaj się!!

    Był to policjant. Uznał Chase’a za pirata drogowego.

    - No, no, no widziałem to! Dawaj portfel! Zapłacisz mi połowę swojej pensji.

    - Nie sądzę, żeby było to konieczne. – powiedział Chase

    - Co?!

    - To, że jestem tajnym agentem. Nazywam się Chase Amatic.

    - A ten blondyn?

    - To Swipe.

    - Swipe?!

    - W sensie Swipe jest moim wspólnikiem.

    - Pokaż dowód osobisty.

    - Jak pan sobie życzy.

    Chase wyciągnął dowód podpisany przez Charge’a. Policjant na to:

    - Pan Chase Amatic, a zatem nie musi pan płacić mandatu, ale jak pan się rozbije pożałuje pan, że mnie nie posłuchał. Jak możecie, skorzystajcie z jakiegoś sygnału świetlnego.

    - No to do widzenia. – powiedzieli agenci

    Gdy agenci dojechali już na London Street była ciemna i deszczowa noc. Po ulicach faktycznie chodziły cyborgi Spy-Clops. Agenci pożegnali się i rozdzielili. Swipe po chwili pożałował, że opuścił Chase’a. Na opuszczonych ulicach nie było słychać nic poza padaniem deszczu i przemieszczaniem się Spy-Clopsów. Kilkadziesiąt metrów od Swipe’a, stało duże muzeum. Zobaczył coś co go przeraziło. Tajemniczy morderca torturował właśnie ochroniarza. Przyłożył właściwie pistolet do jego pleców i trzymał palec na spuście. Morderca nacisnął spust i wbiegł do
    wnętrza muzeum, znikając Swipe’owi z oczu. Swipe więc postanowił go znaleźć. Najpierw jednak podbiegł do rannego ochroniarza i zapytał go:

    - Czy wiesz kto czai się, za ciemnym kapturem?

    - Nie, nie wiem. – odpowiedział ochroniarz, któremu nie udało się wykrztusić więcej słów.

    Swipe więc wspiął się na drugie piętro budynku i obejrzał się w górę. Na przeszklonym dachu stało dwóch gangsterów wyposażonych w pistolety. Jeden miał krótką bródkę i długie czarne włosy, a drugi odstające wąsy i krótkie włosy. Obaj gangsterzy obserwowali coś przez przeszkolony dach. Swipe natomiast podszedł do gangsterów i obserwował ich zachowanie. Po chwili jednak gangsterzy wyciągnęli pistolety i skierowali je w stronę Swipe’a. Swipe także wyciągnął pistolet. Gangsterzy jednocześnie nacisnęli spust. Swipe jednak uniknął strzału. Nabój więc zrobił dziurę w przeszklonym dachu. Gangsterzy i Swipe bili się. Nagle dach pękł co spowodowało powiększenie się dziury. Gangsterzy i Swipe spadali więc do wnętrza muzeum. Po kilku minutach Swipe odzyskał przytomność. Był cały pokaleczony szkłem, a z jego ramion i dłoni ciekła krew. Z trudem wstał i spojrzał na dziurę w dachu. Wtedy przypomniał sobie co się stało. Spojrzał też na dwa ciała gangsterów leżących na ziemi, albo nie byli przytomni, albo nieżywi. Podobnie jak Swipe, oni także byli pokaleczeni. Swipe opuścił ciała gangsterów i postanowił poszukać mordercy.

    - Myślałem, że tylko Chase ma takie przygody. – powiedział do siebie Swipe

    Swipe jeszcze raz obejrzał się wokół własnej osi. Jego intuicja podpowiadała mu, żeby szedł w stronę złocistoczerwonego dywanu. Kilka metrów za nim było widać kręcone schody, na które postanowił wejść. Wówczas był pod przeszklonym sufitem, który nie tylko był dziurawy. Ujrzał, że na nim wisiały zabytkowe żyrandole. Zauważył także, że jeden był wyłamany. Stwierdził jednak, że ta szkoda powstała podczas walki z gangsterami. Szedł więc dalej zgodnie ze swoją intuicją i znalazł zabytkowy obraz, który był dosyć zniszczony. Wyglądał jakby ktoś specjalnie kaleczył go nożami. Swipe zdziwił się wówczas na myśl dlaczego ktoś miałby niszczyć średniowieczny zamek, który został namalowany ręką artysty na płótnie. Zauważył jednak, że obraz jest krzywy i jest przykuty tylko jednym gwoździem. Swipe dotknął więc obrazu, który wypadł. A za obrazem ku jego zdziwieniu ujrzał tajemniczy tunel. Wtedy zastanowił się dokąd on prowadzi i dlaczego tajemniczy morderca dostał się do muzeum. Może, żeby bawić się w torturowanie ludzi, albo może dlatego, aby coś ukraść. Ale co?

    Rozdział 4. Zasadzka.

    Tunel był dosyć długi. Na jego końcu, Swipe dostrzegł właz. Właz, który prowadził do czegoś w rodzaju strychu. Na podłodze był kolejny właz. Swipe otworzył go. Nie miał tylko drabiny więc spadając jakieś trzy, cztery metry, Swipe trochę się potłukł. Gdy Swipe spadł, dostrzegł znajomego mu mężczyznę. Był to John Viper, który trzymał w swoich rękach coś zawiniętego w kurtkę. Miało to wysokość nie całej połowy metra. Szerokość zaś wynosiła jakieś dziesięć centymetrów. W kurtce była mała dziura, przez którą było widać, że przedmiot jest złoty. John Viper spojrzał na
    Swipe’a i przypomniał go sobie. Widział go nieraz. Gdy John miał trzynaście lat zastanawiał się nad tym dlaczego Swipe postanowił zostać agentem. Kilka razy go śledził. Widział go nawet na studiach. Ostatni raz widział Swipe’a na przyjęciu gdy to Swipe dołączył do drużyny agentów. Teraz gdy Swipe obserwował Johna na jego ramieniu ujrzał bliznę. Wyglądała jak blizna po ranie, którą spowodowało skaleczenie nożem. John spojrzał na Swipe’a i powiedział:

    - A więc witaj, Swipe. Znowu się spotykamy. Powiesz mi dlaczego tak się wykrwawiasz?

    - Bardzo chętnie.

    - Chciałbym więc usłyszeć co ci się stało.

    - A więc jeszcze chwilę temu biłem się z dwoma facetami, którzy rozbili szklany dach. W ten sposób powstała dziura, do której wpadłem. Szkło powbijało mi się w skórę i porządnie się potłukłem. Nie wiem jak to przeżyłem. Później natomiast znalazłem przejście za obrazem, które mnie do ciebie doprowadziło.

    - Co cię tutaj zaprowadziło?

    - A myślisz, że co mogło mnie zaprowadzić?

    - Chyba nie wiem agenci w końcu mają tyle spraw na głowie.

    - Nie słyszałeś pogłosek o mordercy?

    - Jakim mordercy?

    - Nie mów, że nie słyszałeś tych pogłosek.

    - Aha, już rozumiem. Ten gościu w czarnej pelerynie i kapturze.

    - Wiesz coś o nim?

    - Szczerze mówiąc widziałem go przy muzeum. Udało mi się przed nim uciec. Miał nóż. Ostry jak brzytwa. Wbił mi go w ramię i uciekł.

    - Ja też go widziałem, ale co tam trzymasz w ręce?

    - To nic takiego, to tylko, to tylko…

    - Nie udawaj. Pokaż to co ukradłeś.

    - O nie, nie. Przykro mi, ale musiałem to zrobić.

    - To powiedz mi dlaczego?

    - Morderca, morderca. On powiedział mi, że mnie pozarzyna jak nie ukradnę złotego posążka Harry’ego Flintsa.

    - Gdzie teraz jest ten morderca.

    - Czeka na mnie na dworze.

    - Czy wiesz jak się nazywa i jak wygląda?

    - O nie. Nie widziałem jego twarzy. Rozkazał mi znaleźć posążek i szantażował mnie. To wszystko.

    - Ale zaraz, kiedy wbił ci nóż w ramię.

    - A tak, to było ostatnio.

    - Czyli kiedy?

    - Czyli tydzień temu. Wbił mi nóż w ramię kiedy to nie chciałem wykonać jego rozkazu.

    - Jak on brzmiał?

    - Miałem pojechać do Meksyku i poszukiwać w podziemiach klifu Tunderin legendarnego złotego kryształu.

    - Zaraz się z nim rozprawimy.

    - Zwykle nie staje po stronie agentów, ale sądzę, że mogę zrobić wyjątek.

    - Zgadzasz się?

    - No tak, jasne. Razem mu dowalimy.

    - Inferno mnie zabiję, a mój ojciec, a właściwie opiekun z Infernoxa nie będzie chciał mnie widzieć do końca roku w domu, ale jakoś sobie poradzę…

    Obaj poszli. Viper pokazał Swipe’owi najkrótszą drogę do wyjścia z muzeum. Kiedy znaleźli się na dworze, Viper obejrzał się, złapał Swipe’a za ramię i powiedział:

    - No tak jak myślałem. Zaraz tu przyjedzie tą swoją furą. Pojechał po swój pistolet.

    - Jaki ma samochód?

    - Samochód Jamesa Bonda, ma Astona Martina.

    - Naprawdę?

    - Tak. Jest tak bogaty jak ty, a może nawet jeszcze bogatszy. Tylko, że ty nie kradniesz pieniędzy, prawda?

    - Kiedy przyjedzie ten morderca?

    - Wiesz myślę, że nie przyjedzie, ale my do niego przyjedziemy.

    - Ale zaraz. Przecież…

    - Ale nie przekonamy się jak tego nie zrobimy.

    - No tak, ale Chase, muszę się z nim spotkać.

    - Morderca! Tam jest!

    To była pułapka. Początkowo Swipe myślał, że John gdzieś się ukrywa, ale po chwili zrozumiał, że popełnił błąd, przez który zawalił misję. Nie wiedział wtedy co ma zrobić, ale po kilku minutach zza budynku muzeum wyłonił się tajemniczy morderca. Trzymał swój nóż w gotowości. Jego skuter stał koło bloku.

    - Nazywam się Swipe, jestem agentem specjalnym! Koniec już tych wygłupów! Chcę zobaczyć kim jesteś! Pokaż się! – wrzasnął Swipe

    Morderca jednak nie pokazał swojej twarzy, uciekł gdzieś. Wyjął coś z kieszeni, prawdopodobnie był to posążek Harry’ego Flintsa, który Chase razem z Charge’m oddali kiedyś do muzeum. Swipe postanowił gonić mordercę. Po drodze jednak mnóstwo Spy-Clopsów rzucało się na niego. Po kilkunastu minutach, morderca spotkał się ze Swipe’m. Powiedział mu:

    - Kim jesteś, i czego chcesz?

    - Mówiłem, a właściwie wrzeszczałem, że jestem agentem specjalnym.

    - A więc. Z pewnością pochodzisz od Broockera. Ja podchodzę od syna Doktora Inferno. Zatrudnił mnie. Jestem fachowym zamachowcem, terrorystą i nie tylko.

    - Powiesz mi wreszcie jak się nazywasz i co oznacza to nie tylko?!!

    Swipe’owi zaczęło się coś nie zgadzać, ponieważ, John powinien znać mordercę jak został zatrudniony przez Doktora Inferno.

    - Cierpliwości. Nie myśl, że powiem ci wszystko na raz. Domyśl się kim jestem.

    - Skąd mam wiedzieć kim jesteś? Na świecie jest ponad sześć miliardów ludzi.

    - A więc znasz mnie. Widziałeś mnie już dużo razy. Spotkamy się kiedyś gdy odgadniesz kim jestem.

    - Ale ja naprawdę nie wiem.

    Ale morderca uciekł. Nagle rozległ się krzyk Vipera.

    - Swipe! Morderca! tam pobiegł!

    Swipe obrócił się. Kilka metrów za nim stał Viper.

    - Wiem, spotkałem się z nim.

    - Oddałem mu posążek. Nie miałem wyboru.

    - Mieliśmy go załatwić! A ty bawisz się w chowanego! Powiedz mi jedno, twierdzi, że jest z Infernoxa, ale ty, ale ty…

    - Miał już nóż! Zabiłby mnie! Jakbym nie oddałbym mu tego posążka. To był mój cel misji, a do tego co mi mówisz to rozumiem, on kłamie, na pewno kłamie.

    - No cóż rozumiem, musimy jednak sprawdzić kim jest ten morderca. Następnej próby nie zmarnujemy. To jak zasadzka, w którą się złapaliśmy. Teraz już będziemy uważać. Najbardziej tylko żałuje, że nie wiem gdzie teraz podziewa się Chase. O tak. Pomógłby odszukać mordercę, ale może Chase też go widział.

    - Sądzę, że jak znajdziemy Chase’a to będziemy mogli poczuć się bezpiecznie.

    A więc obaj postanowili szukać Chase’a.

    Rozdział 5. Ucieczka Vipera.

    Po piętnastu minutach poszukiwania Chase’a.

    Viper usiadł na ławce i powiedział do Swipe’a:

    - Odzyskałem posążek.

    - Co?!

    - Wiem, że nim przywołam mordercę.

    - Jak to zrobiłeś?

    - Mam sposoby.

    - Dobrze. Musimy dorwać go przed wschodem słońca. Jeżeli się nie wyrobimy, będziemy musieli uciec. O, której godzinie ten morderca morduje?

    - Najczęściej wtedy kiedy ma do czynienia z osobą, którą mu coś wywinęła. Jak na kimś bardzo mu zależy. Wtedy próbuje zwabić go gdzieś. O świcie zabija go w tajemnicy.

    - Nie mamy czasu do stracenia.

    - Ty poszukaj mordercy, a ja już jadę poszukać Chase’a. Mam taki motocykl jak morderca.

    Pożegnali się. Viper wsiadł do motocykla i odjechał. Nagle gdzieś w oddali, Swipe dostrzegł Chase’a. Porozmawiali i opowiedzieli o swoich przygodach podczas tej misji.

    - Ojej! Co ci się stało?! – zapytał Chase Swipe’a.

    - Myślałem, że tylko ty masz takie przygody, Chase. No cóż jak widać myliłem się.

    - Muszę cię zabrać.

    - Nie, to nic takiego. Po prostu biłem się z gangsterami, którzy przebili przeszklony dach muzeum. Wpadłem do środka i trochę pokaleczyłem się szkłem. Widziałem dzisiaj mordercę nieraz. Szukałem go razem z Viperem, ale on uciekł szukać ciebie.

    - Ja też go widziałem.

    - Naprawdę?!

    - Tak.

    - Zaczekajmy na Vipera.

    - Wiesz. On robi cię w balona. Poza tym od kiedy rozmawiasz ze szpiegami z Infernoxa?

    - Ale jak to? Miałem niezłą okazję.

    - Na pewno cię wykorzystuje. Zrozum, nie pamiętasz kodeksu pięćdziesiątego piątego?

    - Ukradł posążek Harry’ego Flintsa. Mówił, że morderca mu to rozkazał. Nie chciał wykonać misji to został torturowany.

    - Nie wiesz jeszcze zbyt wiele. To na pewno podstęp.

    - Ale sądziłem, że…

    - Infernoxowi nie można ufać.

    - Powiedział mi, że jak znajdę mordercę i złapię go zostanę nagrodzony.

    - Gwarantuje ci, że tak nie będzie. Niestety nie mogę ci pomóc. Nie mów Viperowi, że się ze mną spotkałeś

    Chase pożegnał Swipe’a i poszedł kontynuować zwiady. Po chwili Swipe ujrzał Vipera uciekającego na swoim motocyklu. Swipe właśnie w tej chwili poczuł złość na Vipera i postanowił pobiec po swój trójkołowiec. Gangsterzy już biegli go ukraść. Swipe jednak był pierwszy. Wsiadł za kierownicę trójkołowca. Swipe dostrzegł Vipera na motocyklu. Postanowił go gonić.

    Rozdział 6. Pościg na motocyklach.

    Po kilku minutach pościgu.

    Swipe ujrzał Vipera jadącego na swoim motocyklu. Gdy Swipe zbliżał się już do niego, Viper powiedział:

    - Gdy wybije trzecia w nocy, morderca przybędzie.

    - A więc jeszcze pół godziny.

    Swipe rozpędził trójkołowiec do maksymalnej prędkości. Viper jednak gdzieś się zatrzymał. Wybiła trzecia. Swipe nie wiedział co ma robić. Viper natomiast wyszedł z ukrycia i powiedział do Swipe’a:

    - A więc morderca już tu był. To świeże ślady krwi.

    - Koniec tej kryminalnej zagadki! W tej chwili wyjaśnisz mi kim jest ten morderca! – wrzasnął Swipe

    - Ja nie wiem, ale czasami o świcie morderca zdejmuje kaptur i pokazuje swoją twarz. Po czym morduje.

    - Ale skąd mamy wiedzieć gdzie teraz się podziewa?

    - Proste. Śledzimy jego ślady. Jego buty zostawiają charakterystyczne ślady.

    - Myślisz, że to takie proste?

    - Nie. Dlatego więc. Zastosujemy pułapkę. Zwabimy go posążkiem.

    - Ale to nie ma najdrobniejszego sensu! Sam mi mówiłeś, że go widziałeś! Zabrałeś mu wtedy posążek, a nie zwabiłeś go nim.

    - Ach tak. Rozumiem cię, Swipe. Powiem ci tylko jedno. Na tych ulicach jest morderca. Jest w zasięgu twojego wzroku.

    - To tym bardziej nie ma żadnego sensu. Spy-Clops może jest mordercą, a może jakiś gangster nim jest, a może ty nim jesteś, ha, ha, ha, a może ja nim jestem.

    - Wiem, że nie ma to sensu. Cierpliwości, a dowiesz się kto jest tym mordercą.

    - O tak, morderca powiedział mi. To co powiedziałeś mi teraz. Powiedział mi – „Cierpliwości, z czasem dowiesz się kim jestem.”

    - Tak, podsłuchałem waszą rozmowę. Wiem. Powtarzam jego słowa.

    - Tylko, że ja nie mam cierpliwości. Mam ograniczony czas, do świtu.

    - A więc czy wiesz już kim jest morderca?

    - Nie, jeszcze nie.

    - Trudno pomyśleć, że taki sprytny agent jak ty nie domyślił się tego już wcześniej.

    Rozdział 7. Odzyskać posążek.

    W tej właśnie chwili, Viper pokazał skaleczenie na dłoni, takie samo jak miał i morderca. Po chwili pokazał mu taki sam tatuaż jaki miał morderca. Miał także taki sam czarny naszyjnik jak morderca.

    - Jesteś mordercą?!! – zapytał Swipe z niedowierzaniem

    - Zaraz się okażę.

    Viper założył czarną pelerynę, czarny kaptur i wziął nóż w rękę.

    - Okłamałeś mnie, jesteś mordercą!!

    - O tak, to ja porwałem tych biednych ludzi. Niektórych zamordowałem, niektórych torturowałem. Jestem przecież z Infernoxa.

    - A Mude i Blue. Czy żyją?

    - Tego nie wiem. W sumie pomagałem moim wspólnikom ich porwać, ale nie oddali mi ich. Pewnie nadal wyciskają z nich wiadomości.

    - Czyli żyją?

    - Tego też nie wiem, ale myślę, że tak.

    - A może wiesz coś o Grace, ona też zaginęła.

    - O nie, nie wiem nic o Grace.

    - Chowała się przed waszymi wspólnikami. Możliwe, że teraz ją porwali i zamordowali. Tak ponad pół roku jej nie widzimy. A reszta agentów? Nie zdążyli się ewakuować?

    - Z niektórymi mogło tak być, ale większa część została porwana.

    - To Reed spowodował ten pożar. Charge nigdy mu tego nie przebaczy. Wszyscy agenci mu tego nie przebaczą. George Wiwe, agenci uciekali i spadł ze schodów. Wpadł w ogień i niestety nie udało się go uratować.

    - Myślisz, że to Reed, samodzielnie spowodował ten pożar?!!

    - A co?

    - Pomagałem mu.

    - A teraz! Oddaj posążek!

    - Myślisz, że ci go dam?!!

    - Nie masz wyboru.

    - Ha, ha, ha!! Nie będziesz mnie pouczał!! Przecież sam dałeś się nabrać. Prawda?

    Swipe w tym momencie gotował się ze złości. Poczuł wtedy wielką nienawiść do Infernoxa i złość na siebie. Wtedy wyciągnął pistolet i postanowił nacisnąć spust. Viper był szybszy. Wyciągnął nóż i pistolet.

    - Schowaj pistolet, bo strzelam!!

    - Nie sądzę. – i nacisnął spust.

    Strzał Swipe’a jednak nie był celny. Natomiast Vipera był. Niestety Swipe został postrzelony. Viper pewny, że Swipe nie żyje chciał uciec. Swipe jednak żył. Z jego brzucha ciekła krew. Był już bardzo poraniony i wycieńczony. Swipe postanowił się zemścić. Już biegł. Viper na widok biegnącego Swipe’a zaklął i poczuł złość. Zaczęli się bić. W wyniku czego Swipe leżał na ulicy. Viper złapał jego rękę. Podwinął mu rękaw i utopił w skórze Swipe’a Złoty Ząb, niczym osa żądło w ciało ofiary. Było to bardzo bolesne. Viper wkuł go tak mocno, że naruszył ścięgno i wiele mięśni. Wkuł nim także truciznę. Swipe ledwo co żył, ale udało mu się zwalić Vipera z nóg. Zastrzelić go. Na koniec jednak otworzył Viperowi usta i wycelował w jego złoty ząb, który po chwili wylał się strumieniem krwi. Spróbował wbić go w ramię Vipera, ale nie wytworzył już żadnych toksyn. Swipe stwierdził, że Viper nie żyje. Jego ząb schował do kieszeni i wycieńczony położył się na ulicy. Zamknął oczy.

    U Chase’a natomiast.

    Chase zauważył pewnych gangsterów i wparował za nimi do chaty. Gangsterzy na widok Chase’a próbowali uciec. Chase ujrzał po chwili dwóch mężczyzn przywiązanych do
    siebie na krzesłach. Jeden miał bujną brodę i długie, czarne włosy, a drugi długie blond włosy i brode, która sprawiała, że wyglądał jak święty
    Mikołaj. Ku zdziwieniu Chase’a, powiedzieli mu:

    - Cześć, Chase. Dobrze, że jesteś.

    Chase’a zamurowało. Nie miał pojęcia kto się z nim przywitał.

    - Cześć, Chase.

    - Przepraszam, kim jesteście?

    - Nie pamiętasz nas? Christopher Mude i Michael Blue.

    - Bardzo przepraszam, trochę zarośliście.

    - A, tak. Zostaliśmy przecież porwani na prawie dziesięć miesięcy.

    - Uwolnię was jak wrócę. Przepraszam, to bardzo ważne.

    Chase pobiegł do Swipe’a. Ku swojemu przerażeniu, ujrzał jego ciało leżące obok, ciała Vipera. Chase sprawdził czy Viper ma Złoty Ząb. Jednak, w jego miejscu była dziura. Chase pomyślał, że nie może zostawić ciała Swipe’a. Zaciągnął je więc. Niestety nie miał miejsca. Schował je więc w bagażniku Turbosamochodu, po czym pobiegł uwolnić Mude’a i Blue. Gangsterzy myśleli, że Chase nie wróci. Właśnie wchodzili do chaty. Jednak na długo w niej nie zostali. Chase szybko uwolnił Mude’a i Blue, którzy bardzo mu podziękowali.

    - Pogadamy w bazie, ale Mude usiądzie za kierownicą Trójkołowca. A ze mną w Turbosamochodzie będzie jechać Blue. – oznajmił Chase, gdy agenci już wyszli.

    Godzinę później, agenci byli już pod bazą. Większość agentów już spała, ale Charge dostał ważne powiadomienie od Chase’a. Zadzwonił więc jeden długi dzwon, o wysokim tonie. Był bardzo głośny, obudził więc wszystkich agentów.

    Rozdział 8. Tajemnica Charge’a.

    Wszyscy agenci zbiegli do pokoju narady. Dzwonek był bardzo ważny. Agenci zbiegli więc w piżamach. Charge stał na środku pokoju. Powiedział:

    - Mamy dobrą i złą informację. Dobra jest taka, że zlikwidowaliśmy mordercę, odzyskaliśmy skradziony posążek, odzyskaliśmy Mude’a i Blue. Ale jest też zła wiadomość. Mamy ofiarę. Jest nią Swipe. Został zabity przez mordercę. Nie zabił go jednak pistolet, zabił go ząb.

    Wszystkich zamurowało. Markus, który w to nie wierzył zapytał:

    - Co to za kpiny?!

    - Ciiisza!!! – uciszał Charge, po czym dodał – To nie są żadne kpiny ani żarty. Straciliśmy agenta. Pozwólcie mi dokończyć. Wiecie kto jest mordercą? Otóż mordercą jest John Viper. Odziedziczył po Jamesie złoty ząb. Viper wbił go głęboko w ramię Swipe’a, niczym Wampir wysysający krew ofiary, albo osa. O świcie zbadamy ciało Swipe’a. Ponieważ was obudziłem, możecie pospać godzinę dłużej.

    O szóstej Charge i Zill zbadali ciało Swipe’a. O dziwo jego serce nadal biło, ale agenci stwierdzili, że Swipe nie żyje i bicie serca z czasem ustanie. Wiele osób wierzyło w pewien mit. Otóż podobno po ugryzieniu złotym zębem ofiara umiera, znika do wirtualnego świata Infernoxa, przepada w ciemności… i tym podobne. Rano agenci pożegnali Swipe’a. Charge natomiast zawołał samego Chase’a do swojego gabinetu i powiedział do niego:

    - Wiem, że jest wiele takich rzeczy, które cię zastanawiały, a nie zdążyłem ci ich powiedzieć. Zaczniemy od wydarzeń powiązanych z Christopherem Hove’m. Otóż pamiętasz jak pytałeś mnie co wydarzyło się czternaście lat temu, teraz piętnaście?

    - Tak. A co?

    - Opowiem ci pewną historię. Jakbyś kiedyś złapał się w pułapkę w jaką złapał się Swipe. Możesz pamiętać, że kiedyś ja też byłem naiwny.

    - Naprawdę. Pan się wpakował w pułapkę?

    - Tak. Spowodowało to, że zyskałem argument u Hove’a, który bardzo często słyszę, a właściwie, słyszałem. Na przykład kiedy odzyskiwałem mapę. Zdarzyło się piątego września tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego piątego roku. Otóż w tych czasach, ja i Hove bardzo dobrze się znaliśmy. Pamiętasz jak podczas poszukiwań skarbów Flintsa natknęliśmy się na niego? Wtedy go zastrzeliłem ponieważ czternaście lat przed spotkaniem z Hove’m wydarzyło się
    coś po czym obiecałem sobie, że nigdy nie wybaczę Hove’owi. Kpił sobie ze mnie ponieważ zaczaił się na mnie i porwał mnie. Po drodze do Doktora Inferno śmiał się ze mnie, że dałem się złapać. W tą pochmurną noc poczułem straszliwy ból. Zdzieracz skór Doktora Inferno był tak mocny, że nadal mam po nim blizny na nogach i rękach. Teraz za każdym razem gdy urażę się w to miejsce czuję straszliwy ból.

    - Ale co dokładnie od ciebie chciał?

    - Potem ci powiem, to długa historia. Teraz powiem ci jednak coś innego. Mój tata, Columb Broocker urodził się podczas pierwszej wojny światowej. Dwadzieścia lat po skończeniu pierwszej wojny światowej wybuchła jednak druga. Podczas niej tata Doktora Inferno. Wymyślił nazwę – „Infernox”. Jednak nie napisał nic więcej. Zostawił żonę i poszedł na wojnę. Columb był jednak silniejszy niż Alfred, tak się nazywał tata Doktora Inferno. Wojna się skończyła. Angelina, czyli żona Alfreda urodziła Doktora Inferno, a potem ja się urodziłem. Niestety Columb i Mary zginęli z ręki zamachowców wysłanych przez Doktora Inferno, a właściwie jego opiekunów. Zdarzyło się to kiedy miałem jedenaście lat. Byłem jednak samodzielny i sobie poradziłem, a potem Infernox ruszył. Na szczęście agenci też.

    - Czy to koniec?

    - Tak. Możesz wyjść.

    Chase wybiegł z gabinetu Charge’a do gabinetu Fuse’a. Powiedział do niego:

    - Cześć, Fuse.

    - Cześć, Chase.

    - Źle się dzieję. Biedny Swipe poległ. Żałuję, że nie przyszedłem na czas, ale za to spotkałem się z Mude’m i Blue. Następnym razem będę bardziej uważał.

    - Nie jest tak źle. Straciliśmy jednego. Odzyskaliśmy dwóch.

    - Opowiem ci. Bo ja go widziałem. Widziałem Swipe’a, rozmawiałem z nim. To moja wina, bo zamiast mu pomóc wybiegłem na zwiady.

    - Chase nie obwiniaj się, to nie twoja wina.

    - Niestety, trochę moja, bo mogłem mu pomóc, a tego nie zrobiłem. Wiedziałem, że tak może się stać, ale wierzyłem w Swipe’a.

    - A ja w ciebie wierzyłem.

    - Wiesz, dzisiaj poznałem tajemnicę Charge’a, na pewno się zgodzi, żebym potem ci opowiedział.

    - Z chęcią posłucham.

    Chase opowiedział Fuse’owi historię Charge’a i misję Swipe’a. Gdy skończył, pożegnał Fuse’a i pobiegł do Trace, która także z chęcią wysłuchała Chase’a. Zapytała go:

    - Co mówił ci Swipe, jak z nim rozmawiałeś?

    Odpowiedział na to pytanie. Po czym pożegnał się z Trace. Po opowiadaniu pobiegł do swojego gabinetu na górze i wziął się do pracy. Dostał także srebrną gwiazdkę z czego był dumny.

    Ciąg dalszy nastąpi…

  49. April 20, 2015 - 6:48 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: W agencji odbywa się przyjęcie z okazji dołączenia dwóch nowych agentów, Swipe’a i Swift. Agenci dowiadują się o tajemniczym mordercy. Chase i Swipe jadą na zwiady. Dojeżdżają na London Street, gdzie się rozdzielają. Swipe dostaje się do muzeum, gdzie wpada w pułapkę Vipera, który okazuję się mordercą. Swipe zostaje postrzelony. Viper jednak też. Chase odnajduje zagubionych agentów. Mude’a i Blue. Charge wyjawia Chase’owi swoje tajemnice.

    Rozdział 1. Dobra wiadomość.

    Reed zebrał już wielu popleczników. Agenci natomiast teraz odpoczywali i grali w gry planszowe. Jednak, nagle Charge ogłosił zebranie. Na zebraniu Charge powiedział do agentów:

    - Posłuchajcie mnie. Ostatnio odnieśliśmy poważne straty. Stratę Swipe’a i profesora Clipe’a. Mam kilka informacji. Niestety na razie nie wiemy nic o zagubionej, niegdyś Grace, rannym Michaelu Wreaps’ie. Wiem natomiast, że Fleeps i Muke zginęli. Byli torturowani przez Infernoxa. Zabił ich specjalista od forsy. Pan Bill Dollars. Na tle tych złych informacji pozostaje jednak kilka dobrych. Otóż Filip Smith po poważnym wypadku wraca do zdrowia. Odzyskaliśmy kilku agentów: Gripsa, Wirtisa, Ristphona i Terrtipa. Niestety jednak są oni poważnie ranni. Ranni na tyle, że nie
    mogą być takimi agentami jak kiedyś. Mogą być jedynie ochroniarzami. Profesor Zill wykupił dla nas kilka pojazdów i sprzętów. Gdy trochę je podrasujemy, będą nadawać się do użytku. Mamy Infernox jak na talerzu! Wiemy dokładnie gdzie jest! Jedna z siedzib Reeda znajduje się na ulicy Harry’ego Flintsa. To bardzo blisko. Godzina jazdy. To nawet bliżej niż do London Street. To znaczy godzina jazdy ze średnią prędkością stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę. Musimy sprawdzić co knuje Reed. Może ktoś z was będzie chciał się zgłosić? Jeżeli takiej osoby nie będzie na zwiady pojadę ja. No to kto jest chętny?

    - My!! – Stargise i Markus bardzo chcieli zdobyć przynajmniej raz jakąś dobrą odznakę.

    - Stargise i Markus, tak?

    - Tak!!

    - Przykro mi, ale niestety nie wyrażam zgody, na to byście mogli udać się na taką misję. W nie wielu testach udało wam się przekroczyć połowę punktów. Najbardziej boję się o Markusa, ale o Stargise’a także. Wiem, że bardzo chcecie dostać dobrą odznakę. Dlatego wysyłam was na inną misję.

    - Na jaką?!

    - Będziecie mogli pojechać w okolice wulkanu San Marino II na zwiady… Ale pod jednym warunkiem.

    - Jakim?

    - Będziecie jechać z Clintem i Rimoyem.

    - Super!

    - Widzę jednak, że niestety będę musiał pojechać na zwiady sam. Szkoda, bo ja chciałem mieć inne zadanie.

    - Może ja. – zaproponował nieśmiało Fuse

    - Zgadzam się bez namysłu, ponieważ masz bardzo dobre wyniki z prawie wszystkich dziedzin, które są potrzebne agentom. Sądzę więc, że jeżeli chcesz pojechać na zwiady nie mam nic przeciwko. Potrzebny ci towarzysz?

    - Poradziłbym sobie sam, choć miło, by było, jak Chase pojechałby ze mną.

    - Fuse, kiedy wyjeżdżasz? – zapytał

    - Jutro rano. – odparł Fuse

    - Bardzo chciałbyś, żebym z tobą pojechał?

    - Miło by było, a masz coś w planach i…

    - Rano muszę się przygotować do wieczornej uczty. O tak, chciałbym pojechać na trzydzieste piąte urodziny mojego kuzyna. Czy to bardzo ważne?, bo mogę porozmawiać i przełożyć ucztę. – zapytał Chase przerywając Fuse’owi

    - To nic ważnego. Jak chcesz zadzwonię do ciebie. Oczywiście nie chcę ci przeszkadzać, ale jakbyś chciał.

    - Jak zdarzy się coś bardzo ważnego. Oczywiście, że możesz zadzwonić.

    - Zgoda. Do zobaczenia jutro rano!

    - Do zobaczenia rano, Fuse!

    - A tak, skończyliśmy dzisiejszą naradę. Ponieważ powiedziałem wam. O wszystkich ważnych informacjach i o jutrzejszym zwiadzie. – powiedział Charge.

    Narada, a właściwie zebranie się skończyło. Po zebraniu, Chase postanowił pobiec do Markusa.

    - Markus! Markus!!! – wykrzykiwał Chase próbując zatrzymać Markusa.

    - Co się stało?! – zapytał Markus, który zatrzymał się i gapił się na ścianę.

    - Markus! Wysłuchaj mnie. Już jutro rano jedziesz na zwiady, a ja jutro rano nie będę mógł ci tego powiedzieć, dlatego, że będę musiał się spakować. Wieczorem będę jechać do Wielkiej Brytanii. Markus. Ostrzegam cię, bo Dennis i Morgan zginęli z nieuwagi. Jeżeli będziesz nie uważny, to nawet Clint, Rimoy i Stargise ci nie pomogą. Pamiętaj nie oddalaj się od reszty i działaj razem z drużyną. Dobrze?

    - Charge powtarzał mi to już jakiś tysiąc razy. Nie musisz mi o tym przypominać, p za tym na pewno nic się nie stanie jakbym o tym zapomniał. Twoje słowa są puste i nic dla mnie nie znaczące. Clint, Rimoy i Stargise będą nade mną czuwać. Bez nich i tak bym sobie poradził.

    Pomimo tego, że Chase próbował zatrzymać Markusa, Markus pobiegł i spojrzał na Chase’a lekceważąco. Jakby chciał powiedzieć – „Jestem na to za mądry.” Chase wiedział, że Markus nie jest jeszcze zbyt doświadczonym agentem. Wiedział jakie konsekwencje mogą go spotkać. Dlatego tak trudno było mu go zostawić. Chase przez cały czas myślał o Markusie, który zlekceważył go i się przed nim się ukrywał. Po chwili Chase zapomniał o tym zdarzeniu i wziął książkę. Chwilę później ktoś zapukał do drzwi. To był Fuse. Powiedział do Chase’a:

    - Chase, nie zechciałbyś zagrać ze mną w partyjkę szachów. Może wygrasz.

    - Chętnie zagram. Tylko jeżeli chodzi o wygraną to chyba marne szanse. Ostatnio wygrałeś dziesięć razy pod rząd. Wersja utrudniona czy zwykła?

    - Mam ochotę na utrudnioną.

    - Chętnie sięgnąłbym dzisiaj po specjalne wydanie.

    - No to, będzie specjalne wydanie. Po której chcesz być stronie?

    - Zwykle wole być białymi agentami, ale dzisiaj postanowiłem zagrać jako czarny Infernox.

    Fuse postawił opakowanie na stole. Rozłożył plansze i wysypał figury. Specjalne wydanie szachów przypominało prawdziwe szachy. Coś jednak się w nich różniło. Otóż szachy specjalne różniły się tym, że zamiast figur, które są w zwykłych szachach są inne figury. W białej drużynie agentów – Charge jest królem, Chase jest gońcem, Trace jest wieżą, Fuse jest koniem, Zill jest pionem, a Stargise jest hetmanem. Zaś w drużynie Infernoxa – Doktor Inferno jest królem, Slate jest gońcem, Bella jest wieżą, syn Doktora Inferno, czyli Reed jest koniem, James Viper jest pionem,
    natomiast John Viper jest hetmanem.

    - No, to zaczynamy! – powiedział Chase

    - Nie tak szybko! Agenci zaczynają. – przypomniał Fuse

    - A, no tak, no to wio koniku!

    - Ihaha!

    Gdy Chase i Fuse zakończyli partię szachów Fuse powiedział zmartwiony:

    - O nie! Infernox wygrał!

    - Ha, ha, ha. Bójcie się! Nazywam się Doktor Inferno!

    - No to do zobaczenia jutro rano.

    - Do zobaczenia, Fuse.

    Chase zamknął drzwi. Był zadowolony, że udało mu się wygrać. Postanowił, więc usiąść do lektury. Lecz gdy przeczytał zdanie – „Miło mi, nazywam się Markus.”, Chase sobie coś przypomniał. Postanowił poszukać Markusa. Sprawdzał szatnie, pracownię informatyczną, zbrojownie, kuchnie. Stał przy drzwiach sypialni Markusa. Krzyczał do nich – „Markus!!”, pukał do drzwi, szarpał klamką, ale nikt mu nie otworzył. Wreszcie postanowił o to zapytać Charge’a. Pobiegł po schodach i zapukał w jego drzwi gabinetu. Charge otworzył Chase’owi drzwi i zapytał go:

    - W czym problem?

    - Chciałem, pana zapytać gdzie jest Markus?

    - Markus wyjechał.

    - Ale gdzie?

    - Powiedział tylko, że wróci późnią nocą.

    - Dziękuję. Do widzenia.

    - Do widzenia.

    Chase zmartwiony i zdenerwowany, wrócił do swojej sypialni czytać książkę. Gdy wybiła druga postanowił położyć się spać.

    Rozdział 2. Wycieczka Fuse’a.

    Chase obudził się dosyć wcześnie i zaczął się pakować. Nie on jedyny wiedział, że Fuse także się pakuje, ale za nim Chase poszedł do Fuse’a, postanowił poszukać po bazie Markusa. Swoje poszukiwania zakończył o siódmej rano, w pokoju pracowni informatycznej, jak zwykle było pięć ławek po cztery miejsca. Charge ma nadzieje, że ta liczba się powiększy ponieważ martwi się o dobrych agentów, którzy zaginęli bez śladu. Trudno było nie zauważyć, że jeden komputer był włączony. Chase zauważył, że na wysokim, kręconym fotelu jak gdyby nic, siedział sobie Markus. Chase poklepał go po plecach. Markus odwrócił się do Chase’a i powiedział do niego:

    - O Jezu! Chase! Wystraszyłeś mnie.

    - Wiem. Markus, zlekceważyłeś mnie dlatego przypominam ci, że musisz uważać, ale nie powiedziałem ci wszystkiego…

    Chase nie dokończył ponieważ do komputerowej sali wparował Zill, który wykrzykiwał:

    - Chase!! Szukałem cię po całej bazie!! To pilna sprawa, chodź do mojego gabinetu.

    - Czekaj chwilę…

    - To pilna sprawa, kropka i koniec. – przerwał Zill zaciągając Chase’a do swojego gabinetu

    Gdy Chase znalazł się już piętro niżej, w gabinecie Zilla, Zill powiedział:

    - Usiądź jak chcesz. Ostatnimi wieczorami pracuję nad czymś bardzo skomplikowanym. Próbuje właśnie wepchnąć trzydzieści osiem funkcji do jednej maszyny. Jak się domyślasz, nie jest to takie proste na jakie wygląda. Tak z pewnością to prawda. Jest to bardzo trudne. Mógłbym umieścić tylko kilka podstawowych funkcji, ale nie odpuszczę. Przysięgam, że już niedługo ukaże się wielofunkcyjna maszyna profesora Zilla.

    - Co pan projektuje, profesorze?

    - To na razie niespodzianka.

    - Pan nie chce mi ujawnić nazwy tego wynalazku, o którym pan mówił. Więc dlaczego pan zaciągnął mnie do swojego gabinetu kiedy byłem zajęty?

    - Ale chcę z panem przeprowadzić eksperyment, zgadza się pan.

    - No dobrze, ale jaki?

    - Przepraszam, pomyliłem się. Eksperyment przeprowadzę z Charge’m, ciebie akurat poproszę o zakodowanie mojego programu.

    - Ale Fuse zna się na tym lepiej, czy nie można z tym zaczekać?

    - Nie będziemy zawracać Fuse’owi głowy, przecież wyjeżdża, a prosiłem go o takie rzeczy tyle razy. No to jaki zna pan dobry kod?

    - Sądzę, że Infernox ani gangsterzy nie domyślą się jeśli pański program zakodujemy – „Korek 15” ta nazwa powinna wystarczyć. Kod będzie trzeba wpisać dwa razy. Co pan na to?

    - Świetnie! Chase! Laptop leży na biurku. W tych czasach już wszystko trzeba kodować.

    Chase zakodował laptop.

    - Och! Chase! Bardzo ci dziękuję, co mam zrobić w zamian?

    - Chciałbym zegarek z GPS’em, nowe oprogramowanie do systemu podsłuchowego, paralizator T-14, zbroję A-16 i, żeby pan sprawdził, która godzina.

    - Pańskie życzenia spełnią się za dwa tygodnie, a jedno nawet teraz. Pytał pan o godzinę, tak?

    - Tak.

    - Zatem jest ósma dziesięć.

    Charge pożegnał się z Zillem i uciekł z jego gabinetu tak szybko jak mógł klnąc pod nosem, wbiegł na główny korytarz gdzie czekał na niego Fuse, powiedział do niego:

    - Chase, co tak długo ci zeszło? Czekałem na ciebie dosyć długo, teraz wyjadę z opóźnieniem.

    - Ja bardzo przepraszam, Zill mnie zagadał.

    - Rozumiem, nic się nie stało. No to do widzenia, Chase

    - Do widzenia, Fuse.

    Pożegnali się. Chase pobiegł się pakować. Fuse natomiast zbiegł po schodach do szatni, gdzie założył kamizelkę kuloodporną, na którą założył kamizelkę nieprzemakalną. Zasznurował buty i wyszedł na zewnątrz. Wszedł do garażu gdzie wsiadł do terenowego samochodu i pojechał na ulicę Harry’ego Flintsa. Niedaleko od bazy agentów stała sobie inna niewielka siedziba, w której łazience siedziała dwójka wspólników z Infernoxa. Jeden z nich to Bill Dollars. Był średniego wzrostu, miał okular na swoim lewym oku. Pod nosem sterczały mu zadziorne wąsiki, a jego siwe-blond włosy były krótkie i starannie uczesane. Jego wspólniczka nazywała się Alicia Black bardzo dobrze znała się na materiałach wybuchowych. Była średniego wzrostu, jej rude włosy, które miały tak mocny kolor, że w sumie miały czerwony kolor, opadały jej do ramion, w jej uszach wisiały kolczyki w kształcie dynamitu, a w rękach trzymała grzebień. Po chwili Bill poprawił sobie wąsy i powiedział do Alicii:

    - Musimy już iść, bo się spóźnimy.

    - Masz rację. – odpowiedziała Alicia

    Bill wybiegł z łazienki. Stanął przy drzwiach i zasznurował buty. Gdy je zasznurował pogonił Alicię mówiąc:

    - Alicia! Szybciej! Spóźnimy się.

    - Już biegnę.

    Po kilku sekundach, Alicia znalazła się w przedpokoju. Ubrała się i wybiegła z bazy razem z Billem. Fuse natomiast był już na ulicy Harry’ego Flintsa. Ulica Harry’ego Flintsa była długę, tajemnicza ścieżka, która ciągnęła się gdzieś daleko. Ścieżka tą można było dostać się do różnych tajemniczych miejsc. Na przykład do sąsiedniej ulicy, na której znajdował się pięciogwiazdkowy hotel. Spacerując tą ścieżką można było dostać się nawet na London Street albo do opuszczonych i tajemniczych podziemnych kanałów, które podczas Drugiej Wojny Światowej pełniły funkcję bunkrów. Fuse postanowił jednak przespacerować się w przeciwnym kierunku. Nagle nie wiadomo skąd, wyłoniła się potężna ciężarówka, która nie omal przejechałaby Fuse’a. Ku swojemu zdziwieniu, Fuse ujrzał w kabinie ciężarówki: Stargise’a, Clinta, Markusa i Rimoya, którzy do niego machali. Gdy Fuse rozpoczął zwiady, zadzwonił mu telefon. Okazało się, że to Chase chciał z nim porozmawiać, powiedział:

    - Cześć, Fuse.

    - Cześć, Chase

    - Co u ciebie?

    - Rozpoczynam zwiady.

    - A ja zjem obiad, przygotuję się do końca i wyjadę.

    - No to miłego dnia.

    - Miłego dnia.

    Fuse zakończył połączenie i schował telefon do kieszeni. Po kilkunastu minutach wędrówki, doszedł do niewielkiej dzielnicy, w której niewiele wieżowców połyskiwało w świetle słońca. Po kilku minutach, gdy Fuse znalazł się jakąś milę dalej, zobaczył coś podejrzanego. Nieopodal lasu dwumetrowe trawy pięły się po ogrodzeniu, na którym lśniły kolczaste druty. Fuse postanowił wspiąć się po ogrodzeniu. Gdy dotknął ogrodzenia, okazało się jednak, że ogrodzenie jest pod prądem. Fuse więc obszedł ogrodzenie ze wszystkich stron po czym powiadomił o tym Charge’a, który powiedział mu, żeby uważał i nie próbował przedostać się przez takie miejsca. Fuse jednak stanął na sporym kamieniu, z którego zobaczył, że budynek wygląda jak nowoczesny, tajemniczy schron. Budynek był duży. Zbudowany był przede wszystkim z metalu i stali. Jego kształt był mylący. Z każdej strony wyglądał inaczej. Przód był gładki, miał kształt półksiężyca. Z północnej strony miał kształt trójkąta, z którego wystawały cztery białe wieże wysokości przeciętnego budynku mieszkalnego. Zachodnia strona miała kształt kuli, z której wystawał tunel. Natomiast wschodnia strona miała kształt długiego prostokąta z wieloma kamerami i światłami. Można było pomyśleć, że tam jest wejście. Fuse jednak po chwili domyślił się, że ten budynek należy do Infernoxa. Spróbował jeszcze raz wspiąć się na ogrodzenie. Tym razem prąd nie ukuł go delikatnie, tylko zwalił go z nóg, jak robi to silny paralizator. Fuse blady jak kartka, po kilku minutach podniósł się na nogi i pomyślał, że jakby dotknął ogrodzenia trzeci raz, mógłby umrzeć. Postanowił zrobić zdjęcie tajemniczej siedziby i dać spokój. Wówczas oślepił go blask lampy błyskowej. Była to kamera. Fuse ostatni raz spojrzał na bazę i poszedł dalej. Gdy zaczęły go boleć nogi, stwierdził, że resztę drogi przejedzie swoim Jeepem. O drugiej po południu znalazł się już za jego kierownicą. Kilka minut później był już przy bazie, a dwie minuty później w miejscu, w którym zdecydował zawrócić. Za lasem znajdowała się mała wieś, a za wsią małe miasteczko z wieloma budynkami. Pod restauracją Fuse ujrzał znajomy samochód, z którego wysiadł starszy mężczyzna o siwych włosach. Fuse rozpoznał w nim Filipa Smitha. Przywitał go.

    - O! Fuse! Witaj. – powiedział Smith, witając Fuse’a

    - Co u ciebie?

    - U mnie? No, wszystko w porządku. Teraz, ale miesiąc temu byłem wściekły.

    - Co się stało? Czy chodzi o wypadek samochodowy?

    - To też nie było fajne zdarzenie, ale chodzi mi o coś innego. Otóż ciągle byłem ścigany przez gangsterów i zwerbowanych ludzi zatrudnionych przez Infernoxa, ponieważ jestem dla nich uosobieniem źródła wiedzy o agentach. Wiedzieli, że dobrze znam Charge’a i znałem Morgana. Sądzili, że łatwo poddam się armii uzbrojonych w rewolwery, gangsterów. W nocy dostali się do mojego domu. Gdy usłyszałem kroki, przerażony myślą, że są wszędzie. Że mogę zostać złapany na schodach albo pod nimi. Dobrze, że mieszkam na pierwszym piętrze, ponieważ jakbym mieszkał wyżej mogłoby skończyć się to marnie. Wyskoczyłem w piżamie przez okno. Podczas skoku podtrzymałem się drzewa i zjechałem po nim, ale niestety w kolczasty krzew. Ludzie, którzy zobaczyli mnie w piżamie, wychodzącego z kolczastego krzewu o drugiej w nocy śmiali się, niektórzy zaś byli przerażeni. Wówczas pomyślałem, że mam głupi sen. Spróbowałem więc się obudzić, ale na nic. Już po upływie niecałej minuty musiałem uciekać ile sił w nogach. Nie miałem wyboru. Tą noc spędziłem w kanałach. Teraz natomiast cieszę się, że Infernox już wywalił gangsterów. Zamiast nich ma drużynę Infernoxa.

    - Ojej!! Jakbyś mnie poinformował pomógłbym ci.

    - Do zobaczenia, Fuse.

    - Do zobaczenia, Filip.

    Fuse pożegnał się z Filipem i postanowił kontynuować zwiady.

    Rozdział 3. Monfagurffe.

    Pomyślał jednak, że jest dosyć głodny i może na chwilę zatrzymać się w restauracji. Zamówił podwójną porcję kurczaka, frytek, pierogów i sosy. Nagle ktoś wszedł do restauracji. Był to Reed, syn Doktora Inferno. Prawie wszyscy na jego widok schowali się pod stołami, zamknęli się w toalecie, uciekli do części hotelowej, która była trzy piętra wyżej. Fuse jednak nie bał się. Siedział na krześle i jadł kurczaka. Fuse’a dziwiła jednak jedna rzecz – „Po co Reed wchodzi do takiej restauracji?”. W tej właśnie chwili, Reed spostrzegł Filipa uciekającego z restauracji. Było jednak widać, że Reed wyraźnie czegoś szukał był tak podkurzony, że z jego włosów wyskakiwały iskry. Fuse, natomiast uspokajał przerażonych ludzi. Reed przetrząsał wszystkie stoły, patrzył za firankami. Miał jedno pytanie:

    - Nazywam się Doktor Inferno! Gdzie jest Fuse Filos?!!!

    Fuse przerażony wyznaniem doktora Inferno, zastanawiał jak wymknąć się z restauracji. Stwierdził jednak, że zatrzyma z Doktora Inferno. Wyciągnął rewolwer i położył go poziomo na stole trzymając palec na spuście. Zdecydował się go nacisnąć. Gdy to zrobił doktor Inferno wymiatał ogniem po całej restauracji. Gdy Doktor Inferno uspokoił się, wyciągnął sobie nabój z brzucha i trzęsąc się ze złości, podszedł do Fuse’a. Podniósł go z krzesła i zaczął wykręcać mu ręce. Gdy Fuse zaczął się wyrywać, Inferno złożył mu ręce i nakłuł je specjalnymi kajdankami. Skorzystał z paralizatora i uśpił Fuse’a. Filip, patrząc ze schodów na te wydarzenia, postanowił sekretnie pomóc Fuse’owi. Podkradł się do jednego pokoju na piętrze hotelowym, założył ciemne okulary, wyjął z szafki garnitur, a ze skrzyni, brązową perukę. Potajemnie wyszedł i wsiadł za kierownicę swojego samochodu. Podjechał pod parking i wyszedł z samochodu, chwytając Doktora Inferno.

    - Kim jesteś?!!! – zapytał Inferno

    - Tony Brown z agencji detektywistycznej w Londynie.

    - Ha, ha, ha!! Zobaczymy co masz pod peruką!!! – powiedział Inferno śmiejąc się z Filipa, poprawiającego sobie perukę.

    Inferno strącił Filipowi perukę i już miał go zabrać, ale pomyślał o Fuse’ie. Fuse wtedy się obudził i ostrzegł Doktora Inferno:

    - Już uwolniłem się z kajdanek, a teraz zostaw go!!

    Inferno, jednak pękał ze śmiechu. Filip wykorzystał chwilę nieuwagi Doktora Inferno i uciekł. Doktor Inferno zawiedziony faktem, że przegrał, postanowił uciec. Fuse podniósł się z ziemi i pobiegł do swojego samochodu. Po kilku minutach jazdy, wjechał na wysoki most nad rzeką, na którym wisiała tabliczka:
    „Monfagurffe”. Fuse pomyślał, że nazwa: „Monfagurffe” może oznaczać rzekę. Gdy wjechał na most, most zaczął pękać. Fuse przerażony, próbował wycofać samochód. Zdało się to, jednak na nic. Samochód runął w przepaść. Fuse wyłączył silnik samochodu i założył strój nurka. Otworzył duży bagażnik samochodu i wyjął z niego skuter wodny. Do samochodu przypiął łańcuch i spróbował pobawić się w holowanie samochodu. Gdy był już na powierzchni, zahaczył samochodem o drzewo i rozbił go o duży kamień.

    - Charge mnie zabije, odnawiał ten samochód razem z Zillem przez pół roku. – powiedział do siebie i zaklął

    Fuse przerażony tym co się stało nie wiedział co ma zrobić. Byłoby mu dużo łatwiej jeśli telefon nie wpadłby do wody. Po chwili namysłu, Fuse wsiadł za kierownicę zniszczonego samochodu. Ku jego zdziwieniu samochód ruszył. Gdy Fuse’owi udało się wjechać na klif, wysiadł i obejrzał się. na dolę płynęła rzeka, a na niej jakiś. mały pomarańczowy katamaran. Fuse wziął lornetkę i spojrzał przez szkło. Na fladze katamaranu, dostrzegł znak Infernoxa. Fuse zapytał kogoś kto przechodził:

    - Przepraszam, czy pan wie co to jest „Monfagurffe”?

    - Chodzi panu o rzekę?

    - Ach, chyba tak, dziękuję. To ta rzeka nazywa się „Monfagurffe”. Tak?

    - Może wie pan gdzie mogę się bezpiecznie ukryć? – zapytał

    - Dlaczego pan chce się ukryć?

    - Nie wiesz dlaczego?

    - Nie.

    - Słyszałeś o tym co knuje Infernox?

    - Nazywam się Fuse Filos, miło poznać. Jestem tajnym agentem na zwiadach, który musi go obserwować.

    - Miło poznać. Ja nazywam się Arnold Reat i jestem dziennikarzem. Chciał pan, abym powiedział co knuje Infernox, tak?

    - Tak.

    - Robi zamachy, a teraz właśnie szuka sobie wolnego banku.

    - Co?! Ale, ale. A tak bezpieczne są kanały, ale jest tam za ciemno. Może pan pójść do czterogwiazdkowego hotelu naprzeciwko biblioteki.

    - Chętnie skorzystam. Do widzenia.

    - Do widzenia.

    W tej właśnie chwili, Fuse pomyślał co ma zrobić. Stwierdził, że poobserwuje katamaran. Gdy katamaran zniknął Fuse’owi z oczu i nie wiedział dokąd płynie, stwierdził, że zaczeka na jego powrót.

    Tymczasem w bazie agentów.

    Było już po trzeciej, po południu. Agenci postanowili zjeść wspólnie obiad. Gdy zasiadali do stołu, profesor Zill powiedział do wszystkich:

    - Słuchajcie wszyscy, nie długo skończę ostatni eksperyment, który powie mi czy moja maszyna działa tak jak ma działać czy będę musiał kombinować co w niej zmienić. Kto wie, może ktoś z was domyśla się nad czym teraz pracuję?

    - O ile się nie mylę wydaje mi się, że pan chciał skonstruować coś co ma chronić nas przed Spy-Clopsami. – zgadywał Chase

    - No, Chase, okaże się czy masz racje. Już niedługo.

    Zill pochłaniał jedzenie tak szybko, że zalał swoje ubranie herbatą. Przeprosił agentów i pobiegł do swojego gabinetu. Agenci nie wiedzieli dokąd Zillowi tak spieszno. Charge w trosce o Zilla poszedł do jego laboratorium.

    - Coś się stało? – zapytał

    - Muszę zrobić coś bardzo ważnego, sorki za to co zrobiłem, ale za kwadrans wybije szesnasta właśnie wtedy muszę rozpocząć próbę do testu jakości maszyny.

    - Czy to nie mogło poczekać?

    - Niestety nie.

    - Chciałem dowiedzieć się jeśli mogę kiedy powstanie ten system.

    - Jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planami zobaczycie go już dziś, to znaczy jutro, bo będzie to dosyć późno, w nocy.

    - Rozumiem.

    Charge wyszedł z pokoju i poszedł do swojego gabinetu. Przestawił kalendarz i powiedział do siebie:

    - Jejku! Już dziesiąty! Za dziesięć dni moje urodziny! Hmmm… może by tak zrobić sobie jakiś urlop…

    Charge zastanowił się, aby przez chwilę odpocząć od ciężkiej pracy. Może zrobić jakiś urlop. Albo zrobić konkurs karciany. Nie mógł się zdecydować. Wymyślił, że zrobi sobie dwa tygodnie urlopu, ale co będzie wtedy robił? Nie mógł o tym przestać myśleć, a kiedy na chwilę o tym zapominał, coś innego zaczęło go dręczyć.

    Rozdział 4. Włamanie.

    W tym samym czasie u Fuse’a.

    Fuse stwierdził, że musi sprawdzić co się dzieję, bo katamaran zniknął mu z oczu już prawie godzinę temu, a on nadal wahał się co zrobić. Stwierdził, że popłynie swoim skuterem wodnym i poszuka katamaranu. W niecałe pięć minut, Fuse dopłynął do banku. Zobaczył, że ktoś przycumował katamaran do dużej płyty, na której trzymał się bank. Gdy Fuse otworzył drzwi do banku i rozejrzał się, okazało się, że jest zupełnie pusto. Kiedy dostał się do dużej sali, na środku niej dostrzegł Arnolda Reata zakładającego sobie na plecy wielki wór. Gdy Reat ujrzał Fuse’a wchodzącego do sali podskoczył tak, że wór spadł na ziemię.

    - Nie, nie myśl t, to, t, to, nie ja… Ja nic złego nie zrobiłem. Nie napadłem na bank… – powiedział Reat trzęsąc się ze strachu.

    - Powiem szczerze, że trudno cię o to nie podejrzewać, ale w takim razie powiedz co robisz, Reat’cie.

    - Skąd znasz moje imię, a tak pamiętam cię, dopiero co…

    - Czekaj chwilę Reat. Dzisiaj się spotkaliśmy, ale zaczynam sobie coś przypominać. – mówił Fuse przypominając sobie przeszłość.

    - O co ci chodzi? – zapytał Reat

    - Podaj mi dowód osobisty.

    - Ale, ale…

    - Zaufaj mi, nie zrobię ci krzywdy.

    Reat wyciągnął z portfela dowód osobisty i dał go Fuse’owi.

    - Arnold Michael Reat, płeć: mężczyzna, urodzony siedemnastego lipca tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego szóstego roku… – mówił pod nosem Fuse.

    - Coś mówiłeś?

    - Nie, nic, czekaj. Nie masz rodziców?

    - Dlaczego pytasz?

    - Z ciekawości.

    - Tak, nie mam.

    - Co się stało?

    - Zmarli na atak serca.

    - Powiedz prawdę, bo widzę, że kłamiesz.

    - Eeee… Ja nie wiem co się stało. Miałem wtedy piętnaście lat. Gdy wróciłem z gimnazjum nie było ani mojego taty, ani mamy. Próbowałem dowiedzieć się co się stało, ale na próżno…

    - Dobrze. Nie kłamałem mówiąc – „Z ciekawości.” to był test zaufania do ciebie. Jak widzisz czasami nie potrzeba wariografu, żeby stwierdzić czy ktoś kłamie, czy nie, a teraz może mi powiesz co masz w worze, czy nie jesteś w stanie tego zrobić?

    - Miej świadomość, że nie robię nic złego. Tak, to pieniądze. Wiem, że kradzenie nie jest dobrym czynem, ale nie ukradłem go dla siebie.

    - Mówi się, że cel uświęca środki, ale bez przesady.

    - Ale terrorysta wynajęty przez doktora Inferno straszył mnie pistoletem, straszył mnie, że zabije moich przyjaciół jak ja nie ukradnę…

    - Co?! Musimy dorwać tego WARIATA!! Jak on się nazywa?

    - Jego pseudonim to Bill Dollars.

    - Znam go. Jest dość szalony, ale musimy spróbować go powstrzymać.

    - Wiesz coś o nim?

    - To znany terrorysta z Infernoxa, zatrudniony pół roku temu przez Doktora Inferno. Facet ma bzika na punkcie forsy.

    Obaj ruszyli, a Fuse zapytał:

    - Gdzie go widziałeś?

    - Próbuje dostać się do skarbca. – oznajmił Arnold

    Gdy Arnold i Fuse ruszyli, usłyszeli eksplozję. Kiedy znaleźli się już w miejscu, w którym kiedyś był skarbiec okazało się, że się spóźnili. Zamiast pieniędzy znaleźli tylko dym po wybuchu.

    - Będę sprawiedliwy, zostawiam wór z pieniędzmi w banku. – oznajmił Arnold.

    Arnold położył wór i odszedł, a Fuse wybiegł z banku z nadzieją, że znajdzie sprawcę tej kradzieży.

    Tymczasem u Chase’a.

    Chase spojrzał na zegarek była siedemnasta trzydzieści cztery. Pobiegł do Charge’a i oznajmił:

    - O dziewiętnastej wychodzę, ponieważ muszę dojechać dwie uliczki za London Street.

    - Kiedy wrócisz?

    - Koło pierwszej.

    - Rozumiem. Jeżeli będziesz o pierwszej powinieneś zdążyć na premierę najnowszego wynalazku Zilla.

    - Tak będę koło pierwszej. – powiedział

    - No dobrze, Chase. Muszę ci coś powiedzieć. Nie wiem co dzieje się z Grace. Nie odpowiada na telefony, ani wiadomości, które uaktywniają jej reaktor na kombinezonie. Chase, może ty wiesz coś na ten temat?

    - Pamiętam, że widzieliśmy się z nią ostatni raz tuż przed wyprawę na wulkan San Marino II. Mam nadzieję, że zdążyła się ewakuować.

    - Nawet gdyby doszło do takiej tragedii znaleźliby już jej ciało, a poza tym, Trace mówi, że przeżyła ten atak.

    - Wiadomo już o stratach tego przykrego zdarzenia?

    - Przepraszam Chase, zapomniałem ci powiedzieć.

    - Ależ o czym?

    - Przykro mi, ale straciliśmy przynajmniej dwudziestu dwóch agentów.

    - A straty finansowe?

    - Koło pół miliona dolarów. Udźwigniemy to. Przeprowadzimy się może nawet już za kilka dni. To zależy od naszych pomocników. Mówią, że dają z siebie wszystko… Żeby zdążyć przed moimi uro… – urwał Charge

    - Charge, o co ci chodziło?

    - O, nic takiego. Mam za długi język.

    - No to, do widzenia.

    - Do widzenia, Chase.

    Chase wybiegł z biura Charge’a i zbiegł na trzecie piętro, gdzie zapukał do drzwi pokoju Trace.

    - Trace! Trace! Czy możesz mnie wpuścić, to ja Chase. – mówił

    - Dobrze, Chase, wejdź.

    Chase powoli uchylił drzwi, po czym je zamknął i przywitał się z Trace.

    - Cześć, Trace.

    - Cześć, Chase. Co cię tu sprowadza?

    - Może ty wiesz coś na ten temat? – zapytał Chase

    - Ale, na jaki?

    - Otóż straciliśmy dwudziestu dwóch agentów.

    - Co?! Ale, ale jakich.

    - Jeszcze nie wiem. Charge nie miał czasu mi wytłumaczyć.

    - A może nie chciał.

    - Po Charge’u nigdy nie dowiesz się czy coś specjalnie ukrywa, czy może czasami trochę konfabuluje. Kryje wiele sekretów.

    - Masz rację, Chase.

    - Mało tego. Dowiaduję się, że straty będą kosztować. Pół miliona dolarów!!

    - Szkoda, że nie wiem ile zarabia Charge.

    - Powiedział, że nasi pomocnicy dają z siebie wszystko i chcą skończyć remontować bazę przed jego uro…

    - Przed jego urodzinami. – dokończyła Trace

    - Powiedział mi tylko tyle. Ugryzł się w język.

    - Pewnie się zapomina dlatego, że ostatnio daje z siebie wszystko.

    - A kiedy Charge ma urodziny.

    - Dwudziestego.

    - Konkretniej.

    - Dwudziestego czerwca.

    - Jejku! To przecież za dziesięć dni! Zachęćmy innych do zrobienia mu niespodzianki… Potajemnie.

    - To jest myśl!

    - No tak! Dobrze się składa, że wyjeżdża czternastego, a wróci akurat na swoje urodziny.

    Rozdział 5. Śledztwo.

    W tym samym czasie u Fuse’a.

    Fuse wsiadł na skuter wodny i zaczął płynąć w poszukiwaniu pomarańczowego katamaranu. Po przepłynięciu jakiś trzech mil, Fuse dostrzegł płynący prosto na niego katamaran, który nagle gwałtownie się zatrzymał. Jego kierowca skręcił na zachód, a Fuse za nim. Fuse zbliżył się już do brzegu, na którym zdecydował się ruszyć na zwiad w kierunku banku, spotkał tam Filipa Smitha.

    - Bardzo dziękuję, Filip. – powiedział Fuse

    - Nie musisz mi dziękować. – uśmiechnął się Filip

    - Sądzę, że powinienem.

    - Jakie tym razem śledztwo?

    - Było już śledztwo w sprawie napadu na bank, a teraz kolejne śledztwo – „Gdzie jest pomarańczowy katamaran” – właśnie go widziałem. Do widzenia, Filip.

    - Do widzenia, Fuse. Mam nadzieję, że kiedyś się jeszcze spotkamy.

    Fuse postanowił bacznie obserwować katamaran, do którego ciągle się zbliżał, ale jednak nie na długo.

    - Szkoda, że nie mam przy sobie dużego katamaranu numer 15. Albo X-10. – pomyślał Fuse

    To właśnie katamaran X-10 pozwolił Chase’owi uratować Trace, a katamaran numer 15. Pomógł Charge’owi dopłynąć z Wielkiej Brytanii do Chin w niecałe cztery dni. Jakby tylko taki przy sobie miał, Bill Dollars i jego wspólniczka pożałowaliby, że ośmielili się napaść na bank. Lecz mógł się pożegnać z takimi myślami, bo z takiego katamaranu teraz nie miał możliwości skorzystać. Gdy tak sobie rozmyślał zobaczył ten właśnie pomarańczowy katamaran pędzący w jego stronę. Szybko jednak schował się gdzieś. Fuse nie rozumiał tylko dlaczego ten katamaran nie płynie do jednego miejsca tylko ciągle gdzieś się chowa, a potem gdzieś skręca.

    Tymczasem u agentów.

    Wybiła już dziewiętnasta. Chase był już ubrany i gotowy do wyjazdu. Pobiegł do gabinetu Charge’a.

    - Wyjeżdżam. – oznajmił

    - Miłej podróży. Nie spóźnij się na premierę nowego wynalazku Zilla. – odpowiedział Charge

    Chase wybiegł z gabinetu, aby pożegnać się z Trace. Zapukał trzy razy w drzwi jej gabinetu. To nic nie dało.

    - Trace! Trace! To ja Chase. Trace!! TRACE!!

    Trace nie otworzyła. Nie dała żadnego znaku. Chase więc wywnioskował, że jeżeli Trace mu nie otworzyła, a nawet nie odpowiedziała oznacza to, że nie ma jej w gabinecie. Faktycznie, Chase miał rację. Trace nie było w gabinecie. Wysłał więc do niej wiadomość swoim telefonem o treści – „Trace, czy może mogłabyś teraz na chwilę przyjść, albo dać znak gdzie jesteś, dobrze?” Chase wysłał wiadomość do Trace, a telefon schował do kieszeni. Już po upływie piętnastu sekund odpowiedź dotarła do Chase’a. Jej treść brzmiała następująco – „Dobrze Chase, jestem na dole obok szatni.” Chase zbiegł po schodach i powiedział do Trace, która siedziała na ławce obok szatni:

    - Trace. Do widzenia.

    - Do widzenia. Kiedy wrócisz?

    - Koło pierwszej.

    - Nie spóźnisz się na premierę tego wynalazku Zilla?

    - Nie, w końcu przyjadę tam Turbosamochodem. Może chcesz się przejechać, bo na pewno zdążę.

    - Dzięki Chase, ale może lepiej nie.

    - Boisz się, że spowoduję jakiś wypadek?

    - Nie.

    - To dlaczego boisz się, że coś nie pójdzie zgodnie z planami. Gwarantuje, że pójdzie.

    - Po prostu jakoś nie mam ochoty. – odpowiedziała Trace.

    - Jak nie to nie.

    - No to do widzenia, Chase.

    - Do widzenia, Trace.

    Chase wyszedł na zewnątrz. Otworzył garaż i wsiadł do najszybszej wersji Turbosamochodu.

    - Jest dziewiętnasta dwanaście. Mam być na dwudziestą. Rok temu podobną odległość przejechałem w czterdzieści trzy minuty, a więc powinienem zdążyć.

    Chase ruszył Turbosamochodem, a baza zaczęła znikać w spalinach. Fuse natomiast do ciemnej nocy ścigał się z katamaranem. Dopiero o dziesiątej wieczorem, skuter wodny Fuse’a i katamaran Bill Dollars’a się spotkały. Fuse nie zastanawiając się wskoczył na katamaran. Ku zdziwieniu Fuse’a dach katamaranu się otworzył. Z kabiny wysiadł znany już agentom Bill Dollars. Za nim wyszła Alicia Black. Wyglądała tak jakby jej wściekle rude włosy miałyby się za chwilę zapalić.

    - A cóż to, Fuse Filos… Z przyjemnością go podpalę. – oznajmiła Alicia

    Bill Dollars obrócił się w stronę Alicii i szepnął jej coś do ucha. Alicia odpowiedziała mu też coś równie cicho i schowała się za jego plecami. Fuse podszedł, na co Bill krzyknął:

    - Kto cię tu zapraszał??!!

    - A ładnie tak bezkarnie okradać banki?!!?

    Bill odpowiedział głośnym śmiechem, po czym Alicia zareagowała podobnie. Fuse zagroził im rewolwerem Okazało się, że Billowi wystarczyło odwagi. Wyciągnął swój pistolet i już miał nacisnąć spust, ale Alicia zaproponowała:

    - Może jednak ja to załatwię?

    Alicia wyciągnęła z kieszeni dynamit. Na co Fuse wskoczył na skuter wodny. Bill i Alicia zaczęli się śmiać, bo pomyśleli, że Fuse stchórzył, ale gdy znalazł się w bezpiecznej odległości okazało się, że się mylili. Nie dając im czasu na reakcję błyskawicznie wystrzelił pocisk prosto w dynamit. Eksplozja rozerwała katamaran na pół, a następnie na kolejne części.

    - Bill i Alicia na pewno pożałowali tego co zrobili, ale co z pieniędzmi. – pomyślał

    Fuse zobaczył jak sejf prawie nienaruszony ze stu tysiącami dolarów przepływał mu pod nosem. Wtedy Fuse najpierw zastanowił się jak taki sejf mógł przetrwać taką eksplozję, po czym zastanowił się czy wziąć pieniądze ze sobą czy lepiej zwrócić je właścicielowi. Zdecydował się odłożyć
    je na swoje miejsce.

    Rozdział 6. Powrót Fuse’a.

    Fuse podjął decyzję i odłożył pieniądze na miejsce, ale zanim wyszedł z banku, postanowił na chwilę tam zostać. Pomyślał gdzie jest Reat i co się stało z jego rodzicami. Pomyślał o tym czy widział go kiedyś i gdzie, i wtedy gdy tak rozmyślał przypomniała mu się jego twarz, którą widział w młodości, ale kim wtedy był Reat? Ile wtedy miał lat? Co miał z nim wspólnego? – tego nie był sobie w stanie przypomnieć. Stwierdził, że opuści to miejsce, stwierdził, że musi wracać, że musi szybko wrócić do bazy agentów i opowiedzieć to Charge’owi i przynieść jakieś dowody, stwierdził, że wróci tu za jakiś rok. Wtedy wyszedł z banku i wsiadł na skuter wodny. Zrobił kilka zdjęć wraku katamaranu Infernoxa na dowód dla Charge’a i innych agentów. Ostatni raz spojrzał na rzekę Monfagurffe, most, drzewa i pomyślał, że z tym miejscem łączy go jakaś silna więź. Dopłynął do brzegu i spakował skuter wodny do bagażnika. Ruszył, już trochę powolnym wrakiem, który jeszcze kilka godzin temu był w pełni sprawną, wspaniałą terenówką. Wtedy zrobiło mu się żal tego co zrobił. Był trochę zdenerwowany, że przez to być może spóźni się na premierę nowego wynalazku Zilla. O pierwszej czterdzieści cztery znalazł się pod bazą. Wbiegł na górę po schodach gdzie zastał Chase’a.

    - Co tak późno, Fuse? – zapytał Chase

    - Trochę zeszło, rozbiłem samochód.

    - A niech to szlak trafi! Fuse jak mogłeś! Charge cię udusi. Ciekawy jestem co ci odpowie jak ty mu o tym opowiesz. Nie mam wyboru, zostawiam problem na twojej głowie.

    - Trudno, Chase. Czuję się za to odpowiedzialny. Trzeba było nie wjeżdżać dwutonowym jeepem na ledwo co trzymający się most, ale wyglądał na naprawdę solidlny, zaufaj mi, Chase. Alicia Black i Bill Dollars są już trupami we wraku katamaranu.

    - Załatwiłeś ich?

    - Strzeliłem prosto w dynamit.

    - Fuse, jesteś szalony.

    - Trudno tego nie powiedzieć o tobie, Chase. Przecież na pewno zrobiłbyś to samo.

    - Dobrze, Fuse, już rozumiem, powiem to Trace, dobrze?

    - Dobrze. – zgodził się Fuse

    Po czym zapukał do gabinetu Charge’a.

    - O, Fuse. Wreszcie. – powiedział Charge

    - Trochę mi zeszło. Przykro mi Charge, ale rozbiłem samochód. Wjechałem nim na most, który wydawał się bardzo solidny, ale okazało się, że się myliłem.

    - No trudno, Fuse. Zdarza. Oczywiście nie jestem na ciebie zły nawet w jednym procencie, bo rozumiem co się stało. Tak w ogóle zamówiliśmy z Zillem pojazdy, które nasi pomocnicy będą odnawiać.

    - To dobrze, zwróciłem do banku porwane przez Alicię Black i Bill Dollarsa pieniądze. Zginęli na skutek mojego wykonania strzału w ich dynamit, którym mnie straszyli… Przepraszam za telefon, wpadł do wody.

    - Brawo, Fuse!! Oczywiście dam ci złotą gwiazdkę, a wypadek z telefonem to nic… Wyciągnij swoją kartę agenta i ją otwórz. Zostajesz mistrzowskim agentem!! Brawo.

    Fuse położył swoją kartę agenta na stolę. Charge wyjął z pułki album z mnóstwem gwiazdek i innych rodzajów odznak. Odkleił z niego jedną złotą gwiazdkę, którą przykleił Fuse’owi na jego karcie. Podpisał się pod nią specjalnym długopisem i napisał obok – Dla Fuse’a Filosa, za jego chęć, odwagę, spryt i podstępność.

    - Fuse, podpisz się. – powiedział Charge do Fuse’a, który wyglądał tak jakby za chwilę miał zatańczyć z radości.

    Fuse podpisał swoją gwiazdkę, a następnie schował kartę agenta do kieszeni.

    - Fuse, niestety mamy powód do martwienia się. Clint, Rimoy, Markus i Stargise jeszcze nie wrócili, od wielu godzin straciliśmy z nimi kontakt.

    - Do widzenia, Charge, oby Clintowi, Rimoy’owi, Markusowi i Stargise’owi nic się nie stało.

    - Do widzenia, Fuse.

    Fuse zamknął drzwi po czym usłyszał domofon. Charge otworzył drzwi i wybiegł ile sił w nogach na parter, żeby zobaczyć kto wchodzi.

    - Kto tam? – zapytał Charge

    - To my. Przyszliśmy… Mówi Stargise. – odpowiedział głos Stargise’a

    - Dobrze Stargise. Wyłączam blokadę drzwi.

    Zza drzwi wyłoniła się twarz Stargise’a.

    - Przepraszamy, wiemy, że jest dziesięć minut po drugiej, ale mieliśmy wypadek… Markus, on. No jakby nie uważał. Nie wiemy co się stało, ale zobaczyliśmy jego ciało, z którego ciekła krew, leżał za krzakami. Stracił przytomność. Po prostu, wybiegł. Nie wiemy co się stało.

    - Zanieście go do skrzydła szpitalnego. – powiedział Charge

    Nagle wszedł Chase.

    - Co się stało? – zapytał

    - Niestety Markus zniknął z oczu Rimoy’owi, Stargise’owi i Clintowi. – odpowiedział Charge.

    - A tak go prosiłem, żeby uważał. – powiedział zmartwiony Chase.

    Rozdział 7. Zill i jego wynalazek.

    Dwadzieścia minut po drugiej.

    Cała załoga agentów zebrała się do bardzo dużej sali, aby czekać dziesięć minut aż wejdzie Zill. Zill miał zaprezentować, (jak się pewnie domyślacie) swój najnowszy wynalazek. Dziesięć minut później zza zasłony wyłoniła się twarz Zilla, a obok niego jakaś maszyna kolosalnych rozmiarów była przykryta kolorową peleryną. Zill powiedział do wszystkich:

    - Witajcie, witajcie, panowie, panie, agenci, nie agenci, (jak w przypadku waszych pomocników) no i witam także waszego, szefa Charge’a Broockera

    Zill uścisnął rękę Charge’a, po czym mówił dalej:

    - O tak! Bardzo wam dziękuję, że przyszliście na premierę mojego nowego wynalazku! Sądzę, że każdy z was, dostrzegł już to coś przykryte peleryną, ale co to jest? – Za chwilę się przekonamy. Pracowałem nad nim, muszę przyznać… Dosyć długo. aby zdążyć przed, a no nie ważne czym. Pracowałem w dzień i w noc. Gdy byłem już naprawdę blisko skończenia mojego prototypu, pojawił się błąd, który zdecydowanie wszystko spowolnił.
    Nie tylko ludzie się mylą… Maszyny też. Czasami nawet zbyt często. Wielka szkoda, że tak jest. Dlatego właśnie pracuję też nad tym, aby maszyny były bardziej precyzyjne i mniej się myliły. Chodzi mi o moje wynalazki służące waszej drużynie, ale także służące do robienia moich wynalazków. Bez maszyn nie zbudowałbym tego wynalazku, no, to start: DZIESIĘĆ, DZIEWIĘĆ, OSIEM, SIEDEM, SZEŚĆ, PIĘĆ, CZTERY, TRZY, DWA, JEDEN, no i!!!!

    Zill złapał pelerynę i zaczął ją powoli ściągać. Gdy skończył ją ściągać, oczom agentów ukazała się ogromna maszyna, która była jednym wielkim metalowo-stalowym pudłem z masą podoczepianych komputerków, czujników, dźwigienek i jakiś światełek zdobiących szczyt i dół pudła. Z górnego boku pudła wystawała jakby jakieś działo i kamera w jednym.

    - To system przeciw Spy-Clopsowy. – odparł Zill wzbudzając zdziwienie prawie wszystkich siedzących na fotelikach, agentów

    Zill wyjął z kieszeni pilota i wpisał do niego jakiś kod po czym nacisnął guzik powodując, że światełka maszyny się włączyły.

    - A tak. To Prox, ten pilot nazwałem tak go, sam nie wiem dlaczego. Prox na pewno potrafi więcej niż wam się wydaje.

    Zill nacisnął inny guzik, który sprawił, że pudło zaczęło się kręcić i miotać najróżniejszymi laserami po scenie.

    - Aha. Tak robi nasz system gdy czuje się bezsilny wobec Spy-Clopsów.

    Teraz Zill nacisnął jeszcze inny przycisk, a działko się wysunęło i wystrzeliło bardzo gruby laser, który przerobił tarczę na proch.

    - Pomyślcie, że to był Spy-Clops, pewnie zastanawiacie się do czego służy ta kamerka, która przed chwilą też się wysunęła. No cóż zaraz się dowiecie.

    Zill wtedy nacisnął jeszcze inny przycisk, a kamerka i działko się schowały. Największy komputerek włączył się, a na nim odtworzyło się nagranie ze strzału do tarczy.

    - Jeżeli zastanawiacie się co jeszcze ta maszynka potrafi, (a gwarantuje, że bardzo dużo) zachęcam do przetestowania.

    Zill zakończył pokaz. Wszyscy głośno zaklaskali, opuścili salę. Następnie ogłosił bardzo krótkie zebranie, bo zadzwonił krótki dzwonek z nietypową muzyczką co właśnie to znaczyło. Wszyscy agenci wparowali do sali narad. Charge powiedział:

    - Wy wszyscy zaczekajcie, ja już umówiłem się dyskretnie z ochotniczką. Pójdę z nią o trzeciej – która wybiję za chwilę. Na zwiady w okolice tajnej bazy Infernoxa.

    Rozdział 8. Swift i jej misja.

    Agenci wysłuchali prośby Charge’a. Następnie, Charge natomiast zabrał Swift do szatni gdzie powiedział jej:

    - Pamiętaj, żebyś nie dotykała żadnych ogrodzeń, które mogą być pod prądem, albo innych podejrzanych rzeczy… Jest zimno i pada deszcz, załóż nieprzemakalną dwuwarstwową kamizelkę. Pamiętaj też o czołówce, bo jest ciemno. Weź ze sobą oczywiście pudełko z rękawiczkami, pistoletami i innymi gadżetami… Spakuj je do plecaka, tak samo pudełko z zaopatrzeniem pierwszej pomocy. Dojedziemy szybko, bo pozwolę sobie pożyczyć Turbosamochód Chase’a. – powiedział Charge Po kilku minutach Charge i Swift stali już pod garażem. Charge wyprowadził Turbosamochód. Absolutnie dotrzymał jednej z obietnic. Charge i Swift znaleźli się niewiarygodnie szybko na ulicy Harry’ego Flintsa. Gdy Charge otworzył drzwi do Turbosamochodu. Swift powiedziała do Charge’a, że dzwoni mu telefon. To Chase pytał czy przypadkiem Charge nie pożyczył jego Turbosamochodu. Charge odpowiedział, że możliwe, że wziął go dlatego, żeby dotrzeć szybko na miejsce. Gdy Swift i Charge ruszyli, światło księżyca odbijało się w kałużach deszczu płynących po drodze. Po kilku minutach jednak z dosyć dużego deszczu zrobiła się ulewa, a także rozpoczęła się wichura, która wyrywała wysoką trawę z pól.

    - Jesteśmy na miejscu. – oznajmił Charge, gdy agenci znaleźli się już przy ogrodzeniu fortecy.

    - Powinno nam się udać wejść na to ogrodzenie. – powiedziała Swift

    - Zaczekaj! Swift! To nie takie proste jakie się wydaje. Ogrodzenie jest pod prądem. Jak dotkniesz go, za pierwszym razem poczujesz coś takiego, jakby kopnął cię prąd, za drugim razem zwali cię z nóg, za trzecim cię zabije, a za czwartym zabije cię z pewnością i będzie to błyskawicznie. Więc ja na twoim miejscu bym nie ryzykował… Spróbuję zniszczyć ogrodzenie laserem.

    Charge zdjął plecak, rozpiął suwak, schylił się i wyciągnął z niego laserowy pistolet, który spisał się na marne.

    - Załatwimy to innym razem. – oznajmił Charge

    - Dlaczego? – zapytała Swift

    - Możemy sobie tak siedzieć do rana, ale i tak nie na ruszymy ryski na tym ogrodzeniu.

    - Musisz się lepiej przygotować?

    - Właśnie, o to chodzi, Swift. Przyjedziemy całą drużyną i to załatwimy raz a porządnie. Domyślałem się, że Infernox korzysta z takich środków, ale sądziłem, że warto to sprawdzić i postąpiłem dobrze, bo teraz wiem, żeby nie zabierać się do tego w taki sposób.

    - Masz rację, Charge.

    - Mam już pomysł, wiesz Swift, ale powiem o tym na kolejnym zebraniu.

    Charge i Swift wsiedli do Turbosamochodu i ruszyli w kierunku bazy. Trace, Fuse, Rimoy, Clint, Stargise i Swift pobiegli do swoich łóżek. Byli tak zmęczeni, że gdy późno wstali, zastanawiali się czy poprzedniego dnia byli na misjach czy był to zwykły sen.

    Następna część w kioskach i księgarniach za pół roku.

  50. April 20, 2015 - 6:49 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Fuse wyrusza na misję, na której rozbija samochód, zwycięża z dwoma wspólnikami z Infernoxa. Z Bill Dollarsem i Alicią Black. Robi to strzelając w dynamit. Markus zostaje poważnie ranny podczas misji. Zill prezentuje swój wynalazek. Jest to system przeciw Spy-Clopsowy, który potrafi naprawdę dużo. Charge i Swift wyjeżdżają na zwiady. Na zwiadach okazuje się, że agenci nie mogą się przedostać z
    powodu elektrycznego ogrodzenia… Chase i Trace przypadkowo dowiadują się o urodzinach swojego szefa (Charge’a).

    Rozdział 1. John Kesty.

    Czternastego czerwca tysiąc dziewięćset sześćdziesiątego czwartego roku.

    Pewne małżeństwo. Jack i Angelina zdecydowali, że muszą spotkać się z wyjątkowym kryształowym lustrem, które było zabytkiem w muzeum. Bardzo chcieli mieć dzieci, a ich marzenie od wielu lat się się nie spełniało. Postanowili więc pójść do muzeum, gdzie usiedli przed lustrem i zapytali je:

    - Drogie lustro. Prosimy cię, abyś odpowiedziało na nasze: Czy kiedyś będziemy mieli dzieci?

    W kryształowym lustrze pojawiła się twarz czterdziestolatka, z długimi i potarganymi brązowymi włosami sięgającymi mu do ramion.

    - To ja, jestem waszym synem. – odpowiedziała postać z lustra

    - Ale, ale…

    - Nigdy nie istniałem i nie będę istniał.

    - To znaczy, że nie będziemy mieli syna?

    - Będziecie go mieli za siedem lat, jestem jego klonem, który nie powstał, ani nigdy nie powstanie.

    - To jak powstałeś? – zapytali zamurowani

    - Mniejsza o to, grozi wam bardzo duże zagrożenie. Zaufajcie mi, teleportuję was w czasie, o siedem lat do przodu. Musicie uciec przed mordercą.

    Wtedy lustro się otworzyło.

    - Wchodzimy tam? – zapytała Angelina

    - Zwariowałaś?!! – oburzył się Jack

    - Zaufałabym mu, to przecież nas syn.

    - Który nigdy nie powstanie, to pułapka. – dokończył Jack

    - Wejdę tam pierwsza. – zaproponowała Angelina

    - Nie! Nie rób tego!

    Angelina zlewając protesty męża, wbiegła do lustra.

    - No dobrze, zrobię to… Chyba zwariowałem. – powiedział Jack do siebie

    Po czym wbiegł do lustra. Lustro się zamknęło. Błysnął zielony płomień i przeniósł Jacka w przyszłość. Gdy lustro to zrobiło wybuchło razem z całym muzeum. Jack powiedział do Angeliny:

    - To niemożliwe!!

    Wtedy Jack i Angelina obrócili się do tyłu, gdzie przez ułamek sekundy zobaczyli siebie. Ich klony wtedy zniknęły i zostały przeniesione do rzeczywistości, z której.

    - Kto to? – zapytał Jack wskazując na małe dziecko, które wyglądało jakby właśnie się urodziło.

    - To nasz syn. – oznajmiła Angelina.

    - Przeniósł nas do szpitala, ale lustro wybuchło.

    - Czyli nie możemy się już wrócić, całe muzeum wybuchło.

    - Hmmm? – pomyślała o czymś Angelina

    - Wydawało mi się wydawało mi się, a nie ważne… To chłopiec – powiedziała jedna z pielęgniarek.

    - Jak go nazwiemy? – zapytał Jack Angelinę.

    - Może James.

    - Ja nazwałbym go Tom. Ha! Ha! Trzeba było go zapytać jak się nazywa

    - Może znajdziemy kompromis. John, po dziadku jego kuzyna.

    - Zgoda, nazwiemy go John.

    Rozdział 2. Jak powstał D.Zaster?

    Gdy John trafił do szkoły, okazało się, że jest niezłym łamagą, ale gdy skończył studia ożenił się z Mary. Przypadkowo jednak kupił w sklepie zwykły napój energetyczny. Kiedy zaniósł go do domu wypił zawartość puszki. Żona stwierdziła, że jest z nim coś nie tak. Zaczął wariować i źle się czuć. Dopiero rok później, w dwa tysiące dziewiątym roku, on sam stwierdził, że jest z nim coś nie tak i postanowił się zbadać. Wyniki badań dały mu odpowiedź
    na jego pytanie. Rok temu wypił coś po czym dawno już powinien nie żyć. Ukrywał ten fakt przed żoną, ale pewnego dnia, gdy Mary i John byli razem w domu, John zaczął się dusić i strasznie pocić.

    - John! Dzwonię po pogotowie! – krzyknęła zrozpaczona Mary

    - Ni ró teo!! – powiedział John rzucając się po podłodze

    Z jego uszu zaczął wylewać się jakiś zielony płyn.

    - Rok t emu wpiłem npuj enyrgrytyczny, tto on…

    - Co, co mówisz. John?

    - Rok temu wyp…

    John wtedy padł na podłogę i błagał o wodę.

    - Wody! Wody!

    Mary pobiegła do kuchni i przybiegła z butlą wody.

    - Pij. – powiedziała

    John wypił całą butlę wodę. Dała mu trochę siły. Wieczorem gdy wszedł pod prysznic zobaczył, że jego skóra zaczęła się strasznie łuszczyć, a spod niej wypływał zielony płyn, a jego włosy skleiły się jakoś dziwacznie i w czymś ubrudziły. Gdy kolejnego dnia wstał nie miał już skóry na rękach i nogach. Skóra przykleiła się do pościeli. Nie było to naturalne łuszczenie się skóry. Do pościeli przykleiło się jakieś pięć warstw jego naskórka. Aby nikt nie zauważył tego co mu się przydarzyło, założył koszulę z długim rękawem pomimo tego, że było za ciepło. Problem zaczął się wieczorem, kiedy John nie mógł zdjąć koszulki. Wziął nożyczki i zaczął ją ciąć. Tym razem zamiast skóry, jakaś zielona maź zaczęła się wylewać z jego rąk. Z włosów zaczęła ciec niezwykle kleista maź. Ręce i nogi zaczęły go potwornie boleć. Boleć tak, że zaczął krzyczeć i piszczeć. Przerażona Mary zadzwoniła po pogotowie. Lekarz przyszedł i zastał Johna leżącego na podłodze w salonie. Nie miał koszulki ani spodni, jego skóra była wściekle zielona i ociekała jakąś zieloną mazią. Lekarze na jego widok, nic nie mówiąc, uciekli z domu. Jego włosy stały się zielone.
    Biedny John, nie mógł się ruszyć z bólu, a nawet gdyby go nie bolało nie mógłby wstać ze względu na kleistą maź. Mary przeraziła się zachowaniem Johna. Zaczął gryźć swoje ręce i próbować uderzać się nogą o nogę. Mary przyszła do znajomego lekarza. Lekarze podnieśli Johna go, ale kleista maź była bardzo mocna. Więc próbowali ciąć ją nożami, ale na próżno. Zalali podłogę wrzątkiem. Wtedy maź rozpuściła się i wszyscy próbowali uniknąć z nią kontaktu. Położyli go na noszach.

    - Przetransportowanie go do nas byłoby zbyt wielkim ryzykiem. – oznajmił jeden z lekarzy.

    - Nie przewieziemy sprzętu USG. – odpowiedział drugi.

    - Mogę go podwieźć – zaproponowała Mary

    - Niech będzie, w sumie to jedyne wyjście. – odpowiedział pierwszy lekarz

    - Zgadzam się. – odparł drugi z nich

    Na sprzęcie USG okazało się, że John nie posiada kości. Minął jeszcze jeden dzień, a John stracił panowanie nad sobą prawie zaatakowałby swoją żonę. Gdy przechodził na ulicy syn Doktora Inferno znalazł go i zatrudnił. John dostał pseudonim Dr. D. Zaster.

    Rozdział 3. Przeprowadzka agentów.

    Dwunastego czerwca dwa tysiące dziewiątego roku u agentów.

    Agenci byli w drodzę do bazy w Alpach, która została odnowiona przez ich pomocników.

    - Będziemy za kwadrans. – oznajmił Charge

    Gdy Charge zaparkował już mobilne centrum, a agenci znaleźli się na miejscu, Chase spojrzał na bazę, na której niektóre części wyglądały dokładnie jak przed zniszczeniami, a bardziej zabytkowe części wyglądały bardziej nowocześnie.

    - Widzę cztery jednostki mobilnych centrum. – oznajmił Fuse obserwując jak Stargise prowadzi mobilne centrum.

    - Ja widzę już pięć. – odparł Chase, który teraz spojrzał na pojazdy.

    - Czyli powinny przyjechać jeszcze trzy. Jedna z ochroniarzami, druga ze sprzątaczami i innymi pomocnikami, a trzecia z lekarzami i Markusem. – oznajmiła Trace i zapytała – Kiedy się wypakowujemy?

    - Najpierw zaczekamy na resztę. – odpowiedział Charge

    Po minucie czekania, zaparkowały dwie jednostki mobilnych centrum. Po dwóch minutach kolejne dwie. Po dziewięciu jedna z pomocnikami. Trzy minuty później kolejna jednostka z pomocnikami, a dwanaście minut później jednostka z lekarzami, która musiała jechać trochę wolniej ze względu na pacjenta. Agenci wyszli z jednostek mobilnych centrum, a Charge rozkazał:

    - Wypakujcie swoje rzeczy.

    Charge wszedł do środka mobilnego centrum i wyszedł z niego z czterema krzesłami, po czym zatrzymał się i powiedział:

    - Fuse mógłbyś wynieść szklaną szafeczkę, tą z dwoma szufladami, Chase, a ty mógłbyś zadbać o składany drewniany stolik, a Trace o tekturowe pudło z wyposażeniem militarnym. Z jednej z jednostek wybiegł Zill, dźwigając jeden ze swoich niezbędnych wynalazków. Po godzinie Chase, Charge, Fuse i Trace już wchodzili, a za nimi inni agenci już kończyli robotę.

    - Szkoda, że nie mamy wind. – powiedziała Trace wchodząc z ostatnim z pudeł.

    - Nie mieliśmy możliwości zamontowania wind, ale może kiedyś uda nam się to zrobić. – wytłumaczył Charge

    - Cześć, Chase. – przywitał się Zill

    - Cześć, Zill. – odpowiedział Chase

    - Zobaczcie swoje biura i gabinety. – zaproponował Charge

    Chase wszedł powoli do swojej sypialni, którą bardzo chciał zobaczyć. Jak było widać, mozaika na jego podłodze nie została naruszona. Po obejrzeniu swojej sypialni, Chase wybiegł zobaczyć swoje biuro, które uległo kilku zmianom. Na ściany, które były już trochę popękane, nałożyli nową farbę w podobnym kolorze, na podłodze stało nowe biurko i meble. Gabinet też miał kilka zmienionych mebli. Na przykład stał nowy stół, krzesła. Ale dopiero po chwili, Chase zobaczył, że pod jego nogami wyłożona jest nowiutka podłoga, a ściany i sufit są pomalowane nową farbą, ale Chase’owi wydawało się, że baza pomimo dużego pożaru nie uległa wielu zmianom. Chase zbiegł po schodach i wszedł do gabinetu Fuse’a.

    - Fuse, czy rozpoznałeś swój gabinet? – zapytał

    - Tak, ale widzę że kilka rzeczy się zmieniło. – odpowiedział mu Fuse

    - Charge miał szczęście. Bardzo ważnym zabytkiem w jego biurze był portret jego taty. Nie spłonął, jego ramka tylko pękła, dlatego, że obraz zerwał się podczas trzęsienia wywołanego przez eksplozję. – oznajmił Chase

    - A u ciebie się coś zmieniło? – zapytał Fuse

    - Meble, tynk, w sumie to wszystko.

    Nagle w drzwi pokoju Fuse’a zapukała Trace.

    - Kto tam? – zapytał Fuse

    - To ja, Trace.

    Fuse nic nie odpowiadając otworzył drzwi. Trace wparowała do pokoju zapominając o zamknięciu drzwi, które zamknęły się same przez pęd powietrza wywołany przez Trace.

    - Mam nadzieję, że nie przeszkadzam. – powiedziała Trace

    - Nie, nie. Wejdź proszę. My tu rozmawiamy o tym co zmieniło się w naszych pokojach. Wychodzi na to, że tynk i meble. Nic więcej. A może u ciebie się coś zmieniło?

    - A właśnie, miałam o tym mówić. Moja sypialnia nie przypomina w promilu sypialni tej, która była przed pożarem.

    - Trace, to dlatego, że twoja sypialnia była wysunięta na południe. Widziałem jak płonęła najbardziej ze wszystkich naszych pokojów. – wtrącił Chase.

    - A biuro i gabinet, też ich nie rozpoznałam, ale w mojej sypialni zmieniło się prawie wszystko. Chodźcie, pokażę wam moją sypialnię.

    - Dobrze. – zgodzili się agenci

    - Zatem chodźcie za mną.

    Trace otworzyła drzwi i opuściła pokój Fuse’a. Fuse, który szedł ostatni delikatnie przymknął drzwi i żeby nie zostać w tyle, ę pobiegł za Chase’m. Gdy go dogonił Trace stała już przy drzwiach swojej sypialni. wtedy przekręciła kluczyk w swoich drzwiach i je otworzyła. Przepuściła Fuse’a i Chase’a i zamknęła drzwi, a następnie usiadła na swoim materacu i powiedziała:

    - Spójrzcie na ściany i sufit. Ten kolor jest zupełnie inny niż przedtem.

    Kolor ścian i sufitu był jasno pomarańczowy w czerwone pasy, a przed pożarem ściany i sufit zdobiły pasy szare i białe.

    - Ładny kolor. – powiedział Fuse

    - Tak. – przytaknął Chase

    - Cieszę się, że wam się podoba, ale teraz popatrzcie na to na czym stoicie.

    Podłoga nie była już wyłożona jasnymi, szklanymi kaflami tylko ciepło-brązowym drewnem.

    - Podoba mi się. – powiedział Chase

    - A ja wolałbym trochę jaśniejszy i cieplejszy odcień… Ale nie jest zły. Mógłbym tu mieszkać.

    - Ale meble, stół i krzesła są podobne. One były ciemniejsze. Były czarne, a teraz są jasno drewniane. Z krzesłami jest tak samo, a oświetlenie na suficie. Było kwadratowe, a teraz jest okrągłe. Materac jest wyższy, ale cieszę się, że nie jest tak twardy jak poprzedni, no i szafki i szuflady, mają inny odcień, taki jak stół i krzesła. To chyba wszystko.

    - Podoba mi się. – odparł Fuse

    - Mnie też. – powiedział Chase

    Fuse i Chase pożegnali się z Trace i wyszli. Chase poszedł z Fuse’m do jego biura, gdzie prawie nic się nie zmieniło.

    - A tak. To biuro. Raczej się nie zmieniło. – powiedział Fuse, po czym wyszedł i zaprowadził Chase’a do swojej sypialni.

    - A sypialnia. Mam nowy materac i tynk. U mnie jest ciemniejszy. Tak w ogóle zgubiłem okulary. Te co kupiłem je w styczniu. Kupiłem je wtedy, bo tamte źle wybrałem i były dużo za duże, jak pewnie sam pamiętasz. Dwa tygodnie temu wyjechałem na parę dni, kupiłem sobie nowsze wydanie tych okularów… A tak w ogóle może wiesz co z Markusem?

    - Tom i Nina Jacksonowie próbują go zreanimować, używając wszelkich sposobów pierwszej pomocy. Wezwali specjalistę, ale na próżno. To nie wszystko. Mają problem z zatamowaniem krwotoku. Twierdzą, że wpadł pod samochód, ale jakby tak było udałoby się już zatamować krwotok i zreanimować Markusa. Wykluczają śpiączkę. Na jego lewej ręce wykryli krzywe złamanie i obtłuczenie. Podobnie z jego prawą nogą. Dziś mają poprosić Zilla o pomoc, a może już to zrobili. Dają z siebie wszystko.

    - A tak, Zill zna się na medycynie i udzielaniu pierwszej pomocy.

    - Prosili też Charge’a o pomoc, ale jest bardzo zapracowany. Wymyśliłem z Trace, bo Charge wyjeżdża w niedzielę, czternastego. Prawda? – upewnił się Chase.

    - Prawda.

    - Myślę, że Charge jest dobrym szefem, który zasługuje na nagrodę.

    - Ale, o co chodzi?

    - Wróci akurat w swoje pięćdziesiąte piąte urodziny i czeka go niespodzianka. Co ty na to? Zaangażujemy innych agentów. Ja spróbuję dowiedzieć się o czym marzy Charge. Zajmie mi to kilka godzin, maksymalnie jeden dzień, a jak wrócę, pogadamy o tym. W dzień jego wyjazdu zwołamy wszystkich chętnych agentów, a nie chętnych spróbujemy zaangażować. My w trójkę, ja, ty i Trace kupimy mu największe prezenty. Może jakiś instrument, plus perfumy, plus coś jeszcze. Inni agenci zadbają o muzykę, ozdoby, oświetlenie i zrobią coś własnoręcznie. Co ty na to?

    - Może ktoś z nas kupi mu torbę.

    - Ja tego się dowiem. Start dzisiaj o trzeciej po południu. Zjem obiad no i już… A teraz pora na lunch. Jest dwunasta trzydzieści pięć. Smacznego, Fuse.

    - Smacznego, Chase.

    W tym samym czasie w podziemnej siedzibie Infernoxa.

    Syn Doktora Inferno zszedł po schodach do Kesty’ego, który został zatrudniony pół roku temu. Przez ten czas został już kapitanem ligi – „Deadly” w Infernoxie. Dostał także miano pomocnika i zastępcy dowodzącego Infernoxem, Syna
    Doktora Inferno. Nad tym tytułem niezmiernie pracował także cyborg Magma, który nienawidził D. Zastera jak tylko mógł. Nigdy jednak o tym nie mówił. Wiedział o tym tylko Inferno Junior. Cyborg Magma został zbudowany przez Doktora Inferno Seniora. Lecz nie był udoskonalony. Jednak w dwa tysiące drugim roku jego syn udoskonalił go. Nie długo po śmiertelnym starciu Hove’a z Charge’m. Szczęka Hove’a, którą sam Magma znalazł w szafie tak mu się spodobała, że postanowił ją skraść. Do dziś ten dwumetrowy cyborg ją nosi. Lśni na jego srebrnej twarzy i dobrze
    komponuje się ze wściekle czerwonymi oczami. Jego prawe ramię zostało zranione podczas bitwy z agentami, kiedy nazywał się Arnold Treap, Inferno Senior amputował je i zamiast niego przyszył stalowo metalowe ramię z wyostrzonymi palcami, które mógł wbijać w twarde przedmioty. W późniejszych latach, cyborg został jednak postrzelony w okolicach serca. Wtedy syn wraz z ojcem postanowili zrobić mu operację i zabezpieczyć go przed podobnymi zagrożeniami. Użyli do tego stalowego, dwuwarstwowego pancerza. Magma dzięki niemu przeżył nie jedną eksplozję lub walkę. D. Zaster też go znienawidził. Nie przyznawał tego nikomu. Sam fakt arogancji i przechwalania się nie tylko przed nim doprowadzał go do szału. Po bokach i z tyłu twarzy Magmy, lśniła rubinowa warstwa skóry. Natomiast Doktor Inferno Junior nie przyszedł do Kesty’ego bez powodu, gdy do niego schodził, na schodach zastał Magmę. Magma ukrył się za futryną próbując podsłuchać ich rozmowę. Podsłuchiwanie było jego cechą, którą na nieszczęście Kesty’ego często wykorzystywał właśnie przeciwko niemu. Syn Doktora Inferno nie zwracając uwagi na obecność Magmy, zszedł na dół i zaczął mówić do Kesty’ego:

    - Twoje trucizny są świetne. Miałeś dobry pomysł ze sprzedawaniem ich jako napój energetyczny. Przecież nikt nie podejrzy w sklepie co jest w puszce. A jak kupi nawet nie spojrzy na to co pije. A najlepsze jest to, że przyrządzenie litra tej trucizny trwa niecałą minutę. Jest to niezawodny sposób na nabranie ludzi. Dostajesz premię tysiąca dolarów.

    - To świetnie chętnie się z tobą podzielę tym co właśnie nabrałem w tym tygodniu. W tym tygodniu nabrałem siedemset dolarów.

    - Bardzo dziękuję, ale przede wszystkim chciałem rozmawiać o toksycznej puszce, a nie o napojach toksycznych.

    - A więc co chciał pan wiedzieć na temat toksycznej puszki?

    - Wiem, że to zabójcza trucizna, którą używasz do swoich misji z helikopterem, czasami skraplasz nią swoje pociski, aby zatruć ofiarę, którą zastrzeliłeś. Prawda?

    - Tak.

    - A więc agenci będą próbowali sprawdzić co się kryję za nazwą firmy – „Hollywood”. Zorganizuj wtedy zamach na jednego z agentów.

    - Tak jest.

    - A zatem jesteś gotowy.

    - Tak, jestem.

    - No to świetnie. Przygotuj kuloodporną kamizelkę. Sprawdź czy działa, czekamy na sygnał agentów.

    - Tak jest szefie, kiedy to przewidujemy?

    - Dwudziestego pierwszego czerwca. Tak myślę.

    - Obyś miał rację.

    - Będą na ulicy wschodniej ulicy, na której posiadamy ten podziemny schron. Na ulicy Krwawej Rzeki.

    - To nie daleko, to bardzo nie daleko.

    - Mamy szczęście.

    - O tak.

    Rozdział 4. Urodziny Charge’a.

    Trzynastego czerwca, w przed dzień urodzin Charge’a.

    W słoneczny poranek Chase zapukał do drzwi gabinetu Fuse’a, ukończył swoją tajną misję.

    - Kto tam? – zapytał Fuse

    - To ja, Chase.

    Fuse przekręcił kluczyk i powiedział:

    - Wchodź.

    Chase dumny z ukończenia swojej misji, otworzył drzwi pokoju Fuse’a i wszedł, po czym powoli je zamknął.

    - Misja zakończona. – odparł Chase

    - No i co?

    Chase wyjął listę z prawej kieszeni swoich spodni.

    - No to tak. Charge chciałby mieć instrument, konkretnie gitarę, musimy o nią zadbać. Chciałby mieć jakąś dużą czarną torbę na swoje dokumenty. Brakuje mu najnowszej części Bonda na płycie, nie oglądał jej.

    - To ktoś z nas musi ją kupić.

    - No i jakiś dobry futerał na telefon, na przykład ze skóry krokodyla. Brakuje mu jednego dużego sejfu, który jest z mocnego materiału i można go dobrze zakodować, no i fortepian.

    - To wszystko? – zapytał Fuse

    - Tak. – odpowiedział Chase

    - Jakoś to udźwigniemy, choć uważam, że fortepian jest dość drogi. – oznajmił Fuse

    - Trace nie chcę żeby teraz do niej wchodzić, więc wysłałem wiadomość… Odpisała.

    Chase wyjął telefon i spojrzał na ostatnie wiadomości.

    - Co odpisała? – zapytał Fuse

    - Odpisała – „O jejku!! Kto za to zapłaci?”.

    - Napiszesz jej coś.

    - Tak.

    - Co?

    - Dolicz sobie obowiązkowe perfumy „James Bond” za pięćdziesiąt pięć dolarów. No i dużą paczkę jego ulubionych czekoladek za kolejne trzy.

    - No to Trace kupi perfumy, film i torbę?

    - Sądzę, że to dobry pomysł. Zobaczymy. Może jeszcze kupi czekoladki z likierem.

    - Kiedy zebranie?

    - Jutro pół godziny po wyjeździe Charge’a… O Trace odpisała.

    Chase wyjął telefon z kieszeni.

    - Co tym razem?

    - „Upadliście na głowy?!!”.

    - Odpiszesz coś?

    - Mam pomysł, ale nie wyślę tego, bo jakbym to zrobił zaryzykowałbym to, że Trace obrazi się na dwa tygodnie i nie kupi prezentu dla Charge’a… Nie chciałbym tego.

    - Co chciałeś napisać?

    - Potem ci powiem, teraz muszę coś szybko zrobić… Pa, Fuse!

    - Pa!

    Następnego dnia.

    Rano padał deszcz i było pochmurno jak i przez całą wczorajszą noc. Chase zbudził się przed szóstą, bo strasznie burczało mu w brzuchu. Zapomniał kolacji, bo tak przejmował się prezentem dla Charge’a. Musiał zjeść przynajmniej dwie kanapki z masłem i napić się jednej filiżanki herbaty z mlekiem, po czym spojrzał przez okno, było bardzo ciemno przez chmury. Położył się spać na dwie godziny. Rano wstał i z wyczekiwaniem czekał na godzinę jedenastą, gdy Charge pojedzie. Poszedł jednak zapukać do gabinetu Fuse’a.

    - Wejdź. – powiedział Fuse

    Chase otworzył drzwi, a następnie powiedział:

    - Nie mogę doczekać się godzinnego spotkania o jedenastej trzydzieści. Zagrałbym z tobą w jakąś grę.

    - Partyjka szachów? – zaproponował Fuse

    - Zgoda. – zgodził się Chase

    - Utrudniona wersja?

    - Tak.

    - Specjalna edycja?

    - Zwykła tym razem.

    Fuse zdjął pudełko z szachami z wysokiej pułki i wysypał z pudełka figurki na stół. Powiedział:

    - Trzy! Dwa! Jeden! Losowanie! Pierwsza trójka – jestem biały, druga trójka – jestem czarny

    Była kolej Fuse’a. Fuse zakręcił kostkę i rzucił ją na podłogę.

    - Czwórka. – oznajmił

    - Wreszcie jestem biały. – ucieszył się Chase

    Dwie godziny później. Wygrał Fuse.

    - Szach! Mat! – powiedział Fuse triumfalnie

    - No nie! Fuse! Jak mogłeś czwarty raz pod rząd.

    - Chase, było tak blisko. Masz dwie figury więcej, ale ja króla.

    - Do zobaczenia na zebraniu, Fuse

    - Do zebrania, Chase

    Chase wybiegł na korytarz i pobiegł do sypialni czytać swoją ulubioną książkę. Jednak zagapił się i kwadrans przed jedenastą postanowił odłożyć książkę i pójść pożegnać z się z Charge’m. Poszedł po schodach o jedną kondygnację w dół i spojrzał, że Charge otwiera drzwi.

    - Chase, chciałeś do mnie wejść? Niedługo wychodzę. – oznajmił Charge.

    - Nie, ja chciałem wpaść na chwilę do Superkasowego pokoju. – skłamał Chase.

    - Aha, rozumiem, słyszałem, że niedługo macie zebranie. W jakiej sprawie.

    - Przepraszam, ale inni organizatorzy prosili mnie, żebym tego nie mówił. No to do zobaczenia w sobotę.

    - Do zobaczenia, Chase.

    Charge wyraźnie nad czymś zastanawiając się, gdzieś poszedł. Gdy wrócił, zszedł do szatni i pożegnał się z agentami. Nagle na korytarz wbiegła Trace i powiedziała:

    - Fuse chce kupić Charge’owi jeszcze truflowe czekoladki i gorzką czekoladę.

    - Nie martw się ja na pewno pokryję część kosztów. – pocieszył ją Chase.

    - Ach! No dobrze! To nic… Tylko ten fortepian.

    - Jak chcecie mogę go kupić.

    - Ale miałeś się do niego dołożyć… Muszę wejść do Superkasowego pokoju, tam jest Swift.

    - Czy Swift wie o urodzinach Charge’a?

    - Nie wiedziała, ale sprawiłam, że wie.

    - To dobrze. Mogę wpaść do tego Superkasowego pokoju.

    - Udawaj, że cię nie ma. Chciałam, żebyś był w Superkasowym pokoju, ale nie pokazywał się. Zill cię poszukuję no i nie tylko.

    - O co ci chodziło jak powiedziałaś – „Nie tylko”? – zacytował Chase

    - A nic takiego, zresztą sam zobaczysz, nie chcę o tym mówić, bo ktoś może nas usłyszeć. – powiedziała już znacznie ciszej Trace

    - A co powiesz?

    - Że poszedłeś na króciutką przejażdżkę Turbosamochodem, albo, że siedzisz w toalecie i masz rozwolnienie.

    Chase cicho zaśmiał się pod nosem po czym pobiegł za Trace do Superkasowego pokoju. Na znak Trace ukrył się w dużej szafie na instrumenty i zamknął szczelnie drzwi. Swift przybiegła do Trace i zapytała ją:

    - Gdzie Chase?

    - Widziałam go jak wychodził z toalety, jakie ostatnio ma rozwolnienie ten Chase.

    - Ha, ha, a może zatwardzenie. – zaśmiała się Swift

    - Ha, Ha, nie wykluczone. Powiedział mi, że idzie przejechać się Turbosamochodem, ma zamiar pobić rekord prędkości czy coś w tym stylu.

    - Chodź, napijemy się kawy.

    - Niestety nie mogę stąd pójść.

    - Dlaczego?

    - A mój rudy kot…

    - Ty masz kota?!

    - To znaczy nie mój, tylko Philipa.

    - Tego Philipa od spółdzielni?

    - Tak, ale on mnie wkurza.

    - Kto Philip czy kot?

    - Philip, a najgorsze w tym wszystkim jest to, że wytresował swojego kota tak, że zachowuje się jak swój własny koci klon. I jeszcze każe mi go pilnować.

    - To może pogadamy o…

    - Za dwie minuty jest spotkanie.

    - Dobrze. No to do spotkania.

    Chase ostrożnie wyszedł z szafy i podszedł do Trace.

    - Uważaj! Mogą cię zobaczyć! – krzyknęła Trace ostrzegawczo.

    - To była ta wasza rozmowa. Miałem specjalnie chować się w szafie żebyś, a nie ważne…

    - Cieszę się, że mnie posłuchałeś.

    - Hej. Tak w ogóle niezłe aktorstwo. Połączyłaś oba warianty.

    - Chase, ja cię…

    Nagle Zill powiedział:

    - Mogę przeszkodzić? O Chase chodź.

    Właśnie wtedy zadzwonił dzwon na zebranie. Wszyscy agenci, oprócz Markusa zebrali się w dużej sali do spotkań. Chase jako organizator wszedł na scenę i usiadł w wygodnym, skórzanym, czarnym fotelu, w który zwykle zasiadał Charge. Powiedział do wszystkich:

    - Zachęcam was do zrobienia prezentu Charge’owi, lub do jego kupna. Dwudziestego czerwca jest jego wielki dzień. Pięćdziesiąte piąte urodziny. Ja postaram zapłacę jedną czwartą ceny fortepianu, Fuse kupi gitarę i książkę, która zaciekawiła mnie i pewnie zaciekawi i Charge’a. Trace kupi perfumy James Bond, perfumy Gold Agent, czekoladki z likierem, trufle w czekoladzie, gorzką czekoladę i dużą czarną torbę, zadba także o sejf. Film na Dvd: „Quantum Of Solace” i futerał na telefon ze skóry krokodyla. Pamiętajmy jednak o muzyce, oświetleniu i dekoracjach. Każdy z was może mu coś własnoręcznie zrobić, kupić, a nawet narysować. Możecie dać mu jakiś fajny pomysł na nowy pojazd, samochód. Ostatnio wymyślił dla mnie Turbosamochód, o maksymalnej prędkości trzysta dziewięćdziesiąt. Niedługo go dostanę. Ktoś z was na pewno też dostał jakiś pojazd, niech narysuje projekt, który będzie propozycją na samochód lub inny pojazd dla niego. Fortepian kosztuje dwanaście tysięcy dolarów, gitara trzysta dolarów, książka dwadzieścia dolarów, perfumy James Bond pięćdziesiąt pięć dolarów, drugie perfumy czterdzieści pięć, czekoladki trzy, gorzka
    czekolada pięć, truflowe czekoladki cztery, film piętnaście, futerał trzydzieści, a torba sto pięćdziesiąt dolarów. Wiem, że koszt dwanaście tysięcy sześćset dwadzieścia siedem, który dzisiaj obliczyłem nie brzmi zachęcająco. A jeżeli nie chcecie kupić czegoś Charge’owi możecie mu coś narysować albo ładnie ozdobić bazę. Macie na to sześć dni to nic nie kosztuje, kosztuje tylko chwilę poświęconego czasu, a możecie bardzo ucieszyć swojego szefa. Bardziej się cieszę jak widzę, że osoba, której kupiłem prezent się cieszy niż wtedy kiedy ja cieszę się z prezentu kupionego mi przez tą osobę. Oczywiście kiedy ta osoba jest dla mnie miła. Moim zdaniem Charge jest szefem, który zasługuje na nagrodę… A tak odnośnie fortepianu, już wiem kto zapłaci resztę jego ceny. Umówiłem się już…

    - Nie sądzę, żeby obraził się jak mu czegoś nie kupimy, ani nie zrobimy. – wtrącili Rimoy i Riwse.

    - Trudno Rimoy’u i Riwsie… Pamiętajcie, że możecie zadbać nawet o muzykę.

    - Zgadzam się. – powiedział Rimoy

    - A ja nie. – odparł Riwse

    - Może ty Riwsie, ponieważ lubisz pojazdy narysujesz mu „Thunder turbo” i „Łazik Spy-Clops 3000” lub coś co wolisz.

    - No dobrze. – zgodził się już zmęczony rozmową Riwse.

    - Cieszę się. Czy wszyscy obiecujecie, zrobić lub kupić coś dla Charge’a?

    - Tak!! – odpowiedzieli wszyscy poza Riwse’m, który był pewny, że Chase już wie, że on narysuje pojazd.

    Po zebraniu.

    Chase wyszedł na zewnątrz i wsiadł na swój skuter. Pojechał do najbliższego sklepu muzycznego i kupił fortepian za jedenaście tysięcy dziewięćset dziewięćdziesiąt dziewięć dolarów. Pani z marketu zapakowała Fortepian w specjalne opakowanie i podała je mu. Chase schował fortepian do bagażnika i odjechał. Gdy podjechał pod bazę z wielkim pudełkiem. Fuse go zauważył i powiedział:

    - Pomóc ci? Myślałem, że na fortepian się zrzucamy.

    - Ale najpierw ktoś go musi kupić. – odparł Chase

    - No rozumiem, ale to strasznie ciężkie może ci pomóc?

    - Dobrze, Fuse.

    - Rozmawiałem ze Swift mówi, że jej siostra prowadzi sklep z gitarami dwie mile stąd. Ma tam dobrą gitarę klasyczną za trzysta dwadzieścia dolarów.

    - Mógłbyś ją kupić?

    - Oczywiście, że chcę ją kupić. Swift poleciła mi ten sklep. Jeszcze dzisiaj ją kupię. To taka czarna gitara dobrej firmy. Jest w sklepie internetowym za pięćset trzydzieści dolarów.

    - Gdzie Trace?

    - Szuka płyty i perfum.

    - Aha.

    - Gdzie kupiłeś tą książkę o przygodach tych dwóch agentów, którzy podróżowali po świecie w poszukiwaniu bandytów i śladów po dinozaurach? I tej o tajnych agentach, którzy byli także górnikami?

    - W narożniku na London Street, w tej kawiarni, tam jest najtaniej.

    - Aha…

    - Pojadę ją kupić, ale najpierw pomogę ci wnieść ten fortepian do sali na prezenty.

    Fuse zrobił dokładnie to co powiedział. Pomógł Chase’owi zanieść fortepian do sali na prezenty. Gdy Fuse wyszedł kupić prezent, Trace wróciła. Powiedziała do Chase’a:

    - Niech się cieszy kupiłam pakiet dwóch najnowszych części Bonda, poprzednią widział, ale nie ma jej na płycie. Dwadzieścia dwa dolary za dwa filmy to okazja. Mam też pralinki truflowe, czekoladę i czekoladki z likrem, to znaczy likierem, perfumy mam, ale torby i futerału jeszcze nie. Są bardzo blisko, kupię je teraz. Nie chciałam wchodzić z tyloma rzeczami do takiego sklepu. Daje ci je. Ładnie je spakuj i odłóż do sali. Dobrze?

    - Dobrze, kupiłem fortepian.

    - Chase, wydałeś tyle pieniędzy. Może teraz się dorzucić przynajmniej tysiąc.

    - Nie, nie śpieszy mi się, a poza tym wspominałam, że zapłacą za niego jeszcze ci ochroniarze, którzy kiedyś pracowali u Charge’a?

    - Nie… Dobrze, no to dokupię torbę i futerał, sejf też.

    Chase poszedł odłożyć prezenty, po czym poszedł do Superkasowego pokoju, gdzie czekała na niego Swift.

    - Chase, widziałeś tego kota, którym opiekowała się Trace? – zapytała

    - Kota Philipa? Tego rudego? – upewnił się Chase

    - Tak.

    - Wrócił do właściciela. To znaczy wróciła.

    - To dobrze.

    - Może powiesz mi coś na temat gitary w sklepie twojej siostry?

    - A, tak… Alicia założyła taki sklep w zeszłym roku. Można kupić tam gitary akustyczne, basowe i klasyczne. A chyba chodzi wam o klasyczne. A więc najlepsza będzie ta taka czarna gitara z szarym motywem. Nie pamiętam jak się nazywa, ale spodobała mi się. Były wtedy takie dwie. No i tą jedną kupił Philip ze spółdzielni, a na drugą zasadza się mój nieznośny kuzyn.

    Chase zaklął pod nosem i dotarło do niego, że prezent Charge’a może być zagrożony.

    - No, ale jak. Kiedy chce kupić tą gitarę?

    - Dzisiaj.

    - Niestety.

    Fuse tym czasem wszedł do sklepu muzycznego, a zanim w kolejce stanął jakiś młody mężczyzna o blond włosach. Nie mógł ustać w miejscu.

    - Chyba cię skądś znam, jak się nazywasz, blondynie? – zapytał Fuse nie pewnie mężczyznę.

    - Michael Slick. – odpowiedział mężczyzna sycząc pod nosem i szczerząc zęby.

    Fuse podszedł do Alicii i zapytał:

    - Czy mógłbym kupić tą czarną gitarę z szarym motywem, tą na półce.

    - Chodzi ci o tą gitarę firmy „XXIXX” Już ich nie produkują, jest tylko kilka w internecie. Kosztuje trzysta dwadzieścia dolarów.

    Fuse wyciągnął portfel i wyjął z niego dolary. Slick wpadł w złość i zaczął szczerzyć zęby.

    - O cześć, Michael. Chyba nie jesteś w sosie. – powiedziała Alicia.

    - No, bo ja chciałem tą gitarę. – powiedział

    - Och, przykro mi Fuse kupił ją pierwszy.

    - Ale byłem pierwszy kiedy zobaczyłem ją w sklepie.

    Fuse wyszedł ze sklepu z gitarą, a następnie kupił książki. Wszystkie prezenty dla Charge’a były już kupione.

    Nastał wieczór.

    Gdy Fuse wrócił z gitarą, powiedział:

    - Misja jeden zakończona, taki młody facet chciał wykupić mi tą gitarę z przed nosa, ale mnie się udało.

    - To był Michael Slick, kuzyn Swift. – odrzekł Chase

    - Aha, to dlatego Alicia tak go powitała.

    Chase zapukał do pokoju Riwse’a.

    - Przez ciebie narysowałem KRZYWĄ LINIĘ!!!! – wydarł się Riwse

    - Bardzo przepraszam, ja naprawdę…

    - Wiem, wiem, a to ty Chase. Tak nie wchodź teraz, bo projektuję ten łazik.

    - Ale, ale…

    - Czego chcesz?

    - Chciałem tylko obejrzeć łazik, jestem ciekawy jak ci idzie.

    - Szło mi dobrze, ale przez ciebie dolną część mogę wyrzucić do kosza.

    - Przepraszam, nie wiedziałem, że teraz rysujesz.

    - Teraz jest za późno.

    - Pokaż.

    Riwse pokazał rysunek Chase’owi.

    - Nie jest źle, moim zdaniem wygląda bardzo dobrze, pamiętaj, że możesz korzystać z linijki.

    - Dzięki, Chase… Przepraszam za to, że cię skrzyczałem…

    Chase wyszedł z gabinetu i postanowił zwołać wszystkich do dekoracji. Wszyscy dawali z siebie wszystko, żeby na czas ukończyć dekoracje.

    O dziesiątej w sobotę, dwudziestego czerwca.

    Charge podjechał swoim samochodem pod bazę i zaparkował go. Gdy podchodził do drzwi bazy usłyszał jakąś muzyczkę. Otworzył drzwi, a dźwięk się nasilił. Była to jego ulubiona muzyka. Gdy przechodził po korytarzu
    zahaczył głową o jakiś plakat. Postanowił się zatrzymać. Na plakacie było napisane: – „Wszystkiego najlepszego dla Charge’a, najlepszego szefa na świecie. Wszystkiego najlepszego!!!” Charge wtedy obrócił się i zobaczył dekorację.

    - Nie to, nie możliwe. – powiedział pod nosem

    Otworzył drzwi do sali przyjęć i zobaczył w niej wszystkich jego agentów, nawet Markusa, którego wczoraj zreanimowali. Wszyscy mówili:

    - Wszystkiego najlepszego!!!

    W tym momencie muzyka się wyłączyła.

    - Och! Jak ja wam bardzo dziękuję!

    Wtedy włączyła się muzyka – „Happy Birthday”.

    - Sto lat! Sto lat! Niech żyje, żyje nam!! Charge Broocker!!!! Hura, Hura, Hura. Sto lat Charge!! – zaśpiewali wszyscy agenci

    Chase wyłożył na stół wielki tort z pięćdziesięcioma pięcioma świeczkami, a Riwse pokazał swoje projekty. Chase przytargał wielkie pudełko z fortepianem. Fuse z gitarą i książką, a Trace z filmem, futerałem, sejfem, torbą i słodyczami.

    - Bardzo wam dziękuję! – powtórzył jeszcze raz Charge

    - Sto lat! Sto lat! – powtórzyli wszyscy agenci

    Wszyscy dobrze się bawili do drugiej w nocy. To były nie zapomniane urodziny.

    Rozdział 5. Misja Chase’a.

    Następnego dnia.

    Gdy Chase wstał, wyjrzał przez okno. Była straszna ulewa, a przez wielką mgłę nie można było dostrzec zbyt wiele. Kiedy Chase się przebrał, do drzwi jego pokoju zapukał Fuse.

    - Wejdź. – powiedział Chase

    - Cześć, Chase.

    Fuse wszedł.

    - Słyszałem dzisiaj w nocy strzelaninę, krzyki, piski i błaganie.

    - Woźny wyszedł, mówi, że pod naszą bazą jest krew.

    - Pewnie był zamach, ale na kogo?

    - Markus znowu krwawi.

    Wtedy zadzwonił dzwon na zebranie. Wszyscy agenci wybiegli na niezapowiedziane zebranie. Charge przemówił w skórzanym, czarnym fotelu:

    - Słuchajcie, nasza baza nie jest już bezpiecznym miejscem. Musimy się przeliczyć. Ponieważ dziś w nocy zamordowano dwójkę agentów. Nie żyje Jack Riwse i Christopher Mude, znaleźliśmy ich ciała ukryte pod drzewem nieopodal naszej bazy. Woźny zobaczył, że z pod zakrwawionych szmatek coś wystaję… O tak na szczęście jesteście wszyscy. Ulicę dalej od ulicy Harry’ego Flintsa znajdują się ulica Krwawej Rzeki. Na tej ulicy anonimowy D. Zaster, którego skóra jest zielona od jakiejś trucizny, handluje wraz z Infernoxem swoim „pseudo napojem energetycznym”: „Hollywood”, za którym kryją się najgorsze trucizny jakie w ogóle istnieją. Między innymi: Pewal Grecki, Saks Synsyjny, gaz Armounte, Lit Diwuare, Seanse de Mort, Windus Peruwiański, Licht Anysasyczny, Ksyl Synsyia, Waul Lichtage i Toxic Viutage. Robimy też sekcję zwłok okazuje się, że Riwse i Mude zostali postrzeleni bronią palną. Ten kto jest chętny na tą misję niech się zgłosi.

    Tylko jedna osoba podniosła rękę, był to Chase Amatic.

    - Na pewno, Chase? – upewnił się Charge.

    - Tak, mam stopień mistrzowskiego agenta i ponad dziewięćdziesiąt pięć procent w więcej niż dwudziestu testach, to pozwala mi wziąć udział w takiej misji.

    Chase wyjął z portfela kartę agenta i dał ją Charge’owi. Charge wyjął czerwony pisak, a następnie czarny i wypełnił tabelę misji po czym poprosił Chase’a do odbioru karty. Chase spojrzał na misję, która została określona jako siedem na dziesięć punktów trudności, a niebezpieczeństwa tyle samo. Chase pożegnał się z Fuse’m i z Trace i zszedł do szatni, by przebrać się do misji. Nieoczekiwanie jednak Charge do niego zbiegł i spojrzał na niego jakby miał powiedzieć mu coś bardzo ważnego. Powiedział:

    - Chase, pamiętaj żebyś nie jechał Turbosamochodem, bo nawet Srebrny Krążownik utknąłby w bagnach, które znajdują się na tych terenach.

    - Więc z jakiego pojazdu mam skorzystać?

    - Użyj Jeepa z napędem 4×4. Jego wysokie zawieszenie pomoże ci w przeprawie przez ten odcinek. Jest to dobre rozwiązanie, bo prędkość dwustu dwudziestu pięciu kilometrów na godzinie wystarczy w takiej misji.

    - Ale ten pseudo D. Zaster ma helikopter.

    - Wiem, ale nie o to w tym wszystkim chodzi.

    - To o co? Jeżeli nie dogonię helikoptera nie mam szans zobaczyć się z D.Zasterem, mogę się z nim pożegnać. Nie wiem czy to taki dobry pomysł. Charge. Ja wybrałbym inny pojazd.

    - Nie chodzi o to, żeby ścigać się z D.Zasterem tylko znaleźć się pierwszy na miejscu.

    - To nie lepsze będzie powietrzne rozwiązanie?

    - Nie.

    - A może powiesz mi dlaczego.

    - Bo to kwestia prędkości i wyczucia czasu, a ja czuję, że musisz szybko znaleźć się na miejscu. Masz na to godzinę. Półgodziny do punktu, w którym spotkasz się z jednostką lotniczą cyborga Magmy.

    - Przepraszam, czy pan jest jasnowidzem?

    - Nie, po prostu mam trochę wprawy i wyczucia czasu.

    - A więc kiedy mogę ruszyć?

    - Najlepiej w ciągu dwóch minut. Maksymalnie za jakieś pięć i pół minuty jeżeli założymy, że będziesz używał maksymalnej prędkości. A sądzę, że z niej skorzystać. To nie żadne sztuczki po prostu mam zegarek i wiem która jest godzina. Znam syna Doktora Inferno, więc mogę się domyślać nad tym jak on myśli.

    - A nad czym teraz się zastanawia?

    - Może nad tym co chciałby zjeść, albo nad misją D. Zastera, albo nad naszą misją, a może nad urlopem. Ja tego nie wiem, wie tylko on. Chase, pójdź teraz do szatni, a następnie do garażu.

    Chase pobiegł do szatni. Po upływie niecałej minuty już z niej wybiegł, minutę później otwierał garaż, a jeszcze jedną minutę później, ruszył samochodem. Jeszcze jedną minutę później zadzwonił do niego Charge’a.

    - No i co? – zapytał go Charge

    - W porządku odpowiedział Chase

    - Proszę o regularny kontakt telefoniczny, bo jak cztery razy zadzwonię i w przeciągu dziesięciu minut nie dostanę żadnego sygnału telefonu ani wiadomości, jadę (albo lecę) zobaczyć co się stało.

    - Zrozumiałem.

    - W porządku, rozłączam się.

    Chase schował telefon. Gdy godzinę później dotarł wysłał wiadomość – „jestem na miejscu.”. Wtedy wysiadł z Jeepa i rozpoczął misję.

    Rozdział 6. Wypadek Chase’a.

    Chase zrobił długi krok z dużego kamienia na jeszcze większy próbując uniknąć spotkania z błotem. Spojrzał pod swoje nogi i zobaczył, że przezroczysty potok wypływa ze źródła, którym była góra. Rozejrzał się wtedy. Pomyślał, że udało mu się, że znalazł się pierwszy na miejscu i wtedy spojrzał na zegarek. Według planu Charge’a za minutę miał wylądować helikopter. No i właśnie Chase, zobaczył lecący na niego helikopter, którego śmigła wymiatały piaskiem na wszystkie strony. Po chwili nie było widać niczego po za tornadem piasku, którym sterował wiatr ze śmigła
    helikoptera. Po jakiejś minucie piaskowa wichura uspokoiła się, a z kabiny helikoptera wysiadł mężczyzna dość wysoki, o zielonej skórze, włosach, a nawet oczach. Wszystko było zielone oprócz jego ubrania, zębów i części wnętrzności, których zresztą nie było widać. Mężczyzna miał wiele krost i pryszczy, a nawet jego zapach dawał znać, że się nie myje. Jedyną czynnością higieniczną, którą wykonywał było obcinanie paznokci, które i tak były za długie jak na paznokcie mężczyzny. Mężczyzna był jednak bardzo chudy jakby dziennie miał jeść tylko śniadanie. Jego długie, kręcone, tłuste zielone opinające się na ramionach, włosy sprawiały wrażenie wystających mu z czaszki węży. Całe jego ciało, a szczególnie włosy ociekały zieloną, glutowatą cieczą.

    - O! Chase! Miło mi, nazywam się John Kesty.

    Podczas gdy Kesty wypowiadał te słowa z ust pociekła mu jakaś zielona kleista wydzielina i wtedy Chase zobaczył też, że Kesty nie ma kilku zębów.

    - Przewidziałem, że się spotkamy. – powiedział jeszcze Kesty

    - Ja też to przewidziałem. – odrzekł Chase

    - Dobrze, że tak się stało. – powiedział Kesty już bardzo się krztusząc

    D. Zaster wyciągnął z kieszeni butelkę z jakąś brudną wodą z jeziora.

    - Tak, dobrze, że się spotkaliśmy, bo ja też jestem przygotowany i czuję, że mam szczęście. – powiedział Chase już coraz bardziej pewny siebie

    - Co pan powie.

    Kesty wyciągnął pistolet z pociskiem wypełnionym trucizną. Nie zastanawiając się naciągnął pistolet i nacisnął spust. Trafił akurat w klatkę piersiową Chase’a, który próbował uciec. Chase wykrwawiając się, spadł do płytkiego potoku, a woda poniosła jego ciało tuż pod górę. D. Zaster na dowód morderstwa Chase’a zabrał jego kroplę krwi, którą miał na palcu kiedy go dotknął. Kesty odleciał helikopterem do schronu i pobiegł do syna Doktora Inferno po drodze wpadając na Magmę. Gdy dostał się do szefa powiedział:

    - Och, Chase nie żyje.

    - Świetnie! A więc udowodnij! – rozkazał szef

    - Mam jego krew w kieszeni.

    - Pokaż.

    Kesty wyjął fiolkę, na której dnie lśniła ciemno czerwona kropla krwi.

    - A skąd mam wiedzieć, że go tylko nie drasnąłeś i będziesz próbował zapracować na awans?

    - Bo jestem zaufanym kapitanem ligi „Deadly” i pana awaryjnym zastępcom.

    - To bardzo podejrzany dowód. Będziesz musiał mi to udowodnić.

    - W porządku.

    Kesty wykonał polecenie, dostał złotą odznakę, a cały Infernox się cieszył, nawet Magma. Choć z drugiej strony był wściekły. Natomiast Charge zrobił to co obiecał. Wsiadł do helikoptera z wyposażeniem medycznym i poleciał na ratunek Chase’owi. Gdy wylądował zobaczył ciało Chase’a pod górą. Przeraził się. Postanowił je wyłowić. Gdy je wyłowił spróbował zreanimować Chase’a. Nie udało mu się to pomimo tego, że miał w tym wprawę. Serce Chase’a biło, ale dużo za wolno. Charge zabrał Chase’a do helikoptera i odleciał do bazy. Gdy wylądował, położył Chase’a na materacu. Kiedy wychodził spotkał się z Trace.

    - Trace, chodź na chwilę. – poprosił Charge.

    - Dobrze. – zgodziła się Trace.

    Charge otworzył drzwi i ze smutkiem powiedział:

    - Chase nie żyje.

    - Co?!

    - Miał wypadek.

    - Zaczekaj, przyjdę po Fuse’a.

    - Trace zapukała do drzwi pokoju Fuse’a.

    - Może nie teraz. – odpowiedział Fuse.

    - To kiedy?! Chase nie żyje! – powiedziała ze łzami w oczach Trace

    Fuse otworzył drzwi i niedowierzaniem i przerażeniem odrzekł:

    - Chyba zwariowałaś?!!

    - Nie. – odparła zalewając się łzami

    - Co?!

    Fuse pobiegł za Trace do skrzydła medycznego.

    - Dobrze może trochę was uspokoję, ale tylko na chwilę. Wyraziłem się nie precyzyjnie. Chase żyje, ale umiera, jest tego duże prawdopodobieństwo. – oznajmił Charge.

    - Ale, ale… Chase… – rozpłakała się Trace.

    - Robię wszystko co mogę żeby go uratować, tylko co z Markusem? – zastanawiał się Charge.

    - Może Zill?… – zaproponował Fuse.

    - Spróbujemy. Mam nadzieję, że się uda. Na początek musimy go zbadać. Udało mi się sprawdzić co jest przyczyną tej katastrofy. Otóż przyczyną był pistolet wyposażony dodatkowo w toksyczną pułapkę. Najpierw musimy wyjąć pocisk, żeby nie dostał się do serca, a potem szukamy leku na truciznę, ale najpierw Chase musi poddać się kwarantannie, żeby nikogo nie zarazić jeżeli jest to możliwe. Jak zbadałem to jakaś trucizna na razie go nie dotykajcie, żeby się nie zarazić.

    Agenci wyszli.

    - Świetnie! Dzień po moich urodzinach okazuje się, że mój najlepszy agent umiera. – powiedział Charge pod nosem.

    Fuse i Trace przeszli się do Superkasowego pokoju gdzie naplotkowali wszystkim o wypadku Chase’a. Rimoy podszedł do nich i powiedział:

    - Żal mi go, nawet go polubiłem… A teraz może stracić status agenta, a co gorsza umrzeć.

    - John, Chase był dla mnie przyjacielem i najlepszym agentem, nie wyobrażam sobie życia bez niego mam nadzieję, że wyzdrowieję. – odparł Fuse

    - To jest nie możliwe, żeby Chase nie wrócił do zdrowia, on musi, on musi. – tłumaczyła Trace, Swift.

    - Wiem, polubiłam Trzymam za niego kciuki. – powiedziała Swift.

    - Nie znam się na medycynie za dobrze, ale zrobię wszystko, żeby go uratować. – powiedziała Trace i znowu się rozpłakała.

    Wtedy do Superkasowego pokoju wszedł Charge. Charge powiedział:

    - Słuchajcie, sądzę, że Chase ma szansę przeżyć. Najpierw zreanimujemy go, potem zrobimy operację, potem przyleci do nas samolot z lekiem z Kanady, a na koniec założymy mu kilka szwów.

    - Powinno się udać. – oznajmił Fuse i dodał – Mam nadzieję…

    Następnego dnia.

    Nina wraz ze swoim mężem, Tomem Jacksonem operowali Chase’a, wreszcie udało im się go zreanimować. O czternastej Fuse przyszedł do Trace, żeby ją pocieszyć. Przytulił ją i powiedział:

    - Będzie dobrze, dzisiaj rano Chase odzyskał przytomność, teraz skończyli robić mu operację i badają pocisk.

    - A może wiesz jaka to trucizna? – zapytała Trace

    - To jakieś połączenie jakiejś amerykańskiej z brytyjską, po której najpierw wymiotujesz, potem cały się trzęsiesz, masz ból głowy i kaszel, a potem serce ci wysiada, ale znaleźliśmy na nią lek, przyleci jutro.

    - Ile po wypiciu trucizny ofiara umiera?

    - Zaczyna działać różnie od doby do tygodnia.

    - A lek, po upływie jakiego czasu zaczyna działać?

    - Antidotum zaczyna działać bez pośrednio po wypiciu, ale podobno jest strasznie gorzkie i smakuje jak… nie ważne co, ale podobno to najlepszy i podobno prawie jedyny lek.

    Nagle wszedł Michael Blue i zapytał Fuse’a:

    - Czy ten lek jest gorzki?

    - Ohydnie gorzki jak mydło i woszczyna, a nawet bardziej.

    - Ble! Ale to obrzydliwe!

    - Najgorsze w tym wszystkim jest to, że nie możesz tego popić.

    - Naprawdę, no ale Chase kiedy wyzdrowieje? Czy będzie nadal agentem? Kto go zastrzelił? Po co? Fuse możesz odpowiedzieć mi na te pytania, bo nie znam na nie odpowiedzi.

    - Eeee… Za dużo pytań na raz, ale zaczekaj chwileczkę. Nie mam pojęcia kiedy wyzdrowieje, ale sądzę, że będzie agentem co najwyżej nie będzie nim przez może miesiąc czy tydzień, kto go zastrzelił? Sądze, że ten anonimowy
    D. Zaster choć nie mówił mi tego, mógł być to też wspólnik. Było to albo na rozkaz, albo Chase go sprowokował.

    - Z ilu metrów spadł?

    - Z sześciu może ośmiu, ale spadł na wodę, tylko, że kamienie…

    - Obtłukł i pokaleczył się?

    - Tak.

    Następnego dnia.

    Rano przyleciał samolot z lekiem. Z samolotu wyszła dwójka lekarzy. Jeden miał siwe włosy i był średniego wzrostu, a drugi miał Brązowe włosy i był niski. Obaj nieśli duże pudełko. Agenci ich wpuścili, a oni postawili pudełko w skrzydle szpitalnym. Młodszy lekarz powiedział do Charge’a:

    - Nie znam gorszego i mocniejszego leku, ale działa od razu. Chase musi wypić całą jego szklankę

    - Może dostać szoku albo drgawek, ale na to też mamy lek. – odrzekł ten starszy po czym poprawił okulary na swoim nosie

    - Poproszę ten lek. – poprosił Charge.

    Starszy lekarz wziął pudło i wyciągnął z niego przezroczysty pojemnik wypełniony płynem.

    - Lek musi brać po trochu. – ostrzegł młodszy lekarz.

    - Ile macie tego leku? – zapytał Charge.

    - W tym pojemniku jest porcja na jeden kieliszek. – odpowiedzieli na raz obaj lekarze.

    - Zgoda. – zgodził się Charge.

    Charge pobiegł po jeden kieliszek i wszedł wraz z lekarzami do sali, w której znajdował się chory Chase. Starszy lekarz wziął kieliszek i powoli wylewał do niego zawartość szklanego pojemnika.

    - Pociesz go jakoś. – powiedziała Trace do Fuse’a.

    - Chase, nie znam gorszego leku, ale…

    - Miałeś go pocieszyć! – powiedziała Trace, ale już dużo bardziej rozkazującym i zawiedzionym tonem głosu.

    - To bardzo gorzkie, ale będziesz zdrów jak ryba. – powiedział Fuse.

    - Musiałeś? – zawiodła się Trace.

    - To ty go jakoś pociesz.

    - No, ale jak.

    - Trace, każesz zrobić mi coś, a nawet nie wiesz co?!

    - Chase, jak to wypijesz szybciutko wyzdrowiejesz i będziesz dalej agentem. – odrzekła Trace

    - Ty też to mówisz.

    - To co mam powiedzieć?

    - No właśnie. Co do mnie powiedziałaś? Za co mnie oskarżyłaś?

    - A wiesz co, daj mi spokój. Lepiej trzymaj kciuki, żeby Chase wyzdrowiał.

    - Jakbyś nie zauważyła robię to już tak długo, że za chwilę palce rozpłyną mi się z potu.

    - Dobrze, zamieniamy się.

    Fuse rozłożył palce, które były całkowicie mokre i wytarł je o spodnie i koszulkę.

    - Jak się czujesz? – zapytał Fuse, Chase’a, a potem spojrzał na starszego doktora, który gotował jakiś płyn.

    - Bywało lepiej.

    - Przeżyjesz i będziesz nadal agentem.

    - Może, ale tylko jeżeli dostanę ten lek na czas, i jeżeli antidotum zadziała.

    - Antidotum już dostałeś, musisz dostać tylko ten czerwony lek, a zobaczysz, że wszystko będzie dobrze.

    Fuse uśmiechnął się do Chase’a, a Chase to odwzajemnił. Starszy lekarz wylał jeszcze coś do filiżanki i zamieszał to, po czym powoli wlał lek do ust Chase’a. Gdy Chase go wypił jego twarz zbladła i zaczął się krztusić.

    - Może to trucizna? – zastanawiał się młodszy lekarz.

    - Nie sądzę, antidotum już zaczęło ją zwalczać, to normalne po zażyciu tego leku. – wytłumaczył starszy lekarz.

    Po kilkunastu minutach.

    Chase poczuł się lepiej, a dwa dni później stanął na nogach. Jeszcze trzy dni później stwierdził, że może działać już
    dalej jako agent.

    Rozdział 7. Druga próba Chase’a.

    Chase po swoim wypadku poczuł się już dużo lepiej i w ostatni dzień czerwca zdecydował się na dalsze bycie agentem. Charge wyraził na to zgodę. Lecz kiedy zdecydował się na kontynuowanie przerwanej dziewięć dni temu, misji. Charge powiedział:

    - Na twoim miejscu nie zrobiłbym tego, może ja zajmę się tym, a ty jeszcze…

    - Nie, ja czuję, że muszę to załatwić. – odpowiadał Chase

    - Jeżeli to zrobisz to na własne ryzyko. Wyobraź sobie, że syn Doktora Inferno dał D. Zasterowi złotą odznakę, za według niego zabicie ciebie, a jeżeli tam wrócisz i pokażesz, że żyjesz. D. Zaster wpadnie w furię i zrobi wszystko, żeby cię dobić, no i co wtedy? Nie poradzisz sobie, a ja nie przyjadę na czas.

    - Charge, zaproponuje coś co na pewno uznasz za stosowne.

    - A zatem słucham.

    - To dziecinnie prosty plan. Idziemy razem i bierzemy ze sobą robocika ochronnego. Ja jestem atakującym, a ty obrońcą, najlepszą obroną jest atak więc próbujesz zaatakować D. Zastera i mnie obronić. Jeżeli D. Zaster zaatakuje ciebie, ja go atakuję, a dodatkowym obrońcą jest robocik, który obroni nas jeżeli coś nie pójdzie zgodnie z planem.

    - Ależ jest to ciekawy i nawet strategiczny plan, nauczyłeś się podejmować decyzję, ale ze smutkiem muszę przyznać, że nie możemy z tego planu skorzystać.

    - Ale, ale dlaczego?

    - Dlatego, że nie mogę pokazać się D. Zasterowi, musieli byśmy pojechać całą piątką, a nie ma potrzeby i sensu.

    - Ale proszę, czy ja nie mógłbym kontynuować swojej misji.

    - Wyrażam zgodę, ale robisz to na własne ryzyko. Choć uważam… ach nieważne…

    Chase poszedł się przebrać. Zdjął koszulę i pod nią założył kamizelkę kuloodporną. Wyposażył się w magazynek pistoletów i innego rodzaju wyposażeń, po czym nic nie mówiąc opuścił bazę i wszedł do garażu, gdzie czekał na niego Jeep z napędem 4×4. Wyglądał tak samo jak przed wypadkiem Chase’a, tylko, że teraz miał brudniejsze opony. Chase usiadł za kierownicą, która w tym samochodzie znajdowała się po lewej stronie. Chase gwałtownie nacisnął pedał gazu
    i z jak największą siłą przyciskał go, żeby nie zwolnić i nadrobić stracony czas. Na miejsce dotarł szybciej niż poprzednim razem. Wysiadł z samochodu i znowu się poślizgnął i upadł na kolana, które były teraz brudne w błocie. Chase cicho zaklął pod nosem i podniósł się z ziemi. Nagle zza horyzontu wyłonił się helikopter, więc Chase wyjął lornetkę. Ten sam helikopter, ta sama osoba w kabinie aż prosiła się o zemstę. Chase strzelił z pistoletu, ale chybił. Gdy Kesty zobaczył, że ktoś strzela w jego stronę od razu wylądował. Chase wtedy przez chwilę zastanowił się czy zrobił kolejny krok w kierunku misji, czy ściągnął na siebie lawinę. Z kabiny helikoptera, który wylądował teraz na skale, wyszedł D. Zaster. Skała ta znajdowała się na przeciwko tej skały, na której stał Chase. D. Zaster jakieś parenaście metrów od siebie ujrzał jakąś postać. D. Zasterowi wydawało się, że to Chase, ale sam nie mógł w to uwierzyć.

    - Chhhhaassee!!!?

    Kesty zaniemówił.

    - Wróciłem… Tak, żyję.

    - T… to… nie możliwe!!

    - Wcale, że nie… widzisz chyba, że tutaj jestem?…

    Kesty złapał Chase’a za twarz jakby chciał go zadusić.

    - Teraz muszę cię szybko dobić, bo mój szef mnie za to zamorduje!!

    Kesty rzucił się na Chase’a i kopnął nim jak piłką.

    - Znam cię Kesty, w szkole byłeś tylko wyrzutkiem, który dostawał trójki z Wychowania Fizycznego i dwójki z Geografii. – powiedział Chase podnosząc się z ziemi.

    - Ty, ty… Jesteś od Broockera, tego starego piernika i śmiecia!

    - Jak śmiesz go tak nazywać?!!… Za kogo ty się uważasz?!!

    - Za awaryjnego zastępcę syna Doktora Inferno i za najlepszego szpiega w Infernoxie. – wydyszał Kesty po czym zaczął się krztusić.

    Kesty napił się tej samej brudnej wody co poprzednim razem, a następnie wyjął pistolet i strzelił tym razem trochę niżej, w brzuch Chase’a. Na szczęście Chase miał tym razem kuloodporną kamizelkę, która odbiła strzał. Chase, jednak i tak przewrócił się na plecy, ale zdołał się podnieść. Przedzierając się przez szyderczy śmiech Kesty’ego powiedział:

    - Nawet bohaterzy są czasem zmęczeni.

    Ku zdziwieniu Chase’a, Kesty uciekł do helikoptera i powiedział:

    - Już czas na mnie, później się policzymy. Udam, że cię nie ma.

    Kesty zwinnie podniósł się wysoko w górę. Sto metrów nad barierę, którą po chwili staranował Chase swoim Jeepem goniąc D. Zastera. Gdy D. Zaster wylądował, Chase się zatrzymał i ukrył się za Jeepem. Zza tego ukrycia wystrzelił kilka pocisków, które ugodziły D. Zastera w brzuch. Był jeden problem – pociski wypadły jego plecami, bo D. Zastera ciężko było nazwać człowiekiem.

    Rozdział 8. Toksyczna puszka.

    D. Zaster wyjął z helikoptera dwie duże puszki, a Chase wyjął z plecaka, swojego robocika. Robocik ten miał metr wysokości, miał dwa duże niebieskie oczy, poruszał się na kołach i zamiast brzucha miał coś w rodzaju komputera. Nagle ktoś strzelił Superrakietą, podobną do tej, którą Chase miał w Turbosamochodzie.

    - Włączam tarczę i system obronny. – powiedział metalowy robocik.

    Robocik zwinął się w kostkę i wystrzelił pole siłowe, które trzęsło się za każdym razem gdy ktoś lub coś je naruszyło. Gdy działo bliżej podjechało, Chase zobaczył, że za sterami pojazdu działkowego ukrywa się Cyborg Magma. Kolejną Superrakietę wystrzelił syn Doktora Inferno, który przejeżdżał akurat po wzgórzu. Strzelił dlatego, że zobaczył agenta. Dopiero w bazie kapnął się, że coś jest nie tak. Natomiast Chase wraz z robotem walczył z D. Zasterem i Magmą.

    - O! Chase! Załatwimy cię. – powiedział Magma bardzo niskim i przytłumionym głosem.

    - Magma, kto cię prosił o wtykanie nosa w nie swoje sprawy. – zasyczał D. Zaster.

    - Nie wtykam nosa, tylko ci pomagam… kiedyś cię nie chcący uratowałem.

    - A ja ciebie na szczęście nigdy nie uratowałem.

    - Ogień. Użyj ognia. – podpowiadał robocik Chase’owi.

    Chase wyjął zapałki i podpalił nimi pocisk i wystrzelił go. Wpadł do wnętrza armaty na superrakiety. D. Zaster zrzucił Magmę z płonącej platformy.

    - Właśnie uratowałeś mi życie!… Jak ci się odwdzięczyć?

    Po czym D. Zaster zaczął spychać magmę do ognia. Magma jednak podtrzymał się ziemi i uciekł.

    - Miałeś dobry pomysł. – Chase podziękował swojemu robocikowi.

    - To tylko zasługa mojego oprogramowania. – odpowiedział mu robocik.

    - Dzięki.

    - Uważaj!!

    - Co?

    - Bomba z toksycznej puszki.

    - Czyli co?

    - Czyli bomba z dziesięciu najgorszych trucizn świata. Tarcza jej nie przepuści dlatego ją wyłączam.

    - O nie!!

    Chase ukrył się za drzewem i obserwował wielką eksplozję trucizn. Jedną z jej kropel Chase złapał i wstrzyknął do naboju, który podpalił i wystrzelił go prosto w helikopter. D. Zaster eksplodował. Chase był na to przygotowany, więc na dowód nagrał eksplozję.

    Rozdział 9. Powrót Chase’a.

    Chase więc westchnął i zadowolony z misji, wsiadł do Jeepa. Gdy wrócił do bazy, czekał go obiad, który od razu zjadł, a następnie przybiegł do Charge’a z kamerą i kartą w ręku.

    - No i jak? – zapytał Charge.

    - Jest w porządku.

    - Udało się.

    - D. Zaster zginął w wybuchu… Pamiętasz Johna Kesty’ego?

    - Tego łamagę?

    - Tego co nie znalazł sobie pracy i próbował kiedyś kraść pieniądze. To on stał się D. Zasterem.

    - Chyba żartujesz.

    - Mówię prawdę.

    - No dobrze.

    - Mam nagrania.

    Chase pokazał nagrania, a Charge zwątpił.

    - Gratuluję dużej gwiazdki, odznaki. Jesteś o krok, brakuje ci tylko dwóch złotych gwiazdek odznak.

    - Wtedy awansuje i będę najlepszym agentem z dziedziny „Top”?

    - Tak.

    - Nie wiem, czy będę…

    - Co mówiłeś

    - Nic ważnego.

    - Aha… Zapytam cię. Może wolisz iść w stronę bardziej informatyczną, a może w stronę dowódcy.

    - Nie wiem, no na razie jest dobrze.

    - A w przyszłości może zastąpisz mnie… Kto wie?

    Wtedy Chase sobie przypomniał jak Trace powiedziała do niego – „Chase, Ja cię…”. Ale co miała na myśli? – Nie mógł sobie tego wyobrazić, ale wydawało mu się, że Trace, wtedy chciała powiedzieć mu coś ważnego.

    Wtedy Chase spojrzał na swoją kartę agenta, z której wypadła jakaś zwinięta kulka z papieru. Więc ją rozwinął wypadł z niej jakiś dziecinny rysunek, na którym jakaś mama przechodziła ulicą, a mężczyzna (który według Chase’a wyglądał na agenta), przejeżdżającego samochodem obok niej. Jednak gdzieś w oddali stała potężna maszyna, jak jakiś wielki robot. Dopiero teraz Chase zobaczył, że w prawym górnym rogu jest cyferka jeden. Chase obrócił kartkę i zobaczył w niej uśmiechniętą buźkę Doktora Inferno Seniora ciskającego samochodem i płonącego ogniem na biedną, bezbronną kobietę, która mogła tylko uciekać przed ogniem. Na dole było napisane charakterystycznym pismem kogoś dorosłego: „14.08.1984 – Reed Inferno” Przez wiele kolejnych godzin Chase przyglądał się rysunkowi i zastanawiał się skąd go ma.

    Rozdział 10. Inferno i jego plany.

    Tymczasem w schronie syna Doktora Inferno.

    Schron, który teraz należy do Doktora Inferno Jr, kiedyś należał do jego ojca, który pozostawił w nim wiele tajemnic. Jego syn postanowił więc go przeszukać. Na czwartym piętrze znalazł tajemniczy gabinet z mnóstwem szuflad i szaf. Jedna z szuflad była zakodowana. Inferno Jr próbował ją odkodować, ale na próżno. Robot, Inferno, Misja, Plan – wszystkie te kody nie odblokowały szuflady.

    - To może „Zemsta”. – powiedział sobie pod nosem i wstukał kod.

    Ta właśnie dwudziesta czwarta próba okazała się zwycięstwem syna Doktora Inferno nad szufladą, którą teraz z łatwością otworzył. W środku znalazł segregator z dziesiątkami kartek, każdą starannie ułożoną. Segregator był podpisany – „Sto sześć kartek do robota”.

    - Jakiego robota? – zastanawiał się Reed.

    Wtedy coś mu się przypomniało. Jego obrazy z dzieciństwa. Rysował roboty, egzo-szkielety i mnóstwo innych rzeczy. Jako mały chłopiec uwielbiał je rysować. Przypomniało mu się także jak jego tata pracował nad jakimś robotem, którego nie mógł skończyć budować. Każda kartka z segregatora była zapisana drobnymi literkami lub obrazkiem. Nagle do drzwi pokoju zapukał, a tak naprawdę nawalił cyborg Magma. Inferno więc otworzył drzwi.

    - Pilna informacja, pilna informacja. – powiedział Magma i najwyraźniej zaciął się na jednej z głosek.

    - A więc co to za informacja.

    - Nie żyje, nie żyje. Pański poplecznik nie żyje.

    - Kto nie żyje?

    - D. Zaster, nie żyje D. Zaster.

    - Co się z nim stało? Do jasnej ciasnej!!

    - Eksplozja, eksplozja, zabiła go eksplozja.

    - Zastąpisz go, bo nie mam zbyt wielu popleczników.

    - Dziękuję, dziękuję, dzięku… – cyborg się zaciął

    - Proszę bardzo, już wystarczy.

    - Dziękuję, dziękujęęęęę… – cyborg przestał się zacinać

    - Hmmm…

    - Chase żyje, Chase żyje.

    - Co?!!

    - Chase zabił D. Zastera, Chase zabił D. Zastera. Jedną z jego bomb, jedną z jego bomb. Z bomb DiiiZasteeraaa.

    - Cooo?! Ale co??!!!

    - Żyje. On żyje.

    - Widziałem go dzisiaj, ale…

    - Ale co? Ale zabijesz go?

    - Robotem, który powstanie.

    - Jakim robotem.

    - Robotem mego ojca.

    …Kontynuacja – w kioskach i księgarniach już w grudniu…

  51. April 20, 2015 - 6:50 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Agenci przeprowadzają się do bazy w Alpach, która przeszła już remont. Gdy Charge wyjeżdża, dostaje prezenty od innych agentów i wszyscy dobrze bawią się na przyjęciu. Potem Chase postanawia iść na misję. Zostaje jednak na niej poszkodowany. Gdy wraca do zdrowia, postanawia kontynuować misję. Chase zwycięża. Jednak znajduje dziecinny rysunek w swoich dokumentach. Syn Doktora Inferno postanawia zbudować wielkiego robota.

    Rozdział 1. Test gimnastyczny.

    Szóstego lipca, w urodziny profesora Jamesa Lippse’a, który był ważnym pomocnikiem agentów, Charge postanowił wykupić dla niego jego ulubione narzędzia, które przydają mu się do pracy. W dzień jego czterdziestych czwartych urodzin postanowił przybyć do bazy agentów i zobaczyć co u nich się zmieniło i czy podoba im się nowa baza. Gdy stanął pod drzwiami, drzwi się otworzyły, a zza nich wyłoniła się twarz Charge’a, który w swojej brązowej krótkiej fryzurze miał kilka siwych włosków.

    - Witam, James i jeszcze raz bardzo dziękuję za ten remont i darmowy zapas farb. – powiedział Charge.

    - Och, nie musi mi pan dziękować. – odparł malarz.

    - Wszystkiego Najlepszego.

    - Och dziękuję. To tylko zbieżność, że przyszedłem w swoje urodziny. Chciałem tylko zobaczyć czy podoba wam się baza.

    - O tak. Bardzo dziękujemy. Trace miała za twardy materac, a ten bardzo jej pasuje, niektórym agentom podoba się nowy kolor ścian.

    - Och, cieszę się, że ta zmiana spodobała się agentom.

    - Zapraszam. Przekona się pan co i jak.

    - A Riwse i Mude, przyzwyczaili się już?

    - Bardzo mi przykro, ale…

    - Co? Zostali porwani?!

    - Niestety zamordowani.

    - Och! Bardzo mi przykro. Mude był takim fajnym agentem. Zawsze go lubiłem… Może nie był bardzo utalentowany, ale zawsze mówił prawdę i walczył za innych.

    - Tak, to była duża strata.

    - A co się stało?

    - Zastrzeleni, w nocy. Ciała znaleziono pod bazą. Godzinę po przyjęciu z okazji moich urodzin tracę dwóch agentów. No cóż, zdarza się.

    - A Chase? Gdy poznałem go zaprzyjaźniłem się z nim. Słyszałem, że ostatnio miał jakiś wypadek. Co się z nim stało?

    - Pamiętasz Johna Kesty’ego?

    - Och, tak pamiętam go dobrze, a może nawet za dobrze.

    - On okazał się tym D. Zasterem.

    - Och! Naprawdę?!

    - Tak.

    - A co z Chase’m?

    - Lek zadziałał, antidotum też.

    - Och! To dobrze! Jaki to był straszny wypadek!

    - O tak. Rozgość się.

    James schylił się i rozwiązał buty, po czym odwiesił swój podręczny plecak. Gdy podniósł się na ziemię, zapytał:

    - Gdzie najpierw idziemy?

    - Organizujemy zebranie, ale najpierw ja powiem co o tym myślę.

    - Myślę, że baza wygląda dużo lepiej niż przed remontem.

    - Idziemy?

    - Tak, ale nie siedzimy na zebraniu zbyt długo, bo dzisiaj w południe mamy dwugodzinny test z gimnastyki.

    - To może nie będę przeszkadzał i przyjadę może jutro, jak zresztą chcecie.

    - Nie, nie, nie… Nie o to mi chodziło. Mówiłem tylko, żebyśmy nie siedzieli długo, bo mamy sprawdzian.

    Charge poprowadził malarza na drugie piętro.

    - Zaczekaj tu chwilkę. – powiedział Charge

    A następnie pobiegł po schodach do swojego biura i nacisnął przycisk alarmowy i po upływie minuty był już na drugim piętrze.

    - Chodź na zebranie, zobaczysz, będziesz siedział w czarnym fotelu i zadawał pytania. – odrzekł Charge.

    - Och, naprawdę? – zdziwił się James.

    - Tak.

    Charge poszedł razem z Jamesem do sali, w której agenci organizowali zebrania. James wszedł do sali i usiadł w czarnym fotelu, a Charge powiedział:

    - To James Lippse Bardzo pomagał nam w remoncie… Jest tutaj, by wam o czymś opowiedzieć.

    - Och, witajcie agenci, agentki i ci wasi inni pomocnicy. Chciałem z wami porozmawiać o remoncie. Otóż przez wiele godzin ciężko pracowałem z moimi pomocnikami, aby wyremontować, a potem ożywić waszą bazę. Cieszę się, że mogłem poczuć się jak agent i mieć misję. Misję odnowy waszej bazy. Ja zająłem się przede wszystkim malowaniem ścian. Otóż kiedyś byłem malarzem. To znaczy to było moje hobby. Nadal lubię malować i rysować, tak w ogóle to zilustrowałem parę książek. Farbę udało nam się nałożyć dużo szybciej niż się spodziewaliśmy. Oczywiście miałem wielu pomocników i doceniam ich wkład. Największą zabawę miałem z pomalowaniem takich dużych sal jak na przykład salę gimnastyczną. Pomyślałem, że uprzyjemnię sobie robotę i oprócz zwykłej farby zastosuję motyw wzorków. Nie tylko wieszałem plakaty i nakładałem farbę, ale także malowałem różne rzeczy na ścianach na przykład znak olimpijski w sali gimnastycznej.

    Gdy zebranie się skończyło, James pożegnał się i opuścił bazę. Agenci poszli do sali gimnastycznej. Jednak zabrakło w niej Fuse’a, który wbiegł po chwili jednocześnie dygocząc ze strachu.

    - Rimoy, Clint i Stargise nie żyją, Blue jest zagrożony. – oznajmił ze smutkiem Fuse.

    Agenci wyszli do tajnego pokoju, w którym stał jakiś wysoki mężczyzna z ulizanymi, brązowymi włosami. Na widok Charge’a próbował uciec.

    - To Jamie Sixty. – oznajmił Charge strzelając paralizatorem w nogi Jamie’go.

    Sixty wijąc się z bólu, próbował wyciągnąć coś z kieszeni. Po kilkunastu sekundach jednak zdołał wyciągnąć pistolet i podnieść się na ziemię. Agenci zaczęli uciekać. Chase zaciągnął za sobą Michaela Blue, którego rana na ramionach nie pozwalała mu ruszyć rękoma.

    - Michael, co ci się stało? – zapytał Chase.

    - To nic poważnego. Skaleczyłem się i oparzyłem. – odpowiedział Michael.

    Właśnie wtedy agenci usłyszeli huk. Michael Blue upadł na posadzkę z nieruchomymi rękoma i nogami.

    - Michael! Nieee!!!

    Chase trzymał ciało Michaela strzelając na oślep.

    - Trafiłeś go. – oznajmił Charge podchodząc do Chase’a, który teraz otworzył oczy.

    Chase nie mógł uwierzyć w to co się teraz dzieje.

    - Michael, błagam cię, nie rób tego. – mówił Chase klęcząc nad ciałem Michaela.

    - Chase, byłeś oddanym przyjacielem. – odrzekł Michael wykrwawiając się na posadzce.

    - Ty też.

    Michael zamknął oczy nied ając żadnego znaku życia. Chase odszedł od ciała Michaela i podszedł do reszty. Charge powiedział:

    - Ach! Smutno mi z powodu Michaela. Została nas tylko szóstka. My, Swift i Zill, a Markus czuje się coraz gorzej i mam wrażenie, że nie przeżyje. Gimnastyka została przełożona na trzecią. – westchnął Charge.

    - Zanim wy przyszliście czuł się zagrożony i pytał o Grace, bał się o nią. – mówił Fuse.

    - To była jego dziewczyna. – oznajmił Chase.

    - Teraz musimy bardziej na siebie uważać… Później do tego wrócimy, teraz muszę coś załatwić…

    Agenci rozeszli się.

    Rozdział 2. Robot.

    Tymczasem w tajnym schronie Doktora Inferno.

    Wszyscy nieustannie pracowali. Syn Doktora Inferno przyszedł do mechaników.

    - Rozbierzcie popsute Jeepy i odłóżcie ciekawe części. – rozkazał mechanikom.

    Po czym wybiegł i wsiadł do windy, gdzie nacisnął przyciski „0006”. Winda zaczęła pracować na najwyższych obrotach i stanęła w dużym podziemnym pokoju. Pobiegł do czegoś w rodzaju sali trofeów, w której leżał kloszyk, w którym znajdował się jasnozielony kryształ z czerwonym wnętrzem.

    - Mój drogi Laxie. Jesteś niesamowitym kryształem. Dlatego biorę cię do dwóch ważnych zadań. Najpierw zrobię niesamowitą zbroję dla Magmy, a potem za pomocą ciebie zbuduję serce mego robota.

    Inferno wyjął z kieszeni coś w rodzaju dziwnej śrubki. Nacisnął jej końcówkę, a przód zapłonął laserem wypalając swój koniec. Kloszyk zaczął wrzeć i parować. Gdy stał się już czerwony, góra zaczęła pękać, a dół topić się. Kryształ unosił się kilka milimetrów nad ziemią. Gdy Inferno wystawił dłoń, diament idealnie się w nią wpasował. Przy zaciśnięciu pięści, Inferno nie poczuł gorąca lecz zimno. Kiedy wrócił windą, odłożył kryształ na stalowy stół. Wtedy przyszedł do niego Magma i powiedział:

    - Nie żyje, Jamie Sixty nie żyje.

    - Wiedziałem, że tak będzie… tylko jedna rzecz może rozpuścić Laxie’go, jest to gorąca lawa z jądra wulkanu San Marino II.

    - Nie ma problemu, mam ją w lawowej spiżarni.

    - Doskonale, a więc…

    Dwunastego lipca gdy robot był już w pełni skończony syn doktora Inferno postanowił go przetestować. Najpierw przyszedł do cyborga Magmy i rzekł:

    - Sprawdziłem, że mój pilot działa. Moduł, do którego są przyczepione nogi, działa jak powinien. Wysuwa się z niego metalowa drabina. Przetestujemy go?

    - Tak, tak!

    - To świetnie!

    Tymczasem w bazie agentów.

    Chase i Fuse rozmawiali. Jednak drzwi otworzyły się i weszła Trace. Trzymała coś w rodzaju brudnej szmatki, a jej
    ręce były pokaleczone i obtłuczone. Zapytała:

    - O czym rozmawiacie?

    - O tym, że Amargeusz miał wypadek, jest chory i trafił do szpitala… Trace! Co ci się stało?! – spytał się Chase.

    - Spadłam z podestu… mogę się wtrącić? – zapytała Trace.

    - Tak. – zgodził się Fuse

    - A więc… Tylko się nie śmiejcie.

    - Nic z tych rzeczy. – powiedzieli Fuse i Chase.

    - Moim zdaniem nauczyłam się latać. Dzisiaj zrobiłam małym samolocikiem pętle. Charge powiedział, że przy najbliższej okazji wrzuci mnie za stery. Potem stwierdziłam, żeby odwiedzić Markusa, ale zostałam wygoniona przez lekarzy, bo Markus jest według nich w stanie krytycznym i jego życie wisi na włosku. Wtedy weszłam na śliski od deszczu podest, poślizgnęłam się i poleciałam. Nic mi się nic nie stało. Kiedy podniosłam się z ziemi postanowiłam wejść do tajnej sali i zobaczyłam dziurę w ścianie z zabezpieczeniami.

    - Co?!! – zdziwił się Chase.

    - Nie jesteśmy już bezpieczni. – oznajmiła Trace.

    Zadzwonił dzwon na zebranie. Piątka agentów natychmiast wybiegła pod drzwi sali, w której najczęściej organizowali zebrania. Chase otworzył drzwi, za którymi zastał Charge z jakąś zmartwioną miną. Chase stanął nieruchomo obserwując całą salę, która wyglądała jakoś nienaturalnie ponuro. Żaluzje dekoracyjne rzucały ciemną, ponurą poświatę, różne pęknięcia i inne defekty w ścianach było widać jak nigdy. Charge nic nie mówiąc usiadł w czarnym fotelu i westchnął.

    - Nie jesteśmy już bezpieczni. Wszystkie kody zostały przełamane, niektóre ściany rozcięte lub przebite… Musimy się trzymać razem. W prawie każdym pomieszczeniu, z wyjątkiem toalety zawiesimy kamery, które będą pokazywać co tam się dzieje.

    - Może ośmio-warstwowe drzwi, pamięta pan? – zakpił Fuse

    - To był tylko głupi niewypał, poza tym nawet kryształowe ośmio-warstwowe drzwi nic nam nie dadzą, mój drogi… Chodźcie za mną, Swift zostaje pilnować sali.

    Swift stanęła nieruchomo trzęsąc się z niewiadomego powodu. Reszta agentów poszła do sali.

    - Widzicie, ściany pokruszyły się, a kafelki popękały.

    Charge stanął na środku stali i wklepał coś w stołek, który uaktywnił hologram.

    - Jamie Sixty, lat czterdzieści dwa, nie żyje. – zabity pistoletem przez Chase’a, wzrost – metr osiemdziesiąt pięć, waga – nieznana, status – namierzony przez Infernox. – przeczytał Charge

    - Ale po co nam te informacje? Przecież on nie żyje. – zapytał Chase.

    - Chodzi o to, Chase, że Infernox już wie o tym co zrobiłeś.

    - Ale, ale…

    - Rozumiem, to było jedyne wyjście, ja bym też tak postąpił.

    Charge coś nacisnął, a obraz hologramu się zmienił.

    - Pseudonim – Dr. Inferno Jr. Lat trzydzieści jeden, wzrost – metr osiemdziesiąt dwa, waga – nieznana, status – szef Infernoxa (na wolności).

    Charge zmienił obraz hologramu.

    - Tom White, lat pięćdziesiąt trzy, nie żyje – powód śmierci – nieznany, wzrost metr siedemdziesiąt siedem, waga – nieznana, status nieznany, ojciec Jona White’a.

    Charge ponownie zmienił obraz hologramu.

    - Prawdziwe imię – Arnold Treap, lat trzydzieści dziewięć, wzrost – ok. dwa metry, waga – nieznana, status – awaryjny zastępca szefa i nagrodzony obywatel Infernoxa… Ci, których wymieniłem to członkowie Infernoxa, zmarli, żywi i aktywni. Musicie wiedzieć, że Jon White za życia przemeblował opuszczony hotel na własną siedzibę. Miał w niej dużo ważnych rzeczy. Gdy udało mu się przechwycić ważną informację od agentów, opuścił na stałe siedzibę i przekazał ją ojcu. Pozostawił wiele ważnych rzeczy i wyruszył w długą podróż, do której zabierał się przez długi czas. Filip Mipe był jego przyjacielem, który wiele go nauczył. Mipe był również przyjacielem Vipera, którego polubił później White. Była jeszcze jedna osoba, Daniel Gard. Gard był najpoważniejszy z czteroosobowej grupy. Inferno pozostawił mu w spadku pewnego cyborga, Magmę. Parę tygodni później od ujawnienia przez Garda informacji o cyborgu, Inferno Senior dostał informację o pułapce, w którą wpadł Infernox, i o misji. Czwórka musiała się rozdzielić. White chciał pójść na misję z Mipe’m, ale musiał pójść z Viperem. Pewnego dnia White rozpaczał, bo dobiegła go wiadomość, że jego przyjaciel nie żyje. White postanowił przerwać misję, ale Viper mu na to nie pozwolił. Powiedział mu, że to nie jego wina, że Mipe spadł z klifu i utopił się w wodzie. Powiedział mu jeszcze, że wie co czuje i jest mu przykro. Po kilku dniach, White doszedł do siebie, ale i tak pozostało w nim trochę smutku. Dwa dni później dwójka szpiegów wróciła, a Inferno wpadł w gorączkę złota. Szpiedzy postanowili uratować go, ale podczas misji White został postrzelony przez Fuse’a. Viper poczuł się sam i bardzo się bał swojej misji. Udało mu się uciec, ale nie wypełnił misji. Wrócił gdy Inferno doszedł do siebie, ale i tak był na niego zły, bo ten nie wypełnił misji. Jakiś miesiąc później, Gard zdziwił się, że dostał misję pracowania z pająkiem, cyborgiem. Gard został trafiony Superrakietą z Turbosamochodu Chase’a i tak samo zawalił misję. Po śmierci Toma White’a, hotel stał się siedzibą doktora Inferno, a następnie jego syna.

    - Treap, może pan wie kto to jest? Treap, na stówę słyszałem gdzieś to nazwisko. – zastanawiał się Fuse.

    - Dobrze wiem, że Treap jest cyborgiem. Miał dość ciężkie życie. Urodził się w okolicach Londynu. Jego rodzina nie miała zbyt dużo pieniędzy. Miał starszego o dwa lata brata, który zginął w katastrofie lotniczej w wieku dwudziestu dziewięciu lat. Gdy Arnold miał dwadzieścia jeden lat, jego rodzice utonęli na statku. W wieku dwudziestu dziewięciu lat postanowił znaleźć sobie pracę. Był już bardzo oburzony nikt nie chciał go zatrudnić. Nie obchodziło go jaką dostanie pracę, chciał zarabiać dużo pieniędzy. Zatrudnił go Doktor Inferno. Treap walczył w wielu bitwach. Powiem szczerze, że miałem szczęście z nim zawalczyć w dwa tysiące drugim roku. Tak go załatwiłem, że amputowali mu rękę, stał się maszyną i nie została w nim nawet iskra dobra. Oszukano jego umysł, nie zna swojej prawdziwej historii. Wymazali mu część pamięci.

    Później agenci się rozeszli. Chase i Charge pomaszerowali razem do pokoju, w którym Charge zwykle przesłuchiwał podejrzanych.

    - Nie zabieram cię tu bez powodu. To wyjątkowe miejsce. – wytłumaczył Charge.

    - Dlaczego?

    - W tym pokoiku mam listy gończe, skany linii papilarnych groźnych przestępców, mam tu także pamiątki po zmarłych agentach. Dennis – trafiony działem laserowym, Swipe – zastrzelony, Fleeps i Muke – zamordowani w męczarniach, Stargise, Rimoy, Blue – wspaniali agenci, zastrzeleni. Riwse, Clint i Mude – z nimi było podobnie. Straciliśmy ich zbyt wiele. Jest jeszcze Grace – zamordowana podczas tortur. – westchnął Charge.

    - Blue chyba nie wiedział, że Grace została zamordowana.

    - Nie wiem.

    - A ten zegarek wiszący nad półką to po kim pamiątka?

    - Szwajcarski zegarek. Nie raz błyszczał się na nadgarstku Swipe’a… Chyba potrzebujemy więcej agentów.

    - Aha, już pamiętam…

    - Czeka na ciebie niespodzianka za bycie wzorowym agentem. – mówiąc to Charge uśmiechnął się od ucha do ucha, nie robił tego już od dawna.

    Później gdy było już późno, Chase wszedł do garażu i zobaczył, że jakiś srebrny kabriolet lśni w blasku światełek umieszczonych na suficie. Miał jakieś pięć metrów długości, dwa metry szerokości i trochę ponad metr wysokości.

    - Łał!! – ucieszył się Chase.

    Wsiadł do środka. Nacisnął pedał gazu no i ruszył.

    - Trzysta siedemdziesiąt, trzysta osiemdziesiąt. – powtarzał do siebie Chase.

    Przy maksymalnej prędkości dostrzegł jakiś szybki samochód, który próbował jak najwyraźniej przed kimś uciec. Gdy Chase zbliżył się, pocisk pistoletu uderzył prosto w szybę nie zostawiając na niej ani śladu.

    - A niech to!… Infernox! Przetestujemy sobie nowe Superrakiety.

    Dach Turbosamochodu się schował, a spod niego wysunęła się jakaś nietypowa maszynka, która najwyraźniej była nową wyrzutnią Superrakiet. Chase jednym przyciskiem naładował magazynek i patrząc na pociski przelatujące mu przed nosem, zaklął. W upływie kilku sekund z magazynka wystrzeliły cztery, płonące rakiety zostawiające za sobą chmurę dymu. Chase krztusząc się spróbował zahamować. Potrwało to niemal pięć sekund. Gdy wystrzelił kolejne rakiety płonący, samochód przeciwnika wybuchł.

    - Udało się!! – cieszył się Chase

    Chase zawrócił, postanowił pochwalić się i zabrać kogoś na wycieczkę.

    Rozdział 3. Nowa misja.

    Następnego dnia.

    Chase obudził się dosyć wcześnie, wpół do szóstej. Dzień był długi więc na zewnątrz było już jasno i dosyć ciepło. Chase wyszedł na zewnątrz i postanowił sprawdzić jak jego nowe autko sprawdzi się na torze. Miejski rekord nowego samochodu poprawił o pięć kilometrów na godzinę. O siódmej obudził się Fuse i postanowił, że przejedzie się nowym samochodem Chase’a.

    - Mogę? – zapytał Fuse.

    - Oczywiście.

    - Czym różni się od poprzednika.

    - Przyśpieszenie, zawieszenie, sposób zdejmowania dachu, dodali więcej dział, szyby są bardziej pancerne, a nawet mniej spala.

    - Łał!! Jaki jest twój rekord?

    - W mieście trzysta osiemdziesiąt pięć, na torze trzysta dziewięćdziesiąt. Do tej pory najszybsza była dziesiątka, rozpędziła się do trzystu siedemdziesięciu dwóch, nieco gorzej siódemka, trzysta sześćdziesiąt osiem.

    Fuse usiadł za kierownicą i ruszył. Po pięciu minutach wrócił.

    - Ile? – zapytał Chase.

    - Trzysta osiemdziesiąt dwa.

    - Nieźle! Stary!

    - Miałeś, lepszy czas, nie oszukujmy się.

    - Mam wprawę, i tak bardzo mało zabrakło.

    - Pokazywałeś go Trace?

    - Jeszcze nie, ale mam zamiar się z nią przejechać.

    - Gdzie konkretnie?

    - Gdzieś niedaleko. Może w okolice Sarvige Street, albo do tuneli Rimpeanning. To ładne miejsca. Pamiętasz jak kiedyś odwiedziliśmy Amargeusza, nie uważasz, że przydałoby się.

    - Dziennik Morgana, kontynuowałem go. Sądzę, że zyska duże powodzenie.

    - Ja też tak sądzę.

    - A co ty na to, żeby kiedyś za paręnaście, parędziesiąt lat jeśli okaże się, że dziennik zyskał swoich fanów napiszemy kontynuacje naszych przygód.

    - To nawet dobry pomysł.

    O dziesiątej trzydzieści.

    Charge przyszedł do Chase’a i powiedział:

    - Pójdźmy w jakieś ciche miejsce na parterze.

    Chase zszedł na dół i wysłuchał Charge’a.

    - Daję ci wyjątkowy, klucz. Jeżeli go zgubisz, wszyscy zginiemy.

    Charge wyjął z kieszeni srebrzysty kluczyk i położył go na dłoni Chase’a, który zacisnął dłoń.

    - Ufam ci, że wykonasz misję i uda ci się… Zresztą zobaczysz.

    - Przysięgam, że możesz na mnie polegać.

    Chase schował klucz do kieszeni i wyszedł. Agenci postanowili obejrzeć wiadomości w południe. Prowadzący ukłonił się w telewizji i powiedział:

    - Witajcie, to ja Viktor Vancion, poprowadzę dziś wiadomości. Ze względu na ważne wydarzenie mamy tylko jedną wiadomość – „Ludzkość zagrożona”! Sto trzydzieści jeden osób nie żyje, siedemdziesiąt siedem zaś jest ciężko rannych, którzy walczą o życie w szpitalach. Dziesięciometrowy Egzo-szkielet robi wielkie spustoszenie i niszczy wszystko na swojej drodze. Jest teraz na London Street i jeszcze nie wiemy co chce zrobić. Teraz pokażemy zdjęcie, zrobił je fotograf, który po pięciu minutach był już ciężko ranny, a po dziesięciu już nie żył. Karetka została wezwana za późno.

    Zdjęcia pokazały się. Na jednym z nich było widać kabinę, w której Charge rozpoznał twarz syna Doktora Inferno. Jakąś sekundę później telewizor się wyłączył.

    - To Inferno!! – oznajmił Charge.

    - Co?!! – zdumieli agenci.

    - Ruszamy natychmiast… Zaraz, chwila, ale najpierw odwiedzimy chorego Markusa.

    Gdy agenci zapukali do drzwi.

    Drzwi otworzyły się. Bezradni lekarze nie wiedzieli co robić. Markus, który miał przecięte czoło, a z jego rąk,
    nóg brzucha i piersi lały strumienie krwi leżał teraz na łóżku i umierał.

    - Przypomniał sobie, że niejaki Jamie Sixty go zaatakował. Pamięta tylko tyle.

    - Co?!! – zadziwił się Charge.

    Markus bardzo słabym głosem przemówił:

    - Wiem, że Chase chciał dobrze, a ja go nie posłuchałem. To konsekwencje. Wiem też co ostatnio dzieje się w waszej bazie, a więc życzę powodzenia w walcę.

    - Przeżyjesz. – pocieszył go Chase.

    - Nie.

    - Proszę was, zróbcie coś. – błagała przerażona Trace

    - Bardzo nam przykro, ale… – zaczęła Nina

    - Żegnajcie wszyscy, może kiedyś się spotkamy na drugim końcu tęczy. Powiem wam coś bardzo ważnego. Wiem o tym tylko ja i Infernox. Otóż jest…

    Markus nie dokończył. Zamknął oczy i przestał oddychać.

    - Markus? Markus! Żyjesz?! – dopytywał się Chase

    Markus jednak nie dawał żadnego znaku życia. Chase poczuł żal. Przypomniało mu się jak Markus nazwał Fuse’a Silosem. Przypomniało mu się, że Markus opowiadał najlepsze żarty ze wszystkich agentów… ale on nie żyje.

    - Nic z tego niestety, on nie żyje. – stwierdził Charge.

    - Wiedziałem, że tak się skończy. – dodał Fuse.

    W oczach Trace zaczęły się pojawiać łzy. Uklękła przed ciałem Markusa i je dotknęła. Ciało w ogóle się nie poruszyło. Dotknęła rąk Markusa, ale one też się nie ruszyły.

    - Najbardziej podobał mi się jego żart o kucharzu w toalecie. – Oznajmił Fuse, któremu ciekła teraz krew z nosa, bo wcześniej zderzył się ze ścianą.

    - Co ci się stało, Fuse. – zapytała Trace niepewnym głosem.

    - Uderzyłem się w nos przed wejściem do sali. – odpowiedział Fuse.

    - Chodźmy już. To nie czas na opłakiwanie zmarłych, musimy iść na bitwę. – odparł Charge.

    Trace została jeszcze chwilę przy ciele Markusa, jakby chciała coś sprawdzić. Zauważyła, że wypada mu coś z kieszeni.
    Markus miał w kieszeni jakąś zwiniętą kulkę z papieru. Trace więc rozwinęła ją. Wypadły z niej różne śmieci. Takie jak papierki po cukierkach, ale także kawałki jakiegoś ostrza i odłamki naboju.

    - To śmieci. – stwierdziła Trace rzucając je do kosza.

    - Zaczekaj chwilę! – krzyknął Fuse, łapiąc w locie kartkę.

    Fuse odwrócił kartkę. Na odwrocie kartki były jakieś notatki.

    - Zaraz to zwykłe śmieci… Chwila, a może to coś ciekawego? – zastanawiał się.

    - To wygląda na zwykłe notatki, ale jak się spojrzy niżej… tam jest coś ciekawego. – powiedział Chase.

    - Mogę to zobaczyć? – zapytał Charge

    Fuse podał Charge’owi zgniecioną kartkę. Charge przeczytał:

    - Greyflash popełnił samobójstwo, miał czterdzieści jeden lat. Był członkiem Infernoxa… (chwileczkę, mamy jeszcze coś na samym dole) A9B1345X6E.

    - To jakiś kod. – stwierdził Fuse.

    - Ale do czego. – zastanawiał się Chase.

    - Siedem, osiem, dziewięć, dziesięć… chwilkę ma dziesięć znaków, do czego to może być kod? – domyślał się Charge.

    - Może to zagadka. Greyflash mógł mieć do czegoś kod. – zaproponowała Trace.

    - Greyflash, Greyflash był przez miesiąc sekretarzem i fryzjerem Jona White’a. – oznajmił Charge.

    - To może kod jego dowodu osobistego z Infernoxa? Słyszałem, że one mają dziesięć znaków… – zaproponował Chase.

    - Później się nad tym zastanowimy. Mamy ważniejsze rzeczy na głowie. – zdecydował Charge.

    Agenci opuścili szpital i poszli do szatni.

    Rozdział 4. Podróż agentów.

    Agenci nic nie mówiąc, zeszli do szatni. Stanęli pod schodami, a Charge powiedział:

    - Swift zostanie. Nie będziemy jej na razie wtajemniczać, bo niestety nie mamy czasu… no nie ważne.

    - Sądzę, że Swift powinna wiedzieć. – stwierdziła Trace

    - Jak jej to powiemy, za wszelką cenę będzie chciała nam pomóc… A na bitwie giną zawsze najsłabsi. – powiedział Charge.

    Trace zaczęła się trząść jakby przeszył ją jakiś mocny ból.

    - Zostańcie tu chwilę. – rozkazał Charge

    Charge gdzieś poszedł.

    - Co ci jest? – spytał się Chase.

    - Boje się. – odpowiedziała Trace.

    Wtedy Chase dostrzegł w oczach Trace łzy. Nie wiedział dokładnie co ma zrobić. Lecz nie miał czasu na myślenie, bo po chwili przyszedł Charge z dwoma mężczyznami u boku. Jeden był wysoki i szczupły, miał jakieś trzydzieści lat, a drugim był James Lippse, którego agenci już dobrze znali.

    - To James Lippse i Tom Kniste, obaj będą jechać jednostką mobilnego centrum, ciągnącą lawetę z Jeepem z napędem 4×4, Quadem, mini samolotem i z najnowszą wersją Turbosamochodu.

    Przez chwilę nikt się nie odezwał, Trace ukrywała się za plecami Chase’a, a Charge spoglądał na Chase’a jakby bardzo chciał mu coś powiedzieć. Jednak tego nie zrobił. Zamiast tego powiedział:

    - Chodźcie za mną. Na misji Chase poprowadzi Turbosamochód, ja Jeep, Fuse Quad, a Trace samolot. Organizacja „Laxee” nas nie oszczędzi. Podobnie jak i Infernox. Mam nadzieję, że nam się uda. Inaczej wszyscy zginiemy, nie będzie w nas ani krztyny nadziei.

    Agenci poszli. Chase objął Trace trzęsącą się ze strachu. Lippse i Kniste pożegnali się z resztą i wsiedli do mobilnego centrum. Czwórka agentów zaś wsiadła do drugiej jednostki mobilnego centrum. Charge już nic nie powiedział, gwałtownie nacisnął pedał gazu, sunął po drodze jakby jechał Turbosamochodem.

    - Jasny Gwint! Czy to jakiś ostry program szkoleniowy? – zapytał Chase.

    - Nie, tym razem. – powiedział Charge niskim tonem.

    - A tak modliłem się, żeby to było tylko szkolenie. – odrzekł Fuse.

    Trace druzgotała przerażona. Wtedy zaczęła być burza i zaczął padać deszcz. Mgła w kilka sekund pokryła całą drogę zasłaniając agentom całe niebo. Charge wyciągnął GPS. Po jakiejś godzinie agenci byli już u celu. Chase ostrożnie otworzył drzwi. Na zewnątrz było jakieś dwa razy zimniej niż we wnętrzu ciężarówki. Za Chase’m wyszedł Fuse wraz z Trace, a na końcu Charge niosący jakiś dziwny paralizator. Powiedział:

    - Mam maksymalnie skuteczny gadżet. Jest tak mocny, że to nie sztuka go utrzymać. Każdy rodzaj Spy-Clopsa jednym strzałem zamieni w proch. Patrzcie tylko! To moja ulubiona broń przeciwko Spy-Clopsom! Zillowi udało zamknąć cały system w jednym rewolwerze. Jest przynajmniej poręczniejszy.

    Charge naładował magazynek, wycelował w przechodzącego Spy-Clopsa 3000 i nacisnął spust. Spy-Clops już uciekał, ale rewolwer spowodował, że przykleił się do asfaltu. Spust nacisnął raz jeszcze, a Spy-Clops eksplodował zostawiając za sobą parę odłamków swojej zbroi. Gdy Charge schował rewolwer do kieszeni, ziemia zadrżała, a zza budynków odległych o pół kilometra wyłonił się dziesięciometrowy robot.

    Rozdział 5. Atak robota.

    Trace schowała się za Chase’m, który stanął nieruchomo, trzymając się Fuse’a za ramię. Charge, natomiast wyjął lornetkę i wpatrywał się w robota. Jednak po przejściu jakiś stu metrów robot się zatrzymał. Zza krzaków wybiegła czwórka podobnych do siebie mężczyzn w czarnych ubraniach z napisem – „Laxee”.

    - Wiedziałem, że tak będzie. – westchnął Charge.

    - Kim jesteście? – zapytał jeden z nich bardzo niskim głosem.

    - Kim jesteśmy?… Tajnymi agentami. – odparł Charge.

    - O tak mi przykro. – powiedział najniższy z nich.

    - Nie ma tu miejsca dla takich… – wtrącił najchudszy.

    - Takich nie potrzebnych… – odrzekł mężczyzna z brodą.

    - Nie potrzebnych matołów jak wy. – powiedział pierwszy.

    - Powtarzam: Jesteśmy tajnymi agentami. Pozwólcie nam przejść albo zostaniecie zamordowani. – powtórzył spokojnie. Charge

    Bruce, który był ich szefem i wszyscy robili to co on chciał, wyciągnął pistolet.

    - Może to nie taktowane posunięcie? – upewnił się Martin, który był najchudszy i jedyny z całej grupy miał inny odcień włosów.

    - Coś ty powiedział?! Smarkaczu! Ja tu dowodzę, inni nie mają prawa się wtrącać, BO ICH ZABIJĘ!!!!

    Wtedy Bruce bardzo mocno uderzył Martina w nos. Martin zaczął wić się z bólu. Prawy rękaw przyłożył do nosa. Kiedy wyprostował rękę zobaczył, że jest cała w krwi.

    - NIE BĘDZIESZ KRZYWDZIŁ WŁASNEJ DRUŻYNY TY PARSZYWY MIESZAŃCU!!!! – krzyknął Martin.

    - HA! HA! HA! HA! HA!… – zaczął się śmiać, lecz został kopnięty w nogę..

    - ZABIĆ!!!! GO!! Tego wstrętnego, zwerbowanego blondyna, który do nas nie pasuje!! – wydarł się na cały głos Bruce.

    Bruce wyciągnął rewolwer i oddał kilka strzałów w twarz Martina, który runął do tyłu. Cały krwawił.

    - Widzicie. Tak stanie się także z wami jeżeli będziecie nie posuszni!! – krzyknął Bruce.

    Peter zaczął się trząść, a Mark nerwowo ciągnąć się za brodę.

    - Nie chcemy pracować dla kogoś takiego. – powiedzieli razem.

    - Trudno, musicie… A teraz wynosimy się stąd.

    Uciekli, a Charge powiedział do agentów:

    - Przygotowałem się na to. To było tak: W pochmurną noc, w środę, podkradłem się do ich tajnej twierdzy. To nie było łatwe. Wymieniłem im pistolet na badziewie, które nie przebije naszych kamizelek. Następnie ostrożnie opryskałem go specjalnym płynem, oszukującym pamięć. Działa on tak. Oszukuje mózg tego, który dotknie cieczy. Ciecz przedostaje się przez skórę do mózgu w zaledwie jedną minutę. Trzeba tylko zadbać o to, żeby,osoba nie była o tym świadoma, bo jak będzie, poczuje, że coś jest nie tak. Jednak przy rozsmarowywaniu Finckoxa trzeba mieć doświadczenie.
    Najpierw trzeba wymieszać go z odpowiednimi do zadania płynami. Następnie zamrozić go na parę godzin. Potem delikatnie podgrzać i spakować w jakieś pudełeczko. Nalać sobie parę kropel na specjalne rękawiczki, ale bardzo ostrożnie! Żeby nie przesiąkły! Inaczej zasnąłbym na dziewięć, do dziesięciu godzin. Jakbym obudził się następnego dnia nie pamiętałbym swojej misji i skończyłoby to się dość marnie. Jednak na szczęście mam w tym trochę doświadczenia. W końcu trzeba pamiętać o wytycznych i mieć wyczucie. siedem kropel, jakieś piętnaście mililitrów,
    rozsmarować dokładnie na rękawiczkach, bardzo dokładnie. Rozżarzony w ogniu pogrzebacz natomiast musi dotknąć na dziesięć sekund zamrożonego płynu o temperaturze dwudziestu jeden stopni poniżej minusa. Pogrzebacz ma mieć temperaturę pięciuset stopni i musi dokładnie zetknąć się z lodem. Po wykonaniu tego, trzeba szybko wrzucić pogrzebacz do lodowatej wody. W sumie to wszystko. Trzeba jednak pamiętać o idealnej precyzji. Tak, to bardzo skomplikowane…

    Trace spojrzała na robota przez lornetkę. W kabinie nie siedział już syn Doktora Inferno. Było pusto. Trace westchnęła z ulgą i oznajmiła:

    - Droga wolna. Kabina robota pusta.

    - Nie, nie tak szybko! To pułapka! Syn Doktora Inferno na pewno kogoś tam zostawił. Teraz pewnie nas szuka i zaprezentuje nam swoje cacko. – stwierdził Charge.

    Po upływie jakiś dwóch minut zza jednego z budynków wyłoniła się twarz Doktora Inferno, a właściwie jego syna.

    - No, no, no. Widzę, że nieco zaciekawiliście się moim nowym wynalazkiem.

    - Tak szczerze mówiąc to prawda… Tak podoba nam się pomysł, który do tego użyliście, ale nie podoba nam się cel tej maszyny i postanowiliśmy go zmienić.

    - NIE WIECIE JAK SIĘ ROZMAWIA Z KIMŚ TAKIM JAK JA!!!

    - Agenci, nie prowokujcie go… – rozkazał Charge.

    - W moich żyłach płynie krew wielkiego człowieka! Odziedziczyłem po nim wiele darów i mocy, choćby na przykład…

    - No dobra, dobra już wiemy. Teraz moja kolej. Przyszedłem dziś tu z trójką mojej drużyny…

    - A dlaczego nie z czwórką? Biedny Blue, rozpłaczę się. – przerwał mu Inferno.

    - A co powiesz na Sixty’ego, któremu rozwaliłem klatkę piersiową. – zaproponował Chase.

    - Sixty nie żyje, ale stał się bohaterem. Wybuduje mu pomnik. Zabił w swoim życiu dziesiątkę agentów, ale jakich! To był bohater!

    - Tak samo jak twój ojczulek, piecze się teraz w pieklę… A poza tym ktoś kto morduje setki ludzi nie jest bohaterem, wręcz przeciwnie. – powiedział Chase.

    Inferno stanął nieruchomo. Nie spodobało mu się to. Jego włosy zapłonęły. Wysunął nóż i rzucił się z nim na Chase’a. Chase natomiast wyciągnął sztylet i wbił go w plecy Doktora Inferno. Doktor Inferno przewrócił się do tyłu. Chase jednak nie zdążył nawet drasnąć Doktora Inferno, bo ten zrobił unik. Gdy podniósł się z ziemi, zobaczył, że cyborg Magma idzie w jego stronę.

    - Nie Magma Stój! Stój! Jak śmiałeś opuścić robota?! Jak?!

    - Panie Inferno, zawsze będę panu posuszny. Ja a właściwie moje oprogramowanie przeprasza, ale nie umie czytać w myślach. Powiedział pan żebym uruchomił system tarczy i zrobiłem to.

    - Ach! Czasami ludzie są precyzyjniejsi niż maszyny! Mogą chociaż się domyśleć, a maszyny biorą wszystko tak poważnie. – westchnął Inferno.

    Nagle wielki piorun przemknął nad wysokim biurowcem z przeszkloną szybą, która była częściowo wybita. Panowała w nim panika, prawdopodobnie był po ataku Doktora Inferno, a może bardziej jego robota.

    Magma wyglądał tym razem dość nietypowo. Miał na sobie coś w rodzaju kryształowej kamizelki świecącej na żółto. Miał też coś w rodzaju specjalnych opasek na nadgarstkach i ramionach. Były stalowo-metalowe. Prawdopodobnie umożliwiały blokowanie jakieś specjalnej funkcji cyborga, lub może miały za zadanie regulacji jego specjalnej zbroi. Jednak bez względu na ich funkcję Magmie było w nich do twarzy. Przynajmniej twierdził tak Syn Doktora Inferno i Sebastian – jedyny w pełni ludzki poplecznik, który mu został. Sebastian miał blond włosy. Miał niebieskie oczy, a na jego każdym palcu błyszczał się złocisty pierścień. Inferno go nienawidził i nim gardził, ale tylko on mu został. Dlatego
    postanowił odbudować drużynę Infernoxa. Nie było to jednak takie łatwe, gdyż Inferno poprzestał z werbowaniem. Twierdził, że jego prawdziwy zwolennik powinien sam wyrazić zgodę na udział w jego drużynie. Było wielu takich zwerbowanych, nie jeden zdradził Doktora Inferno i zginął w męczarniach. Dlatego Inferno wolał nie mieć drużyny niż mieć drużynę bachorów. Rozmawiał o tym z profesorem T.

    - Przepraszam, ale nie wiem kto to nie jaki Greyflash. – zaczął Charge.

    - Albert Greyflash? – upewnił się Inferno.

    - Chyba.

    - No bo on nie żyje.

    - Wiem, ale kim on w ogóle był?

    - Moim sekretarzem.

    - Ach tak, ale kto teraz nim jest?

    - Chwilowo nikt, bo drużyny nie mam.

    - No, ale co się z nim stało?

    - Był kretynem, musiałem go zatrudnić, ale zrobiło mi się tego później żal. Zawiódł mnie. Rzadko swoim sekretarzom daje takie rozkazy, ale nie miałem wyboru. Kazałem mu wkraść się do centrum Ajkhtab. Miał dostarczyć mi żywego Morisa Broockera, resztę zabić.

    - Broockera? W mojej rodzinie nie ma żadnego Morisa. – zdziwił się Charge.

    - Powiem ci coś czego nie powinienem ci wspominać on tak naprawdę nazywa się John Seavee, a Moris Broocker to tylko jego pseudonim.

    - A dlaczego wam tak na nim zależało.

    - Sam fakt, że taki idiota jak Moris jest z rodziny byłego naszego sekretarza budzi we mnie wielkie obrzydzenie, a jeszcze to, że pracuje z grupą Ajkhtab, nie! Ja musiałem go mieć! Sam zobaczyć jego wnętrzności! No i to jak błaga mnie o litość! Greyflash zawiózł go, ale miał jeszcze kilka zadań. To nie jego wina, że wszędzie się paliło, a jego biedna rodzina została w środku. Musiał ją uratować, to jeszcze rozumiem, ale testowania najnowszych systemów obronnych tarczy na szklanych szybach. Sądzę, że może próbował odbić ogień od tarczy, ale zamiast tego
    tarcza rozbiła szyby i całe centrum zaczęło się sypać. Udało mu się uciec z jego rodziną. Reszta nie zdołała uciec. Wrócił później do mnie ten Greyflash, to było jakoś tak w maju. Kazałem mu dostać się do schronu LP14. Z tego schronu już nie wrócił, myślę, że nakłuł się na ostrze Aigfarath. Wystarczy tylko dotknąć jego krawędzi opuszkiem palca i nie masz już palca… a zresztą nie powinienem ci o tym wspominać.

    Inferno wziął pilota w rękę i już miał go włączyć, ale…

    - A9B1345X6E!! – krzyknął Charge.

    - Co?!! – Inferno przewrócił się do tyłu, z ręki wypadł mu pilot.

    - Co?!! Co?!! Co?!! Skąd go znasz?! Skąd?!

    - Co znam?

    - Nie udawaj, że nie wiesz!!

    - Wiedziałem, że ty będziesz wiedział co to za szyfr i wiedziałem także, że mi nie powiesz. Tak w ogóle proponowałbym zacząć walkę za jakąś godzinę, o zmroku. Wtedy wszyscy będziemy przygotowani. – zaproponował Charge.

    - Zgadzam się, ale tylko wtedy kiedy zdradzisz mi skąd znasz szyfr.

    - Zgoda, powiem skąd go znam, jeżeli ty powiesz mi do czego to kod.

    - No w sumie… nie, chociaż. No dobra powiem wam, ale wy musicie wygrać bitwę.

    - Czyli rozwalić robota?

    - Powiedzmy.

    - No to tak, Markus nie żyje, umarł w szpitalu jakiś czas temu, no nie dawno. Nie powiedział nam co to, ale może ty wiesz. Znaleźliśmy to w jego kieszeni.

    Charge wyjął kawałek papieru i podał go Doktorowi Inferno.

    - Hmmm… To ciekawe, mogę to zatrzymać?

    - Nie! Nie! – bronił Charge.

    Jednak było za późno Inferno zaskakująco szybko przeczytał kartkę po czym rozdarł ją w drobny mak.

    - Co to za śmieci?! Co?! – zapytał Inferno.

    Inferno nic nie mówiąc schował się za koszem na śmieci i gdy agenci poszli do mobilnego centrum, to Inferno wyjął z kosza jakiegoś małego robocika i obejrzał go. Tym czasem agenci siedzieli w mobilnym centrum, pili gorącą kawę i się naradzali. Do mobilnego centrum weszli wtedy Lippse i Kniste.

    - No i jak? – zapytał Kniste swoim charakterystycznym głosem.

    - No właśnie. – powtórzył po nim Lippse.

    - No wiecie. Inferno nie zostawił na nas suchej nitki, zaczął się bić i nie chciał ustąpić, ale zgodził się, że bitwa rozpocznie się w nocy.

    - A skończy?

    - Pewnie wtedy gdy nadejdzie krwawy świt.

    - Jesteśmy gotowi przelać za was krew i rozprawić się z tym Doktorem Inferno.

    - Mamy jeszcze dwa kwadranse. – oznajmił Charge.

    - A co z tym Greyflashem?

    - Chyba nazywa się Albert, ale Inferno nie wie czy to jego prawdziwe imię czy tylko pseudonim, zresztą potem ci opowiem teraz musimy wymyślić dobrą taktykę, aby móc iść na bitwę.

    Rozdział 6. Bitwa ludzi i maszyn.

    Chase wyszedł na zewnątrz. Do bitwy pozostał ostatni kwadrans, niebo było już mocno pomarańczowe, a słońce świeciło bardzo nisko.

    - Która jest godzina? – zapytał Chase Charge’a, który wychodził z mobilnego centrum.

    - W pół do dziesiątej. – odpowiedział Charge patrząc na zegarek.

    - Kwadrans do wymarszu. A bitwa o dziesiątej.

    Chase pomyślał o tym wszystkim co go czeka. Ma walczyć z synem Doktora Inferno do krwawego świtu. Pomyślał, że nie daj Boże ktoś może zginąć, jakiś agent. Utalentowani ludzie i bezlitosne maszyny spotkają się. Lecz kto wygra? Kto przeżyje, a kto zginie? Czy będą to agenci, czy może Infernox? Nie znał na to odpowiedzi.

    W tym samym czasem czasie jakieś czterdzieści mil dalej.

    W wielkiej siedzibie, przed, którą stoją potężne czołgi na gąsienicach i smukłe myśliwce z ostrymi dziobami. Znana już agentom organizacja „Laxee” przebywała w swoim schronie. Amargeusz Amatic wkradł się do niego w celu odnalezienia swojego syna. Gdy tak szedł po schodach i miał już stanąć na podeście, pomyślał, że jego syn jest gdzie indziej, w tym samym momencie pomyślał o tym także Chase. Ich myśli jakby się złączyły. Chase pomyślał o tym o
    czym myśli Amargeusz, a Amargeusz pomyślał o tym o czym myśli Chase. Amargeusz usiadł wtedy na podeście i pomyślał tak:

    „Chase, nie wiem gdzie jesteś, ale obiecuję, że cię znajdę. Nastały mroczne czasy, ludzie walczą, żeby przeżyć. Jest im ciężko wyjść z domów. Bataliony cyborgów i Spy-Clopsów są w drodze, a syn Doktora Inferno sieje spustoszenie. Jest tylko jedna osoba, która może ocalić świat – ty. Ty nią jesteś. Wiem, że cię potrzebuję, a ty potrzebujesz mnie. Tylko ty możesz mi pomóc. Obiecuje, że kiedyś cię znajdę.”

    Amargeusz stanął przed wielkimi drzwiami twierdzy i pomyślał jednak, że go tam nie ma, poszedł więc. Po drodze spotkał się z panem Greenlattse’m.

    - Greenlattse, dzień dobry! Co u ciebie?

    Greenlattse nie odpowiedział, a nawet się nie zatrzymał. Poprawił wówczas swoje gęste brązowe włosy i przeskoczył cztery stopnie płaskich schodków. Stanął na podeście. Wpisał kod dostępu. Wrota otworzyły się, więc wbiegł. Otworzył drzwi windy i zjechał sześć pięter w dół. Otworzył drzwi windy i zapukał do stalowych wrót, które były gdzieś na końcu korytarza. Wrota otworzyły się. Mike Greenlattse zgiął się w pół ze strachu, a Bruce groźnie na niego łypał.

    - Zawiodłem cię Panie. Błagam o przebaczenie, to już ostatni raz! Przysięgam!

    - Ostatni raz był tydzień temu kiedy nie dogoniłeś Jona!

    - Ja bardzo przepraszam! Ja nie mogłem, nie mogłem zabić Amargeusza!

    Greenlattse zaczął płakać.

    - Cierp w ciszy!! – krzyknął Bruce.

    - Ja, nie mogę tego zrobić. On był moim przyjacielem. Tak samo jak Filip Smith i Morgan Filos, który już nie żyje.

    - Pracujesz dla mnie! A nie dla jakiś agentów!

    - Ach! Nie mogę! Nie mogę! To jest okropne, nie mogę już u ciebie pracować!

    - Jak to zrobisz zabiję cię, a zresztą bez względu na to czy chcesz u mnie dalej pracować, czy nie, i tak to zrobię.

    Greenlattse zaczął rzucać się po podłodze i błagać o litość.

    - Milcz, bo będzie bardziej bolało!!

    Greenlattse próbował się wymknąć z sali, ale Bruce zamknął drzwi używając pilota, wyjął z szuflady ostrze Aigfarath i rzucił się nim na klatkę piersiową Greenlattse’a. Greenlattse cały krwawił i miotał się z bólu.

    - A więc pozostała ci minuta życia. – oznajmił Bruce.

    - Aiiigggaaa!!! Nie mogę znieść tego bólu.

    - Jeśli nalegasz, mogę ci skrócić cierpienie?

    Bruce brutalnie ściął Greenlattse’owi głowę. Chwilę później do drzwi zapukał Sebastian.

    - Co się tu stało? – zapytał przestraszony Sebastian.

    - No wiesz, nie ważne… Greenlattse nie był członkiem Infernoxa, a teraz nie żyje.

    - Ale był wpisany.

    - Był, ale się zmieniło.

    - Co pan mówi?! Zabił pan Greenlattse’a?! Wymordowuje sobie pan drużynę?! Inferno panu tego za przeproszeniem nie zakazał?! Tak w ogóle to gdzie jest Martin.

    - On też nie żyje…

    - Pan chyba żartuje. Za chwilę drużyny nie będziemy mieli.

    - Zwrócił mi uwagę, kopnął mnie i nazwał mnie mieszańcem.

    - Ej chwileczkę… czuję jakiś silny zapach, tak jakby preparatu na komary. Czuję, że chyba dobiega z futerału na pistolet.

    - Chwileczkę, ja też coś czuję.

    - Nie rozumiem tylko jednej rzeczy, pan był z agentami i ich widział, co pan z nimi zrobił?

    - Kurde! Szlak! To jest jakiś, no nie ważne, ale ja nie pamiętam, nie pamiętam kilku godzin ze swojego życiorysu.

    - Spokojnie zaraz sobie poprzypominamy. No to jak wróciłeś do bazy?

    - Ale ja nie pamiętam? Czuję się jakbym był pijany! Ja nie wiem!

    - No to inaczej co dobrze pamiętasz?

    - Pamiętam jak zabroniłem agentom przejść, jak zabiłem Martina i jak otworzyłem futerał z drugim pistoletem, chyba miałem zagrozić agentom, ale reszty już nie pamiętam do tego momentu jak stanąłem na parkingu naszej siedziby.

    - Hmmm…

    Bruce otworzył futerał, z którego dobiegał mocny zapach jakiegoś preparatu.

    - To coś w rodzaju, tego czegoś na co oni mówią Finckox czy czegoś w tym stylu. Zadziałał na moją pamięć… Z dala! Tylko tego nie dotykaj!

    - Wiesz, że działa więc niedługo sobie wszystko przypomnisz. – uspokoił go Sebastian.

    Wróćmy do agentów, którzy wychodzili na wymarsz.

    Niebo było lekko granatowe, zapalały się latarnie, a zza horyzontu nadchodziło jakieś dwa tysiące Spy-Clopsów rozmaitych rodzajów. Agenci mieli przygotowane pojazdy, które stały w szeregu.

    - A więc zaczęło się. – oznajmił Charge.

    Kilku strażników z nożami ostrymi jak brzytwa zataczały koło nad kilku dziesięcioma Spy-Clopsami 0. Charge w gotowości trzymał paralizator i zaciskał pięść. Z oddali wyłonił się robot, z którego wyszedł syn Doktora Inferno. Wszystkie Spy-Clopsy odsunęły się, żeby zrobić miejsce dla swojego pana. Jeden ze Spy-Clopsów 3000 zawisnął w powietrzu na swej sieci, próbował na coś albo na kogoś zapolować. Za agentami stali James Lippse i Tom Kniste. Spy-Clops Komandor zrobił szpagat, a jego szóstka zielonych oczu zmieniła kolor na czerwone. Jakaś dwudziestka jego
    pomocników poszła za nim, w stronę agentów. Inferno stanął przed agentami i wtedy zabrzmiał sygnał rozpoczęcia bitwy. Charge strzelał z paralizatora na oślep, a po chwili tornado Spy-Clopsów rozeszło się.

    - Zobaczymy jakiego agenta tym razem sobie ustrzelimy?

    Inferno ustawił się na przodzie, nie celując trafił Kniste’a w brzuch. Kniste runął do tyłu i powiedział:

    - Trafił mnie. Nie sądzę, abym przeżył coś takiego, ale trzymam za was kciuki.

    - Kniste! Kniste! – przerażeni agenci próbowali uratować Kniste’a, ale na próżno.

    - To ostatnie sekundy mojego życia więc powinienem zdradzić wam pewną tajemnicę.

    - Tajemnicę? – zdziwił się Fuse.

    - Tak, no bo ja Markus, Stargise i Mude coś ukrywaliśmy…

    - Ale co? – zapytał Charge.

    - Powiem wam, ale nie wiem czy starczy mi tchu… O tak Jamie Sixty sprzedawał rozmaite pistolety, które były już bezużyteczne i pracował razem z Greyflashem. Greyflash miał własną siedzibę, która nadal stoi, setki tajemniczych miejsc i niesamowity pokój…

    Kniste zamknął oczy i z trudem podał Charge’owi kopertę. Charge otworzył kopertę w środku było napisane:

    „Greyflash jeszcze za życia wykupił mnie szpiegom Infernoxa. Sixty testował na mnie najnowsze lasery. To było okropne doświadczenie. Nie spałem po nocach myśląc o tym, co czeka mnie następnego dnia. Po dwóch tygodniach byłem tylko nie dobitką. Syn Doktora Inferno powiedział, że mogę dla nich pracować i żyć, nie pracować i zostać zabity, lub nie pracować i żyć ze świadomością, że Infernox zabił wszystkich agentów, i ja uciekłem. Szukali mnie… i wy mnie znaleźliście. Bardzo wam za to dziękuję, zawdzięczam wam życie. Choć wiem, że gdy to przeczytacie już będę martwy. Doktor Inferno, a właściwie jego syn wyznaczył nagrodę: sto tysięcy $ – za moją głowę. Wystarczy, że jeden z was pójdzie do gmachu na Unineat st. Carvoolse nr. 13. – obok budynku organizacji: Laxee – Wasz Tom Kniste.”.

    - Unineat st. Carvoolse. – powtórzył Charge.

    - Czy to daleko? – spytała Trace.

    - Zaledwie pięćdziesiąt mil od bazy w okolicach „Sirckle Street” obok „University Gloop”. – odpowiedział Charge.

    Charge włożył list za pazuchę i poszedł na bitwę. Pociski śmigały jak szalone. Charge niszczył dziesięć Spy-Clopsów w dwie minuty. Nie zdołał jednak zniszczyć kilku Komandorów, którzy byli gotowi zniszczyć całe mobilne centrum. Chase leżał wówczas, jakby zetknięty z mokrą glebą. Miał skrzyżowane ręce, całe we krwi. Miał także skręcony nos i dwa wybite zęby. Po kilku minutach podniósł się na ziemię, jednak cały zginał się z bólu. Wtedy wybiła jedenasta.

    - Godzina bitwy. – oznajmił Magma.

    - Chase! Turbosamochód! Chase!!! Szybko!!! – krzyczał Charge.

    - Nie dam rady. – oznajmił Chase przewracając się na ziemię.

    - Chase! Wierzę w ciebie! – pocieszyła go Trace i podbiegła do niego.

    Chase przewrócił się na brzuch.

    - Nie żyje. – oznajmił jeden ze Spy-Clopsów.

    - Nie! On musi żyć!!! Chase!! Tylko nie to!! Dlaczego on?! Dlaczego akurat on!!!! – Trace klęczała przed ciałem Chase’a.

    Podbiegł Fuse, powiedział, przerażony:

    - Nie! To nie możliwe!!! Pocisk go nie zatrzymał! Magma i Spy-Clops nie mogą go zatrzymać! Nie mogą! To po prostu nie możliwe!! Chase, proszę cię powiedz, że tam jesteś. Powiedz, że żyjesz.

    - Bitwa to nie czas na opłakiwanie zmarłych. – powiedział Charge.

    - Ja… a. – Chase’owi nie starczyło tchu, zakaszlał i przewrócił się na plecy.

    - Chase! Żyjesz!

    Trójka agentów podniosła Chase’a.

    - Czuję, że muszę to zrobić. Ahh!!! Auk!!! – powiedział Chase ledwo co łapiąc oddech.

    - Nie możesz, ledwo co żyjesz. Jesteś ranny. – powiedział Charge

    - Muszę…

    Chase otworzył drzwi Turbosamochodu. Usiadł i ruszył na ciemną ulicę London Street, oświetloną latarniami. Spy-Clopsy strzelały w szyby Chase’a. Chase wysiadł i doczołgał się do specjalnego urzędu i położył się w fotelu. Poprosił mężczyznę:

    - Widzi pan, że domy płoną. Jestem zmasakrowanym agentem specjalnym i proszę o jaką kol wiek ilość posiłków… Wyczerpały się nam, a część została wyniszczona przez Spy-Clopsy…

    - Ja…

    Huknęło. Wrota domu runęły. Spy-Clopsy zaatakowały dom. Chase poczuł, że umiera, że jego oczy się zamykają. Leżał wówczas na podłodze cały w krwi. Spy-Clopsy przyszły go zabić, urwał mu się film, a może umarł! Bez względu na to, było bardzo źle!…

    Obudził się w wygodnym materacu.

    - To tylko koszmar, to tylko bardzo zły sen… – wmawiał sobie Chase.

    Jednak po chwili poczuł ten sam ból, który zapamiętał ze snu. Spojrzał na rękę. Miał na niej opatrunek. Wybiła, któraś godzina. Chase policzył ilość dzwonów. Wyszło mu, że jest dwunasta. Jest północ, czyli jest tu od godziny. Wstał, miał sztywne nogi. Usiadł na fotelu. Poczuł nieznośny ból. Zdjął opatrunek z nóg. Opatrunek był cały we krwi. Chase miał głębokie rany na. Chase rozejrzał się. Był w białym pokoju, przypominającym szpital. Zszedł na dół. Na dole zastał Filipa Smitha, nad czymś myślącego. Było to duże i pozytywne zaskoczenie dla Chase’a.

    - Gggg… dzie ja jestem? – zapytał Chase ledwo łapiąc oddech.

    - Chase nie bój się, jesteś u mnie w domu.

    - Ja przepraszam, to przeze mnie. A gdzie jest Michael Bist?

    - Spokojnie, żyje. Spy-Clopsy zburzyły tylko urząd. Bist jest w szpitalu. Znalazłem cię i zabrałem. Amargeusz Amatic wyszedł już ze szpitala. Mówi, że Greenlattse stał się taki, no chamski. Ostatnio nie mówi: Dziękuje, proszę, przepraszam. Jest bardzo poważny. Nie rozmawia z jego przyjaciółmi. Jednym słowem zwariował.

    - Stary, biedny Greenlattse. Żal mi go.

    - Chase, prześpij się. Dobrze ci to zrobi…

    - Dziękuję, Filip. Zawdzięczam ci życie.

    Chase po chwili jednak poczuł, że czuje się lepiej. Podjechał i opowiedział Fuse’owi o tym co mus ie przydażyło. Głos Charge’a dobiegał zza mobilnego centrum:

    - Lippse poległ.

    Lippse był ciężko ranny. Ledwo co łapał oddech. Spy-Clops z nożem, który był winowajcą tego ataku był już kupą złomu, leżącą obok kosza na śmieci. Charge ocierał chustą rany Lippse’a.

    - Połóżmy go w mobilnym centrum. – zaproponował Chase.

    Fuse wyjął nosze z mobilnego centrum i wraz z Charge’m położył na nich Lippse’a. Lippse leżał nieruchomo. Zamknął oczy i mamrotał coś pod nosem, jeszcze żył, ale jednak ledwo, ledwo co. Agenci zabrali Lippse’a do mobilnego centrum. Fuse został z nim i położył go na miękkim, wygodnym materacu. Trace schowała się za dużym bilbordem, widząc kolejne bataliony Spy-Clopsów nadchodzące ze wschodu.

    - Koniec z tym u licha!! – krzyknął Charge.

    Charge włączył mobilne centrum i za jednym zamachem przejechał ponad dwieście Spy-Clopsów. O pierwszej paliła się prawie cała ulica. Zginęło już niemal tysiąc cywilów, a rannych naliczono prawie dwa i pół tysiąca. Straż pożarna właśnie wyciągała jedną rodzinę z ruin ich domu. A w oddali jechało ponad dwadzieścia ambulansów na sygnale. Chase objął Trace i pocieszył ją. Trace zauważyła jak Inferno każe Magmie, żeby ten wszedł do robota. Trace wtedy odsunęła rękaw prawego ramienia i Chase zobaczył krwawe cięcia. Chase otworzył apteczkę i nasmarował rany Trace
    specjalną maścią. Chase zobaczył scenę walki Spy-Clopsa z Fuse’m. Fuse jeszcze nie do końca opanował wszystkie funkcję paralizatora, więc zamiast zniszczyć Spy-Clopsa utworzył nad nim pole siłowe.

    - Daj mi to! – rozkazał Charge.

    Jeden z kilkunastu strażników wbił nóż w lewe ramię Trace. Trace zawyła z bólu.

    - Odwal się od niej ty kretynie!!! – wykrzyknął Chase.

    Chase kopnął strażnika w twarz. Strażnik runął na plecy. Fuse go zastrzelił i spojrzał na Charge’a bijącego się ze drugim strażnikiem i podbiegł do Trace. Gdy Charge zakończył bijatykę ze strażnikiem, także podbiegł. Rana Trace przypominała zygzak. Na środku zabarwienie rany było bordowe i mocno krwiste, a po bokach jasno czerwone.

    - To sztylet Haisa. Rana zabliźni się za jakiś rok, ale blizna nigdy się nie zagoi. – oznajmił Charge, opatrując ranę.

    Rękawy Charge’a były całe uwalone w krwi. Jego mina wyglądała jakby za chwilę miał coś powiedzieć, ale jednak tego nie zrobił.

    - Kto to Hais? – zapytał Fuse.

    - Wydaję mi się, że był znanym rzeźbiarzem, który niegdyś pracował dla Infernoxa. – odpowiedział mu Chase, niepewnym głosem.

    Charge pokazał swoje dłonie.

    - Na szczęście to nie tylko moja krew. – oznajmił.

    Charge nałożył maść na ramię Trace. Ostrzegł ją:

    - Uważaj. Nie dotykaj rany przez najbliższą dobę i uważaj żeby rękaw nie zatykał rany. Codziennie przemywaj ją minimum trzy razy i koło jedenastej, piętnastej i dwudziestej drugiej smaruj ramię specjalną maścią. Rób to przez dwa tygodnie, a rana na pewno się zabliźni.

    - Uważasz, że nie trzeba jej zszyć? – upewniła się Trace.

    - Nie trzeba będzie. – odpowiedział Charge.

    Wtedy Spy-Clopsy otoczyły agentów. Wybiła druga. Fuse wyjął zapasowy pistolet i strzelił w stronę Komandora Spy-Clopsów, w momencie kiedy ten miał czerwone oczy. Spy-Clops rozkazał:

    - Zabić ich!!! Zwołać dziewięć komandorów i sto dziesięć Spy-Clopsów 3000!

    Spy-Clopsy ustawiły się w szeregu i każdy był gotów zabić jakiegoś agenta. Charge strzelał z paralizatora na oślep. Piętnaście Spy-Clopsów 3000 stawało się kupą złomu w dwie minuty. Po kilkunastu minutach został tylko jeden Komandor, który właśnie wydał rozkaz i zostało jeszcze kilka Spy-Clopsów 0, które łatwo dawało się pokonać. Po dziesięciominutowej walce ze Spy-Clopsem Komandorem, który miał już tylko pięć kończyn, dwie ręce i trzy nogi, Trace usiadła na nowo pomalowanej ławce, która wyglądała wówczas jakby nie była malowana ze sto lat i miała zdrapywaną farbę. Trace obejrzała swoją nogę, była okaleczoną, w niektórych miejscach. O trzeciej ogłoszono alarm. Każdy miał zostać w domu. Tysiąc sześćset ofiar i trzy i pół tysiąca rannych. Jednak alarm poskutkował, bo do czwartej poległo tylko piętnaście osób, a rannych było dwa razy tyle. Chase wsiadł do Quada i spróbował otoczyć linę wokół nóg robota. Jednak linę przecięto. Nie była to dobra wiadomość, bo agenci nie mieli planu B. Mieli natomiast mózgi więc postanowili być optymistami. O czwartej czterdzieści nastał krwawy świt. Bitwa jednak się nie skończyła, bo na razie był remis. O szóstej Chase założył odrzutowy plecak. Wybił się w powietrze i zatrzymał się na wysokim biurowcu, gdzie syn Doktora Inferno groził Trace ostrym jak brzytwa sztyletem Aigfarath zdobytym w nocy przez Spy-Clopsy.

    - Albo oddasz klucze albo ona zginie!!

    Inferno już zaczął rozcinać koszulę Trace.

    - Nigdy, nie oddawaj mu kluczy! – krzyczała Trace, którą w tej chwili Inferno zakneblował.

    - Wybieraj!

    Chase zastanowił się. Zawahał się, ale rzucił klucze Doktorowi Inferno, który odłożył miecz, a właściwie go puścił, ale niestety zostały wyrzucone z dachu wysokiego biurowca. Inferno powiedział:

    - A wiesz, Chase. One nie były mi potrzebne.

    - Charge mnie zabiję… zbiegnij po schodach, Trace.

    Chase natomiast skoczył w przepaść z niewielką pomocą rakiet w odrzutowym plecaku. Wyciągnął prawą rękę. Zabrakło mu dosłownie pięciu centymetrów, ale Chase się nie poddawał. Zadzwonił do Trace, żeby ta wyrzuciła mu przez okno futerał na pistolety. Chase z łatwością złapał go i teraz mógł złapać klucze, gdyż ważąc teraz więcej, Chase mógł już pozwolić sobie na złapanie kluczy, które były delikatne i pękłyby z łatwością jakby zderzyły się z ziemią. Chase w ostatniej chwili wybił się w powietrze i wylądował, gdy Trace była już na szóstym piętrze. Natomiast gdy była już na trzecim, Chase podszedł do Charge’a i pokazał mu klucze.

    - Gratuluje, Chase to nie łatwe. Nie wielu agentów, by to zrobiło, za ten wyczyn dostaniesz małą, srebrną gwiazdkę. Nie jest złota więc nie pomoże ci się zbliżyć do kolejnego awansu, ale to ważne wyróżnienie.

    Wtedy Trace wybiegła z biurowca, uściskała Chase’a i powiedziała:

    - Jak ci dziękuję! Chase, ja cię…

    Wtedy Inferno wsiadł do robota i uderzenie stalowej stopy robota o ziemię zagłuszyło ich rozmowę.

    Rozdział 7. Na ratunek Trace!

    Chase rozejrzał się. Spojrzał na Trace. Siedziała na tej samej ławce, która teraz była w sumie dwoma ławkami. Trace była przerażona i płakała. Spoglądała na aleje zniszczonych domów.

    - Na tej ulicy jest dom moich rodziców. – oznajmiła, cała dygocząc.

    - Gdzie są? – zapytał Chase.

    - Mama wyjechała z bratem na urlop.

    - A tata?

    - Tata został. Był już na urlopie z mamą.

    - Dlaczego nie uciekł?

    - Tom? Chyba chciał ochronić swój dom.

    - Dzwoniłaś do niego?

    - Nie odbierał.

    Kilkanaście sekund później telefon Trace zadzwonił. Gdy zobaczyła napis „Tata” kamień spadł jej z serca.

    - Nie mogłem znaleźć telefonu. Zostawiłem go w szufladzie. Kto by pomyślał. Czy coś ci się stało.

    - A tobie?

    - Mniejsza o mnie.

    - Mnie? Mam ślady sztyletów na rękach.

    - Och! Bardzo cię boli?

    - Niestety, ale na pewno mniej niż wcześniej.

    - Jak się czujesz?

    - Podle.

    - Co się stało?

    - Agenci ucierpieli, a Kniste w ogóle poległ. A możesz powiedzieć mi czy dom w ogóle stoi, a domy sąsiadów…

    - Tak, stoi. Nasze podwórko też nie zostało zniszczone. Bardzo kusiło mnie żeby wyjść i wam pomóc, ale postanowiłem nie łamać zakazu.

    - W ogóle spałeś?

    - Nie, nie mogłem przestać o was myśleć.

    - Słyszałeś ten hałas?

    - O tak! Przez chwilę musiałem włączyć radio i założyć słuchawki.

    - Dobrze, że nic ci się nie stało.

    - Prowadzicie?

    - Ani nie przegrywamy, ani nie prowadzimy. Do zobaczenia.

    - Do zobaczenia.

    - Trace! – zawołał Chase.

    - Wiem! Nie mam czasu, teraz muszę… wiem, że mnie uratowałeś, wiem, że zawdzięczam ci życie i w ogóle, ale powiem to kiedy indziej. – odpowiedziała Trace odkładając telefon.

    Trace wsiadła do mini samolotu i wzbiła się w powietrze. Chase natomiast wystrzelił kilkadziesiąt Superrakiet z Turbosamochodu i dzięki temu nogi robota wybuchły. Górny moduł jednak się odłączył i Inferno odleciał.

    - No, kochany! Zbierasz na złotą gwiazdkę. – Oznajmił Charge, a Chase się uśmiechnął.

    Trace strzelała w kabinę robota, ale nic jej to nie dało. Wylądowała na wieżowcu, gdzie wylądował także Inferno. Trace została związana. Inferno wsiadł do robota i złapał ją jego pazurami. Trace wisiała pięćdziesiąt metrów nad ziemią. Chase przerażony tym widokiem założył odrzutowy plecak i wzbił się w powietrze. Wylądował na bloku. Inferno śmiejąc się pod nosem zrzucił w przepaść Trace. Chase za pomocą rakiety w odrzutowym plecaku spadał w przepaść. Ponieważ był o trzydzieści kilogramów cięższy od Trace złapał ją w powietrzu, i mocno ją trzymając wzbił się w powietrze. Tym razem Trace zadzwoniła natychmiast do taty i do mamy i opowiedziała im o tym, że Chase dwukrotnie ją uratował.

    - Gratulacje! Teraz daj mi tą zabaweczkę. – powiedział Charge.

    - Turbosamochód?

    - Tak… Ty dostaniesz samolot Trace.

    Chase wsiadł do samolotu Trace i wielokrotnie strzelał do robota, ale po długim wysiłku wybił tylko szklaną kabinę. Dopiero za jakimś pięćdziesiątym razem, Charge’owi udało się zestrzelić robota. Płonąca kabina z hukiem uderzyła o ziemię i wybuchła.

    - Hura! Jestem mistrzem!!! Powinienem sam wstawić sobie złotą gwiazdkę!! O tak!!… Inferno nie żyje.

    Rozdział 8. Powrót do Alp.

    - Czy, to koniec Infernoxa? – zapytała Trace.

    - Hmmm… dobre pytanie. – zastanawiał się Charge.

    - Napiłabym się herbaty z mlekiem.

    - A ja szampana.

    Charge narysował na kartcę gwiazdkę i nakleił ją na słomkę. Tak stworzył flagę, którą wymachiwał na około.

    - Hura! Hura!

    Chase rozejrzał się. Ulica wyglądała jak Warszawa po Drugiej Wojnie Światowej. Westchnął i przeszedł się po alei. Zobaczył tam kilka pierścieni, które Doktor Inferno Junior dostał od swojego taty. Podniósł je i na nie chuchnął, by oczyścić je z ziemi. Następnie założył je na palce. Był zawiedziony, była to tylko biżuteria, a on myślał, że da mu jakieś nadzwyczajne moce. Zaniósł je Charge’owi i pochwalił mu się znaleziskiem.

    - W twoich rękach to tylko biżuteria, ale w rękach takiego człowieka, to moc. – wytłumaczył Charge.

    - Rozumiem.

    - Chwileczkę, moc w biżuterii zostaje przekazana temu kto pokonał ich poprzedniego władcę. O tak, ale czy to oznacza, że ja jestem ich panem? Zaraz się przekonamy.

    Charge założył jeden z pierścieni na palec wskazujący i wyciągnął go w niebo. Wtedy wystrzeliła z niego wielka chmura ognia.

    - Łał!!

    Agenci się spakowali. Lippse został zawieziony do skrzydła szpitalnego. Tam także Tom i Nina opatrzyli rany agentów. Chase zwołał agentów. Nie tylko dostał złotą gwiazdkę, odznakę, ale także każdy agent gorąco go pochwalił, ale ten powiedział:

    - Laxee, jestem im coś winien. Wrócę za miesiąc, może dwa. Mam nadzieję, że przeżyję i załatwię ten konflikt.

    Trace się rozpłakała.

    - Chase! Nie! Błagam cię! Nie rób tego!

    - Muszę… Wybaczcie mi.

    Czarne chmury zasłoniły niebo. Chase ubrał się i wsiadł do Turbosamochodu.

    Chase podjechał pod ich budynek i już wybiegł z Turbosamochodu. Przyszedł Bruce.

    - Zaraz. Chwileczkę, Chase sądziłeś, że przyjechanie tą „niby furą” pomoże ci rozwiązać konflikt. Nie odpuszczę ci tego. Sądziłeś, że głupim preparatem zwyciężysz i…

    - I co?

    - Greenlattse nie żyje, jest ci przykro?! O Chase, rozpłaczę się!

    - Ja też cię zaskoczę.

    - Słucham?!

    - Doktor Inferno Junior nie żyje!

    (Uwaga! Ciąg dalszy nastąpi!)

  52. April 20, 2015 - 6:52 am | Permalink

    Przypomnienie poprzedniej części: Agenci wyruszają na bitwę. Charge wraz z Chase’m niszczą robota. W ten sposób ginie Inferno. Chase musi załatwić pewien konflikt z Laxee’m.

    Rozdział 1. Laxee.

    Chase miesiąc temu został osadzony w więzieniu „Laxee”. Był bity metalowymi łańcuchami, biczem przez Bruce’a i szantażowany. Pewnego dnia, gdy Bruce przyszedł go torturować, Chase szybko wyciągnął nóż i przeciął więzy, uciekł.

    - On uciekł! Chase Amatic uciekł!!!

    Chase ukrył się w skrytce i rozbił sejf, wyciągnął z niego miecz Aigfarath. Peter i Mark zagrozili mu rewolwerami.

    - Nie masz broni, braciszku?!

    - A, tak się składa, że mam.

    Chase dźgnął nożem najpierw Petera, a następnie Marka. Sztylet wypadł mu z ręki.

    - Hostain, zabij Amatica!! – rozkazał Bruce.

    - Tak jest.

    Hostain był bokserem. Chase na szczęście też coś umiał. Chase zjechał sześć pięter w dół i zamknął się w toalecie. Hostain wyrwał drzwi z zawiasów i wbiegł do toalety. Nic nie mówiąc kopnął Chase’a w udo i pobił go po twarzy. Wyrwał mu także kilka włosów. Chase zadał mu ból kopniakiem w dłoń. W ten sposób wybił mu palec. Hostain pociągnął Chase’a za ucho, a ten przycisnął mu głowę do umywalki. Po chwili Chase poczuł pięść boksera na twarzy. Zawył z bólu i przewrócił się na kosz na śmieci. Boxer złapał agenta i przycisnął go do ściany. Chase poczuł jak krew
    spływa mu po nadgarstku i kopnął Hostaina w kostkę. Hostain próbował wykręcić mu rękę, ale za chwilę dostał w kolano. Bokser zadał, więc agentowi kolejny cios. Chase złapał Hostaina za głowę i jeszcze raz przycisnął go do umywalki. Tym razem odpalił kran i zaczął dusić boksera, bokser już wyciągał rękę, ale Chase mocno zacisnął ręce na jego szyi i przekręcił ją na boki. Hostain zaczął się krztusić i dusić. Przewrócił się do tyłu. Chase położył jego ciało na posadzce i spróbował uciec.

    - Chyba nie żyje. – pomyślał Chase.

    Chase ostrożnie zamknął drzwi do toalety i już jechał windą, ale Bruce wybił w niej szybę i zaczęli się bić. Chase próbował kopnąć Bruce’a, ale ten wybił tylną szybę windy i popchnął Chase’a, żeby ten spadł do szybu windy. Na chwilę zamknął powieki. Otworzył je jak już spadał. Był to koszmar. Wyciągnął linowy pistolet i zawisnął na jednym
    szczeblu. Zobaczył, że mechanizm jedzie w górę czyli winda zjeżdża w dół więc do niej wskoczył. Gdy winda znalazła się na dolę nacisnął przycisk +0, a winda zjechała na parter. Chase wysiadł z windy i wybiegł do Bruce’a.

    - Amatic! Chodź, porozmawiamy! – wykrzyknął Bruce.

    - Nie chcę rozmawiać z kimś kto próbował mnie zabić! Nigdy w życiu!

    - Ten podły żart doprowadził mnie do szału!!

    - To nie był żart, Charge zrobił to genialnie. Żeby opracować taką technikę trzeba naprawdę wielu…

    - To nie jest temat na naszą rozmowę! – przerwał mu Bruce.

    - Słucham. To o czym chcesz rozmawiać?

    - Na przykład o tym jak zginął biedny Hostain?!!!

    - Proste. Zabiłem tego, kto próbował mnie zabić.

    Chase trzasnął drzwiami.

    - Chase!!! U diabła!!!

    - Chase biegł tarasem, i wtedy Bruce wybiegł i go gonił. Bruce też był szybki, ale jednak nie tak szybki jak Chase. Gdy Chase znalazł się ponad pięćdziesiąt metrów za Bruce’m, Bruce wrócił do bazy. Nad bazą latały myśliwce. Jeden nieprecyzyjny pilot zamiast rzucić minę w Chase’a, rzucił ją w okolice bazy. Baza wybuchła.

    Rozdział 2. Tajemnice Greyflasha.

    Chase usłyszał huk. Rozejrzał się. Obok gmachu na Unineat st. Carvoolse przechadzał się Amargeusz Amatic.

    - Dzień dobry, tato.

    Amargeusz obejrzał się.

    - Ach! To ty! Przepraszam nie zauważyłem cię. Ta eksplozja, to straszne…

    - No cóż czasami trzeba skorzystać z prawa na zabijanie. Jestem już w gazecie dla agentów?

    - No wiesz, ktoś na pewno o tym napisze. Ostatnio były takie sensacje. Pomyśl ile drzew musieli zużyć, żeby o tym wszystkim napisać. Weźmy nawet magazyn Hartloops, który nie jest magazynem dla agentów. Muszą pisać o tej całej bitwie. A wiesz, że robili wywiad z Charge’m i pochowali Markusa niedaleko ulicy Harry’ego Flintsa?

    - Kiedy?

    - Dwa dni po powrocie z misji.

    - A Kniste?

    - A tak, jego pochowali cztery dni po powrocie.

    - Kniste wiedział, że umrze.

    Chase podał kopertę Amargeuszowi, który przeczytał treść i zrobił wielkie oczy.

    - Coś podobnego. – zdziwił się Amargeusz i oddał kopertę Chase’owi.

    - Ja naprawdę się zastanawiam, a w sumie chyba już to zrobiłem. Chodź, zaprowadzę cię.

    - Do tajemniczego domu?

    - Tak.

    Chase złapał Amargeusza za rękę i otworzył drzwi pensjonatu.

    - Greenlattse nie żyje. – oznajmił Amargeusz.

    - Wiem, rozmawiałem o tym z Filipem Smithem.

    - Wtedy mówił chyba jeszcze nie wiedział o jego śmierci.

    - Tak naprawdę to nie mówił, że umarł, bo tego dowiedziałem się trochę później.

    - No, bo tak naprawdę wykupili Greenlattse’a. Nie mam słów do tego Bruce’a kazał Greenlattse’owi nas wszystkich zabić.

    - Nie mógł tego zrobić, prawda?

    - Tak, to był szantaż, Bruce go zabił sztyletem Aigfarath.

    Chase pokazał głębokie skaleczenie na palcu prawej ręki.

    - Kiedy walczyłem z Peterem i Markiem palec mi się przesunął i lekko musnąłem ostrze. Okropny ból. Nie wytrzymałem. Nie udało mi się utrzymać miecza. Uciekłem. Hostain mnie gonił. Zamknąłem się w toalecie i przemyłem ranę zimną wodą. Kiedy wyłamał drzwi bardzo pożałowałem, że nie mam przy sobie sztyletu Aigfarath. To merubryna. Ten materiał przetrwa każdą eksplozję. Sądzę, że Aigfarath znalazł sobie nowego właściciela.

    - Sądzę, że to bardzo prawdopodobne… Ten Filip ma taką kondycję. Chodzi na półmaratony.

    - Ma siedemdziesiąt dwa lata, prawda?

    - Tak.

    - Chodźmy i zobaczmy co ukrywa przed nami Greyflash.

    - Tylko nie ciągnij mnie do ruin Centrum Ajkhtab. Byłem dziś na długim spacerze.

    Na ścianie budynku wyryte litery ostrzem Aigfarath, połyskiwały w blasku słońca: „Zniszczony po wielu pożarach i eksplozjach. Schron LP14 zburzono”. Weszli do dużej sali gdzie na środku stał grób, na którym wyryte tym samym ostrzem, litery połyskiwały: „Tu spoczywa Albert Greyflash. 1970-2009”. W koło grobu ułożone były złote puchary
    z wodą. W największym z nich pokruszone były płatki róż. Na ścianie wyryty był napis: „Janina Karaya – ukochana Greyflasha 1972-2008 – zginęła w eksplozji schronu LP14”.

    - Ale jak zginął ten Greyflash? – zastanawiał się Amargeusz.

    - Wydaję mi się, że to kłamstwo, ale Doktor Inferno, a właściwie jego syn mówi, że przypadkowo nakłuł się sztyletem Aigfarath.

    Po drugiej stronie leżał drugi grób, grób Janiny. Jednak na końcu sali leżał duży komputer.

    - Trzeba wpisać hasło. – oznajmił Amargeusz.

    - Chwilkę dziesięć znaków, hmmm… A9B1345X6E.

    Wrota się otworzyły.

    - Skąd wiedziałeś?

    - No wiesz, po prostu domyśliłem się.

    Chase i Amargeusz weszli. W środku był dosyć duży, kwadratowy pokój pokryty ciemnoszarymi kafelkami na podłodze, ścianach i suficie. Pokój był zupełnie pusty.

    - Pusty pokój? – wymamrotał Chase niepewnym głosem.

    - Chyba to nie możliwe… A może po prostu ktoś sprzątnął ekspozycję?

    - Nie sądzę. Jestem pewien, że to podstęp.

    Chase pociągnął za jeden kafelek i pociągnął szary stopień do oporu.

    - Patrz! Ten kafelek! – powiedział Chase nie wierząc w to co się stało.

    - Co? Szuflada?

    - Nie. Moim zdaniem to stopień.

    Chase pociągnął za inny, ani drgnął. Pociągnął więc drugi od lewej. Też to nic nie dało. Pociągnął więc kafelek o jeden stopień wyżej. Udało się. Chase wyciągnął kolejny stopień.

    - Chyba zrozumiałem zasadę. – oznajmił.

    - Co?

    - To schody, ale dokąd?

    Chase wyciągnął kolejny stopień, i kolejny, aż stopnie ułożyły schody do jakiejś połowy wysokości pokoju. Chase stanął, wyciągnął ręce i zobaczył, że dotyka sufitu.

    - Brawo, Chase!

    Chase wyciągnął cztery kafelki z sufitu. Kafelki z łatwością wypadły, a z sufitu wysunęła się stalowa drabina.

    - Sprytne, ale nie dałem się nabrać. – oznajmił Chase.

    Chase ostrożnie wysunął drabinę do końca i wszedł trapem w podłodze do kolejnego pomieszczenia

    - A! To tylko toaleta! – rozczarował się Chase.

    Amargeusz po chwili wyszedł trapem na górę i spojrzał na pomieszczenie, które było łazienką. Chase był bardzo zawiedziony. Tak cieszył się, że udało mu się odkryć coś takiego, a teraz poczuł żal kiedy tak wpatrywał się w białe kafelki.

    - Chase, jaki to podstępny podstęp. – powiedział Amargeusz.

    - Co? Teraz daleko mi do żartów i kpin.

    - Odwróć się.

    - Co? Mam się odwrócić?

    - Tak.

    Chase odwrócił się. Zobaczył drzwi, ku jego zdziwieniu z łatwością otworzyły się i wyprowadziły go na elegancki korytarz. Po bokach korytarza znajdowały się tylko łazienki i toalety, ale na końcu duży pokój. Pokój okazał się biblioteczką.

    - Ależ to tylko zwykłe książki… – zaczął Amargeusz.

    - Z wyjątkiem tej. – dodał po chwili Chase.

    Chase wyciągnął książkę pod tytułem: „Biografia Alberta Nicolasa Greyflasha”.

    - No! Czegoś takiego szukaliśmy! Całe czterysta sześćdziesiąt stron poświęcone biografii Greyflasha. Możemy już wracać. – powiedział Chase.

    Chase zszedł po stalowej drabince, wyszedł z budynku i pożegnał się z Amargeuszem.

    Rozdział 3. Pożegnanie Infernoxa.

    Chase wsiadł do Turbosamochodu i wrócił do bazy.

    - Żeby nie było: ostrzegałem. – powiedział w drzwiach Chase.

    - Chase! Wreszcie! – ucieszyli się agenci, a Chase poczuł się trochę obco.

    - Chase! Pomalowałam sobie włosy na nowy kolor, widzisz?

    Kolor włosów Trace był kolorem pomiędzy rudym, a brązem.

    - Moim zdaniem wyglądasz lepiej w kasztanowych. – oznajmił Chase.

    - A’propos włosów to wyglądasz jak Amargeusz. Chase, musimy załatwić ci fryzjera. – oznajmił Fuse

    Faktycznie włosy Chase’a sięgały aż do ramion, a jego broda była stanowczo za długa.

    - To jak, jestem już w gazecie? – zapytał Chase

    Charge podał mu najnowszy egzemplarz gazety, a Trace nalała wody do szklanki. Chase usiadł na kanapie. Cała gazeta była mu poświęcona. Na pierwszej stronie gazety było napisane:

    Nagłówek: Chase wykorzystał prawo na zabijanie.

    Poniżej: Chase Jack Amatic zabija Alexa Hostaina.

    Treść: W sierpniu w gmachu budynku organizacji Laxee przebywał Chase. Nie wiemy czy Chase chciał wymordować wszystkich zakładników budynku, czy też chciał zgrać chojraka i zapracować na następną odznakę, wiemy natomiast co mniej, więcej działo się w budynku. O dziewiątej rano, Chase przeciął więzy i wydostał się na wolność. Nakłuł dwóch strażników sztyletem Aigfarath i schował się za ścianą. Bruce Lanax, (szef organizacji) wydał rozkaz, aby reszta organizacji zabiła Chase’a. Zgłosił się bokser, Alex Hostain. Chase miał drobne zranienia, (prawdopodobnie po torturach) więc prze okazji zamknięcia się w łazience przemył rany. Do toalety dostał się Hostain i się pobili. Podczas ich bójki drzwi zostały zniszczone podobnie, jak lustro, kosz na śmieci, itd. (ciąg dalszy na s. 3…)

    - Bzdury wyssane z palca. – stwierdził Chase.

    Nie kontynuując czytania, Chase wyrwał wszystkie strony, podarł je i cisnął nimi do kosza na śmieci.

    - W Top Magazine nie ma dziennikarzy, są sami kretyni, którzy konfabulują rzeczywistość żeby zaintrygować czytelników.

    Chase ściągnął koszulę i rzucił ją na łóżko. Z prawego boku brzucha wyjął kawałek zielonego plastiku i wyrzucił go do kosza.

    - Nawet plastik może się zbuntować! – powiedział Chase, pokazując agentom niewielkie zranienie na boku brzucha.

    Następnie założył płaszcz i poszedł do skrzydła szpitalnego. Pani recepcjonistka od razu rozpoznała Chase’a i powiedziała:

    - Fryzjer jest na drugim piętrze.

    - Dzięki.

    Chase wbiegł do windy i pojechał na drugie piętro. Po niecałej godzinie wrócił do bazy. Wieczorem, Chase wbiegł do łazienki. Nasmarował się maścią, przemył rany i wszedł pod prysznic. Następnie położył się do łóżka i kontynuował czytanie swojej ulubionej książki. Zasnął. Śnił mu się bardzo dziwny sen:

    Fuse leżał w fotelu. Nie miał lewej nogi.

    - Idź do fabryki i przynieś mi nogę, Chase! Ale szybko!

    Chase biegł, ale za szybko. Zawisnął w czasoprzestrzeni i teleportował się już z gotową nogą Fuse’a, dumny z siebie, wrócił dwa lata później.

    - Chase!!! Zawiodłem się! Twój żart spowodował, że amputowali mi wszystko. Została sama głowa!!!! – krzyczał Fuse, wściekły na Chase’a.

    - Chase, przynieś mi proszę kostur Anuquwater. – powiedział Charge.

    Chase poszedł do stawu. Znowu zawisnął w czasoprzestrzeni i wrócił dumny z siebie.

    - Jak mogłeś!!!!? Śmieciu!!!!?

    Chase wrócił po dwudziestu latach. Nie dowiedział się co chciała Trace, bo Charge zbił go na papkę swoim kosturem. – to był straszny sen.

    Chase obudził się o szóstej, i wpatrując się w zegarek, jego oczy zamknęły się i Chase obudził się godzinę później. Agenci wspólnie zjedli śniadanie

    - Paul Pisers żył sto siedemnaście lat, kto by pomyślał, był już prapradziadkiem. – opowiadała Trace.

    - Mój szwagier mówi, że znaleziono ciało ostatniego członka Infernoxa, tego Sebastiana, ale i tak było pewne, że nie poprowadzi dalej Infernoxa, był przecież zwerbowany. Mógł świętować, ale podczas tego święta ktoś go otruł, no i on umarł. – opowiadał Fuse.

    - Powinniśmy pożegnać się z naszym największym wrogie. – zaproponował Charge.

    - Wertowałem dziś wieczór biografię Greyflasha, o której wam opowiadałem. Na dziewiątej stronie jest wstęp i informacja o tym, że Greyflash nie nakłuł się sztyletem, tylko ściął sobie rękę innym nożem. Pierwszy rozdział nie jest szczegółową biografią tylko streszczeniem życia. Przeczytam wam później, zgoda? – zaproponował Chase.

    Później Chase przeczytał pierwszy rozdział:

    1. Kim był Greyflash?

    W 1965 roku Reymond Greyflash poślubił Narcyzę Airish, która w 1967 roku urodziła Freda Greyflasha (najstarszego syna) w 1981 Toma Greyflasha (najmłodszego syna), natomiast w 1970 roku Alberta Greyflasha, o którym w tej książce jest mowa. Otóż Albert Greyflash urodził się 17 sierpnia 1970 roku w Chester. Wiemy, że Greyflash w 2006 roku razem z Jamie’m Sixty handlowali pistoletami i truciznami.

    2. Czy Greyflash miał żonę?

    Albert Greyflash, w 1987 roku, we wrześniu (kiedy miał 17 lat) zakochał się w pięknej Janinie Karai. W 1993 Janina oświadczyła mu się, on jednak nie był gotowy na ślub. Wyjechał na 13 lat w poszukiwaniu kariery, zostawiając ukochaną. Kiedy wrócił handlował z kolegami bronią palną i narkotykami. Janina zmarła w 16 czerwca 2008 roku podczas eksplozji schronu LP14. Urodziła się jednak, 12 maja 1972 roku.

    3. Co Greyflash robił w czasie wolnym?

    Dwunastego stycznia 2006 roku Greyflash wrócił z Albanii. Zastanawiał się jak jego ukochana się miewa. Założył własny pensjonat i grał w gry planszowe z kolegami.

    4. Jak Greyflash zmarł?

    W marcu 2009 roku Greyflash ściął sobie przez przypadek, lewą rękę sztyletem. Podczas uroczystości Syn Doktora Inferno nalał do kielicha Greyflasha truciznę. Greyflash zmarł 14 marca 2009 roku w szpitalu.

    - To był wstęp. – powiedział Chase odkładając knigę na stół.

    - Gdzie chcesz jechać? – zapytał Chase Charge’a podczas lunchu.

    - Do Szkocji, spokojnie wiem co robię.

    - Dlaczego aż tak daleko?

    - No wiesz, to też ma być krótki urlop. Poza tym to idealne miejsce, górzysty teren. Latem. Coś przeczuwam, że to nie koniec naszych przygód.

    - To wydarzenie zakończy erę Infernoxa i zapoczątkuję erę jaką…?

    - Nie wiem.

    - Kiedy wyjeżdżamy?

    - Chciałem za tydzień, piętnastego sierpnia, wtedy ma zrobić się chłodniej.

    - To było okropne doświadczenie siedzieć tak w ciemnej celi, nie mając pojęcia, który jest dzień tygodnia, czy jest dzień czy noc.

    Wieczorem.

    Chase wsiadł do Turbosamochódu i pojechał do baru na spotkanie ze swoim byłym mentorem, który pozwolił mu zostać agentem. Nazywał się Ted Altos. Chase podjechał pod bar, przywitał się z Tedem i powiedział:

    - Niech zgadnę. Zaciągnąłeś mnie tu, bo chcesz zrobić ze mną wywiad, bo wykorzystałem prawo na zabijanie?

    - Hmmm… nie do końca dlatego.

    - Hmmm… a co oznacza to nie do końca?

    - Wejdź, a się dowiesz.

    - Mam nowy wóz, widzisz?

    - Tak się składa, że ja też.

    - Jaki?

    - Subaru Exiga, ten z ubiegłego roku. Znasz go, nie?

    - Tak, znam go, jest niezły.

    - No, ale twój robi wrażenie.

    - Jestem z niego bardzo dumny. O dziwo spala mniej niż jego poprzednik. Jest dwumiejscowy. Prędkość maksymalna: 390 KM/H. Waga: 1750 kg Wymiary: 507 X 201 X 115. Przejedź się… Do baru wejdziemy potem.

    Ted i Chase wsiedli. Para poleciała z rur wydechowych. Chase nastawił stoper. Kiedy zaparkowali, Ted zapytał podekscytowany:

    - No jak mi poszło

    - Minuta pięćdziesiąt trzy sekundy, koma czterdzieści pięć. Maksymalna prędkość osiągnięta przez ciebie: 377 KM/H. Mój czas to minuta pięćdziesiąt trzy, koma piętnaście, maksymalna prędkość osiągnięta prze ze mnie: 381 KM/H. Gratulację! Świetny wynik! Kiedyś zrobimy sobie rajd.

    Ted i Chase poszli do baru. Ted usiadł i zapytał Chase’a:

    - Ile dni byłeś w celi?

    - Eeee… miesiąc, dokładnie trzydzieści dni.

    - Świetnie!

    Ted zanotował coś na liście.

    - sześćdziesiąt dni, dwa miesiące. – powiedział do siebie pod nosem

    - Co pan mówi?

    - Nic, nic.

    - Ile ludzi, torturowało cię, mój drogi?

    - Czterech.

    - Świetnie!

    Ted znowu zanotował coś na liście.

    - Sześciu ludzi. – powiedział pod nosem.

    - Eeee… Czterech. – poprawił go Chase.

    - A, tak.

    Ted udał, że coś skreśla i przeszedł do wywiadu. Wywiad trwał jeszcze jakąś godzinę. Następnego dnia do agentów przyszła poczta. Nowe egzemplarze Top Magazine doszło do agentów. Twarz Chase’a z okładki jakby się rozglądała po pokoju. Na okładce, poniżej ilustracji było napisane: „Uwaga! Uwaga! Nasi czytelnicy. Wydanie specjalne. Wywiad z Chase’m Amaticiem.” Chase przewertował gazetę, a następnie wykopnął gazetę do kosza.

    - Ty draniu! Jesteś w Top Magazine! – krzyknął Chase wściekły na Teda.

    - Co tym razem? – zapytał Charge.

    - Bokser wyłamuje drzwi i ciska nimi we mnie, mówiąc: „Zaraz ci zrobię papkę z mózgu!!”. Facet kpi sobie z tego, że zabrali mi pistolety.

    - Ach! Przykro mi, Amaticu! Mam dla pana złoty rewolwer z pana inicjałami.

    - Nie dziękuję. Nie jestem miłośnikiem zabijania.

    Później.

    Chase przechadzał się ulicą, spotkał Teda Altosa, trzymającego długą listę pełną wywiadów.

    - Chase, zrobimy jeszcze jeden wywiad o misjach? – zapytał.

    Chase wyrwał mu listę podarł ją i wrzucił do kosza na śmieci.

    - Ty wstrętny kłamco! Ty!

    - Ja, ja… ja, ja tylko chciałem, że, żeby ludzie.

    - Co?

    - Żeby ludzie uważali, że zbieramy ciekawe informacje, bo, bo uważają, że to tylko śmieci dla kretynów.

    - Piszecie kłamstwa i to jeszcze jakie.

    - Ale, ale…

    - Nie ma żadnych, ale. W następnym numerze na pierwszej stronie proszę wielkimi literami napisać przeprosiny i przysięgę, że to już nigdy się nie powtórzy.

    Ted napisał coś na kartce i dał to Chase’owi.

    - Przysięgę dla wszystkich, którym wtykasz kłamstwa pod nos.

    - Dobrze.

    Ted uciekł. Chase przeczytał kartkę pod nosem:

    - „Bardzo przepraszam, Chase. Nie powinienem. Zachowałem się jak idiota. Obiecuję. To już nigdy się nie powtórzy – twój Ted”.

    Następnego dnia.

    Chase zobaczył na okładce napis: „Dzisiaj kilka słów od autora”.

    - Jest tchórzliwym kłamcą, ale przynajmniej szczerym. – powiedział przy kolacji Chase.

    - Wiem, to załamujące. – powiedział Fuse.

    - Jeszcze bardziej załamujące jest to, że on kiedyś mnie uczył, a teraz robi ze mnie kretyna.

    - Wiesz, on mnie też trochę kiedyś uczył.

    - A, no tak. Tak samo też Trace kiedyś trochę uczył.

    - Tak, uczył mnie, a teraz wstydzę się za niego. – wcięła się Trace.

    - Wiecie, co? Słyszeliście, Charge planuje urlop do Szkocji, tam chce pożegnać Infernox. – powiedział Chase.

    - Ale jak? – zapytała Trace.

    - No chyba chce pogrzebać tą biżuterię, bo twierdzi, że coś takiego mu na nic. – odrzekł Fuse z jedzeniem w buzi.

    - Kiedy jedziemy? – zapytała Trace.

    - Chyba pojutrze. – odparł Chase.

    - Czy to koniec naszych przygód? – zapytała Trace.

    - To dopiero początek. – odpowiedział Chase.

    Piętnastego sierpnia o siódmej rano.

    Agenci zebrali się pod bazą.

    - Dobrze, że pomyślałaś, w kasztanowych, rozpuszczonych włosach jest ci lepiej. – powiedział Fuse, do Trace.

    - Szefie, czy jak Inferno i jego syn nie żyją to czy w ogóle potrzebne nam te informacje o Greyflash’u? – zapytał Chase.

    - Jak najbardziej, bo wróg się zbliża…

    - Kto? Co? jaki wróg? – zapytał Chase nie pewny.

    - O Swift! Spóźniłaś się o trzy minuty!

    - Przepraszam, szefie.

    - A więc zbiórka. Na wypadek awarii jesteśmy przygotowani. Mamy mobilne centrum, a nasz pomocnik, Tom Green…

    - Miło mi. – powiedział Tom Green.

    - Tom Green zna się na rzeczy, przecież to ja wybrałem go żeby zastąpił Kniste’a.

    - Bardzo dziękuję.

    - Drugie mobilne centrum, to Green właśnie je poprowadzi. Ma długą przyczepę, na której są wszystkie potrzebne nam rzeczy: Turbosamochód, Jeep, duży helikopter… Jakieś pytania?

    - Nie?… No to jedziemy. – powiedział Charge.

    Tom podszedł do agentów i powiedział:

    - Jakby co, to mówcie mi Tommy.

    - Dobrze, Tommy. – powiedzieli agenci.

    Agenci wsiedli do mobilnego centrum i pojechali do niewielkiej dzielnicy w Szkocji, gdzie wdrapali się na jakieś dość wysokie wzgórze.

    - No to jesteśmy na miejscu. – powiedział Charge.

    Charge wyciągnął z futerału biżuterię, wrzucił ją do rzeki i powiedział:

    - Żegnaj Infernoxie, nasz największy wrogu, wspólnie zwalczyliśmy cię i największy sekret wasz odkryliśmy, wy już niczym nie będziecie, a my wreszcie wygraliśmy… – zaczął Charge

    - Marne śmiecie. – dokończył, a właściwie zakpił, Chase, a Charge wrzucił do rzeki biżuterię.

    Rozdział 4. Helikopter Magmy.

    Charge jeszcze chwilę popatrzył na rzekę. Zobaczył jak wysokie fale zabierają biżuterię z wiatrem.

    Wieczorem.

    Agenci, wraz z Tomem zeszli do mobilnego centrum. O północy poszli spać w wygodnych materacach, choć nie mogli spokojnie wyspać, bo Tom lunatykował i ciągle przez sen przewracał różne meble, wybudzał w ten sposób siebie samego, a także innych agentów. To była długa noc.

    Następnego dnia.

    O szóstej agenci wyruszyli. Charge pojechał mobilnym centrum w bardziej górzyste tereny. Agenci rozbili namiot na wysokości pięciuset metrów nad poziomem morza.

    - Przejdziemy się dzisiaj po szczycie „Carn Eige”. – zaproponował Charge.

    - Dobry pomysł. – powiedział Chase.

    - rozbijemy obóz, a Tom wleci na górę helikopterem, abyśmy mieli jakąś bazę. – odparł Charge.

    - Może zrobimy coś w rodzaju zwiadów. Przelecimy się helikopterem. – zaproponowała Swift.

    - Świetnie! Koniec sterczenia nad komputerem do trzeciej w nocy. Czas na urlop i odpoczynek od pracy!

    Agenci wdrapali się na Carn Eige, a następnie wsiedli do helikoptera i polecieli.

    - Co to za budynek? – zapytała Swift patrząc na panoramę.

    - Jaki budynek? Gdzie? – zapytał Charge.

    - Chyba na Beinn Fhionnlaidh. – odpowiedziała Swift.

    Na Beinn Fhionnlaidh stał nieduży budynek w kształcie kwadratu. Ściany budynku były obrośnięte różnymi roślinami, a na górę budynku była wpięta pięciometrowa antena.

    - Ten mały budynek tajemniczo wygląda. – powiedział Chase.

    - Jak widzicie nie jest taki mały, bo z tyłu ma tunel, który prowadzi do jaskini. – zauważył Charge.

    - Może powinniśmy tam wylądować. – zaproponował Fuse.

    - Może tak, a wiecie co? Zill zrobił przełomowy wynalazek. – powiedział Charge.

    - Jaki? – zapytała zaciekawiona Trace.

    - Peleryna. Jak polejesz ją specjalnym płynem Zill’a i założysz ją możesz udawać, że jesteś ranny.

    - A komu, by się to przydało?

    - Leniuchom, którzy nie chcą iść do pracy i udają, że są ranni. Musimy zachować najwyższe środki bezpieczeństwa.

    - Dlaczego? Przecież zwalczyliśmy już Infernox.

    - Tak, ale są inni…

    - Pewnie te ośmio-warstwowe drzwi, by się przydały. – zakpił Chase.

    - Przestań, Amaticu przecież sam wiesz, że to był najzwyklejszy niewypał.

    Wtedy wszyscy agenci, oprócz Charge’a się zaśmiali.

    - „Mówiłem ci, żeby blokować drzwi!” Dobre to było! Tak mówił tata Sebastiana… – zaczęła Swift.

    - Przestańcie do jasnej ciasnej! Nie uważacie, że powinniśmy zajrzeć do kabiny? – spytał się Charge.

    Zapanowała cisza, Charge otworzył drzwi do kabiny.

    - Zatrzymaj się na tym Beinn fhio… coś tam. – rozkazał Charge.

    - Szefie, mówi się Beinn Fhionnlaidh. – poprawił go Tom.

    - Wiem, wiem, wiem… – udał Charge.

    - Dlaczego chciałeś, szefie zatrzymać się na Beinn Fhionnlaidh?

    - Dlatego, że coś przyuważyłem.

    - Ale co?

    - Po prostu wyląduj…

    - Ale, ale…

    Charge zamknął kabinę, położył się w wygodnym materacu i wziął gazetę motoryzacyjną.

    - Ferrari Fxx jest fajne. – powiedział Charge.

    - Ile kosztuje? – zapytał Chase.

    - Drogo. Powyżej naszego budżetu.

    Charge usiadł na materacu, wziął gitarę i zaczął grać.

    - Przestań! Przecież dobrze wiesz, że tego nienawidzę! – oburzyła się Trace, słysząc piosenkę, której nie lubi.

    - Chcesz suchar? – zaproponował Fuse.

    - Nie, można sobie na nich zęba złamać. – zaprotestowała Trace.

    - Jak nie, to nie.

    Fuse wziął kilka sucharów i zaczął je gryźć.

    - Za pięć minut wylądujemy. – oznajmił Charge.

    Gdy agenci wylądowali, Tom wybiegł i zapytał oglądając się:

    - No i gdzie ta baza? Nie ma żadnej bazy. – powiedział Tom.

    - Jest za wzgórzem. – oznajmił Charge.

    - A, tak. Macie może frytki?

    - Łał, ale jest tu pięknie. – zachwycała się Trace.

    - A wiecie co? Zgłodniałam, może coś przekąsimy? – zaproponowała Swift.

    - Mamy jeszcze dwanaście kanapek. – oznajmił Tom.

    - Jedenaście, bo zjadłeś wszystkie swoje.

    - A, tak. Chase ma jedną, Fuse dwie, Trace trzy, Swift dwie, a Charge trzy. Tak, a ja zero.

    - Ty łakomczuchu, zgoda. Przekąsimy coś.

    - Ale ja naprawdę jestem głodny.

    - Mogę oddać ci jedną kanapkę, Tommy. – zaproponowała Trace.

    - O tak! Bardzo dziękuję!

    Po trzydziestu minutach, agenci kontynuowali wędrówkę. Za wzgórzem stała baza.

    - Zdobyliśmy szczyt Beinn Fhiolaint. – oznajmił Charge.

    - Beinn Fhionnlaidh. – poprawił go Tom.

    - Niech ci będzie, panie Tommy.

    Tom podszedł do bazy.

    - Tommy!!!

    - Auć!

    Tommy wszedł w ogrodzenie pod prądem.

    - Nigdy tego nie rób, Tommy! Za drugim razem będzie gorzej…

    Wtedy Tom nie patrząc przed siebie dotknął palcem ogrodzenia.

    - Jaaau!!! Mogliście!…

    Tom leżał nieruchomo i wił się z bólu.

    - Jak runąłem na ulicy Harry’ego Flintsa… – zaczął Fuse

    - To nie żarty! To nie prąd! To Vallip! Potrzebny ktoś szybki! Chase, Chase przyniesie Omegan z apteczki w helikopterze. – rozkazał Charge.

    - Au! Auu!

    Tom leżał w trzydziesto-centymetrowym rowie. Trójka agentów go wyciągała, a Chase biegł ile sił w nogach po Omegan. Wrócił po czterech minutach z apteczką w rękach. Położył ją na trawie.

    - To bardziej skaleczenie, a nie oparzenie. – powiedział Charge opatrując ranę.

    - No i co? – zapytał Fuse.

    - Mam.

    - Świetnie! – pochwaliła go Trace.

    - A! Potknąłem się i to dłużej…

    - On nie ma połowy uda! – zauważyła przerażona Trace.

    - To skaleczenie było przy poprzednim. To jest masakra! Myślałem, że się tylko zaciął, a on ma wylew! – złościł się Charge.

    Cała prawa noga Tommy’ego drżała.

    - O nie! Zemdlał! – oznajmił Charge.

    Agenci zanieśli Toma do helikoptera.

    - Musimy unieszkodliwić to ogrodzenie, bo każdy kto się poślizgnie będzie trupem. – powiedział Charge.

    - Sam Omegan nie pomoże. Potrzebna będzie jeszcze maść Aric. – oznajmiła Trace.

    - Musimy wspomóc się Alristem i Quanstem, musimy wstrzyknąć te leki, bez Quansta nie przeżyje, a bez Alrista padnie z bólu. – ostrzegła Swift.

    Po dwudziestu minutach, Tom odzyskał przytomność.

    - Gdzie ja jestem? Auu! Ajg!

    - Jesteś w helikopterze.

    - Medycznym?

    - Nie.

    - Alrist. – powiedziała Swift wskazując na pudło.

    - A, tak.

    Charge wyciągnął strzykawkę i srebrzysty płyn, dał go Swift.

    - Bardzo, by bolało, ale mamy znieczulenie, które też jest żrącym płynem, ale…

    - Auu! Aaaa!!! To miało być znieczulenie?!!

    - Wiem, to żrący płyn, ale…

    - Aaaa!!! Au!!! Co to za fatalne znieczulenie. Nie powiem jakie.

    - Quanst i jeszcze jedno znieczulenie. – przypomniała Swift.

    - Za piętnaście minut, nie będziemy chłopaka męczyć. powiedział Charge.

    - Ale, ale to bardzo ważne…

    - Lepiej dajmy mu Suitan i Vagan, zmiksujemy je. Niestety nie można tego popić, ale przynajmniej nie będziemy mu w nodze żadnej dziury wiercić.

    Swift wymieszała błękitny Suitan z turkusowym Vaganem.

    - Blee! Bleee!!! Ile razy dziennie będę musiał pić to świństwo?

    - Rano, w południe, po południu i przed snem. – powiedziała Swift.

    - Chyba, żebym zwymiotował.

    - Nie, żebyś w ogóle mógł kuśtykać.

    - Oj! Chyba wyjazd nam się przedłużył! – powiedział Charge, wpatrując się w kalendarz.

    - O ile? – zapytała Trace.

    - O tydzień, czy dwa.

    - Przynajmniej nie będzie lunatykować. – oznajmił Fuse patrząc na wijącego się z bólu na materacu Toma.

    Tydzień później.

    Noga zaczęła odrastać, a Tom mógł przynajmniej kuśtykać.

    - Znalazłem coś ciekawego, szefie. – oznajmił Tom, stojąc piętnaście metrów od Charge’a, unieszkodliwiającego ogrodzenie.

    - Co takiego?

    - Hangar z pojazdami, ogromnych rozmiarów i tam, ja nie wchodziłem, bo tam było ogrodzenie, ale hangar duży dosyć. Ma z pięćset metrów kwadratowych.

    - Za chwilę się nim zajmiemy. Powiadom agentów. Coś mi tu śmierdzi Infernoxem. Widziałem jego flagę.

    - Co?!

    - Nie podobają mi się ślady po nim. Są jakby świeże.

    Tom pokuśtykał do agentów. Gdy Charge wypalił już ogrodzenie, agenci poszli do hangaru. Hangar był wielkim, srebrnym prostokątem. Agenci do niego weszli. Był pusty. Na środku stał tylko nieduży helikopter. Właśnie wchodził do niego, nie zgadniecie kto…

    …Magma!

    - Magma żyje! – agenci odskoczyli.

    - Jak śmieliście przyjść do mnie żywi? Marne śmiecie!!

    Tom, który nie wiedział co robić, przerażony, położył się i nawalał gorączkowo pięściami w podłogę.

    - Kto to?

    - Tommy. – przedstawił go Charge.

    - Czyżby ktoś próbował prawą nogą przekroczyć moje ogrodzenie… dwa razy?

    - Eeee…

    - To jeszcze żaden ból w porównaniu z bólem, który wam nie długo zadam. Nie ruszajcie się stąd.

    - Chase! On odlatuje… Odrzutowy plecak! – ostrzegł Charge, Chase’a.

    Chase wzbił się w powietrze i wyleciał z hangaru za Magmą. Chase strzelał. Jednak Magma wyrzucił armatę, która ugodziła Chase’a w brzuch. Chase spadał wówczas w odchłań. Wyłączył odrzutowy plecak, aby ten nie posiekał mu głowy. Chase spadł na ziemię. Zemdlał.

    - Spadł z dziesięciu metrów. – powiedziała Trace w helikopterze.

    - Sądzę, że przeżyje. – oznajmił Charge.

    Chase otworzył oczy.

    - Spadłem z wysoka? Co mi się stało?

    - Twój plecak on. On się roztrzaskał, bardzo szkoda takiego świetnego plecaka więc wysłałem go do Zilla, on go naprawi. Mam nadzieję… bo to był świetny plecak, ale mniejsza o plecak, ty mogłeś umrzeć. Siedem godzin temu prawie zrobiłeś sobie papkę z mózgu.

    - Ale, chyba sobie coś złamałem, żebro?

    - Tak, nasmarowaliśmy cię już. Rany się leczą. Jutro już będziesz jak nowy. Szkieletolon jest pomocny.

    Następnego dnia.

    Agenci usiedli przy śniadaniu.

    - Odrzutowy plecak, będzie już popojutrze. – oznajmił Charge.

    - Uch! To dobrze!

    Chase’owi ulżyło.

    - Ej! Sądzę, że ten Magma ma duże plany. – stwierdził Fuse z ustami pełnymi jedzenia.

    - Tak! Powinniśmy to sprawdzić! – powiedział Charge wyzywająco.

    Rozdział 5. Spy-Clopsy atakują!

    - Iömi spłonęło. – oznajmił Charge, gdy agenci przechadzali się po Beinn Fhionnlaidh

    - Baza też? – zapytał Fuse.

    - Tak. – odpowiedział Charge.

    - Jak do tego doszło? – spytał Fuse.

    - Bombardowanie. Obrońcy Laxee zrobili takie rzeczy…

    - Ile razy można chodzić po jednej górze? – zapytał Tom, już się nudząc.

    - Myślisz o powrocie na Carn Eige? – upewniła się Swift.

    - Nie! Musimy wracać! O! Tak! Baza Magmy. Ja miałem wizję. To był tydzień podrząd, tak. Widziałem go, Magmę. Pierwszy raz, tydzień przed spotkaniem, był w szkarłatnej szacie. Nie mówiłem wam, bo uważałem za bzdury coś takiego, żeby przeżyć eksplozję robota, ale teraz wiem, że Magma to nie byle co. – opowiadał Chase.

    Agenci usłyszeli róg.

    - Na co takie wezwanie? – zastanowił się Charge.

    W oddali pojawiła się wielka armia, licząca jakieś sześć tysięcy Spy-Clopsów. Charge odskoczył i zaklął.

    - Jeżeli to wezwanie na bitwę, to…

    Chase stanął na brzegu góry wpatrując się na nadchodzące Spy-Clopsy. Dobrze, że mamy chociaż broń. – pomyślał, lecz jednak w głębi duszy się bał. Szczególnie o rannego Toma. Tom pokuśtykał na widok armii.

    - Auu! Auu!

    Agenci stanęli z bronią w ręku.

    - Prawdziwi tajni agenci są przygotowani na wszystko! O tak! – Charge udał, że się niczego nie boi, było jednak zupełnie inaczej.

    Spy-Clopsy już nadchodziły, a Tom stanął już przy mobilnym centrum. Była już dwudziesta z okładem, słońce zachodziło, a nie zapowiedziana bitwa się rozpoczynała.

    - Ja bym walczyła, ale nie chcę więcej ran… – zaczęła Trace.

    - Nie rezygnuj, Swift jest dziś w bojowym nastroju. – powiedział Charge

    - My cię obronimy. – pocieszył ją Chase.

    Agenci pomyśleli, że zza wzgórza wyłoni się zaraz magma, ale jednak się tak nie stało.

    - Ani śladu po Magmie! – poinformowała Swift.

    - Za to jakieś trzy tysiące Spy-Clopsów dokończyła Trace.

    - To nie wszystko, są jeszcze dalej więc będzie sześć tysięcy. – poprawił Charge.

    Fuse napił się soku.

    - Fuse! To już dzisiaj szósty raz! Musimy oszczędzać prowiant, poza tym picie cytrusowego soku dwie minuty przed bitwą nie jest najmądrzejsze, naprawdę, Fuse. – powiedział Chase, a Charge rzekł:

    - No, Fuse! Powinieneś się wstydzić. Musisz oszczędzać prowiant, bo nie starczy go jeszcze na bitwę.

    - Chociaż, prowiantu, chyba wystarczy. Mamy zapas. – powiedziała Trace.

    Dwieście Spy-Clopsów Komandorów wyprowadzało jakiś tysiąc Spy-Clopsów 3000, a te wyprowadzały Spy-Clopsy 0, Spy-Clopsy 1000 i inne takie. Przed rozpoczęciem bitwy Charge zestrzelił już piętnaście Spy-Clopsów, Chase dziesięć, Trace dwa, Swift sześć, a Fuse osiem. Agenci starali się zapamiętywać swoje wyniki, choć nie mieli na to czasu. Agenci robili wszystko, żeby bronić swojej fortecy, ale nie było to dziecinnie łatwe. Gdy Charge rozprawił się z czterdziestym drugim Spy-Clopsem, Chase powiedział:

    - Wstydź się, Charge. Zakląłeś już podczas tej bitwy siedemnaście razy!

    Spy-Clops wbił miecz w lewe udo Charge’a, Charge zaklął.

    - Osiemnaście. – poprawił go Charge i zniszczył kolejnego Spy-Clopsa 0 i dodał – Myślałem, że zapamiętujemy wyniki w innych dziedzinach.

    Po zniszczeniu pięćdziesiątego Spy-Clopsa, Charge usiadł na ławce i napił się soku.

    - A kto mi zwracał uwagę?! No kto?! – zapytał Fuse.

    - To nie najlepszy moment na kłótnie. – rozdzieliła ich Swift.

    Nadjechało kilkanaście Spy-Clopsów na motocyklach.

    - No nie! Może kogoś nie daj, Boże przejadą! – martwił się Charge.

    - Myślałem, że klniesz.

    - Zrobiłem to wcześniej.

    Fuse zepchnął już swojego trzydziestego siódmego, a następnie trzydziestego ósmego Spy-Clopsa. Po godzinie bitwy zrobiło się już zupełnie ciemno. Spy-Clopsy pomyślały o tym i zapaliły światełka. O dziesiątej, Fuse znalazł nową dobrą metodę na niszczenie Spy-Clopsów, ale metoda była niezawodna tylko zaledwie przez dwie minuty. Ukrył się za trawą i strzelał od tyłu do Spy-Clopsów.

    - Dwie minuty, przez które zestrzeliłem sto Spy-Clopsów, jakbyśmy niszczyli takim tempem, całą armię zniszczylibyśmy w dwie godziny, życie jednak nie jest takie piękne, ale pamiętajmy jednak, że dobry tysiączek to już mamy. Chyba będzie, nawet tysiąc dwieście. – powiedział Fuse.

    - Jest jeszcze strzelanie zza drzew! Ale kurde tu nie ma ani jednego! Chociaż? – odrzekła Trace.

    Fuse zrobił unik przed Komandorem Spy-Clopsów.

    - Chłopie! Ale uniki, to ty dobrze robisz! – pochwalili go Chase i Charge.

    - Ha! Ha! Ha! Ha! Spy-Clopsy na razie nie zabiły nikogo, a my już ich mamy dwa tysiące. – zaśmiał się Fuse, gdy wybiła jedenasta.

    - Nie prowokuj ich! – ostrzegł Charge.

    Do północy zniszczono tylko sto pięćdziesiąt Spy-Clopsów. Agenci nie byli zadowoleni z tego wyniku.

    - Jak wygramy, to poskaczę z radości i padnę na ryj ze zmęczenia! – krzyknął Fuse odcinając kolejną kończynę Spy-Clopsowi 0.

    - Trace już prawie w ogóle nie walczy! – powiedziała Swift.

    - Jak nie walczy to ją broń. – rozkazał Charge.

    - Ja, po prostu bym poszła do Toma, bo martwię się o niego, pomijając już sam fakt, że jestem zmęczona… – tłumaczyła się Trace.

    - Przelewamy krew za ciebie, ty też daj coś z siebie.

    - A niby co?

    - Przynajmniej patrz jak walczymy, jeszcze jakieś osiem godzin.

    Trace westchnęła.

    - Ile ich ciachnęłam? Pięćset? – zapytała Trace.

    - Wyglądało mi to co najwyżej na dwieście pięćdziesiąt, jak nie dwieście. – odpowiedział Charge.

    - Aha! Więc się dołączam!

    Trace z paralizatorem i nożem w ręku rzuciła się bojowo na kolejnego Spy-Clopsa.

    - To mi się podoba! To było coś! – zachwycali się agenci.

    - Brawo!!! Trace!!! – pochwaliła ją Swift.

    Wtedy Chase runął twarzą w ziemię. Po jego ciele spływał pot i krew. Spy-Clops 2000, wbił ostrze w jego plecy.

    - Chase!!! – krzyknęła przerażona Trace.

    Trace i Fuse podbiegli do leżącego, teraz na boku Chase’a.

    - Wreszcie kogoś mamy! – zachwycał się Komandor Spy-Clops.

    - Nie! To nie możliwe!! – krzyczał Fuse.

    - Nie wygracie jak zwalczycie wszystkich Spy-Clopsów. Wygracie jak zwalczycie Złotego Spy-Clopsa. – oznajmił Komandor Spy-Clops.

    - I ciebie… – dokończył Charge i wbił ostrze w brzuch Spy-Clopsa.

    Osłabiony Spy-Clops runął jak długi na plecy. Wtedy Charge użył paralizatora i tak zwalczył Komandora Spy-Clopsa.

    - Kto to Złoty Spy-Clops? – spytał Fuse.

    - Nie wiem. – odpowiedział Charge.

    Spy-Clopsy zrobiły przejście złotemu, błyszczącemu Spy-Clopsowi, który nadszedł.

    - Nie musicie zwalczać nas wszystkich zwalczcie tylko jego… Ale, żeby zwalczyć jego musicie zwalczyć nas, bo my będziemy go bronić.

    - To mi się wcale nie podoba. – westchnął Charge.

    Spy-Clopsy zatoczyły koło. Wyjątkowo wielki Spy-Clops mający dwa i pół metra wysokości, błyszczał na złoto. Miał cztery pary oczu i osiem kończyn. Agenci nasmarowali rany Chase’a. Po godzinie dołączył do bitwy, a osiem godzin później, agenci odgruzowali przejście do Złotego Spy-Clopsa.

    - Jestem Spy-Clops Gold, jedyny w swoim rodzaju. Wykonano mnie z dwudziesto-cztero karatowego złota. Dali mi jeden cel: „ZABIĆ WAS!!!”.

    I tak agenci walczyli ze Spy-Clopsem Gold prawie do południa. Wtedy agenci wbiegli do pustej hali. Za nimi wbiegł Złoty Spy-Clops.

    - Chase!!! Zrób coś! Błagam cię!! – krzyczała Trace.

    Chase wspiął się na parapet i rozciął butlę z paliwem Argonicznym.

    - Może nie to. – zaprotestował Fuse.

    - Boże!!! Co ty robisz, Chase! Chcesz nas wszystkich pozabijać?!! – krzyczała Trace.

    Chase wstawił kabel do zbiornika i podpalił jego końcówkę. Ostrożnie osunął nogę i spóścił się na linowym pistolecie na ziemię. Stanął nieruchomo i spojrzał na przerażoną Trace.

    - No na co czekacie? Uciekajcie! Dalej! – Chase poganiał agentów.

    - Tak! Uciekajmy! – zgodził się Fuse.

    - Swift!!! Ona nie zdąży!

    Swift wybiegła w ostatniej chwili z hali.

    - Swift!!!

    Fuse objął Swift.

    - Mój kochany, Fuse! Uratowałeś mnie!

    - Od kiedy się kochacie?! – spytał Chase.

    - Świetnie! Świetnie! Wiem, że wasze twarze są bordowe, całe w pocie, ale jednak najważniejsze jest to, że wygraliśmy i wszyscy żyjemy. Mogliśmy zginąć, tyle chwil, na które nie mieliśmy wpływu. Decydowały o tym czy wrócimy z bitwy wszyscy żywi czy już zostaniemy tu na zawsze. – opowiadał Charge.

    Gdy agenci wrócili do Toma zaczęli opowiadać.

    - A wiecie, że w ogóle nie spałem? Martwiłem się o was.

    - Och! Tommy! To była ciężka bitwa. – powiedział Chase i napił się całą szklankę cytrusowego soku

    Rozdział 6. Magmaboty.

    Dwa dni później po opracowaniu dokładnego planu, agenci postanowili wejść do siedziby Magmy.

    - A więc najpierw spróbujemy wślizgnąć się dziurą, którą wydrążę pistoletem laserowym, a następnie ja powiem o wygranej. – opowiadał Charge.

    Tom próbował otworzyć sok Grejpfrutowy, ale nakrętka się nie ruszyła.

    - Nie, najpierw otworzymy Colę. – powiedział Charge i wstrząsnął butelkę.

    - Dobrze.

    - Najpierw potrząsamy.

    Charge lekko przekręcił nakrętkę. Syknęło. Wystrzeliło korek. Ręce Charge’a były w Coli. Charge zaklął.

    - Ale nie za mocno… – dokończył.

    - To było coś jak na przyjęciu przez przypadek do Coli wpadły mi Mentosy. – opowiadał Fuse.

    - Na pewno bardzo przez przypadek! – zaśmiał się Chase.

    - Znam sztuczkę… za chwilę wleję wam porządną porcję soku z cytryny. – powiedział Tom.

    Tom wziął do ręki cytrynę i nóż i z całej siły machnął nożem. Jednak chybił.

    - Auu! Auć! Moja ręka! Au! Macie plastry?

    - Są w szklanej szafie, w tej skrzyni. – powiedział Charge.

    Tom wyciągnął plastry i po chwili wrócił. Tym razem ostrożniej wycisnął sok do szklanek agentów.

    - Za wszystkich agentów straconych przez Infernox!

    Agenci napili się. Chase wyszedł na zewnątrz, tyle dni podrząd padało, a teraz na kilka minut wyszło słońce.

    - Idziemy, plan jest jasny. – wytłumaczył Charge.

    Gdy reszta wyszła, zaczął padać deszcz i czarne chmury zasłoniły błękitne niebo. Chase’owi zdawało się, że z chmur wyłania się ręka, która coś mu pokazuje. Upadł na czarną posadzkę. Do pokoju dostały się jakieś robociki. Zimny głos przemówił:

    - Jestem niepokonany! Świat legnie w gruzach, jak nie pokonam agentów! Zagłada nadciąga! Czarna armia, która nadchodzi! Jest gotowa was zniszczyć!

    Chase wylądował na trawie. Poczuł, że urwał mu się film, albo teleportował się we śnie, ale tak realnym. Zaklął trzy razy. Jego serce pracowało jak maszyna na najwyższych obrotach. Dostał drgawek. Wyciągnął ręce i wstał. Fuse wyciągnął mu rękę.

    - Co się stało? Znowu wizja?

    - Tak realna? Mówił do mnie. Czułem ból, który mi zadaje. Czułem jak znikam, a następnie się teleportuję. Sunę po trawię i zatrzymuję się.

    - O kim mówisz? O Magmie?

    - A niby o kim?

    - W zawrotnym tempo, obraz zmieniał mi się w oczach, ale to niemożliwe! Nie mogłem się przecież teleportować! Zniknąłem?

    - Nie wiem. To znaczy nie widziałem cię. Choć napij się Melisy. Wycisz się i prześpij.

    - Nie mogę, im dłużej to będziemy odkładać tym będzie gorzej.

    Chase stanął i spojrzał na resztę. Usiadł na kamieniu, napił się i po kilkunastu sekundach wstał na nogi i ruszył. Po jakiś dwóch minutach stanął przed zablokowanym wejściem i znowu dostrzegł mechaniczną dłoń, która się zbliża, ale Charge powiedział:

    - Załatwimy to! Teraz!

    Charge wyciął dziurę w materiale, a Chase wszedł już do ciemnej, jak cela fortecy. Mechaniczne wrota zablokowały dopływ światła do bazy. Chase poczuł lęk. Poczuł, że im bardziej zbliża się do Magmy, tym bardziej traci panowanie nad sobą. Było tak ciemno, że nie widział prawie niczego, coś szumiało niespokojnie. Charge wszedł wolno do czegoś co miało być chyba salą tronową. Zero okien, jedynie światła i komputery oświetlały pomieszczenie, a szczególnie tron. Tylne wrota się otworzyły, po czarnych kafelkach stąpał Magma, w tej samej szkarłatnej pelerynie. W tym samym pokoju. Tym samym zimnym głosem przemówił:

    - Kto was tu przyprowadził?

    - My, my… wygraliśmy bitwę… – zaczął Charge.

    - A właśnie. Ciekawe, kiedy zapowiedział pan bitwę? Panie, Magma? – zastanawiał się Chase.

    - Eeee… nie była zapowiedziana. Potwierdzam. Nie była zapowiedziana. Oooo… Chodź tu Chase. Usiąć w wygodnym foteliku. To zaszczyt dla ciebie siedzieć na moim tronie…

    - Nigdy w życiu!

    - Usiądź! Bo będę zmuszony cię posadzić.

    - Ej ty! Magma! Odwal się od niego!! – groził mu Charge.

    Magma wyciągnął metalowe szpony i pociągnął nimi za koszulę Chase’a.

    - Zostaw go! Ty mechaniczna kupo złomu! – krzyknął Tom.

    - Ha! Ha! Ha! Tommy, jesteś żałosny!

    Chase siedział wówczas na tronie. Ręce mu drżały. Magma wyciągnął do niego mechaniczną rękę. Wszystko jakby ucichło.

    - Zabijemy go razem! Arnoldzie Treap!

    - Tak! Magmo!

    - Chase! Arnold Treap! On się… – zaczęła Trace.

    - Uch! Przynajmniej nie tylko ja to widzę!

    - Chase! Chodź tu do nas! – mówił Arnold Treap i jego mechaniczne elementy.

    - Chase!! Pomóc ci? – zapytał Fuse.

    - Nieee!!! Sam sobie poradzę! Dołączcie do nas! Wy nic nie rozumiecie i nic dla mnie nie znaczycie…

    - Musimy go zwalczyć! Nie rozumiesz! – mówiła Trace.

    - Jesteście szarlatanami, którzy nic nie rozumieją i gadają od rzeczy! Dołączcie do nas! Albo będę zmuszony was za… – urwał Chase.

    Swift walnęła go w twarz, upadł na posadzkę i urwał mu się film. Obudził się na kafelkach, w tej samej bazie i w tym samym pomieszczeniu.

    - Dobrze się czujesz? – spytała go Swift.

    - Ja, ja… Gdzie ja jestem?

    - Wygadywałeś straszne głupstwa. – oznajmiła Trace.

    - Ale, ale…

    - On tobą owładnął. – powiedziała Trace.

    - A gdzie teraz jest?

    - W sali komputerowej, tej za wrotami.

    Chase wstał.

    - Śmierdzi naftaliną. – oznajmił.

    - Ja też nie lubię tego zapachu, chodźmy. Tommy, Fuse i Charge już na nas czekają…

    Chase, Trace i Swift dołączyli do reszty.

    - Przepraszam, że cię walnęłam, Chase, ale byłeś nie do zniesienia! Jestem pewna, że to wszystko przez Magmę!

    Chase stanął i wpatrywał się we wrota.

    - Byłaś świetna! Ale proszę nie ćwicz Karate na moim najlepszym koledze! – powiedział Fuse.

    - No to się z tym rozprawimy! – oznajmił Charge.

    Charge wziął pistolet laserowy i wypalił nim dziurę we wrotach. Agenci weszli. Mechaniczne wrota zasłoniły te dziurawe. Przed agentami otworzyły się kolejne wrota. Za wrotami znajdowały się stalowe schody. Gdy agenci stanęli na ich ostatnim stopniu, otworzyli drzwi i weszli do korytarza, gdzie znaleźli kolejne schody i zeszli piętro niżej, gdzie znajdowała się sala komputerowa i sam cyborg Magma. Magma siedział w fotelu. Cała sala była pełna plakatów z rysunkami, na których były plany budowy jakiś robotów.

    - Ha! Ha! Ha! Już otworzyłem koszary, Arnoldzie.

    - To świetnie! Ale mów mi Belix.

    - Co?! Rozdwojenie jaźni?! Jakie koszary? – zapytał Charge.

    - Aha! Otworzyłem koszary! Magmaboty już idą! Zapowiada się druga bitwa! – zaśmiał się Magma.

    Charge zaklął z pięć razy.

    - Co to są Magma boty? – zapytał Fuse.

    - Szybko! – krzyknął Charge.

    Agenci wybiegli z bazy i ujrzeli niekończące się szeregi Magmabotów. O zmroku rozpoczęła się bitwa.

    - Eijjja!!!… Nie muszę walczyć? – zapytał Tommy, trzęsąc się ze strachu.

    Tommy uciekł. Magmaboty miały od półtora metra do dwóch metrów wysokości. Miały srebrne i białe peleryny połączone z pancerną i kuloodporną kamizelką. Jedna dłoń Magmabota była mechanicznymi szponami, druga zaś piłą lub laserowym działkiem. Twarz Magmabota była metaliczna lub u niektórych czarna. Wystawała z niej piętnasto-centymetrowa antenka. Charge zaklął i poinformował agentów:

    - Nie mamy na nich broni. Jest ich ponad sześć tysięcy.

    - System przeciw Spy-Clopsowy nie działa? – spytała Trace.

    - Nie, on na nich nie działa. – odpowiedział Charge.

    - Nie możemy stąd zmywać. Mamy masę rzeczy do zrobienia. Zginiemy, jak nie pokonamy Magmy i jego złowieszczej armii. Musimy to zrobić… Musimy! – mówił Chase

    - Wybacz, Chase, ale nie mamy wyjścia… musimy uciekać ile sił w nogach. Charge mówił, że najważniejsze jest to czy wrócimy żywi, czy przepadniemy na zawsze. – powiedział Fuse i dodał: – Na pewno kiedyś tu wrócimy, gdy Zill wynajdzie na to jakiś sprzęt.

    - Nie, wcale, że nie musimy. Musimy to zostać w tym miejscu. Wyobrażasz sobie co się stanie jak tego nie zrobimy?

    - Tak, ale cóż możemy na to poradzić. – główkował Charge.

    - Musimy, przynajmniej spróbować. – mówił Chase – Na pewno znajdziemy na to jakiś sprzęt!

    - Je-ste-śmy zmu-sze-ni was zni-sz-czy-ćć!!! – mówiły robociki.

    - Ń-ie zro-bi-cie te-go!! – zaimprowizował Fuse.

    - Fuse! Jakie beznadziejne aktorstwo! – krzyknął Chase.

    - A może ty u-mie-sz mó-wić w tym dziw-nym ję-zy-ku?

    Agenci stanęli pod największym, z na razie poznanych przez agentów Magmabotów, który mówił najgrubszym głosem. Charge rzucił nożem. Magmabot stracił całą głowę.

    - No jednak nie jest tak źle. – powiedział Charge.

    Gdy zrobiło się już zupełnie ciemno, agentom zaczęły wysiadać mięśnie.

    - Nie wytrzymam już dłużej. Mamy dopiero półtora tysiąca, więc musimy mieć jeszcze ich cztery i pół. – powiedziała Swift.

    Wtedy Charge jednym ciosem pokonał dziesięć Magmabotów. O szóstej rano zostało jedynie dwieście pięćdziesiąt Magmabotów. Gdy bitwa się skończyła, agenci pobiegli do helikoptera.

    - Wygraliśmy! – zatriumfował Charge.

    Tom ziewnął.

    - Świetnie! A wiecie co? Nie spałem całą, kolejną noc. – powiedział Tommy.

    - Mam nadzieję, że to już ostatnia bitwa, podczas tego wyjazdu! – pomyślał Chase.

    Wtedy w oczach Chase’a odbiła się twarz Magmy. Przewrócił się na podłogę i kolejny raz zawładnął nim Magma. Po kilkunastu minutach, Chase podniósł się na ziemię, przeciągnął się i powiedział, próbując ukryć ponurą wizję:

    - Wreszcie jestem porządnie głodny!

    - Chase! Znowu dałeś się ponieść wizją podsuwanym ci przez Magmę! – zmartwił się Fuse.

    - A, tak! Mam już tego dość! Sądzę, że wreszcie musimy zrobić z tym porządek! O tak!

    Rozdział 7. Piętnaście godzin ciszy.

    Ostatniego dnia sierpnia, przy kolacji.

    Chase, Fuse, Trace, Tommy i Charge rozmawiali o Magmie.

    - No wiecie co? Zanim co, to musimy zapoznać się z Magmą i sprawdzić jak jest sprytny. – zaproponował Charge.

    - Ja znalazłem ważną kopertę. Później ją otworzymy. – powiedział Chase, pokazując kopertę agentom.

    Na kopercie był duży stempel z napisem:

    „MAGMA”, na środku koperty małym drukiem było napisane: „TAJNA INFORMACJA PRZECHWYCONA – RAPORT Z KATASTROFY W IÖMI ZOSTAŁ JUŻ UKOŃCZONY [UWAGA! - WIADOMOŚĆ PRZEZNACZONA WYŁĄCZNIE DLA OSÓB UPOWAŻNIONYCH!]”.

    Koperta była elegancka i poręczna.

    Rankiem, następnego dnia.

    Chase otworzył kopertę. Było napisane w niej:

    „KOD ARTYKUŁU: ALAM TABASKA

    TREŚĆ ARTYKUŁU: DZIESIĄTEGO SIERPNIA W IÖMI DOSZŁO DO TRAGEDII. PILOT MYŚLIWCA – RAYMOND SKINNER, (NAZYWANY TAKŻE PANEM OGNIA) PILOTOWAŁ SWÓJ MYŚLIWIEC, NAD RZEKĄ JEANNA W IÖMI. WIDZIANA GO W WIELU MIEJSCACH (MIN. NAD TAMIZĄ, JEZIOREM COMO, NA ALASCE I W PARYŻU) PILOT SKINNER, SWOIM MYŚLIWCEM – M12 NIECHCĄCY WYRZUCIŁ MINĘ. – DO TRAGEDII DOSZŁO WCZESNYM RANKIEM. WIEMY TAKŻE, ŻE DO PODOBNYCH ZDARZEŃ DOSZŁO, TAKZE W DÚNWELLINE I SARSAGË… – M.G.B.A.T”.

    Chase wstał. Informacja była dla niego wstrząsem. Dobrze znał Raymonda Skinnera, ale był architektem, a nie pilotem myśliwca. Wiedział już o tragedii w Iömi, ale od nikogo nie usłyszał o tragedii na Dúnwelline. Postanowił porozmawiać o tym z resztą agentów.

    - Musimy zachować kopertę. – powiedział Charge, podczas rozmowy z Chase’m.

    - Sądzę, że to może być coś podejrzanego. – stwierdził Chase.

    - Odwracałeś na drugą stronę?

    - Nie.

    Chase odwrócił na drugą stronę Informację. Było tam napisane: „ARTYKUŁ ZOSTAŁ NAPISANY PRZEZ CYBORGA POCHODZĄCEGO Z INFERNOXA – MAGMĘ.”.

    - Ok. To nie podejrzane. To bardzo podejrzane. – powiedział po chwili Charge.

    - Musimy coś z tym zrobić.

    - To prawda.

    - Teraz!

    - Ale, co mamy zrobić?

    - No wiesz, chciałem sprawdzić czy jest sprytny.

    - A wiesz, że mam pomysł jak to zrobimy?

    - Jak?

    - Użyjemy peleryny Zilla. Nasączymy ją płynem i razem, w piątkę przykryjemy się nią.

    - Dobrze! Już wiem. Rozumiem! O tak! Świetny pomysł!

    - Pójdziemy do reszty i porozmawiamy.

    - Zgoda!

    A więc, Chase i Charge poszli do reszty i powiadomili ją o planie.

    - Kiedy wyruszamy? – spytał Tom.

    - Najszybciej jak możemy. Teraz! Bo im dłużej to będziemy odkładać tym będzie gorzej! – odpowiedział Charge.

    - Zgoda! – zgodził się Fuse.

    - No to czy jesteście gotowi?

    - Tak!

    - To świetnie!

    Agenci wymaszerowali. Przed wzgórzem, Charge zamoczył pelerynę i powiedział:

    - A teraz parę mililitrów.

    Charge nasączoną płynem Zilla, pelerynę zarzucił na piątkę agentów.

    - No to udajemy trupów. – oznajmił Charge.

    Z bazy wyszedł Magma.

    - No ładnie! – powiedział.

    Podniósł pelerynę i rany zniknęły. Wyjął paralizator nazywany zdzieraczem skóry i strzelił z niego do agentów. Agenci się zatrzęśli. Fuse wił się z bólu, Trace odskoczyła, Swift się zwinęła, a Chase i Charge się zatrzęśli. Z ramienia Charge’a, sączyła się ciemnoczerwona krew. Charge wstał i pomógł zrobić to innym agentom. Postanowili wrócić do bazy. Gdy tam dotarli, Chase wskoczył na materac.

    - Napijmy się czaju z mlekiem. – zaproponował Fuse.

    - Dobra myśl! – zgodził się Chase.

    - A więc przekonaliśmy się na własnej, skórze, dosłownie. Dowiedliśmy, że Magma nie jest taki głupi jak nam się wydawało. – powiedział Charge.

    Fuse ugiął się z bólu, a Tommy zaparzył herbatę. Chase przykrył się, a właściwie zaplątał w pościel. Usłyszał krzyki, ryki piski i zimny, bezlitosny głos, tak mu znajomy, tak przez niego znienawidzony, że aż dostał bólu głowy. Pojawił się w bazie Magmy, gdzie tym razem, Magma powiedział mu:

    - Chase’ie Amaticu, nie jesteś już potrzebny agentom! Wiesz? Mam dla ciebie dużo ciekawszą robotę i dużo lepsze rozwiązanie, niż śmierć w męczarniach. Owszem, że wygrałeś bitwę, ale to jeszcze nic w porównaniu z tym co cię czeka!

    Głos umilkł. Chase stoczył się z materaca i stwierdził, że musi porozmawiać z Charge’m o swoich wizjach.

    - Kiedy masz wizje? – zapytał Charge, podczas rozmowy z Chase’m.

    - Kiedy źle się czuję, jestem osłabiony, chory ranny…

    - A więc Magma wykorzystuje to, że jesteś osłabiony, tak?

    - Tak… Chyba?

    - Twoje wizje dotyczą propozycji, które narzuca ci Magma?

    - Tak.

    - Kurde! Jestem taki osłabiony! Mam bladą twarz. Krew mi leci z nosa, zaczekaj chwilę…

    Chase wybiegł do salonu. Stanął, a następnie się przewrócił. Coś poderwało go w górę. Niebo było koloru karmazynowego. Sunął wówczas znajomą mu już alejką na London Street. Mijał restaurację, remizę strażacką, masę sklepów. Parędziesiąt metrów za nim, biegł Magma z ostrzem Aigfarath w ręku. Groził mu, że jak się nie zgodzi to go zabije. Chase skakał po markizach i zatrzymał się na dekoracji na kawiarni. Zabrakło mu sił, żeby biec dalej. Gdy już się zdecydował biec dalej, Magma dźgnął go ostrzem Aigfarath.

    - Aiiiiggggggg!!!! Auguuuuu!!!! A!!! Auu!!!

    Krew wytrysnęła z jego pleców. Niebo nabrało koloru jego krwi. Chase krzyczał i błagał o litość. Dopiero po dwóch minutach strasznych tortur, Magma schował miecz i zepchnął Chase’a z dachu kawiarni. Spadł na dywan w helikopterze. Leżał wówczas w kałuży własnej krwi. Zemdlał, urwał mu się film. Obudził się w materacu, w helikopterze.

    - Chase! To jest bardzo niebezpieczne! Samo oglądanie wizji nie jest złe, ale on może cię dotknąć, zadać ci ból! To straszne! To przez niego zemdlałeś i leżysz tu od sześciu godzin. Jego kula jest twoją duszą, a kryształ Schinevel o wartości Karatusa jest jej dopełnieniem! On ma namiar na ciebie! – tłumaczył Charge.

    - Tak nie może dłużej być! Nie może! – jęknęła Trace.

    - To coś w rodzaju Voodoo? – zapytał się Chase.

    - Tak, tylko rozbita kula się regeneruje, a ślady po ostrzu Aigfarath, nie. – powiedział Charge.

    - No to co robimy? – spytał się Fuse.

    - Idziemy w piątkę do Magmy, nie mamy czasu do stracenia! Wypoczęliśmy wystarczająco długo! Piętnaście godzin. A więc ruszamy do Magmy!

    Rozdział 8. Ciemna noc.

    Zrobiło się ciemno. Agenci wyszli na zewnątrz, żeby zrealizować swój plan. Za wzgórzem, Chase się przewrócił. Sunął po trawie. Miał kolejną wizję.

    - Przykro mi! Nie mam wyboru, muszę to zrobić! – powiedział Charge.

    Charge użył specjalnego paralizatora i Chase’, tak, w ten sposób stracił przytomność na kilka minut.

    - Magma może wrzucać Chase’owi wizje, ale tylko wtedy, jak ten jest przytomny, bo jak nie, to traci z nim nawiązanie, a spróbować skorzystać może dopiero kilkanaście minut, po odzyskaniu przytomności Chase’a. – tłumaczył Charge, gdy Chase odzyskał przytomność.

    - Rozumiem. – odpowiedział Chase półprzytomny.

    - A więc teraz mamy czas, żeby dostać się do jego bazy, tak?

    - Tak.

    - Plan jest jasny. Podchodzimy pod bazę i rozglądamy się czy nigdzie nie ma Magmy.

    - Tak. – odpowiedzieli agenci.

    - No to do dzieła!

    Agenci podeszli do bazy. Przed bazą stały koszary, z których wychodziło jakieś dwieście pięćdziesiąt Magmabotów.

    - Założył nowe drzwi, trzeba wpisać kod! – oznajmiła Trace.

    - Ale co zrobimy z tymi Magmabotami?! – zapytał Charge.

    - Nie wiem. – odpowiedział Fuse wgapiając się w nowe stalowe Drzwi Magmy.

    - Nie możemy tracić czasu, ale te Magmaboty nas pozabijają! – oznajmił Charge.

    - Ja spróbowałbym chociaż wpisać kod. – zaproponował Chase.

    - Ale czy znasz kod? – zapytał Fuse.

    - Nie mam pojęcia, ale lepiej sprawdzić.

    - Ok.

    Chase podszedł do drzwi.

    - Alam Tabaska. – powiedział, wpatrując się w kopertę w swoim ręku i wstukał kod.

    Drzwi się otworzyły.

    - Chase!!! Co ty narobiłeś?! – przeraziła się Trace.

    - No co?! Chłopak sobie radzi. – odpowiedział Charge. – Chyba dobrze?

    - A może tam po prostu wejdziemy, bo mamy mało czasu? – zaproponowała Swift.

    - O tak! Swift ma świętą rację! – powiedział Charge i szybko wbiegł do twierdzy Magmy.

    Następnie stanął jak wryty, patrząc na agentów.

    - Kończy nam się czas! – krzyknął Charge.

    - Aaaa!

    Drzwi się zamykały, Fuse w nich prawie utknął. Swift pociągnęła go za rękę i w ten sposób go uratowała. Magmaboty zostały po drugiej stronie drzwi i zrobiło się zupełnie ciemno… ale Charge tym razem był przygotowany na takie okoliczności. Zabrał latarkę.

    - No to jesteśmy kwita! – powiedział Fuse do Swift.

    - Fuse!

    - A, tak! Bardzo dziękuję, Swift!

    Fuse uścisnął Swift, a Chase powiedział:

    - Eeee… może to nie najlepszy moment?

    - A, tak! Mamy bardzo ważne zadanie, więc ruszamy! – odparł Fuse.

    Fuse podskoczył.

    - Au! Moja noga! – pisnęła Swift

    - A, tak? Przepraszam, Swift. – powiedział Fuse. – Trochę tu ciemno…

    - Charge, może mógłbyś lepiej oświetlać drogę? – spytał Chase.

    - Przepraszam. – przeprosił Charge.

    - Charge. – zaczęła Swift. – Można wolniej?

    - Co? – zapytał Charge. – za szybko.

    - Chyba…

    Agenci dostali się do sali tronowej. Na tronie siedział oczywiście sam Magma. Miał przed sobą stół, na którym leżał sztylet Aigfarath, którego ostrze było ubrudzone krwią Chase’a. Na stole leżała także szklana kula z niewielkim otworem na kryształ Schinevel, który właśnie Magma zaciskał w swojej prawej ręce w gotowości…

    - Panie, Magma… – zaczął Charge.

    - Co?!

    Magma ze zdziwienia upuścił kryształ, który wpadł do kuli.

    - Alam Tabaska! ALAM TABASKA! – powiedział Magma.

    Mgła zasłoniła wszystko prócz Chase’a.

    - Magma, sam mówiłeś, że musisz…

    - Wiem, Belixie…

    - Nie wiem jednak czy musisz zrobić to teraz.

    - Nie. Oczywiście, że nie teraz, Belixie. Teraz jest czas na coś innego. Alam Tabaska!!! ALAM TABASKA!!! ALAM TABASKA!!! ALAM TABASKA!!! O tak, Chase, czas minął więc decyzja należy do mnie! Świetnie! Zdecydowałem, że jednak nie jesteś mi potrzebny!!

    Mgła wyparowała, Chase poleciał w powietrze i zawisnął, tuż nad sufitem.

    - Chase!!! Chase!!! – krzyczała przerażona Trace.

    - Da sobie radę, on zawsze daje sobie radę. – powiedział spokojnie Fuse.

    - Nie, wiem. – odparła nie pewna Trace.

    - No co ty, wyluzuj, takie sztuki to ja sam kiedyś odwalałem, w Weagilience. – uspokoił ją Fuse.

    - Tak! Na pewno, Fuse!

    Chase wówczas spadał na podłogę. Agenci nie zdążyli zareagować, usłyszeli tylko dźwięk łamiących się kości. Chase zemdlał. Agenci do niego podbiegli.

    - Chase!!! Chase!!! CHASE!!!

    Chase obudził się kwadrans później w tym samym miejscu co poprzednio.

    - Spadłeś z wysoka! Twoje żebra już się leczą. – oznajmiła Trace

    - Tak myślałem… – powiedział. – A Magma?…

    - Bardzo mi przykro, Chase!

    - Co się stało?

    Trace miała łzy w oczach.

    - On, on… powiedział, że nas zabije. Znów miał rozdwojenie jaźni. Teraz wybiegł na korytarz po sprzęty.

    - Jest źle! Pomyłka: Bardzo źle!

    - Masz rację, nie powiem tego co zwykle ty mówisz w takich sytuacjach…

    - Nie mamy czasu do stracenia!

    Chase ostrożnie podniósł się na nogi.

    - I to ma być urlop, Trace?!

    - Na urlop mi to nie wygląda. Chodźmy… reszta czeka na nas przy wrotach, tyle, że Charge, on, on…

    - Co?! Coś mu się stało?!

    - Nie, to znaczy mam nadzieję…

    - O co ci chodzi?

    - O to, że nie zaczekał na resztę.

    Gdy udało im się otworzyć wrota, w środku zastali Charge’a dociskającego Magmę do podłoża.

    - Błąd numer czterysta czternaście dotyczący serwisu: [ALT-TAB/SUPER/SECURITY/MAGMA]. – Magma nieustannie powtarzał te słowa.

    - Skontaktuj się z Belixem. – zaproponowała Trace.

    - Rozciąłem mu plecy. Chciałem przeciąć przewód rdzeniowy, żeby no zresztą wiecie, ale włączył tryb samoobrony.

    - To skomplikowane.

    - Wiem, bo wyskoczył, błąd systemu, ale mam hasło do komputerów.

    - Jakie.

    - Przycisk: ALT i przycisk: TAB.

    - Co?!

    - Nie rozumiecie?

    - Mówisz jak Fuse.

    - Ej! – obraził się Fuse.

    - AL(T)am TABaska.

    - Po co to: „T” w nazwie? – zapytała Trace.

    - To skrót od: Tincarveen. – czyli systemu zabezpieczeń cyborgów.

    - Dziwne, ale sprytne. – powiedziała Trace. – Nie wiem czy Fuse wpadłby na tali pomysł.

    - Taka dzisiejsza technologia.

    - Hmmm… ale próbowałeś wywołać zwarcie, albo zrestartować system.

    - Obawiam się, że zwarcia nie dało, by się wykonać, a żeby zrobić restart musiałbym znać hasło do głównego kompu

  53. April 20, 2015 - 6:56 am | Permalink

    tera centrali, do którego i tak nie mam dostępu.

    - Belix, jesteś tam? Jeżeli tak! To miło, by było, żebyś chociaż na chwilę odczepił się od systemu Magmy.

    System poza zasięgiem. System główny przewodu rdzeniowego wznowiony. Stan naprawy: jedenaście procent.

    - To kiepsko wygląda! – powiedziała Trace.

    - Zaraz się tym zajmiemy. – odpowiedział Charge.

    Rozdział 9. Cyborg.

    Chase spojrzał na Magmę i spytał:

    - Przeglądałeś komputery, Charge?

    - Nie, ale wiem, że w środku nie ma ważnych rzeczy.

    - To gdzie są.

    - Główny komputer jest bazą danych.

    - Ładowanie: dwadzieścia trzy procent, pięćdziesiąt siedem procent, siedemdziesiąt jeden procent, ładowanie ukończone.

    - Włączył się! – pisnęła Trace.

    - ÁI SĂIANNÁ ËÁIALA SEAYYAN SÍ WIZIÖNĚ LÁ TËARABIAIN LE ALAM TABASKA!! – Magma rozbił szklaną kulę o ziemię.

    Jeden z czarów wyprysnął z kuli i ugodził Chase’a w klatkę piersiową. Wtedy rozpoczęła się kolejna wizja. Chase z pewnością miał twarde lądowanie. Upadł na kamienną skałę. Znajomy mu zimny głos przemówił:

    - Odmówiłeś mi więc wszyscy twoi bliscy zginą!!!

    Magma wziął ostrze Aigfarath i dźgnął nim, błagających o litość: Trace, Fuse’a, Charge’a i Swift.

    - NIEeee!!!

    Następnie, Magma zrzucił biedngo Chase’a do wąwozu, od którego ścian odbijały się różne głosy:

    - Nie! On musi żyć!!! Idę z tym na policję!!

    - Chase, ja cię…

    - Nieee!!! Sam sobie poradzę! Dołączcie do nas! Wy nic nie rozumiecie i nic dla mnie nie znaczycie…

    - Odbiło mu!

    - Ani śladu po Magmie!

    - Włączył się!

    - Wszyscy zginiemy!

    - Chase!!! Masz krew na rękach!!! Co ci się stało?

    - Nie!!! Wy nic nie rozumiecie!!!

    - Zrób to, albo będę zmuszony cię zabić!!

    - Chase! Chase!! Chase!!! Amatic! Amatic!! Amatic!!!

    - Nie pocieszyłeś mnie, Belixie!

    - Chase, ty idioto! Myślałeś, że to takie łatwe!

    - Ha, ha, ha, Chase! Coś ty zrobił?!

    - Ktoś tu dwukrotnie próbował przedostać się przez moje ogrodzenie?

    - Ha! Ha! Ha! Ha! Tommy ty łamago! Co żeś odstawił?!

    Chase obudził się na tym samym korytarzu, agenci nie mieli śladów po ostrzu, to była tylko zwykła wizja… Choć jednak jak zawsze: nie do końca.

    - Cyborg! O tak! Nie ja! Inny cyborg! – mówił Magma.

    - Jaki cyborg? – spytał Charge.

    - Był bym zapomniał! Przedstawiam wam Termo XZ’a, który jest moim pomocnikiem!

    Zza przezroczystej kurtyny, wyłonił się Srebrzysty cyborg z maską na twarzy.

    - Nazywam się Termo XZ i zostałem stworzony przez Magmę!

    - Chase! Magma mówił coś o jego powiązaniu z Greyflashem! Przeczytaj coś o tym w dzienniku. – zaproponowała Trace.

    - Wiesz może kto napisał ten testament? – spytał Chase.

    - Nie mam pojęcia! Początkowo myślałam, że syn Doktora Inferno, ale on przecież nie chciał tego ujawnić…

    Z tyłu okładki małymi, złotymi literkami były wyryte słowa: „Testament został opracowany przez cyborga pochodzącego z Infernoxa – Magmę”.

    - Ja chyba wiem kto to napisał?

    - Kto?

    - Magma.

    - Chyba żartujesz!

    - Tu na okładce! Naprawdę jest napisane: Magma!

    Trace podbiegła do Chase’a i spojrzała w dziennik.

    - Chase! Ale tu naprawdę pisze Magma!

    - No właśnie!

    - To tym bardziej musisz to przeczytać!

    Chase schował się za słupkiem, usiadł zapalił latarkę i mówił do siebie wertując spis treści:

    - Rozdział 16. Tajemniczy dom, Rozdział 17. Greyflash w Infernoxie – o, to będzie to!

    Chase otworzył książkę i wziął się do czytania:

    Rozdział 17. Greyflash w Infernoxie.

    Niestety nie znamy daty dołączenia do Infernoxa, Greyflasha, ale za to wiemy dość sporo o jego relacjach z Infernoxem. A więc jak określiłem możemy się tylko domyślać – parę lat temu przed swoją śmiercią, (o, której w tym rozdziale po trochu też się dowiecie) Greyflash dołączył do Infernoxa. Pewnego wieczoru nakłamał swojej ukochanej, że wdał się w pewien spisek, powiedział, że musi go szybko załatwić. Jeżeli chcecie wiedzieć o tym wszystko, to Greyflash dodał jeszcze, że oprócz tego ma pewien konflikt z panem Packsleet. Ukochana obraziła się na Greyflasha, za to że ją tak zaniedbał, ale gdy długo nie wracał, zaczęła się o niego martwić. Tymczasem, Greyflash uczył się od Doktora Inferno, który był jego ulubieńcem, po jego śmierci okazało się, że syn poprzedniego szefa Infernoxa powiadomił Greyflasha, (powiedział mu rzeczy, których z pewnością nigdy nie zdradził, by mu poprzedni szef). Tak naprawdę najlepszym przyjacielem Greyflasha był cyborg Magma, (którym ja zresztą jestem) największy
    przykład naszej przyjaźni mamy podczas bitwy w bazie na wulkanach. Nawet jeszcze za życia poprzedniego pana Infernoxa. Inferno senior, a właściwie Inferno II. kilkukrotnie wspomina nazwisko bohatera tego dziennika. W bazie nie było mnie wtedy, ale Peter Slate jest kolejnym źródłem cennych informacji. Mówi o swojej znajomości z Greyflashem. O rzeczach, które stały się w bazie na wulkanach wiem od Johna Vipera. On miał pomysł na zrobienie takiej biografii. Postanowiłem wspomnieć o bazie na wulkanach, ponieważ akcji jest tam tak gęsto tak, że bez problemu moglibyśmy
    się w niej utopić. Podczas gdy Dennis szarpie się ze Slate’m, Chase Amatic zgrywa chojraka i ratuje kolejne osoby. Widzimy tutaj, że bardzo chce zapracować sobie na kolejną odznakę, a swoje emocje wyładowuje na Peterze Slacie i opowiada wszystkim bzdury…

    - Nie! Tego już za wiele! – ryknął Chase.

    Z hukiem rzucił dziennik o ziemię, a następnie podał go Trace.

    - On pisze o mnie jak o jakimś głupim szarlatanie!

    Trace przewertowała strony i dodała:

    - Przykro mi mówić, ale właśnie widzę, że on cię tak nazwał! Na końcu tego rozdziału! – powiedziała Trace. – Eeee… może ja to doczytam?…

    Chase zaklął i dodał po chwili:

    - Albert Greyflash i Jamie Sixty razem wzięci to nic w porównaniu z Magmą!

    - Brawo! Charge! – pochwalił Fuse Charge’a, patrząc jak ten niszczy cyborga Termo XZ’a.

    - XZ! – krzyknął Magma podchodząc do pozostałości po cyborgu.

    - Uciekajmy! Szybko! – syknął Charge.

    - Mój cyborg! Moje arcydzieło! Zniszczone przez moich największych wrogów! Teraz kolej, aby oni zostali zniszczeni!

    - Musimy się przed nim jakoś bronić! – krzyknął Charge.

    - Widzę go! Wzywa nas, Fuse! Słysze głosy! Zimne jak zimowy poranek! Musimy działać! Woła nas! O tak! Chodźmy… – mówił Chase

    - Chase! Co ty pleciesz?! – wykrzyknęli Fuse i Trace.

    - Co?! Magmaboty! Są przełomowym wynalazkiem! Takim przełomowym jak żarówka!

    - Magmaboty to ci chyba mózg spłaszczyły! – zakpił Fuse.

    - Są! Otaczają nas! To najlepszy wynalazek w historii! Tylko wojna! Krew się leje i można zabijać do woli!

    - Chase! Upiłeś się dzisiaj czy wczoraj?! – zakpił Charge.

    - Vam Vie Vieno Viena! Alam Tabaska! Nie rozumiecie! Teraz to się zabawimy! O tak!

    - On naprawdę zwariował!

    - Biedny Magma! O jak mi go żal! Nie ma sługi, ale sługę dostanie…

    - Chase zabij ich! – rozkazywał Magma.

    - Mów mi Termomit!

    - Dobrze! Termomit, zamorduj wszystkich agentów!

    - Tak jest!

    Chase wziął sztylet i podszedł do agentów. Najpierw do Trace, która stała najbliżej.

    - Chase! Pogięło cię! – krzyczała przeraźliwa

    - Laseczko! Zamknij się!… chyba, że prosisz mnie do tańca…

    Następnie podszedł do Fuse’a.

    - Masz takie rude włosy, że aż ogarnia mnie szok na widok tego, że ci się nie palą!

    Następnie podszedł do Swift.

    - Och! Kolejna laseczka! Rozmarzyłem się! Dasz mi wódki, albo zginiesz!

    Chase podszedł do Charge’a.

    - Wstydź się! Słyszałem, że jesteś dowódcą! Taki facet jak ty, powinien… – Chase urwał

    - CHASE!!! POGIĘŁO CIĘ?!!!? – ryknęła Swift.

    - Och! Och! ZA KOGO SIĘ PANI UWAŻA?! CHAMSTWO NIE BĘDZIE TU TOLEROWANE!

    - Chamstwo?! Ciekawe kto tu jest chamski!

    - Skończcie już tę kłótnie! – wciął się Charge, a następnie zaklął.

    - Ha, ha, ha! Na jakie tępe osóbki trafiłem! Niczego nie potrafią! Oprócz stawiania się i bycia chamem!

    - Chase! Chodź na chwilę! – rozkazał Charge.

    - Mów mi Termomit jeśli ci życie miłe! – ryknął Chase.

    - Dobrze Termomit, tu do mnie!

    - Chyba Termit! – zakpił cicho Fuse, gdy Chase poszedł w stronę Charge’a.

    - Dlaczego mam wysłuchiwać starego durnia?!

    - Bo jestem twoim szefem. – powiedział spokojnie Charge.

    - Chyba byłeś w jakiejś zmyślonej rzeczywistości! – zakpił Chase.

    - To nie Chase, to Magma!

    Chase kopnął Charge’a. Swift stanęła przed Chase’m i spróbowała poprzedniej metody, ale Chase zaczął wykręcać rękę Swift.

    - Jak śmiesz machać przede mną łapami!? TY… – urwał, bo wyłożył się na posadzce

    Charge wziął laserowy paralizator i rozpalił kryształ Magmy do białości. Kryształ rozpłynął się w glutowatą masę, a właściwie ciecz.

    - Nieee!!! – zawył Magma.

    Rozpacz Magmy poniosła się echem od sali tronowej aż po korytarz prowadzący do pokoju ze zbiornikiem energetycznym. Chase podniósł się na ziemię i powiedział:

    - Przepraszam was wszystkich! Bardzo mi głupio!

    - Nie rozpaczaj, przecież to nie twoja wina. – pocieszył go Charge. – To nie byłeś ty.

    - Nie posłuchałeś mnie więc cię zabiję! – ryknął Magma.

    - Spróbujcie przeciąć przewód rdzeniowy, a ja rozprawię się z komputerem głównym w bazie danych.

    - Dobrze. – zgodzili się agenci.

    Wtedy błysnęło czerwone światło. Chase padł jak długi na posadzkę. Był cały brudny we krwi. Zemdlał. Charge natomiast usiadł przy komputerze i zaczął zgadywać:

    - Alam Tabaska, Magma, Belix, Xierch, Termo, Sagaz, Prox, Greyflash.

    Ostatnie hasło było prawidłowe. Komputer się odpalił. Cała pamięć komputera była zajęta jedynie jednym plikiem. Plik nazywał się: „Magma-Prox-Courteur-Ragage”. W pliku był Magma, a właściwie jego przekrój. Było widać kilkaset, a może nawet kilka tysięcy splecionych ze sobą kabli i lin i innych przewodów.

    - Gdzie tu jest funkcja obrony przewodów?… o tutaj. Świetnie! Wyłącz funkcję obrony przewodu rdzeniowego.

    Przenieśmy się do reszty agentów.

    Trace wyciągnęła Omegan i nasmarowała nim rany Chase’a. Wtedy wbiegł Charge.

    - Udało mi się… co? Co? Się stało z Chase’m?!

    - Przyniosłam Omegan, wszystkie potrzebne środki! A to nic nie pomaga! – rozpaczała Trace. – Jestem przerażona! On ma wielką plamę krwi na koszulce, ja ją rozcięłam i teraz chcę spróbować ja zdjąć. Swift mi pomogła, ale to było straszne! Fuse otworzył apteczkę i wyjął bandaże.

    - Wydaję mi się, że ran, nie będziemy szyć. Zdzieracz skóry wywołałby tylko podrażnienia i drobne skaleczenia, ale paralizator Proxowy na najwyższych obrotach może zabić. Zwińmy go do helikoptera…

    - Ale Magma!… – zaczął Fuse.

    - Zdecydowanie nie ma nic ważniejszego niż to czy wszyscy wrócimy żywi! – stwierdził Charge.

    - No dobrze, Charge to szef. On przecież dowodzi! – powiedział Fuse.

    - Sądzę, że Tom powinien wiedzieć! – odparła Trace.

    - Magma nie zmieni hasła?! – spytała Swift.

    - Tak naprawdę, to wyłączyłem ochronę, przejrzałem plik i rozbiłem komputer. – oznajmił Charge.

    - On jest półżywy! Jeśli chcemy, żeby jeszcze kiedyś poruszył powieką to musimy go ratować! – ryknęła Trace.

    - No to ruszamy!

    Dwanaście godzin później.

    Chase obudził się w materacu. Pierwszym widokiem, który zobaczył, były balony i tort urodzinowy.

    - Co to?! – spytał.

    - Przepraszamy zapomnieliśmy… – zaczął Fuse.

    - O czym?!… a tak, moje urodziny…

    - Niestety nie ma mamy prezentów, bo…

    - A, tak… nic nie szkodzi.

    - Chase, co ostatniego pamiętasz? To bardzo ważne! – spytał Charge.

    - To znaczy, to było jakoś nienaturalne, wyjechał pan gdzieś i przyszedł jakiś pan Murnoce, i on kazał mi siedzieć i się nie ruszać. Posłuchałem go, bo sądziłem, że… no zresztą nieważne… zaczął gadać o ubraniach i o cenach w tutejszych sklepach, a po chwili spytał: „Cóż czy pamięta pan, co mówiłem, panie Amatic?”, powtórzyłem więc dokładnie ostatnie zdanie pana Murnoce’a, czyli: „Ten Sa-coś-tam ma takie tandetne ubranie, ja myślę, że on jest pijany, bo ostatnio naprawdę przesadził z tymi butlami…”. On odpowiedział: „Widzę, że lubi pan kpiny, panie Amatic, niech pan się przewietrzy.” Ja wtedy spojrzałem mu w twarz i spytałem: „Co to za dźwięki?”. On nic nie odpowiedział, zrobił ze mnie glinę i wysłał mnie do jakiejś mrocznej puszczy. Była tam jesień. Byłem sam zupełnie sam, ze swoimi dziurawimy spodniami. Pozbierałem liście klonowe, miałem ich do pasa… W pewnej chwili z liści klonowych wystawała mi jedynie głowa, postanowiłem więc „poodliściać”. W liściach znalazłem świetną furę. Ruszyłem nią i jak wyjechałem z lasu, znalazłem kilku łamiących prawa, facetów. Napisałem więc upomnienie i kazałem zapłacić mandat. Oni zaczęli z chamskimi odzywkami i próbowali się wymknąć, więc stanęli przed sądem… tam był Fuse, ze złości rozbił marmurową ściankę, ale dalej to ja już się w tym w ogóle nie łapię…

    - Chodziło mi o świat realny, a nie o sen… – oznajmił Charge.

    - A, tak!… to sen musiał być, bo ostatnia taka rzecz, którą pamiętam to, jak usłyszałem huk… taki jak eksplozja, a następnie jakiś soniczny paralizator. Jeden trwający jakieś dziesięć sekund błysk czerwonego światła mieszający się z zielonymi światełkami na ścianach dawał wynik wprost oślepiający. Kopnął mnie prąd, a skóra zapiekła i zaczerwieniła się jak po pływaniu w gorącej lawie wulkanu San Marino II. Temperatura mojego ciała wynosiła wówczas powyżej czterdziestu stopni. Moje łydki jakby skleiły się ze sobą, a z rąk i innych organów zaczęła tryskać krew. Przewróciłem się do tyłu, na własną kałużę krwi i potu… wtedy urwał mi się film…

    - Dobrze, że chociaż z tobą wszystko w porządku, kolego! – powiedział Fuse.

    - No to chyba z tobą wszystko w porządku. – powiedział Charge. – Mam pizzę, możemy zjeść ją na podwieczorek, co ty na to?

    - W zupełności się zgadzam. – powiedział. – A z czym ta pizza.

    - Z pepperoni, czterema serami, tuńczykiem, pomidorami i pieczarkami. Mamy dwa sosy.

    - Tak, chętnie ją zjem.

    - Chyba odzyskujesz apetyt. To dobrze.

    Chase z małą pomocą Charge’a, wstał. Gdy usiadł na krześle, agenci złożyli mu życzenia. Chase, natomiast zdmuchnął trzydzieści siedem świeczek. Po długim dniu, Chase poszedł do łazienki i nasmarował rany Omeganem, a następnie przemył je wodą. Woda na skutek kontaktu z raną, zabarwiła się na kolor jasnoczerwony. Po kilku minutach, Chase wyszedł z łazienki i wręcz przewrócił się na materac. Było już późno, spali wszyscy oprócz Charge’a, który kończył rozdział książki, którą dostał od Fuse’a. Chase więc przykrył się kołdrą i szybko zasnął.

    Następnego dnia, o siódmej rano.

    Agenci się obudzili.

    - Gdzie Charge? – spytał Fuse.

    - Nie było go teraz, sądzę, że postanowił pooddychać świeżym powietrzem. – zauważył Chase.

    Po chwili wrócił Charge ze złocistym liściem klonowym w ręku.

    - Słuchajcie… sądzę, że jesień zapukała do drzwi naszego helikoptera.

    Charge usiadł przy stolę i wyciągnął z plecaka kanapki z serem i z rybą, które agenci zjedzą na śniadanie.

    - Jest gorąco na zewnątrz?… – spytał Chase.

    - Nie, nie… jest chłodno, wieje wietrzyk, pada deszcz, tak jesiennie… chociaż wiem, że do astronomicznej jesieni jeszcze dziewiętnaście dni, ale tak moim zdaniem jesień się już zaczęła… – odpowiedział Charge

    - Przespacerujemy się? – spytał Fuse.

    - Może tak, ale najpierw zjemy śniadanie, a później pójdę do toalety i do łazienki, żeby nasmarować się Omeganem.

    - Hmmm… Powiedziałem astronomicznej?… chodziło mi o kalendarzową… wiecie co? Zrobiłem krótką notatkę na podstawie pliku Magmy. Przeczytać wam?

    - Tak. – odpowiedzieli podekscytowani agenci

    - Napisałem tak: „Przewód rdzeniowy pełni funkcję mózgu Magmy, ponieważ zapisywana jest w niej pamięć i inne takie rzeczy. Przewód rdzeniowy jest nazywany przewodem rdzeniowy ponieważ przechodzi przez rdzeń, który razem z przewodem tworzy najważniejszy organ cyborga. Sam rdzeń jest delikatny, dlatego zabezpiecza go gniazdo kalmowe, je jednak po długim wysiłku też można zniszczyć dlatego jest ochraniane przez komputer. W komputerze można wyłączyć ochronę, trzeba jednak przełamać wszystkie zabezpieczenia. Po wykonaniu tej czynności bez większego problemu można wypalić, lub przeciąć przewód rdzeniowy. Trzeba jednak liczyć się z konsekwencjami, bo Magma nie wybacza.”.

    Agenci wstali ze stołu, a Chase pobiegł do łazienki.

    - Spójrzmy czy rany Tommy’ego się już wyleczyły. – zaproponowała Trace.

    - Dobrze. – zgodził się Charge.

    - Zdejmij spodnie. – zawołała Swift, do Tommy’ego.

    Tommy zdjął spodnie i energicznie rzucił je na fotel.

    - Ma już większość uda, ale rany się nie zabliźniły. – zauważyła Trace.

    - Tommy, chodzisz już normalnie? – spytała się Swift.

    - Normalnie, a nawet mi wychodzi!…

    W tej właśnie chwili Tommy przewrócił się na plecy.

    - Auć! – zawołał.

    - Ale z tego Tommy’ego pokraka! – powiedział Fuse do ucha Trace.

    - Ruszamy, jak, Chase przyjdzie! Plan jest jasny?! Musimy po prostu jakoś przeciąć ten przewód Magmy! – mówił Charge.

    Wtedy z toalety wyszedł Chase, w przedpokoju zastał, ubierającego się Fuse’a.

    - Chase, widziałem go, Magmę! – powiedział niespokojnie Fuse.

    - Ja też. – dodał Charge.

    - Ja też. – dodała Trace.

    - Ja też. – dodała Swift.

    - Nawet ja. – dodał Tommy.

    - Wszyscy go widzieli! – zauważył Chase.

    - No właśnie! Widzieliśmy go przez jakieś dwie minuty we śnie. Ty go też widziałeś? – spytał Fuse.

    - Tak! Był ranny. Jego szkarłatna suknia była podarta i brudna w ziemi. Miał dziurę w gnieździe kalmowym, było widać nawet przewód rdzeniowy! Mówił: „Alam Tabaska!”. Jego napuchnięte, ociekające krwią i ziemią ręce były zaciśnięte. Za nim stała lalka, coś w rodzaju Voodoo, było ją widać zaledwie przez ułamek sekundy. W tą lalkę, Magma wbił gwóźdź i wtedy przeszył mnie ból, obudziłem się, ale gdy znowu zasnąłem śniła mi się kontynuacja tego snu. Odsunął wtedy tą lalkę Voodoo, podłoga zatrzeszczała, gdy Magma przesunął stół po czarnych kafelkach w sali tronowej. Przesunął go po tych kafelkach do tronu, na którym usiadł. Plótł wtedy jakieś dziwne zdania bez żadnej konstrukcji, na przykład: „Agenci, odkryłem ja niezawodną metodę na was wyłapanie”. Wtedy Belix odpowiadał: „Magmo! Może my to razem zrobimy?! Co ty na to? Jak uciekną nawet, to my ścigać ich czasu tyle ile potrzeba!” Właśnie wtedy Magma wyjął coś z małego, czarnego pudełka, które kiedyś chyba widziałem?… sam nie wiem? Krew sączyła mu się po nadgarstku i wymawiał wtedy nasze nazwiska. Wtedy do tej ciemnej sali dostały się jakieś sondy czy drony, mówił do nich Magma-drony. Przy nich wyjął z pudełka złamane ostrze Aigfarath i powiedział: „Nie będę ukrywał, przełamała go eksplozja jednego z toksycznych pojemników. Wygięło go jak huragan anteny wygina. Następnie czarna bomba wypadła. Widać w tej sali jej działalności, ona spowodowała pęknięcia. Zamiast jednego, z kafelków pozbierałem dwa sztylety Aigfarath, ale nie stało się nic złego, bo jest, a tak naprawdę są tak samo ostre, ale wezwałem was z myślą, moje wierne Magma-drony, abyście pospawali mi tą broń i oddali mi ją tego ranka najpóźniej.”. Wtedy zielone światło rozbłysło tak, że nie zdołałem niczego ujrzeć, przez to kilkanaście sekund. Sen lub wizja skończył się tym, że ostrze Aigfarath w całości, upadło z łoskotem na ziemię… nie rozumiem tylko jednego incydentu, tego, który wystąpił chwilę przed blaskiem zielonego światła, wtedy gdy jeden z Magma-dronów, do drugiego Magma-drona powiedział: „Has-ai-la-kkakkud”.

    - Chase, tylko my nie czuliśmy bólu podczas sceny z gwoździami… zobaczyliśmy ciebie wijącego się na materacu. – tłumaczyła Trace.

    - To byłem ja?! – zdziwił się Chase.

    - Sądzę, że tak, ponieważ twierdzisz, że poczułeś ból… – zaczął Charge.

    - Tak, poczułem jak coś ostrego rozpruwa mi mięśnie. W tle słyszę złowieszcze czary i wybudzam się.

    - Aha! Wszystko jasne! Nie traćmy, czasu…

    Agenci wyszli na zewnątrz. Padał deszcz, a mgła zakrywała wszystko, nawet czarne chmury. Chase wybiegł, przed wzgórzem zgiął się w pół z bólu, upadł na plecy, patrzył w niebo. Poczuł ukucie, skaleczenia i draśnięcia na swoich rękach i nogach.

    - Auu! Auu! – zawył z bólu Chase.

    - Chase?! Wszystko w porządku?! – zmartwił się Fuse.

    - Fatalnie się czuję! To Voodoo! Z całą pewnością! Sam nie wstanę! Pomożesz mi? Proszę!

    Chase podparł się Fuse’a, który pomógł mu wyjść z trawy i klonowych liści.

    - Był bardzo słaby! Po prostu upadł w trawę, kiedy rozmawialiśmy o licznych zabezpieczeniach, które w dzisiejszym świecie pojawiają się dość często! – rozmawiali między sobą agenci, stojąc przed bramą, a właściwie wrotami do siedziby cyborga, Magmy.

    - No dobrze! Rozprawimy się z nim raz na zawsze! Nic nas nie powstrzyma! – mówił Charge.

    Charge otworzył wrota, które po chwili się zamknęły, agenci stanęli w zupełnej ciemności. Charge wyciągnął, więc latarkę.

    - Pokaleczył się i podpalił czarny granat Soxio. Zrobił to specjalnie, to na pewno jakiś podstęp! Widzę jego krew na korytarzu… – oznajmił Charge.

    W kałuży krwi, leżało mechaniczne ramię Magmy.

    - Czy naprawdę to zrobił?! – zastanawiał się Charge.

    - Po co?! Po co odciął sobie ramię?! – spytał Chase.

    - Nie wiem, zaraz się dowiemy…

    Agenci dostali się do sali tronowej, tron był podniszczony, a srebrzysta kurtyna podarta. Magma stał w kałuży własnej krwi. Nie miał prawego ramienia.

    - A więc przybyliście…

    - Czy to podstęp?! Nikt normalny przecieżby nie amputowałby sobie ręki!

    - Kto wie?! Może jestem nienormalny, a może wy!

    Magma za pomocą ostrza Aigfarath, które trzymał w lewej ręce, (która zresztą i tak mu pozostała) rzucił się na lalkę Voodoo Chase’a. Chase jednak przewrócił ją na czarną posadzkę i powiedział:

    - Auć! Chyba będę miał siniaka.

    Później kafelki zadrżały, Charge oparzył Magmę paralizatorem, wtedy Magma upuścił swój soniczny paralizator Proxowy i zesłał Magma-drony. Trace wyskoczyła i kopnęła Magmę, a Charge wypalił mu hełm, (który Magma ukradł Hove’owi, po jego śmierci). Ukazała się wtedy srebrzysta, metaliczna twarz Magmy, która po bokach była przezroczysto-czerwona, wyglądała jakby była zrobiona z rubinu. Pewnie wyglądałaby dużo piękniej, jakby niebyła podniszczona i popękana.

    - Teraz się z nim rozprawimy! – ryknął Charge.

    Wtedy zielony błysk oślepił agentów. Coś wystrzeliło, Chase został ogłuszony.

    - To paralizator świetlny! Nie zbliżajcie się do niego, bo za chwilę z łomotem i popękanymi kośćmi, wylądujecie na posadzce!

    Agenci zbliżyli się do Magmy, zostawiając Chase’a na ziemi.

    - Po co wam taki wyrzutek w drużynie?! Po co wam taki śmieć?!

    - Ty wredny cyborgu! Zaraz odszczekasz te bluźnierstwa! – krzyknęła Swift i kopnęła cyborga.

    Charge strzelił bronią palną w resztki gniazda kalmowego Magmy. Cyborg z hukiem padł na posadzkę.

    - Może obejrzymy rdzeń i przewód rdzeniowy. – zaproponował Tommy.

    Trace podeszła do Magmy i przewróciła go na bok. Założyła rękawiczki i zanurzyła je we krwi i ropie Magmy. Pociągnęła za przezroczysty przewód i rozcięła go nożykiem. Nie było to dziecinnie łatwe, zajęło to Trace tyle ile wyciągnięcie przewodu, czyli nieco ponad minutę. Wtedy przezroczysta maska pękła, zza niej wyłoniła się poobijana i pokaleczona twarz czterdziestolatka.

    - Magma umarł, ale Belix wciąż żyje. – powiedział Charge, podtrzymując ciało Arnolda Treapa.

    - Ciekawy jestem co się stanie z Belixem. – zastanawiał się Chase i podniósł się z posadzki.

    - Ja też. – przyznał się Tommy, z podekscytowaniem patrząc na Arnolda Treapa.

    - Nastąpiło omdlenie… nie dziwię się, bo gdy jest się siedem lat maszyną, a następnie jesteś znowu człowiekiem, następuje szok. – oznajmił Charge.

    Po kilku minutach, Treap otworzył oczy, jego serce biło jak maszyna na najwyższych obrotach.

    - Ma tętno sto dziewięćdziesiąt trzy… teraz dwieście dziesięć. – informował agentów Charge.

    Blada twarz Treapa czerwieniła się ze zmęczenia i przerażenia. Miał łzy w oczach, krew wypłynęła z ust, dyszał jak stary pies po przebiegnięciu długiej trasy.

    - Co wyście ze mną zrobili?! Co się ze mną dzieję?!!!

    - Spokojnie, wszystko będzie dobrze! Masz gorączkę: Czterdzieści stopni i cztery dziesiąte. Współczuję ci, to wszystko to nie twoja wina. Miałeś ciężkie życie… twoja rodzina umarła i wykorzystali cię okropni ludzie. Wiem, że wymordowałeś masę ludzi, ale na ich nagrobkach widnieję napis: „Zamordowani przez Magmę”, a nie zamordowani przez Belixa, albo Arnolda Treapa. To tak jakbyś miał dwie nerki, tracisz jedną, ale zostaje ci jeszcze jedna, pomożemy ci, a przeżyjesz. – pocieszał Charge Treapa.

    - A może nie chcę pomocy i sam sobie poradzę?!

    - Pamiętasz mnie, prawda?

    - Jeff Slack, nie… ty jesteś Charge Broocker…

    - Tak, Charge Broocker… walczyłem z tobą, gdy zrobili z ciebie zło w czystej postaci.

    - Ty parszywy zdrajco! Zobacz tylko, przypomina mi się całe ludzkie życie! Przyswajam rok życia w dwie minuty! Jeden rok to pięćset dwadzieścia pięć tysięcy sześćset minut! To śmiertelna dawka!

    - Spokojnie! Bądź spokojny! Spróbujmy zrzucić tętno poniżej dwustu.

    - Nie obchodzi mnie czy przeżyję ten dzień! Obchodzi mnie jedno, żeby cię pomścić, Broockerze!

    - Zostawmy go samego, niech sam się uspokoi. – zaproponował Charge.

    - Zgoda. – zgodził się Fuse.

    Gdy agenci wyszli na korytarz, spotkali tam Treapa, który z wielką trudnością tam się doczołgał. Trzymał w ręku ostrze Aigfarath. Szedł już z nim do agentów. Charge go zastrzelił i powiedział:

    - Mam nadzieję, że Bóg da mu drugą szansę.

    Agenci chwilę popatrzyli na ciało Treapa, a następnie opuścili jego bazę.

    - No to mamy prawdziwe pożegnanie Infernoxa! – powiedział Charge.

    - Może wrócimy na Carn Eige. – zaproponował Tommy.

    - Dobra myśl. – zgodził się Charge.

    Gdy agenci powrócili na górę Carn Eige.

    Chase stanął przy jej brzegu. Po chwili przybiegła Trace i go uścisnęła.

    - Chase, ja cię kocham! – wykrzyknęła.

    - Ja też cię kocham, Trace!

    - Uratowałeś mnie przed krwiożerczymi rekinami, Doktorem Inferno, jego synem i dwukrotnie przed jego robotem!

    - Trace, ależ to oczywiste! Nie mógłbym cię zostawić!

    - To chciałam ci powiedzieć dwa razy…

    - Naprawdę?!… To do trzech razy sztuka!

    - Och! Byłbym zapomniał, mogę przeszkodzić? – spytał Charge.

    - Co, Charge?

    - Panie, Amatic, ma pan kolejną złotą gwiazdkę. Może pan zostać kimś, a nawet w przyszłości mnie zastąpić, jak już będę za stary!

    - Chyba wybieram miłość, ale zawsze będę mógł wam pomóc… możecie na mnie liczyć!

    - Twoja sprawa, Chase… – powiedział Charge, a następnie mrugnął i uśmiechnął się

    Rozdział 10. Trzydzieści lat później (Epilog).

    W bazie agentów, w Alpach.

    Trwała ważna uroczystość, Trace i Chase trzymali się za ręce, patrząc na swojego syna (Martina Michaela Amatica) i na córkę (Jean Alice Amatic), to właśnie Martin miał dostać dziś kartę agenta, ale nie zapominajmy jednak o dzieciach Fuse’a i Grace oczywiście, o: (Morganie Jeffie Filosie), nazwanym tak na cześć zmarłego ojca Fuse’a, pamiętajmy też o: (Douglasie Alexie Filosie) i o: (Jessice Annabelle Filos). Martin Michael Amatic bardzo przypominał Chase’a, był dość wysoki, chudy miał długie czarne włosy, ale za to po Trace miał błękitne oczy. Jean Alice Amatic miała rudawe włosy sięgające prawie do pasa, oczy miała piwne, była dość wysoka, po Trace zachowała piękną cere, a po Chase’ie niezwykłą zwinność i prędkość. A teraz dzieci Fuse’a i Trace: Morgan Michael Filos był najstarszy z rodziny Fuse’a, a od syna Chase’a, czyli Martina był młodszy dokładnie o dwa miesiące. Miał zielone oczy, był średniego wzrostu, miał krótkie, rude włosy, a nawet jak jego tata, nosił okulary. Był genialny z informatyki, co czyniło go idealnym synem Fuse’a. Douglas Alex Filos był szczupłym brunetem średniego wzrostu, lubił dużo sportów, co chyba odziedziczył po Swift. Miał ciemnoniebieskie oczy, zawsze umiał dobrze zareagować w trudnych sytuacjach i znał się na materiałach wybuchowych. Jessica miała piękne, długie blond włosy zwisające jej do pasa, była średniego wzrostu, miała
    jasnoróżową skórę i chodziła w wysokich, białych sukniach. Gdy miała sześć czy siedem lat marzyła, żeby w przyszłości zostać księżniczką. Miała błękitne oczy i umiała pięknie śpiewać. Wtedy, gdy tak Chase i Trace patrzyli na swoje dzieci, pomyśleli o tym co ich czeka, jakie wspaniałe przygody!

    - Panno Amatic, czy panna zechcę wypełnić ankietę? – spytał Charge, który stał w rogu sali.

    Miał ponad osiemdziesiąt lat, ale świetnie się trzymał, jego włosy były bardziej srebrne niż siwe.

    - Z chęcią, ale poproszę później jeśli można. – odpowiedziała Trace

    - Jasne…

    - Martin Michael Amatic i Morgan Jeff Filos, mam nadzieję, że razem stworzycie zgrany zespół. – powiedział Charge. – Byle byście nie spotkali takiego typa jak Augustus Lloyd Friench-Rives.

    - Kto to? – zdziwił się Chase.

    - Nie mówiłem wam, że tak nazywał się Doktor Inferno, a jego syn Reed Walton Friench-Rives?

    - Nie.

    - No to już wiecie, lecz nie wiecie skąd ja o tym wiem… Otóż trzydzieści lat temu w komputerze Magmy, tego cyborga, no wiecie, przeczytałem, o tym, ale zapomniałem wam powiedzieć.

    - Kto zostanie pomocnikiem Zilla, bo dziewięćdziesięciodziewięcio latkowi przydałaby się pomoc, kto? – spytała podekscytowana Trace.

    - Nieźle gościu się trzyma, ale pomimo tego potrzebuje pomocnika, pomocnik to Brian Lucas Sillence. – odpowiedział Charge.

    - Chase, może wydamy dziennik o przygodach naszych dzieci, na pewno zyska takie powodzenia jak dziennik o Morganie. – zaproponował Fuse.

    Teraz warto wspomnieć o tym, że Amargeusz Amatic, nieco ponad rok po opisywanym niedawno zdarzeniu gdzieś wyszedł, ale ze swojej podróży już nie powrócił, za to Filip Smith dożył sędziwego wieku stu lat. W portretach wiszących na ścianie, można było dostrzec, przede wszystkim Chase’a, Fuse’a, Trace, Swift i ich rodziców. Każdy z agentów został nagrodzony.

    - No to żegnajcie! – powiedział Martin do reszty rodzeństwa.

    - Żegnajcie! – powiedział Morgan, podobnie jak Martin do swojej reszty rodzeństwa.

    Obaj otworzyli drzwi. I tutaj przypominam, że w bazie w Alpach nie było wind, ale od tego czasu minęło dobre kilkanaście remontów. Otworzyli drzwi windy i pożegnali się z rodzicami. Wtedy w oku Chase’a zakręciła się łza, niebyła to łza smutku, lecz łza szczęścia…

    [Jeżeli chcecie odkryć tajemnicę Amargeusza Amatica i odkryć przygody Martina, to zachęcam do dalszego czytania - wasz autor]

  54. April 21, 2015 - 8:07 am | Permalink

    Następnego dnia.

    Pieszka i Mieszka dzieliła już godina od meczu. Noc zapadła zaskakująco szybko.

    - Wyluzujmy, przekąśmy coś. – zaproponował Pieszko.

    - Tak, ja bym zjadł jakąś rybę z podsmażoną kupą Anarchionisty, marsjańskie gluty i wiadro moczowego Akordu.

    - Oczywiście!

    - A co później?

    - Odwiedzimy swoją drużynę i idziemy na mecz.

    Hiuunneyiinne i Pattapyteers nałożyli te pyszne dania, Pieszkowi i Mieszkowi. Gdy skończyli jeść, zeszli na Acroudijneję-Zi. Hostage Simple
    podbiegł do Pieszka i Mieszka i rzekł do nich:

    - Witajcie! Czas na rozgrzewkę! Od meczu dzieli już nas tylko kwadrans! Musimy wygrać, ale to bardzo trudne, gdyż to Rambo. On zawsze był dla
    nas największym utrapieniem. Zawsze jego średnia wynosiła czterysta czterdzieści strzałów przez dziesić sekund. Powiem szczerze, że liczniki za
    nim nie nadąrzały.

    - Wieie co? – powiedzieli Pieszko i Mieszko. – Wyluzujcie… i zmieńcie nazwę.

    - Ok. Ale na co?

    - Na przykład, na Skrzydlate Dupska.

    - To idealna nazwa!

    Na meczu.

    Obie drużyny wyruszyły na mecz. Pieszko i Mieszko prowadzili Hostage’a Simple’a, a on swoją drużynę na mecz. Rambo za to swoją prowadził
    Guyirtieretermyiunjiuyernermem. Mecz rozpoczął się. Rambo na dobry początek strzelił sześćdziesiąt strzałów. Ale za to Pieszko i Mieszko,
    potajemnie użyli armaty, (co było, zresztą niedozwolone) i tak w jedenaście i pół sekundy dobili do osiemdziesięciu goli. Po trzech kwadransach
    przerwano mecz na dwadzieścia minut. Uzyskano remis, tysiąc czterdzieści dwa do tysiąca czterdziestu dwóch, więc zmartwiony Rambo, postanowił
    zmienić taktykę. No i już, z grubej rury, po przerwie, jak równy z równym, obaj używali niedozwolonych środków i tak przesuwali się do
    zwycięstwa. Lecz, jednak w ostatnich sekundach gry, Rambo się przewrócił, (a właściwie Pieszko i Mieszko to uczynili) i tym samym, przegrał,
    Trzy tysiące sto trzydzieści osiem do Trzech tysięcy stu czterdziestu dwóch. Rambo przerażony, przeżył załamanie nerwowe i długo nie
    przetrzymał.

    - NIEEEEEEEEEEEEEE!!!!!!!!!!!! NNIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!! TYLKO NIE TO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! UYHG!!!!!!!

    - Przykro mi zawarłeś umowę. – rzekł Hostage. – Musisz jej dotrzymać, bo stracisz dużo więcej.

    Skarbiec otworzył, powlókł klucze, a sam wspiął się na najwyższą więżę obserwacyjną, skąd wybił się i z gruchotem upadł na ziemię. Nie wiele, z
    biedaka pozostało. Lecz nie mógł wytrzymać wstydu i zrobił to.

    - Ale dupek! – zarechotał Mieszko.

    - Yiughbjn dupek! – zbiustował Pieszko.

    I tak poszli, w gęstwinę, dumni z siebie, ze złotym kluczem dalej dążyli do celu.

    Akt 3. Lasiatek wpada w kłopoty.

    Byli tak dumni, że nie myśleli o niczym innym. Nie zważając na nic opuścili namiot, a Lasiatek, (który podczas meczu był jedynym kibicem,
    kibicującym drużynie Simple’a. Czterdziestka innych kibicowała Rambowi) dopytał się o drogę do Lagadunu. Pozostało im już niewiele do przejścia
    w porównaniu z tym ile już przeszli. Chin-Chin nie przeszedłby tyle drogi w tyle dni. Fri-Gri, stojąc na wybrzeżu wyrzucał ryby, choć kiedyś
    Siusiaxa Wisję, brzydko uznał za stek i na plażę wyrzucił go. A więc:…. Szli, szli, szli, szli, szli, szli, szli, szli, szli, szli, szli,
    szli i szli. Już ich to nudziło, ale wtedy Cordyiig Wielki, król Moczarnych Siusiaków, pociągnął Lasiatka za fraki i rozerwał mu gacie. Teraz
    to na prawdę, Lasiatek wyskoczył z gatek! Wpadł do dziury. Miał omamy, że król mrówek mówi:

    - Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa kupta se majty na moim bazarze!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam NA MOJEJ
    WIKIPEDII!!!!! Znak ze znakiem zapytania ŁOJEJ i jeszcze: spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    I JESZCZE FRYTKI DO TEGO!!! SPAM SPAM SPAM SPAM Licha Piłka 2321424c42c54354q5c4543—error DUPA DUPA DUPA
    SPAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAM Jeszcze trochę spamu? edytuj SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM
    SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM
    SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM
    SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM
    SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM
    Eeeeeee…. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee
    eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee.
    Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee
    eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee
    eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee
    eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee.
    Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee
    eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee
    eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e
    eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee
    eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee
    eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee
    eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee
    eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee.
    Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee
    eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee
    eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e
    eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee
    eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee
    eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee
    eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee
    eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee.
    Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee
    eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee
    eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee
    eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee.
    Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee
    eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee
    eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee
    eeee eeeee eeeeeee eeeeee. And the: Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee
    Ee and the: E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E
    E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E
    E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E
    E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E
    E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E
    E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E
    E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E
    E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E
    E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E
    E E E and the: huehueheuheuheuehuehuehheuehueheuheuheuehueheuheuehuehueheuheuehuehueheuehueheuheueheuheuehuehuehuhuuehueheuehuehuehueheuheuheue
    huehueheuheuehuehueueueueueueueueueuehuehueheuehuehueheuheuheuehueheuheuehueheuheuheuheuehuehehhueheuehuehueheuheuheueheuheuheuheuehuehuehueheu
    heuehueheuheuehueheheuheuehueheuheuheuehueheuheuehuheuehhuehuehuehuehuehuehuehuehuehue. And the: NYAN CAT REAKTYWEJSZYN! nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan
    nyan nyan nyan nyan.

    Dobrze. Nie kontynuujmy już tego. Teraz opowiem wam wieką tajemnicę Weenie Rammy, gdyż jesteście W MIARĘ grzeczni. Jego WIELKA tajemnica brzmi:
    “44″. A więc, powracając do opowiadania: Lasiatek spadł na kolce i kaktusy więc takie miał kłopoty!

    Akt 4. Rozpacz Twardokibla.

    A więc: Pieszko, Mieszko i Lasiatek szli przez las i tam nagle ku Lasiatka gatek Twardokibel się uśmiecha.

    - Usiądź na mnie! – mówi.

    Mieszko siada więc na nim i gonią go ułani. Jeden batona rzuca o smaku kupy i przywiązuje go do miski zupy. Kibel więc skacze, a Mieszko
    spada, o! Ja pierdziaczę! Mieszko w stronę Pieszka leci i w penis walnęli trzeci. Twardokibel batona połyka, a w koło niego gra muzyka.
    Twardokibel zupę połyka, a z jego rąk kupa się wymyka. Twardokibel w rów wpada, a na niego czekolada.

    - Mój mocz! – krzyczy.

    A za nim penis ryczy. Mocz i woda to niezwykła przygoda! Mocz się leje, z rowu basen robi, Pieszko ryby łowi! Twardokibel wyskakuję, wodę z
    siebie wytrzepuje. W rozpacz wpada, bo swoją zawartość zgubił. Ryczy, krzyczy i pierniczy. Biedny kibel, mocz pogłubił. Wtedy ułani uciekli i
    wodę wylali. Gonią ich Pieszko i Mieszko. Chin-Chin mówi:

    - Yiealli!

    I tak do niedzieli. Gonią się w kółko jeden dupą pcha kupę, która spycha drugiego do zupy z lupy.

  55. April 21, 2015 - 8:09 am | Permalink

    i fuck by you i go to camp. In the camp is a school. In the school is a shit and skull.!!!!-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!1′!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!11111

  56. April 21, 2015 - 8:16 am | Permalink

    Fuck you up in the satan up. I’ve a got a snack and suck. I go fucking to you. I sucking your weenie to wean and montarella bitch to hamster enought world and menace groot to you and montarella bitch, have fuck and so go switch. Radia boom, turquis bui. Dick you, weenie, clear, clever. Mazdamer, Mazdamer to you, fuck you bitch, fuck you bitch to you, and the bite clear fat you, cat and the camp their, and the camp their, We’are ours life for fuck! We likes to fuck! They likes to fools!!!! And mazdamer, and mazdamer and mazdamerita, honda, donda, then mazdamaerita they. Honda Bonda Captain Bomb-A To poland i’ve get a smoled geth to you, we’are s to they. We are fuck and shitty them!!!!! Trala-la! Trala-la! Trala-la! Trala-la! La-la and bitch to fuck and switch fuck you over there and do does fuck you to do and doo. Hamster you, and pass over to there… Coming soon in may!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  57. April 22, 2015 - 7:57 am | Permalink

    I tak do niedzieli. Gonią się w kółko jeden dupą pcha kupę, która spycha drugiego do zupy z lupy. I tak w kółko same nudy na pudy.

    - Y. – Mówi siusiak.

    - P. – Mówi dupa.

    - J. – mówi kupa.

    - Typ. – mówią jajca.

    Twardokibel uciekł. Mocz swój naładował, majtki skokiptował*, ruszył do Sfveenie.

    *skokpitował – kokpitacja jest żadko stosowanym określeniem. Lecz co oznacza? O to jest pytanie! Większość z nas, pewnie wie, że kokpit to na
    przykład kabina, lecz nie możemy powiedzieć wprost: “skabinował”, bo to niepoprawne. Choć termin skabinował, oznacza: zepsuć coś, spierniczyć.
    Kokpitacja to jednak coś zupełnie innego. To wyrażenie ma kilka znaczeń. Po pierwsze istnieją uniwersytety zajmujące się kokpitacją poprzeczną,
    co oznacza badanie Markwooidów. Lecz to zdecydowanie nie to. Jest jednak jeszcze drugie określenie, związane z Licypitą. Licypita to owoc,
    który jest bardzo kwaśny, stosuje się go do przyprawiania potraw, w bardzo niewielkich ilościach. Stąd mamy pita, ale skok zostało po prostu
    tak sobie wymyślone. A więc oznacza to: zniszczyć coś, połamać, wykatrupić, upatroszyć, itp.
    _______________________________________________________________________________________________________________________________________________

    Pieszko i Mieszko uciekli, omijając nawet kupy i tak wpadli do miski zupy z dupy. Zupa ta była pyszna, lupą zjedli ją i już szybko uciekali,
    bo gonili ich ułani, uciekali, uciekali, na różowe majtki wpadali, uciekali, uciekali, uciekali, bęc!

    Rozdział 8. Kaktusy.

    W poprzednim rozdziale, nasza drużyna przechodzi przez Las Siatek i dociera do Lagadunu, gdzie rozgrywa się mecz. Zgodnie z wieczystą przysięgą
    dostają Złoty Klucz Burgmaichieanu. Lasiatek wpada w kłopoty, a Twardokibel się wymyka.

    Akt 1. Dzień, w którym kaktusy ożyły.

    Nasza drużyna przedzierała się przez gąszcze i lasy. Od meczu minęło już ponad półtora miesiąca, a od incydentu z Twardokblem miesiąc. Szli
    teraz po środkowo zachodnich obrzerzach Lagadunu. Była tam mini-pustynia, o umiarkowanej temperaturze. Nasza drużyna przeczuwała, że zaburzenia
    pogody są związane z czarną skrzynią. Do jej otwarcia się powoli zbliżamy. Lasiatek stanął przy kaktusie i rzekł:

    - Hej! Czy znacie żart o złodzieku kaktusowym?

    Wtedy pogoda dała o sobie znać. Ciepławy piasek, który przed chwilą ogrzewał naszym bohaterem stopy, teraz był mokry i ciemny. Zaczęła się
    ulewa i burza. Zmyła cały piach i z posypki zrobiła doskonałą ślizgawkę.

    - Czy coś poruszyło? – zzuktyzbziustował Mieszko

    - Co?! – zapytkwasił Pieszko.

    - Nic, nic, wydawało mi się.

    Po kolejnych dwóch krokach do przodu, znowu się coś poruszyło.

    - Pieszku, czy te kaktusy nie były dalej? – zapytał Mieszko

    - Auć! Mam wrażenie, że mnie coś ukuło! – antywykwantowałzbiustemispierdziustował Pieszko.

    - Czy ten kaktus się poruszył?!

    - Ha! Ha! Ha! Większej bzdury nie słyszałem!

    - Nazywam się Jetop! – powiedział jakiś bardzo niski głos.

    - Kto to powiedział?! – zapytał Pieszko.

    - Ja. Jestem Jetop.

    - Kto?!

    - Ja, kaktus.

    - Od kiedy kaktusy zaczęły mówić?!

    - Od zawsze, a przynajmniej od tąd kiedy istnieje ja.

    - Suń się Jetop, to ja Steve! – powiedział jakiś kaktus.

    - Spokój! – krzyknął jakiś kaktus.

    - Idę stąd! – powiedział jeszcze inny.

    - Kłap! Kłap! Kłap! Kłap!

    - Kto tak kłapie?! – zapytał Lasiatek.

    - To my, pigwy.

    - O nie! Tego już za wiele! – powiedziała drużyna.

    I uciekła.

    Akt 2. Bliżej być nie może.

    Wkrótce z trzystu kilometrów do przebycia zrobiło się sto pięćdziesiąt i wszystko było banalnie łatwe… dopóki nie:.

    Wyruszyły bataliony armii Roxa, czarna skrzynia ochraniana była przez Termonomentarny zbiornik i oczywiście armię Roxa.

    15 listopada 4040 rok. Lagadun, pałac Rowola.

    - No cóż, mam ich na oku mądrości*. – powiedział Rowol do swoich poddanych. – Będą tu za jakiś miesiąc.

    *Oko Mądrości – Pisałem o tym wcześniej, powtarzam jednak dla utrwalenia: Jest to najważniejszy narząd Rowola. Coś w rodzaju mózgu. Błyszczy
    się nad nim korona Króla Spinaczy i zdobi jego chwytacze. Oko Mądrości jest jednak czułe na na przykład płyty Justina Biebera, czy imię pewnego
    pomarańczowego lemura, o którym mowa będzie pod koniec tego opowiadania.
    _______________________________________________________________________________________________________________________________________________

    - Gdzie teraz są? – zapytał spinacz Lamus Lux(sus).

    - W Rubinschtoku, dzieli ich od nas tylko sto dwadzieścia sześć kilometrów.

  58. April 22, 2015 - 8:22 am | Permalink

    In may 2015.

    Peoples, you are forget, about that we lifes…
    … And read new hgbfv’s posts.

  59. April 22, 2015 - 8:24 am | Permalink

    Apoligies, but you forget, about you live!
    Just may 2015 – always.

  60. April 22, 2015 - 8:26 am | Permalink

    Fuck you to your face, peoples. In may, jumping your ass and dead you.
    End of the world is in seventeen august two thousand fifty seven.

  61. April 26, 2015 - 1:26 am | Permalink

    - W Rubinschtoku, dzieli ich od nas tylko sto dwadzieścia sześć kilometrów.

    - To są już blisko.

    - Tak, Lamusie Luxusie. Są już blisko.

    - Lux! – krzyknął tłum spinaczy.

    Lamus Luxus podszedł do zasłony i zapytał:

    - Co jest grane?!

    I nagle: TRACH!!! Coś wybuchło. Zmysły Rowola dały znać o tym, że coś się spierniczyło w świecie.

    - Co tak śmierdzi dymem?! – ostrzegł Rowol.

    Zasłona się zsunęła na posadzkę. Dymiło. POŻAR!!! POŻAR!!! POŻAR!!! POŻARŁ nam pałac!!! Psy! Psy! Psy! Na nocnym niebie pojawił się hologram
    Roxa, który mówił:

    - Zgnoić, wykrwawić i zabić te przybitaliańskie ścierwo!!! R!

    - O nie! – wyżdżył Lux. – Atakują nas!

    - Potrzebne bardzo mocne pole siłowe! – powiedział Rowol.

    - Już się robi! – powiedzieli spinacze.

    - Damy sobie radę!

    W tym samym czasie.

    Pieszko, Mieszko i Lasiatek byli w środkowym Orbitanie i przekroczyli granicę Rubinschtoku. Bliżej już być nie mogli. Cieszyli się i
    świętowali… póki nie zgasło światło…

    Rozdział 9. Ciemność.

    Akt 1. Komunikat od Roxa.

    W wieczornych iskrach słońca migotały świetliki. Było to koło dziewiętnastej. Odcięło światło, jedyną latarnią na nocnym niebie był księżyc.
    Słońce nie zdąrzyło zakończyć swojej powolnej wędrówki, bo pogonił je Roxi. Ciemną sylwetkę bestii oświetlała biała poświata. Głośny ryk dał
    znać, że nie jest dobrze. Sylwetka na niebie zsunęła się trochę na dół i w świetle księżyca, Pieszko i Mieszko dostrzegli plugawą urodę Roxa.
    Czerwone gały odbijały światło gwiazd. Twardy jak skała, nos łapał odblask księżyca. Nagle paszcza Roxa się rozszerzyła i okolice ogarnął
    przerażający Ryk.

    - Pieszku i Mieszku! – zasyczał Roxi. – Gdy rozpocznie się bitwa, opanujemy wszystko, a nawet niebo i będzie noc, póki bitwa się nie zakończy!

    - Przepraszamy, jak można ukraść niebo?

    - Wy durnie, wy zgniłe szmaty do kurzy skąpane w gnojowisku, wy, wy, wy… gówna trzy!!! Wrreeck!!!

    - Kiedy rozpocznie się bitwa?

    - Za jakieś dwadzieścia osiem czy dziewięć wieków! Ten czas minie niewyobrażalnie szybko!

    - Co?!!?

    - Na początku bitwy otworzymy czarną skrzynie! Rauwre!!!

    Wal! Mieszku! – krzyknął Pieszko.

    Tornado doszczętnie zniszczyło opuszczoną wioskę.

    - WAL!!! – krzydukrzyczał Pieszko. – Wal, ty tępy mikoszu!!!

    Pieszko zapalił zapałkę, lecz tylko na ułamek sekundy, bo po chwili zgasił ją huragan.

    - KLUCZ!! KLUCZ TO JEDYNE WYJŚCIE!!!! – krzyczał Pieszko.

    Wiatr porwał torbę i dla zabawy ciskał nią o skały i pobliskie drzewa. Pieszko przydepnął torbę, wtedy Mieszko wyciągnął z niej
    ośmio-i-pół-centymetrowy, złoty klucz, który stopił ciemną poświatę i zatrzymał wiatr.

    - Uch! O mały włos!

    - Mało brakowało! – powiedział Lasiatek.

    I tak poszli za góry i lasy, skąd było już widać pałac Rowola.

    Akt 2. W pałacu Rowola.

    Była fatalna pogoda: wciąż zimno i ciemno, ale Pieszko i Mieszko, szli i szli. Podczas, gdy Lasiatek zipał w tyle, Mieszko wyjmował mapę, a
    Pieszko robił kupową kawę i kało-kakao. Jednak wycieńczająca podróż wkrótce się skończyła. Nasza drużyna przekroczyła granice Tausanu. Obaj
    stanęli, skompani w blasku księżyca i spojrzeli na pałac Rowola stojący dwa wzgórza za nimi.

    - Już jesteśmy na miejscu!

    - To pięć minut stąd!

    - Hura! Hura! Hura! Hura!

    Cieszyli się, lecz pogoda dała się we znaki.

    - Dlaczego Gludi być, nie może być zgniły szłoik? – zapytał Lasiatek.

    - Zrelaksujmy się. – powiedział Mieszko.

    - Jak? – zapytał Pieszko.

    - Pobawmy się w piosenki:

    Cztery grzybki są zboczone,
    Cztery grzybki są zboczone,

    Tamte suche,
    Te zmoczone,

    Cztery grzybki są zboczone,
    Cztery grzybki są zboczone,

    Cyk, cyk, cyk,
    Pryk, pryk, pryk*.

    I co teraz, bo nie mam pomysłu?

    *Cztery grzybki są zboczone – Piosenko-wyliczanka wykonana przez Gerarda Adriana Tymanowskiego w 2014 roku. Piosenka ta zawiera brzydkie słowa
    i rymy, trwa cztery minuty i czternaście sekund. Jej treść jest inna. Możecie jej posłuchać na:

    http://www.rescue-egzoticals.pl/weenie/projector.php?dvd-v-max=8&thread=134589187654

    Jak, zresztą chcecie, ale pamiętajcie macie: antykwantybiustować i Rancziczinowałoparalitrizopotoponopatopotoropotować, jasne?!… No! To
    wróźdździdźmy do naszych bohaterów, którzy właśnie doszli na pagórek, na którym stał pałac. Wielki, złoty pałac, z czterema błyszczącymi
    wieżami i wysokimi murami, Noc błyskając, oświetlała balakasty*, za pomocą terbicsytów, czyli gwiazdów-glad.

    *balakasty – inaczej balakansanyty. Wysokie moduły, mające jakieś dwadzieścia pięter wysokości i na każdej kondygnacji dwa duże pomieszczenia,
    plus balkon obserwacyjny z armatami i działkami, z których strzelali na powitanie. Balakast to sypialnia, plus wojskowy balakast w jednym,
    polecam. Przypominam, że na każdą kondygnacje przypada 682. cełgieł, 16. krzeseł, 8. łóżek i 24. stanowiska armat(owe)nicze.
    _______________________________________________________________________________________________________________________________________________

    Szli tak sobie przez pałac Rowola. Wysokie wieże sprawiały wrażenie jakby dosięgały gwiazd.

    - Idziemy przez mostek, dobrze? – zaproponował Mieszko. – Tak będzie bardziej kupowo! No na co czekacie? Idziemy!

    - Patrzcie! Pali się tam światło, pod zasłoną, okna się błyszczą! To światło! Sztuczne światło! – mówił Pieszko. – Wiemy gdzie iść, przez most!

    - Superowo! – powiedział Lasiatek.

    Lagadun – Tausan – Nisky Tzatenztsan – Pałac Rowola – Sala narad – 18 grudnia 4040 – godz. 23:52

    - Och witajcie! – powiedział Rowol. – Wreszcie! Chodźmy do sali tronowej!

    Rowol oprowadził drużynę po pałacu, a potem do sali tronowej, gdzie na tronie srał, to znaczy stał, zgadnijcie kto!

    Rozdział 10. Dwa tysiące siedemset dziewięćdziesiąt dziewięć lat później.

    Akt 1. Gorzej być nie może!

    W spinaczym pałacu Rowola, gdzie w sali tronowej, na tronie siedział JANIL!

    - Teraz trochę dzielimy się tronem, tak jest dobrze. – powiedział Janil.

    - Och! Czy to dobrze?! – zapytali Pieszko i Mieszko.

    - Nie. – odpowiedział Janil.

    - Nie rozumiemy pana!

    - Bo kiedy mówię nie, to mówię tak, a kiedy mówię tak, to wtedy mówię nie, jasne!

    - Nie.

    - A więc w porządku.

    - To znaczy: tak.

  62. April 27, 2015 - 1:10 pm | Permalink

    - To znaczy: tak.

    - No już nie ważne, to znaczy: ważne.

    - Pogłubiliśmy się.

    - No dobrze, a więc dość z tymi wygłuami.

    - Popieramy.

    - Gówno, dupa, szczyny, pampersy, siusiak, fiut, sraka, kibel!

    - Co pan mówi?!

    - Ach! Przepraszmata, przepraszam, to automatyczna reakcja mojego organizmu, gdyż rozmawiałem o sprawach podobno ważnych i nie używałem takich
    słów dosyć długo, mieliście tak kiedyś?!

    - Tak.

    - A więc nie zaszkodzi wam odzwyczajenie się od kupowości, bo nie potrzebujemy już waszycch usług! Zwalniam was!

    - Co?! Dlaczego!

    Janil wyrzucił Pieszka i Mieszka przez okno sali, wtedy rozległ się szyderczy śmiech jakiegoś weenie’go i blask, a Pieszko i Mieszko spadali i
    spadali i spadali i spadali. Obudzili się kilka minut później na jezdni. Z cztery tysiące czterdziestego roku, robił się dwa tysiące piętnasty.
    Oni stracili uprawnienia i przenieśli się do miasta, w którym w alternatywnej rzeczywistości mieszkał jeden z autorów tego opowiadania. Było to
    miasto na środku Polski położone i Piotrków Trybunalski się nazywało.

    - Nieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! GORZEJ BYĆ NIE MOŻE!!
    !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! DLACZEGO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    - Lasiatek! – rozległ się jakiś głos.

    Pieszko i Mieszko wbiegli na szczyt wieżowca, gdzie na uszku, to znaczy łóżku, leżał stary Lasiatek, wyniszczony przez armię Roxa i wiek, wcale
    nie był nieśmiertelny, bo nie przeprowadzał eksperymentu.

    - Spokojnie, Pieszku i Mieszku, mam sto osiemnaście lat. To wystarczająco dużo. – uśmiechnął się.

    - NIEEEE!!!! TO KOSZMAR!!!! GORSZY NIŻ Z PIĄTEGO TOMU!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Pieszko i Mieszko, wybiegli, a na niebie pojawił się Janil. Powiedział:

    - Mam dosyć, tego tępego, zboczonego wierzchołka kupy gnoju! Wreszcie złapałem go za fraki i przetrzepałem mu kieszenie!!!

    - Jazgi! Juzgi! – jęczał jakiś weenie.

    - To Weenie Ramma, gdyż byliście osobami, które żyły w kilkudziesięciu rzeczywistościach, do tej pory nieświadomie, czas upływał za szybko, co?
    Prawda?

    - Dwa tysiące trzydzieści pięć, lat, minęły jak dwa lata! Tak było!

    - Weenie Ramma, zostaniesz WYDALONY!!!

    - Nie!!! Błagamy! Niech pan nie robi mu krzywdy!!! NIEEEEEEEEEEEE!!! – rozpaczali.

    - Dobrze, wrzucę go, a pilota wsadzę se w dupę!!!

    Janil z wielką siłą rozbił pilota o stół, pilot rozpadł sie na jakiś tysiąc kawałeczków, które Janil zebrał i schował.

    - Macie go!

    Weenie Ramma wypadł i rozbił się o skały.

    - Yumayenna Aizg Yama si Vladverna! (cholera! Mój pilot! Auć!) – mówił Ramma.

    - Co?! Ramma?!

    - YE-AL!!! Yama-sa-ye-alllllllllllllllllllllllllllllll!!!!! Bahata!! Dizizirore!!! (nie, to nie możliwe!)

    - Raisn’ck Lnichiksned!!*

    *Raisn’ck Lnichiksned – skrót od: “Raisenaitick Lenichaiksnedish”. Zrozumcie, że nawet bardzo długie słowa bywają skrótami, np.
    Antykwantybiustowanie. Można je rozszerzyć przez: “Antytykokwantantinowanakasatybiuzapsotosomopotowanie”. Powiem więcej: skrótami bywają wyrazy
    nawet tej długości jak: “Antytykokwa…”, najlepszym tego przykładem jest skrót: “Rancziczinowałoparalitrizopotoponopatopotoropotowanie”.
    Miejcie pewność, że dowolny wyraz pochodzący od Ranchino i zaczynający się na: “Rancziczi”, przeczytać jest trudno, więc rozumiem to, że
    momentami pewnie plącze wam się język, ale:… “Rancziczinowatapatoułuoszżźparamalatarijizopotoponopatyputopotorronopatopytopatotopowanie”.
    Są jednak wyrazy na pięćdziesiąt dwie i pół strony A4. Lub takie, które bez żadnego oddechu trzeba czytać minimum tydzień. Niektóre z nich

  63. April 28, 2015 - 6:29 am | Permalink

    Bezsensopedia Wiki
    Na Wiki
    Aktywność na Wiki
    Losowa strona
    Filmy
    Obrazy
    Czat
    Forum
    Strony specjalne
    Pomoc
    Dyskusje
    Współtwórz Poleć artykuł Obserwowane Losowa strona Ostatnie zmiany
    Wielki mix Bezsensopedii

    2839STRON NA TEJ WIKI Zmień na lepsze Strona dyskusji0

    This is Sparta UWAGA! Ten artykuł jest bardzo długi, bez sensu i ogólnie rzecz biorąc do dupy. Czytasz na własną odpowiedzialność! Zielone ludziki zaatakowały Chucka Norrisa.
    Wiki
    Bezsensopedia rządzi!
    Warszawa to stolica Polski, Tuvalu nie istnieje, a masło jest o smaku maślanym. Gwoździe są niefajne. Bezsensopedia rządzi!

    Yo! Lubię placki i filmy pornograficzne o Titaniku. Twoja stara daje dupy za kebaba. JeSTTem poKeMonEm i LofFaM SłiTaśnE FoTkI Xd. Mam dwa psy, cztery koty i tygrysa w kiblu. Czytam SYFOWE PRACE. Bezsensopedia rządzi!

    Disambig
    Gdy obrazek nie ma nic wspólnego z podpisem…
    Ewry najt in maj drims aj si ju aj fiiiiiiiil ju. Nieumiemużywaćśpacjiibardzomnietodenerwuje. Bezsensopedia rządzi!

    Ze strony tibia.com pobieramy aplikacje. Kolejnym krokiem jest przeczytanie wszystkich umów w języku mongolskim i wybranie, czy zainstalować Tibie na dysku C czy A. Basista zazwyczaj ma nieco większe pojęcie o muzyce od gitarzysty akustycznego. Desperado to teledysk do utworu Cancion del Mariachi. Bezsensopedia rządzi! Zorroo atakuje!

    Dupa
    ŁAAAAA DUPAAAA!!!
    Pewnego razu król poślubił krowę i potem utopił Niemców w zupie ogórkowej. Potem szedł sobie wędrowiec który spotkał tygrysa i zjadł mu kąpielówki, bo facet nie chciał mu sprzedać gitary żeby zjeść kurczaka. Bezsensopedia rządzi!

    Niezależni eksperci ostatecznie dowiedli, że przechowywanie gwoździ w zrywce pod łóżkiem nie ma wpływu na powiększanie się dziury ozonowej. Na cześć tego dziejowego odkrycia pan Mietek się upił denaturatem. Następnie policzył sobie permutacje. Bezsensopedia rządzi!

    No i czy ty naprawdę myślisz, że jesteś taki fajny? Co ty sobie w ogóle wyobrażasz??? Powiem ci jedną najprawdziwszą prawdę. Bezsensopedia rządzi!

    Spis treści[pokaż]
    The best of Bezsensopedia edytuj
    Polska – kraj w Europie rozciągający się od fal Bałtyku na północy do szczytów Tatr na południu i od Odry na zachodzie do Dniepru Bugu na wschodzie. Graniczy z Krzyżakami, Czechami, Słowacją, państwem, co w miastach chodzą niedźwiedzie, innym krajem co kradło zanieczyszczenia z Czarnobyla oraz Litwą i ruskimi . Podstawowym sojusznikiem naszego kraju są wszystkie kraje Eurokołchozu (czyli Unii Europejskiej), które martwią się jak o Grecję.
    Unia Europejska (także Uśmiechowa Ekspansja, w skrócie UE, dawniej EWG czyli Europejska Wspólnota Gospodarcza, ewentualnie Eurokołchoz) – komunistyczno-korupcyjno-anarchistyczna organizacja podbijająca wszystkie państwa Europy (wraz z Rosją). Posiada wszelkie pomysły na utrudnienie naszego życia zakazując nam np. brania żarówek nieekologicznych oraz termometrów rtęciowych przy czym dobrze się bawią widząc bezsensowne zabijanie byków na corridzie. Hymnem Unii jest jakieś walenie w pianino melodii Ody do radości Ludwika von Beethovena (co za wstyd zbezcześcić ten utwór!!!), a flaga przedstawia 12 gwiazdek które uznano za znaki zodiaku (gwiazdy i zodiak łączy kosmos, czyli coś o czym Unia Europejska marzy).
    Jajko (także nazywana jako: jajco, jajeczko, pisanka, produkt z kurzej d***, moje (drugie) śniadanie/mój obiad/mój podwieczorek/moja kolacja) – twór z kurzej dupy, ewentualnie innego drobiu (ale zawsze od samicy). Z niej ma wykluć się małe, jednakże często wykluwa się apetyt oraz głód u ludzi i ssaków drapieżnych. Jajko składa z białka, żółtka oraz skorupki. Wedle starych opowiadań jajko występuje na granicy polsku-węgierskiej, chociaż my wiemy, iż występuje w kurniku. Jajko wśród trzylatka nazywa się pisanką. Jajkiem astronomowie oraz wikipedyści nazywają galaktyki. Jajko wraz z kurą i wodą mogą dać rosół. Jajko w bonusie daje sraczkę na miejscu.
    Strefa 51 – tajna amerykańska baza pilnie strzeżona przez żołnierzy, ufoludków oraz mutantów, które pojawiły się w Quake. Sama przez Amerykanów nazywana jest krainą snów. W rzeczywistości jest to magazyn rupieci z obcych planet, przedmiotów o fantastycznych właściwościach i najnowszych zdobyczy techniki zbrojeniowej. Przetrzymywani tutaj są m. in. różni kosmici, których spotkamy oglądając film Marsjanie atakują!. Znaleźli się tu po wypadku w Roswell. Wszyscy przeżyli, a żołnierze najprawdopodobniej użyli marionetek jako zwłok. To właśnie tutaj mydlono oczy wszystkim, iż Tuvalu istnieje, Aurorą nigdzie nie polecisz, a kosmici istnieją tylko w filmach. Swojego czasu bywał tam Indiana Jones.
    Czysty sens edytuj
    Telegazeta to bardo fajna rzecz, bo nie ma tam pokemonów.
    Liczba pi w przybliżeniu wynosi 3,141592653589793238462643383279502884197.
    Szwajcarzy mają jednego skoczka.
    Shakira ma ładne nogi.
    Bumburumbum.
    … and nothing else matters edytuj
    Roboty drogowe
    Było nas trzech w każdym z nas inna krew ale jeden przyświecał nam cel…
    Bzdury kasowałem i rewertowałem
    Twe wulgarne wpisy pięknie poprawiałem
    Żeby ciebie dorwać w małym końcu neta
    Żeby cię zbanować na dwa i pół miecha!
    With or withoutsense… With or without sense a-ha…

    Adin zloty internet, dwa z telefonum….

    A teraz sobie wstawię wielki kibel edytuj
    Wychodek
    BEZSENSOPEDIA RZĄDZI
    THIS IS SPAM!!! edytuj
    Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa kupta se majty na moim bazarze!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    Znak ze znakiem zapytania
    ŁOJEJ
    spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam spam
    I JESZCZE FRYTKI DO TEGO!!!

    Antykomuna SPAM SPAM SPAM SPAM
    Licha piłka
    2321424c42c54354q5c4543—error
    DUPA DUPA DUPA Obrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseliObrazek z kilku pikseli THIS IS SPAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAM
    Jeszcze trochę spamu? edytuj
    SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM SPAM

    Eeeeeee…. edytuj
    Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee. Eeeee ee eeeeeeeeeee eeeeee eee. Eeeeeeeeee e eeeee eeee eeeee eeeeeee eeeeee.

    Eee
    Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee Ee

    E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E E

    Niebo ciemną nocąedytuj
    CzarnyCzarnyCzarnyCzarnyCzarnyCzarnyCzarny

    Kaszanka edytuj
    Zamotana flaga
    Kaszaaaaaankaaaaaaa!
    Leonidas jest super!!!!!!1111111 Jest fajniejszy od Krzysia Ibisza, który zagania barany swoją pałeczką z drutów piaskowych. Nie wiesz co to są druty piaskowe? To taka zupa z kupy. HAHAHAHAHA Śmieszne co nie? Cały tan artykuł jest tak samo śmieszny jak to albo i bardziej, ale co ci będę o tym śpiewał. Lepiej sam coś dopisz.

    Puchałkę edytuj
    Jestę chlebę! nie wierzysz nie? hahahahaha! Mieszko I też szpanował, śpiewał jestę licencjatę ! och chrę drę! CHĘ DRĘ! CRĘĘĘĘĘ DRĘĘĘĘ!

    Najdziwniejszy artykuł edytuj
    Sowa-9851
    Sowa też myślała nad tym artykułem, dopóki nie otrzymała pizzy z serem, ketchupem i margaryną polanym tłuszczem.
    Najdziwniejszy artykuł autorstwa pewnego Bezsensopedysty, który jest fanatykiem sera z Chaty Polskiej (wiem, że nie znasz tego sklepu, ponieważ masz pod nosem jakąś Biedronkę), produkowanego na bazie mleka z owcy od mongolskich stepów. Z tego co wiemy, ta owca początkowo mieszkała w Tybecie, jednakże z czasem przeprowadziła sie Ułan Bator zahaczając o Kirgistan, leżący daleko od nas (w każdym bądź razie bliżej my mamy niż argentyński sprzedawca pilotów do limitowanej serii telewizorów Sony). Wiedz, iż czytanie artykułów ma być nie samemu, a w gronie towarzystwa przy Piccolo, którym upił się słynny Andrzejek z komixxów, który mówi w HTML i C++ poprzez Notatnik z systemu Windows 95, wydania limitowanego bez 8 wirusów trojanów za 5 wirusy robaki. Pomimo tego, artykuł jest pięknie zbudowany jak każda Polka. Też się dziwię nad tym, jednakże wiedz, że coś się dzieje.

    Dlaczego to mam czytać?edytuj
    Obecnie ja oraz ty to czytamy, jednakże nie wiedząc czemu, ktoś się teraz rozwodzi. A dlaczego ty z tego powodu płaczesz? To ich sprawa. Jeśli on ruchał się z nią używając zamiast prezerwatywy gumę Winterfresh, to co poradzimy? Chyba nawet ta para należała do dresów. Punków nie, ponieważ ona na d*** miała gacie przedstawiające flagę Wielką Brytanię z napisem The Sex Pistols. Obecnie ta dziewczyna łazi z ojcem po galerii handlowej i musi słuchać pewnej staruszki, która narzeka, iż jest galerianką z Buenos Aires. Wczoraj ona ścigała, ale nie stringi, jakbyś myślał zboczuchu, a notatki z lekcji, ponieważ nie nauczyła się z optyki na fizykę. No i ona ma koleżankę z Poznania, solara, która teraz narzeka na pogodę na Bałtyku, ponieważ znowu jest do niczego. A teraz wyłącz telewizor, ponieważ ten chomik z Reala znowu narzeka, a pies mówi, iż jego pan zapłacił tyle co kot napłakał.

    Też chcesz coś z Tesco?edytuj
    Spokojnie, w Realu zakupy robią tylko politycy z PiS. O co się pytasz? Ach, tak. Ten artykuł wyjątkowo nie mówi nic o Tuvalu, która okazała się wielką ściemą jak przyjaźń bydgosko-toruńska czy wpływ alkoholu na zachowanie muzyków Lady Pank. Nie, dzisiaj na ten temat nie będziemy mówić, teraz mieliśmy omówić kwestię zakupów, Biedronka vs. Tesco. Ja wolę Biedronkę, ponieważ mają odlotowe reklamy. A Tesco? Sam cukier, wystarczy iż potwierdzi ta komputerowa postać z reklam, która przedawkowała ketchup Heinz. Nie znasz tego ketchupu? A śpiewający hamburger występujący w reklamach Heinz to co? No właśnie! To ten hamburger jadący na skonfiskowanych dopalaczach reklamował ten odloty ketchup.

    A co ma wspólnego komar z ketchupem?edytuj
    Obrałem Ziemniaka01:32
    Obrałem Ziemniaka
    Obrałem ziemniaka!
    To, że komar wleciał do ketchupu. Ostatnio utłukłem jednego z tych pasożytów, jednakże zostawiłem plamę na świeżo pomalowanej ścianie w kolorze żółtym, która kiedyś była zielona. A teraz daj se spokój i idź pomaluj mój świat. Oczywiście bez alkoholu.

    Och, jak mi przykro edytuj
    Och, jak mi przykro, że tutaj kończy się już ten wspaniały artykuł. Wiem, że to smutne, ale nic nie mogę na to poradzić. To już jest koniec[1].

    Arytukłedytuj
    Nizelażeni eskrepci doiweldi, że nwaet jelśi pzomineiamy w sławoch koelnojść letir, to tkest bdzięe cztyenly i zrzouiałmy. Moesżz weirzyć lub nie, ale skroo czyatsz ten tsket, to jset to pardwa.

    Hue hue hue? edytuj
    huehueheuheuheuehuehuehheuehueheuheuheuehueheuheuehuehueheuheuehuehueheuehueheuheueheuheuehuehuehuhuuehueheuehuehuehueheuheuheuehuehueheuheuehuehueueueueueueueueueuehuehueheuehuehueheuheuheuehueheuheuehueheuheuheuheuehuehehhueheuehuehueheuheuheueheuheuheuheuehuehuehueheuheuehueheuheuehueheheuheuehueheuheuheuehueheuheuehuheuehhuehuehuehuehuehuehuehuehuehue.

    NYAN CAT REAKTYWEJSZYN! edytuj
    nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan nyan. == Przypisy ==

    ↑ A zielone?
    Kategorie:
    Czysty bezsens Dodaj kategorię

    Ostatnie zmiany
    Fikcja:Układ Lemuriański
    edytowany przez Michalomatek 1 dzień temu
    Fikcja:Galaktyka Niewiadomoco
    edytowany przez Michalomatek 1 dzień temu
    Fikcja:Lemurion
    edytowany przez Michalomatek 1 dzień temu
    Fikcja:Puchar Mistrzów 42/43
    edytowany przez Damian102 2 dni temu
    Zobacz więcej –>
    Czat
    Bezsensopedia
    Rozpocznij czat

  64. April 28, 2015 - 6:31 am | Permalink

    Hey fucks, drinkingor drinks kubuś limo.

  65. April 28, 2015 - 7:58 am | Permalink

    Hey fuck, drink new kubuś LIMO!

  66. April 28, 2015 - 7:59 am | Permalink

    about that, your ass and weenie is in one box just tomorrow or in end of world in this next day.1!!1!!! Chadoo!!!!!!!!!!!!!111111

  67. April 28, 2015 - 8:00 am | Permalink

    voodoo you!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!11111

  68. April 28, 2015 - 8:01 am | Permalink

    Teleman17:00PROGRAM TVSTACJETERAZ W TVSPORTUstawienia · Zaloguj
    Megahit: 13
    13
    21:50 Polsat
    Sensacyjny wtorek: Dowód życia
    Dowód życia
    20:00 TVN 7
    Nienarodzony
    Nienarodzony
    22:40 TVP 1
    Premiera: Droga do przebaczenia
    Droga do przebaczenia
    20:10 ale kino+
    Wspólna tajemnica
    Wspólna tajemnica
    23:50 Polsat
    Ostra broń
    Ostra broń
    22:00 TV 4
    Piłka nożna: Puchar Niemiec
    Piłka nożna: Puchar Niemiec
    20:20 TVP Sport
    Premiera: Miłość bez końca
    Miłość bez końca
    21:00 CANAL+
    Kino Mówi: W cieniu
    W cieniu
    22:05 ale kino+
    Nawet deszcz
    Nawet deszcz
    17:50 TVP Kultura
    Świat bez fikcji: Razem
    Razem
    22:55 TVP 2
    Metropolitan Opera w Nowym Jorku prezentuje: Napój miłosny
    Metropolitan Opera w Nowym Jorku prezentuje
    20:30 TVP Kultura
    Plan prawie doskonały
    Plan prawie doskonały
    19:00 Polsat Film
    Rozmowy w toku: Mój dzieciak nie pójdzie do szkoły, jeśli mu nie zapłacę!
    Rozmowy w toku
    4:20 TVN
    Pasażer
    Pasażer
    21:15 FilmBox
    Komando “Foki”
    Komando “Foki”
    22:50 TVN 7
    więcej propozycji na dziś…

    Program TVDZIŚ17:00terazdziś wieczórpokaż:filmyserialerozrywkasportdla dzieciwybierz stacje »
    Ogólnotematyczne
    17:00 17:30 18:00 18:30 19:00 19:30
    TVP 1
    Teleexpress
    17:00magazyn informacyjny
    Pogoda
    17:15magazyn informacyjny
    Jaka to melodia?
    17:25teleturniej muzyczny
    zdjęcie
    Klan (2746)
    17:55telenowela
    Świat się kręci
    18:30talk-show
    Przepis dnia
    19:15magazyn kulinarny
    Wiadomości
    19:30magazyn informacyjny
    Sport
    20:00magazyn sportowy
    GOL
    20:05magazyn piłkarski
    Pogoda
    20:10magazyn informacyjny
    Piłka nożna: Puchar Niemiec
    20:20studio
    Piłka nożna: Puchar Niemiec
    20:30mecz półfinałowy: Bayern Monachium – Borussia Dortmund
    TVP 2
    M jak miłość (1138)
    od 16:30serial obyczajowy
    Tropem nieznanego: W głębi ognia
    17:20serial dokumentalny
    Panorama
    18:00magazyn informacyjny
    Sport telegram
    18:35magazyn sportowy
    Pogoda
    18:40magazyn informacyjny
    Jeden z dziesięciu
    18:50teleturniej
    Barwy szczęścia (1280)
    19:30serial obyczajowy
    Barwy szczęścia (1281)
    20:05serial obyczajowy
    M jak miłość (1139)
    20:40serial obyczajowy
    Polsat
    zdjęcie
    Dlaczego ja? (499)
    17:00serial paradokumentalny
    Pierwsza miłość (2090)
    18:00serial obyczajowy
    Wydarzenia
    18:50magazyn informacyjny
    Sport
    19:20magazyn sportowy
    Pogoda
    19:25program informacyjny
    Świat według Kiepskich (248)
    19:30serial komediowy
    Hell’s Kitchen – Piekielna Kuchnia 3 (8)
    20:05reality show
    TVN
    zdjęcie
    Ukryta prawda (468)
    17:00serial paradokumentalny
    Szpital (347)
    18:00serial paradokumentalny
    Fakty
    19:00magazyn informacyjny
    Sport
    19:35magazyn informacyjny
    Pogoda
    19:45magazyn informacyjny
    Uwaga!
    19:50magazyn reporterów
    Doradca smaku (58)
    20:10magazyn kulinarny
    Na Wspólnej (2059)
    20:15serial obyczajowy
    Ugotowani (46)
    20:50program kulinarno-rozrywkowy
    TVN 7
    Castle 2 (22/24)
    17:00serial kryminalny
    Dr House 3 (22/24)
    18:00serial obyczajowy
    Dr House 3 (23/24)
    19:00serial obyczajowy
    Sensacyjny wtorek: Dowód życia
    20:00dramat sensacyjny
    TV 4
    zdjęcie
    Dzikie serce (40)
    17:00telenowela
    Sekrety sąsiadów (33)
    18:00serial obyczajowy
    Sekrety sąsiadów (73)
    18:30serial obyczajowy
    Policjantki i policjanci (73)
    19:00serial obyczajowy
    STOP Drogówka
    20:00magazyn policyjny
    TV 6
    Amerykańscy naprawiacze (4)
    od 16:45serial dokumentalny
    Czarodziejki 4 (72)
    17:15serial fantasy
    Miodowe lata: Romeo z Weronek (79)
    18:15serial komediowy
    Miodowe lata: Mister uprzejmości (89)
    19:05serial komediowy
    Galileo (247)
    20:00program popularnonaukowy
    TV Puls
    Gwiezdne wrota 10: Numer 200 (6)
    od 16:25serial SF
    Boso przez świat: Rozum
    17:20cykl reportaży
    Boso przez świat: Bieda
    17:55cykl reportaży
    Boso przez świat: Oaza wolności
    18:25cykl reportaży
    Pingwiny z Madagaskaru 3: Koty dwa/Akcja bez zadęcia (4)
    19:00serial animowany
    Pingwiny z Madagaskaru 3: Kura mózgowa/Królestwo za kciuk (5)
    19:30serial animowany
    CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas 5 (22)
    20:00serial kryminalny
    CSI: Kryminalne zagadki Las Vegas 5 (23)
    20:55serial kryminalny
    TVP Polonia
    Wszystko przed nami (13)
    od 16:55serial obyczajowy
    Polonia w komie: Azja śmieszynka
    17:20
    Teleexpress
    17:30magazyn informacyjny
    Łamigłówka: Województwo podlaskie
    17:50quiz
    Sensacje XX wieku: Bomba Hitlera
    17:55program historyczny
    Petersburski Music Show (21)
    18:25program rozrywkowy
    Barwy szczęścia (1222)
    18:55serial obyczajowy
    Informacje kulturalne
    19:25
    Dobranocka: Przygód kilka wróbla Ćwirka: Sianokosy (26/39)
    19:45serial animowany
    Wiadomości
    20:00magazyn informacyjny
    Sport
    20:25magazyn informacyjny
    Pogoda
    20:35magazyn informacyjny
    Łamigłówka: Województwo podlaskie
    20:40quiz
    Ojciec Mateusz 12: Żart (155)
    20:50serial kryminalny
    TVP Kultura
    Przyłbice i kaptury: Pożoga (3/9)
    od 16:05serial przygodowy
    Polska w dokumencie: Pożegnanie
    17:15film dokumentalny
    zdjęcie
    Nawet deszcz
    17:50dramat historyczny
    Eurokultura
    20:00magazyn kulturalny
    Metropolitan Opera w Nowym Jorku prezentuje: Napój miłosny
    20:30opera buffa Gaetano Donizettiego
    Tele 5
    Bez pardonu
    od 16:50talk-show
    Nieźle kliknięci
    17:50program rozrywkowy
    Nieźle kliknięci
    18:50program rozrywkowy
    Desperacka misja
    20:00film SF

    Filmowe
    17:00 17:30 18:00 18:30 19:00 19:30
    ale kino+
    Kino Mówi: Takie są zasady
    od 16:05dramat obyczajowy
    Michael Collins
    17:45dramat biograficzny
    Premiera: Droga do przebaczenia
    20:10dramat psychologiczny
    AXN
    Premiera: Teen Wolf: Nastoletni wilkołak 4 (4)
    17:05serial komediowy
    Wzór 6 (10)
    18:00serial kryminalny
    Agenci NCIS: Los Angeles 5 (17)
    19:00serial kryminalny
    Castle 4 (10)
    20:00serial kryminalny
    CANAL+
    Hollywood Buzz
    od 16:55magazyn filmowy
    Bardzo długi tydzień
    17:25komedia
    Nie przegap
    18:50magazyn informacyjny
    Łapu-capu
    19:00chochliki telewizyjne
    47 roninów
    19:05film kostiumowy
    CANAL+ Family
    Nie przegap
    17:05magazyn informacyjny
    Łapu-capu
    17:15chochliki telewizyjne
    Pociąg do Darjeeling
    17:20komediodramat
    Promised Land
    18:50dramat obyczajowy
    Piłka nożna: Liga angielska
    20:40mecz: Hull City – Liverpool FC
    CANAL+ Family 2
    Tylko kochankowie przeżyją
    od 15:55dramat psychologiczny
    Egipt – wrota do przeszłości
    18:00film dokumentalny
    Testament Nobla
    19:05thriller
    Horda
    20:40dramat historyczny
    CANAL+ Film
    Lot “Feniksa”
    od 15:50dramat sensacyjny
    Czas na przyjaźń
    17:45komediodramat
    Nie przegap
    19:50magazyn informacyjny
    Daję nam rok
    20:00komedia romantyczna
    CANAL+ Film 2
    Sekretne życie Waltera Mitty
    od 15:50komedia obyczajowa
    Mentalista 6 (19)
    17:40serial kryminalny
    Piąta władza
    18:25dramat biograficzny
    Dla kobiety
    20:30dramat obyczajowy
    CBS Europa
    Wino na medal
    od 15:35komediodramat
    Obudzić się w Reno
    17:40komedia romantyczna
    zdjęcie
    Zamknięta księga
    19:25thriller
    FilmBox
    Chłopak mojej dziewczyny
    od 15:30komedia romantyczna
    Tajniak z klasą
    17:15komedia sensacyjna
    TV okazje
    19:20
    “Świat według Bundych” na FB: Świat według Bundych (10)
    20:00serial komediowy
    “Świat według Bundych” na FB: Świat według Bundych (11)
    20:40serial komediowy
    HBO
    Życie to pokusa
    17:00komedia romantyczna
    Klopsiki kontratakują
    18:35film animowany
    Millerowie
    20:10komedia kryminalna
    HBO 2
    Kraina lodu
    od 16:10film animowany
    Wielki powrót 2 (8)
    17:55serial komediowy
    Wielkie nadzieje
    18:50melodramat
    HBO Comedy
    Producenci
    od 16:55komedia
    Pohamuj entuzjazm (3)
    19:05serial komediowy
    Pohamuj entuzjazm (4)
    19:35serial komediowy
    Jak zdrówko? 2 (4)
    20:10serial komediowy
    Bajpas
    20:45komedia
    Kino Polska
    Szatan z siódmej klasy
    od 15:50film przygodowy
    Kabaretowy rejs (41)
    18:15program rozrywkowy
    Kabaretowy rejs (42)
    19:15program rozrywkowy
    Serialowy wtorek: Stawka większa niż życie: Hotel Excelsior (3)
    20:15serial wojenny
    Polsat Film
    zdjęcie
    Jesse Stone: Skażona niewinność
    17:05film kryminalny
    zdjęcie
    Plan prawie doskonały
    19:00komedia kryminalna
    Stopklatka TV
    Konopielka
    od 16:00komedia obyczajowa
    Komedia małżeńska
    17:55komedia obyczajowa
    Wieczór kawalerski: Diamentowe psy
    20:00film sensacyjny
    TCM
    Deszczowa piosenka
    od 16:55musical
    Wielkie starcie
    18:55komedia
    Sportowe
    17:00 17:30 18:00 18:30 19:00 19:30
    CANAL+ Sport
    Premiera: Basket+
    17:00newsy sportowe
    One devotion
    17:15magazyn koszykarski
    Sport+
    17:45magazyn sportowy
    Basket+
    19:00newsy sportowe
    Premiera. Sport bez fikcji: Żużel na Narodowym
    19:25film dokumentalny
    Piłka nożna: Liga hiszpańska
    19:55mecz: FC Barcelona – Getafe CF
    Eurosport
    Snooker: Mistrzostwa Świata w Sheffield
    17:00mecz ćwierćfinałowy
    Snooker: Mistrzostwa Świata w Sheffield
    18:30mecz ćwierćfinałowy
    Snooker: Mistrzostwa Świata w Sheffield
    20:00mecz ćwierćfinałowy
    Eurosport 2
    Tenis: Turniej ATP w Estoril
    od 16:002. dzień
    Snooker: Mistrzostwa Świata w Sheffield
    20:00mecz ćwierćfinałowy
    nSport+
    Żużel: PGE Ekstraliga
    od 15:45mecz: GKM Grudziądz – MONEYmakesMONEY.pl Stal Gorzów Wielkopolski
    One devotion
    18:30magazyn koszykarski
    Magazyn PGE Ekstraliga
    19:00magazyn żużlowy
    Piłka nożna: Liga włoska
    20:40mecz: Udinese Calcio – Inter Mediolan
    Polsat Sport
    Kolarstwo: Tour de Romandie
    od 16:151. etap: La Vallée de Joux – Juraparc – jazda drużynowa na czas
    Siatkówka mężczyzn: PlusLiga
    17:40mecz fazy play-off o 3. miejsce: Jastrzębski Węgiel – PGE Skra Bełchatów
    Siatkówka mężczyzn: PlusLiga
    19:30studio
    Siatkówka mężczyzn: PlusLiga
    20:00mecz finałowy fazy play-off: Asseco Resovia Rzeszów – Lotos Trefl Gdańsk
    Polsat Sport Extra
    Rajdowe Mistrzostwa Świata: Rajd Argentyny
    17:0012. odcinek specjalny: El Condor (power stage)
    ATP World Tour Uncovered
    18:10magazyn tenisowy
    Rajdowe Mistrzostwa Świata: Rajd Argentyny
    18:30podsumowanie
    Magazyn ligi rosyjskiej
    19:40magazyn piłkarski
    Piłka ręczna mężczyzn: Puchar Polski
    20:20mecz finałowy: VIVE Tauron Kielce – Orlen Wisła Płock
    Polsat Sport News
    Sport Flash
    17:00program informacyjny
    ATP World Tour Uncovered
    17:07magazyn tenisowy
    Piłka ręczna kobiet: PGNiG Superliga
    18:00mecz półfinałowy fazy play-off: Pogoń Baltica Szczecin – MKS Selgros Lublin
    Magazyn koszykarski
    20:00koszykówka/korfball/netball
    Tenis: Turniej ATP w Bukareszcie
    20:07mecz finałowy: Guillermo Garcia-Lopez – Jiri Vesely
    TVP Sport
    4-4-2 (2)
    od 16:35magazyn piłkarski
    Piłka nożna: Liga angielska
    17:10mecz: Arsenal Londyn – Chelsea Londyn
    Arsenal Londyn TV
    19:05magazyn piłkarski
    Piłka nożna: Puchar Niemiec
    20:20mecz półfinałowy: Bayern Monachium – Borussia Dortmund
    Możesz wybrać jakie stacje mają się pokazywać na tej stronie!

  69. April 28, 2015 - 8:02 am | Permalink

    Brickipedia żart rowniez Dostępna in English. Zobacz Legopedia !
    Brickipedia
    Na Wiki
    Aktywność na wiki
    Tę stronę
    Filmy
    Zdjęcia
    Pogawędzić
    Forum
    Pasemka
    Najnowsze tematy
    Społeczność
    Zawartość
    Przyczynić się Udział Obserwowane Losowa strona Ostatnie zmiany
    2015 Tekst źródłowy Porozmawiaj 7 28563 STRON NA
    TEJ WIKI
    Ocena-4-błyszczący Klasa 4
    Ten artykuł jest o rok. Dla zestawów , patrz 2015 Ball Rattle-gryzak lub 2015 Oval Rattle .
    Lat z artykułu:
    1891 • 1895 • 1904 • 1916 • 1920 • 1924 • 1932 • 1934 • 1935 • 1936 • 1937 • 1940 • 1942 • 1946 • 1947 • 1948 • 1949
    1950 • 1951 • 1953 • 1954 • 1955 • 1956 • 1957 • 1958 • 1959 • 1960 • 1961 • 1962 • 1963 • 1964 • 1965 • 1966 • 1967 • 1968
    1969 • 1970 • 1971 • 1972 • 1973 • 1974 • 1975 • 1976 • 1977 • 1978 • 1979 • 1980 • 1981 • 1982 • 1983 • 1984 • 1985 • 1986 • 1987
    1988 • 1989 • 1990 • 1991 • 1992 • 1993 • 1994 • 1995 • 1996 • 1997 • 1998 • 1999 • 2000 • 2001 • 2002 • 2003 • 2004 • 2005 • 2006
    2007 • 2008 • 2009 • 2010 • 2011 • 2012 • 2013 • 2014 • 2015 • 2016 • 2017 • 2018 • 2019 • 2022
    Zawartość[ pokaż ]
    Lista wydarzeń
    LEGO systemu obchodzi swoje 60-lecie.
    Nowy budynek fabryki Grupa LEGO na Węgrzech ma zostać zakończona.
    Korea LEGOLAND otwarcie planowane jest w Chuncheon, Korea Południowa.
    LEGOLAND Japonia otwarcie planowane jest w Nagoya, Japonia.
    Jest 83rd rocznica LEGO.
    To było ogłoszone w dniu 9 kwietnia, że ​​nowa gra, Lego Wymiary, zostanie uruchomiona w dniu 27 września.
    To było ogłoszone w dniu 1 kwietnia, że ​​Legendy Chima Online będzie zamknięcie w dniu 1 czerwca.
    Wykaz części wprowadzone
    Two1x1plates
    Ta sekcja jest niekompletna.
    Proszę poprawić artykuł, lub omówić problem na stronie dyskusji .
    Część 18674 biały
    Część 15411 czarny
    Część 18671 ciemnoszary
    Część 18455 med grey
    Część 18674 AppBrick Część 18671 Część 18455
    Lista tematów wprowadzone i umorzył
    Wprowadzony
    BIONICLE wprowadzi się ponownie. [1]
    Miasto subtheme Swamp Policji
    Klasyczny
    DUPLO Sofia pierwsze
    Elfy
    Jurassic World [2]
    Piraci
    Scooby-Doo
    Prędkości Mistrzów [3]
    Wycofane
    Hero Factory
    Wojownicze Żółwie Ninja [4]
    Lista zestawów wydana w 2015 roku
    Architektura
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    21022 Lincoln Memorial 21022 Lincoln Memorial 274 29,99 dolarów Styczeń 2015
    21023 Flatiron 21023 Flatiron 471 2015
    21024 Louvre 21024 Żaluzja 695 2015
    Bionicle
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    Jungleprotec 70778 Obrońca Dżungli 64 9,99 dolarów / € 9,99 Styczeń 2015
    Stoneprotec 70779 Protector of Stone 67 9,99 dolarów / € 9,99 Styczeń 2015
    Waterprotec 70780 Protector of Water 65 9,99 dolarów / € 9,99 Styczeń 2015
    15295452860 fa1e47486c o 70781 Protector of Earth 60 9,99 dolarów / € 9,99 Styczeń 2015
    Iceprotec 70782 Protector of Ice 62 9,99 dolarów / € 9,99 Styczeń 2015
    Fireprotec 70783 Protector of Fire 63 9,99 dolarów / € 9,99 Styczeń 2015
    LEwawithoddmask2015 70784 Lewa – Mistrz Dżungli 85 14,99 dolarów / € 14,99 Styczeń 2015
    Masterof Rocks2015 70785 Pohatu – Mistrz Kamienia 66 14,99 dolarów / € 14,99 Styczeń 2015
    Watermaster2015 70786 Gali – Master of Water 87 14,99 dolarów / € 14,99 Styczeń 2015
    Omegatahu2015 70787 Tahu – Mistrz Ognia 89 19,99 dolarów / € 19,99 Styczeń 2015
    Kopakatitain2015 70788 Kopaka – Master of Ice 97 19,99 dolarów / € 19,99 Styczeń 2015
    1450939 10152512132965838 3021538621486476180 n 70789 Onua – Mistrz Ziemi 108 19,99 dolarów / € 19,99 Styczeń 2015
    Kranalordskullorwhatever 70790 Władca Czaszki Spiders 145 14,99 dolarów / € 14,99 Styczeń 2015
    Czaszka Wojownik Box 70791 Czaszka Wojownik 102 14,99 dolarów Sierpień 2015
    Czaszka Slicer Box 70792 Czaszka Slicer 71 14,99 dolarów Sierpień 2015
    Czaszka Tłuczek Box 70793 Czaszka Tłuczek 72 14,99 dolarów Sierpień 2015
    Czaszka Skorpion Box 70794 Czaszka Skorpion 107 14,99 dolarów Sierpień 2015
    Mask Maker vs Czaszki Grinder Box 70795 Mask Maker kontra Czaszki Grinder 171 29,99 dolarów Sierpień 2015
    5002941 Pakiet Bohatera Bionicle 5002941 Pakiet Bohatera Bionicle 9 Luty 2015
    Miasto
    Bagna Policji Zestawy
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    30311 Swamp Police Helicopter 30311 Bagna Policja Śmigłowiec 51 Policja Pilot (Swamp) 3,49 dolarów Styczeń 2015
    60065 ATV Patrol 60065 ATV Patrol 59 Mężczyzna Policjant 1 (Swamp) Mężczyzna Crook 1 (Swamp) 6,99 dolarów / € 5.99 Grudzień 2014
    60066 Zestaw startowy Policji Swamp 60066 Starter Set bagno Policji 78 Mężczyzna Crook 1 (Swamp) Mężczyzna Crook 2 (Swamp) Mężczyzna Policjant 3 (Swamp) Kobieta Policjant (Swamp) 9,99 dolarów Styczeń 2015
    Ct1524 60067 Śmigłowiec Pursuit 253 Kobieta Crook (Swamp) Mężczyzna Policjant 2 (Swamp) Policja Pilot (Swamp) 39,99 dolarów Styczeń 2015
    60068 & # 039 Crook, s Hideout 60068 Hideout Crooksa 473 Mężczyzna Crook 1 (Swamp) Mężczyzna Crook 2 (Swamp) Kobieta Crook (Swamp) Mężczyzna Policjant 2 (Swamp) Policja Pilot (Swamp) 69,99 dolarów Styczeń 2015
    Ct1540 60069 Komisariat Policji Swamp 707 Mężczyzna Crook 1 (Swamp) Kobieta Crook (Swamp) Mężczyzna Policjant 1 (Swamp) Mężczyzna Policjant 2 (Swamp) Mężczyzna Policjant 3 (Swamp) Kobieta Policjant (Swamp) 89,99 dolarów Styczeń 2015
    60070 Woda Samolot Chase 60070 Woda Samolot Chase 263 Mężczyzna Crook 1 (Swamp) Policja Pilot (Swamp) 29,99 dolarów Styczeń 2015
    60071 Policja Poduszkowiec 60071 Poduszkowiec aresztowania 331 Mężczyzna Crook 2 (Swamp) Kobieta Crook (Swamp) Mężczyzna Policjant 1 (Swamp) 44,99 dolarów Styczeń 2015
    Brak zdjęć 5004461 Miasto Swamp Policja i Crooks
    Rozbiórka Zestawy
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    30312 Rozbiórka Driller 30312 Rozbiórka Driller 40 Rozbiórka Pracownik 4,99 dolarów Luty 2015
    60075 Koparka i Ciężarówka 60075 Koparka i Ciężarówka 311 Rozbiórka robotnik 2 × (różne rodzaje) 49,99 dolarów / € 39.99 Styczeń 2015
    Ct1531 60072 Zestaw startowy demolka 85 Rozbiórka robotnik 3 × (różne rodzaje) Foreman 9,99 dolarów / 9,99 € Marzec 2015
    Ct1528 60073 Truck Service 233 Rozbiórka Pracownik Foreman 24,99 dolarów Marzec 2015
    60074 Bulldozer 60074 Spychacz 384 Pracownicy rozbiórki 2 × (różne rodzaje) 39,99 dolarów / € 29.99 Marzec 2015
    Ct154 60076 Rozbiórka strony 776 Rozbiórka Pracownik 5 x (różne rodzaje) 89,99 dolarów Marzec 2015
    Brak zdjęć 66521 Rozbiórka Super Pakiet
    Eksploracja kosmosu Zestawy
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    60077 Zestaw startowy kosmiczna 60077 Zestaw startowy miejsca 107 4 9,99 dolarów Sierpień 2015
    60078 Narzędzie transfer 60078 Transfer Utility 155 2 24,99 dolarów Sierpień 2015
    60079 Szkolenie Jet Transporter 60079 Szkolenie Jet Transporter 448 3 49,99 dolarów Sierpień 2015
    60080 Kosmodrom 60080 Kosmodrom 586 5 119,99 dolarów Sierpień 2015
    Wielkie Pojazdy Zestawy
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    Ct1518 60081 Pickup Tow Truck 209 BusinessmanTow Kierowca ciężarówki 19,99 dolarów Styczeń 2015
    LEGO CITY 60082 Dune Buggy Przyczepa 222 Dune Buggy DriverTrailer kierowcy 19,99 dolarów Styczeń 2015
    Ct151 60083 Ciężarówka Pługopiaskarka 196 Kierowca ciężarówki Pługopiaskarka 19,99 dolarów Styczeń 2015
    Ct1520 60084 Wyścigi rowerowe Transporter 178 Race Driver 2 × (różne rodzaje) 19,99 dolarów Styczeń 2015
    Ct1535 60085 4×4 z Powerboat 301 4×4 DriverPowerboat kierowcy 29,99 dolarów Styczeń 2015
    Ct159 60086 Zestaw startowy 242 Śmigłowiec PilotPolice Officer Crook Strażak 2 × (różne rodzaje) 29,99 dolarów Marzec 2015
    Ct1514 60088 Ogień Starter Set 92 Strażak 2 × (różne rodzaje) Ogień chiefMechanic 9,99 dolarów Marzec 2015
    Deep Sea Explorers Zestawy
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    Nurkowanie strzelanka lepiej wuality 60090 Deep Sea Scuba Skuter 42 Nurek Sierpień 2015
    60091 Zestaw startowy głębinowe 60091 Zestaw startowy głębinowe 90 Diver 2 × (różne rodzaje) Deep Sea Diver 9,99 dolarów Sierpień 2015
    Deep Sea Submarine 60092 60092 Głębokie Submarine Morze 274 Nurek 2 × (różne rodzaje) Submarine Pilot 39,99 dolarów Sierpień 2015
    60093 Deep Sea Śmigłowiec 60093 Deep Sea Śmigłowiec 388 Nurek 2 × (różne rodzaje) Pilot śmigłowca 49,99 dolarów Sierpień 2015
    60095 Poszukiwania statków dalekomorskich 60095 Poszukiwania statków dalekomorskich 717 Diver 4 × (różne rodzaje) Deep Sea DiverCaptainAssistant 119,99 dolarów Sierpień 2015
    Pociąg Zestawy
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    Brak zdjęć 60098 Heavy Haul Pociąg 2015
    Inny
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    Garbage Truck 30313 30313 Śmieciarka 48 3,49 dolarów Styczeń 2015
    30314 Go-Kart Racer 30314 Go-Kart Racer 45 Styczeń 2015
    60097 City Square 60097 City Square 1683 189,99 dolarów Sierpień 2015
    60099 Kalendarz Adwentowy LEGO Miasto 60099 Kalendarz Adwentowy LEGO Miasto 278 2015
    Brak zdjęć 5002936 Playmat
    Klasyczny
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    10692 pień Cegły 10692 Pień Cegły 221 16,99 dolarów / € 14.99 Styczeń 2015
    10693 Kreatywny Suplement 10693 Twórczy Suplement 303 19,99 dolarów Styczeń 2015
    10694 Kreatywny Suplement Jasny 10694 Twórczy Suplement Jasny 303 19,99 dolarów Styczeń 2015
    10695 Kreatywny budynku Box 10695 Twórczy budynku Box 580 € 24.99 Styczeń 2015
    10696 Średni Twórczy Brick Box 10696 Średni Twórczy Brick Box 484 34,99 dolarów Styczeń 1, 2015
    10698 Duża Twórcze Brick Box 10698 Duża Twórcze Brick Box 790 59,99 dolarów / € 44.99 Styczeń 2015
    10699 Tan dh 10699 Piasek dh 1 7,99 dolarów / € 7.99 Styczeń 2015
    10700 Zielona dh 10700 Zielona dh 1 7,99 dolarów Styczeń 2015
    10701 Szary dh 10701 Szary dh 1 14,99 dolarów / € 14.99 Styczeń 2015
    Brak zdjęć 40154 Ołówek Pot
    Twórca
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    31027 Niebieski Racer 31027 Niebieski Racer 67 4,99 dolarów Grudzień 2014
    31028 Sea Plane 31028 Sea Plane 53 4,99 dolarów Grudzień 2014
    31029 ciężarowy Heli 31029 Transport Heli 132 9,99 dolarów Grudzień 2014
    Creator2015 31030 Czerwony gokartowe 106 9,99 dolarów Grudzień 2014
    LEGO-Rainforest-Zwierzęta-31031-LEGO Creator-2015-Set-Box-e1415123234343-300×242 31031 Rainforest Zwierzęta 215 14,99 dolarów Grudzień 2014
    31032-LEGO Creator-Red-Zwierzęta-Set-Box-e1415125806773-300×229 31032 Czerwone Stworzenia 221 14,99 dolarów Grudzień 2014
    Creatorcarsandtruck 31033 Transporter pojazdu 264 24,99 dolarów Grudzień 2014
    31034 Przyszłe ulotki 31034 Przyszłe ulotki 237 24,99 dolarów Styczeń 2015
    31035 Beach Hut 31035 Beach Hut 286 2 29,99 dolarów Styczeń 2015
    15528984417 c0d90bbf05 31036 Sklep spożywczy i zabawki 466 2 39,99 dolarów Styczeń 2015
    31037 Przygoda Pojazdy 31037 Przygoda Pojazdy 282 24,99 dolarów Sierpień 2015
    31038 Zmiana pory roku 31038 Zmieniające się pory roku 536 49,99 dolarów Sierpień 2015
    31039 Jet Blue Power 31039 Jet Blue Power 608 69,99 dolarów Sierpień 2015
    LEGO 10246 DETEC 5469c5322f049 10246 Biuro detektywa 2262 Detektyw Ace Brickman Al fryzjer darta PlayerPool PlayerPolice WomanLady w Red 159,99 dolarów Styczeń 2015
    40140 Kwiat Wagon 40140 Kwiat Wagon 71 1 Styczeń 2015
    30283 Off-Road 30283 Off-Road 43 Styczeń 2015
    30284 Ciągnik 30284 Ciągnik 51 2015
    30285 Tiger 30285 Tygrys 73 Styczeń 2015
    Brak zdjęć 40148 Nowy Rok Księżycowy
    Disney Princess
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    41060-1 41060 Śpiąca Królewna w Królewski Sypialnia 96 Zorza polarna 12,99 dolarów Styczeń 2015
    Jasmine & # 039; s Pałac 41061 Egzotyczne Pałac Jasmine 143 Jaśmin 19,99 dolarów Styczeń 2015
    LeetItGoandBuildaSnowman 41062 Elsy Sparkling Ice Castle 292 Elsa Anna Olaf 39,99 dolarów / € 39.99 Styczeń 2015
    Ariel & # 039; s Pałac podmorski 41063 Pałac podmorski Ariel 379 Ariel Alana Flądra Sebastian 54,99 dolarów Styczeń 2015
    DUPLO
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    10581 Kaczki 10581 Kaczki 13 2015
    10582 Zwierzęta 10582 Zwierzęta 39 2015
    10583 Fishing Trip 10583 Fishing Trip 32 2015
    10584 Las 10584 Las 105 2015
    10585-biały 10585 Mama i dziecko 13 MomBaby 9,99 dolarów / € 9,99 Styczeń 2015
    10586-box 10586 Ice Cream Truck 11 Lody ManGirl 14,99 dolarów / € 14,99 Styczeń 2015
    10587-box 10587 Kawiarnia 11 WaiterGirlWoman Styczeń 2015
    Rajd samochodów 10589 10589 Rajd samochodów 13 Kierowca Rajdowy 14,99 dolarów Styczeń 2015
    10590-box 10590 Lotnisko 29 PilotPassengerGround członek załogi 19,99 dolarów / € 19.99 Styczeń 2015
    10594-box 10594 Stabilny Królewski w Sofii 38 Sofia Minimus Styczeń 2015
    10595-box 10595 Zamek Królewski w Sofii 87 Sofia Księżniczka Amber Clover 49,99 dolarów / € 49.99 1 stycznia 2015
    10596 Księżniczka Kolekcja 10596 Księżniczka Kolekcja 63 Ariel Kopciuszek Królewna Śnieżka 39,99 dolarów / € 39.99 Styczeń 1, 2015
    10600 Klasyczny Wyścig 10600 Wyścig klasyczny 29 Zygzak McQueen Złomek 24,99 dolarów / € 24.99 Styczeń 1, 2015
    10615 My First Tractor 10615 Moje pierwsze Ciągniki 12 2 14,99 dolarów / € 14.99 Styczeń 1, 2015
    10616 Moja Pierwsza Playhouse 10616 Moje pierwsze Playhouse 25 2 Styczeń 2015
    10617 Moja Pierwsza rolnicze 10617 Moje pierwsze rolnicze 26 2 Styczeń 2015
    10618 Kreatywny budynku Box 10618 Twórczy budynku Box 70 2 Styczeń 2015
    Brak zdjęć 30217 Las
    Brak zdjęć 30218 Ślimak
    Elfy
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    41071 Aira & # 039; s Warsztat Twórczy 41071 Aira za Warsztat Twórczy 98 Aira Marzec 2015
    41072 Naida & # 039; s Spa Sekret 41072 Naida w Spa Tajne 249 Naida Marzec 2015
    41073 Naida & # 039; s Epic Adventure Statek 41073 Naida Przygoda Statek Epickiej 312 Naida Aira Marzec 2015
    15968837482 247190a86b 41074 Azari i Magiczne Piekarnia 220 Azari Johnny Baker Marzec 2015
    41075 Elfy & # 039; Treetop Hideaway 41075 Elfów Treetop Hideaway 505 Azari Emily Farran Marzec 2015
    41076 Farran i Kryształ Hollow 41076 Farran i Kryształ Hollow 175 Farran Marzec 2015
    41077 Aira za Pegasus Sleigh 41077 Aira za Pegasus Sleigh 319 Aira Azari 39,99 dolarów Sierpień 2015
    Tajemniczy Zamek 41078 Skyra Niebo jest 41078 Tajemniczy Zamek Skyra w Sky 808 Skyra Naida Emily Sierpień 2015
    30259 Azari & # 039; s Magia Ognia 30259 Magic Ogień Azari 27 Azari Luty 2015
    Brak zdjęć 851341 Playmat
    Przyjaciele
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    Brak zdjęć 30202 Stojak smoothie
    Brak zdjęć 30203 Minigolf
    Brak zdjęć 30204 Fontanna życzeń
    41085 Vet Clinic 41085 Vet Clinic 192 Mia 19,99 dolarów Styczeń 2015
    41086 Vet Pogotowia 41086 Vet Pogotowia 89 Emma 9,99 dolarów Styczeń 2015
    41087 Bunny & amp; Niemowlęta 41087 Bunny i niemowląt 47 4,99 dolarów Styczeń 2015
    41088 Szkolenia Puppy 41088 Puppy Training 65 4,99 dolarów Styczeń 2015
    41089 okno 41089 Mała źrebię 43 4,99 dolarów Styczeń 2015
    41090 Olivia & # 039; s Garden Pool 41090 Olivia Garden Pool 82 Olivia 9,99 dolarów Styczeń 2015
    41091 okno 41091 Mii Roadster 187 Mia 14,99 dolarów Styczeń 2015
    41092 Stephanie & # 039; s Pizzeria 41092 Stephanie Pizzeria 87 Stephanie 9,99 dolarów Styczeń 2015
    41093 Heartlake Salon Fryzjerski 41093 Heartlake Salon Fryzjerski 318 Emma Natasha 29,99 dolarów Styczeń 2015
    41094 Heartlake Lighthouse 41094 Heartlake Lighthouse 473 Stephanie Kate 39,99 dolarów Styczeń 2015
    41095 & # 039 Emma, ​​s Dom 41095 Dom Emmy 706 Emma Charlotte Luis 69,99 dolarów Styczeń 2015
    41097 Heartlake Hot Air Balloon 41097 Heartlake Hot Air Balloon 254 Andrea Noe 29,99 dolarów Styczeń 2015
    41098 Kiosk turystyczny Emmy 41098 Kiosk turystyczny Emmy 98 Emma 9,99 dolarów Sierpień 2015
    41099 Heartlake Skate Park 41099 Heartlake Skate Park 199 Mia 19,99 dolarów Sierpień 2015
    41100 Heartlake Private Jet 41100 Heartlake Private Jet 230 Olivia Mateusz 29,99 dolarów Sierpień 2015
    41101 Heartlake Grand Hotel 41101 Heartlake Grand Hotel 1555 Andrea Stephanie Olivia Nate Susan 129,99 dolarów Sierpień 2015
    Brak zdjęć 41102 Kalendarz adwentowy
    41103 Pop Star Studio nagrań 41103 Pop Star Recording Studio 172 Olivia 14,99 dolarów Sierpień 2015
    41104 Pop Star garderoba 41104 Pop Star garderoba 279 Livi Emma 29,99 dolarów Sierpień 2015
    41105 Pokaż Etap Pop Star 41105 Pop Star Pokaż Stage 446 Livi Andrea 39,99 dolarów Sierpień 2015
    41106 Pop Star Tour Bus 41106 Pop Star Tour Bus 681 Livi Stephanie Mia Sierpień 2015
    Brak zdjęć 41107 Pop Star Limousine 2015
    Brak zdjęć 561501 Ice Slide Penguin
    Brak zdjęć 851417 Naklejki ścienne
    Brak zdjęć 853439 LEGO Friends powiększone Kubek
    Brak zdjęć 853440 Znajomi Biżuteria Ustaw
    Brak zdjęć 853441 Mini lalki walizka
    Brak zdjęć 853444 Znajomi Lustro
    Brak zdjęć 5002928 Strona woreczek foliowy
    Pomysły
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    21301 Ptaki 21301 Ptaki 580 44,99 dolarów Styczeń 2015
    Ustaw numery nieznane:

    Teoria wielkiego podrywu
    WALL · E
    Doctor Who i Towarzyszy
    Juniorzy
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    10677 Plaża podróży 10677 Plaża podróży 74 Surfer 9,99 dolarów Marzec 2015
    Juniorpirates 10679 Pirate Treasure Hunt 57 PirateSkeleton 9,99 dolarów Marzec 2015
    Garbage Truck 10680 10680 Śmieciarka 99 Garbage Men 2 × (różne rodzaje) 19,99 dolarów / € 19.99 1 marca 2015
    10684 Supermarket Walizka 10684 Supermarket Walizka 134 VendorCustomer Marzec 2015
    10685 Ogień Walizka 10685 Ogień Walizka 113 Strażacy 2 × (różne rodzaje) Marzec 2015
    10687 box1 w 10687 Spider-Man Hideout 137 Zielony Goblin Spider-Man Policjant 29,99 dolarów Sierpień 2015
    Jurassic World
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    $ 57-2 75915 Pteranodon przechwytywania 174 Pteranodon Simon Masrani ACU 19,99 dolarów Maj 2015
    $ 57-1 75916 Dilophosaurus Ambush 248 Dilophosaurus Szary ACU 29,99 dolarów Maj 2015
    57 dolarów 75917 Raptor Rampage 324 Owen Claire BlueDeltaACU 49,99 dolarów Maj 2015
    $ 57-5 75918 T. rex Tracker 520 T-RexHoskinsACUVet 69,99 dolarów Maj 2015
    Brak zdjęć 75919 Indominus rex Breakout
    LegoJurassicW 75920 Raptor Ucieczka EchoCharlieBarryVet Maj 2015
    Legendy Chima
    Obraz # Ustaw Sztuk Liczby Cena Zwolniony
    Obrazek z 02.10.2014 na 19.12.32 PM 70220 Strainor za Saber Cykl 161 Strainor Worriz 19,99 dolarów Styczeń 2015
    Obrazek z 02.10.2014 na 19.12.03 PM 70221 Flinx Ultimate Phoenix 172 Flinx VoomVoom 19,99 dolarów Styczeń 2015
    Obrazek z 02.10.2014 na 18.12.24 PM 70222 Tormak za Cień Blazer 311 Tormak Gorzan Sykor 29,99 dolarów Styczeń 2015
    Obrazek z 02.10.2014 na 16.12.01 PM 70223 Icebite pazur Driller 629 Razar Bulkar Icebite Icepaw 49,99 dolarów Styczeń 2015
    Obrazek z 02.10.2014 na 17.12.20 PM 70224 Komórka Tiger poleceń 712 Eris Tazar Trakkar Breezor Panie Fangar Sibress 79,99 dolarów Styczeń 2015
    Chima 2015 brm 70225 Bladvic za Rum